[ TOKYO REVENGERS ] แจกความฝลดใฝล

โดย NamikoMeko_lm

จำเอาไว้นะฮิมาวาริ หากใครแกล้งลูกให้ลูกใช้ยูอุนฟาดพวกมันให้หมด...เข้าใจใช่ไหมคะ เข้าใจแล้วค่ะม่าม๊า~

ยอดวิวรวม

1,023

ยอดวิวเดือนนี้

158

ยอดวิวรวม


1.02K

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


87
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 มิ.ย. 65 / 14:24 น.

รีวิวจากนักอ่าน

Empty Review

นิยายเรื่องนี้ยังไม่มีรีวิว

มาเป็นคนแรกที่เขียนนิยายให้กับนิยายเรื่องนี้กัน

คะแนนรีวิวจากนักอ่าน

0.0
จาก 5


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เซ็นอิง ฮิมาวาริ

อายุ 7 ขวบ

ลูกสาวบุญธรรมของเซ็นอิง มากิ

 

 

========================================================

 

 

“ฮิมาวาริจาง~คุณลุงมาหาแล้วนะ~”

 

“เลิกทำตัวปัญญาอ่อนต่อหน้าลูกสาวฉันสักทีเหอะแพนด้า!!

 

มากิ หรือเซ็นอิง มากิวัย37ปีอุ้มลูกสาวบุญธรรมของตนเองออกห่างจากเพื่อนๆและอาจารย์ของตนที่มาเยี่ยมเธอถึงบ้าน

ตั้งแต่จบสงครามโตเกียว การฆ่าล้างตระกูลเซ็นอิงที่เธอเป็นคนฆ่าเอง และล้างบางเบื้องบนโสโครกทั้งหมดวงการไสยเวทย์ก็ดูเป็นระเบียบมากขึ้น

แต่สภาพจิตใจของเธอนั้นเศร้าหมองจนอาจารย์ เพื่อนๆและรุ่นน้องของเธอต่างบอกกันว่าให้เธอลองเลี้ยงเด็กหรือสัตว์เลี้ยงดูเพื่อมันจะทำให้จิตใจของเธอนั้นดีขึ้นมาบ้าง

และเธอก็ตัดสินใจลองเลี้ยงเด็กหนึ่งคนแทนโดยที่เธอไปสถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อรับเด็กมาเลี้ยงสักคน แต่ตอนนั้นเธอเพิ่งเห็นเด็กทารกในตระกลร้าถูกทิ้งที่หน้าประตูทางเข้าสถานที่รับเลี้ยงพอดีเธอจึงรับมาเลี้ยงทันที

บอกตามตรงเลยว่าตั้งแต่เลี้ยงฮิมาวาริมา จิตใจของเธอนั้นกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกสาวตัวน้อยเพราะต้องไปทำงานกำจัดคำสาปก็ตาม

 

คุณลุงยูตะ คุณลุงแพนด้า คุณลุงโทเกะ คุณปู่โกโจ คุณน้ายูจิ คุณน้าโนบาระ สวัสดียามเช้าค่ะ^^”

 

“มาทำอะไรที่บ้านคนอื่นแต่เช้ากันเนี่ย…เฮ้อ”

 

คุณน้าเมงุมิอรุณสวัสดิ์ค่ะ^^”

 

“อรุณสวัสดิ์ฮิมาวาริ วันนี้ไม่ไปโรงเรียนหรอ?” 

 

เซ็นอิง เมงุมิหรือชื่อเก่าคือ ฟุชิงุโระ เมงุมิ ปัจจุบันเป็นผู้นำตระกูลเซ็นอิงหลังจากการฆ่าล้างตระกูลเซ็นอิง เขามีศักดิ์เป็นน้าของฮิมาวาริ

 

“ไปค่ะ แต่พอดีพวกคุณลุงกับคุณน้าเขามาก่อนที่หนูจะได้ออกจากบ้านพร้อมม่าม๊าน่ะค่ะ0^0”

 

เซ็นอิง ฮิมาวาริ ลูกสาวบุญธรรมของมากิตอนนี้เธออายุ7ขวบซึ่งเธอกำลังเรียนอยู่ชั้นประถมหนึ่ง เธอถูกคุณแม่มากิสุดเท่พาออกจากบ้านเพราะว่าตอนนี้เธอกำลังจะไปโรงเรียนสาย

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 มิ.ย. 65 / 14:24


ย้อนกลับไปอ่านข้อมูลเบื้องต้นก่อนนะคะ

==================================================

 

เซ็นอิง ฮิมาวาริ เป็นเด็กสาวที่น่ารัก สดใส ร่าเริง เข้ากับคนอื่นได้ง่ายและเป็นที่เอ็นดูของพวกผู้ใหญ่ และสิ่งที่แน่นอนว่ามันจะต้องมีกับเด็กน่ารักๆอย่างฮิมาวารินั้นก็คือ….

 

มีคนแอบชอบและตามจีบฮิมาวาริ

 

ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นแค่เด็กประถมหนึ่งก็ตามแต่ก็มีรุ่นพี่ที่แอบชอบเธอไม่เว้นวัน มากิที่เห็นแบบนั้นก็ทำการฝึกอาวุธให้ลูกสาวสุดน่ารักคนนี้แบบจัดเต็ม

 

และเธอยังให้อาวุธไสยเวทย์หนึ่งชิ้นเป็นของขวัญอีกด้วยซึ่งนั้นก็คือ ‘ยูอุน’ อาวุธไสยเวทย์ระดับพิเศษเพราะลูกสาวของเธอถนัดใช้กระบองสามท่อนนี้ที่สุดตั้งแต่ที่เธอฝึกให้มาเป็นเวลา2ปี

 

“วันนี้ลูกต้องกลับบ้านเองนะคะฮิมะ”

 

“ม่าม๊าไปทำภารกิจหรอคะ?”

 

“ใช่แล้วค่ะ พวกคุณลุงกับพวกคุณน้าติดประชุมมาไม่ได้ด้วยเพราะงั้นลูกต้องกลับบ้านเร็วๆนะคะ”

 

“ได้ค่ะม่าม๊า^^”

 

จุ๊บ!

 

“เก่งมากค่ะ เข้าโรงเรียนได้แล้วนะคุณครูมารอแล้ว”

 

“บ๊ายบายค่ะ^0^”

 

ฮิมาวาระโบกมือลาคุณแม่สุดเท่ของเธอก่อนที่เธอจะเดินเข้าโรงเรียนพร้อมกับคุณครูที่จูงมือเธอเข้าโรงเรียน ฮิมาวารินั้นเมื่อมาถึงห้องเรียนก็มีเสียงเพื่อนทักทายยามเช้าตามปกติ

 

เธอเรียนและเล่นเหมือนเด็กทั่วไปพอถึงเวลาเลิกเรียนเธอก็จะไปเดินเล่นคนเดียวในตัวเมือง แต่ต้องเป็นเวลาที่คุณแม่กับพวกคุณลุงคุณน้าติดงานเท่านั้นเธอถึงจะแอบออกมาเดินเล่นคนเดียวได้อ่ะนะ

 

“คุณลุงคะ ขอไทยากิไส้ถั่วแดงสองชิ้นค่ะ^^”

 

“โอ้ว! เหลือสองชิ้นสุดท้ายพอดีเลยหนูน้อย นี้ของหนู^^”

 

ฮิมาวาริรับมาก่อนที่จะไม่ลืมจ่ายตังค์ให้กับคุณลุงเจ้าของร้าน แต่ก่อนที่เธอจะเดินออกไปก็มีลูกค้าที่ต่อหลังเะอมาซื้อเหมือนกัน

 

“ขอโทษนะพ่อหนุ่ม ลุงขายไทยากิหมดแล้วน่ะ”

 

“…ไม่เป็นไร”

 

ฮิมาวาริมองไทยากิสองชิ้นในมือของเธอก่อนที่เธอจะเดินตามชายหนุ่มพร้อมกับกระตุกชายเสื้อของเขาจนชายหนุ่มหันมามองเธอ

 

“หนูให้ค่ะ^^” ฮิมาริยื่นไทยากิให้ชายหนุ่มผมบลอนด์ฝอกขาวหนึ่งชิ้น เขารับไปก่อนที่จะเอ่ยขอบคุณเธอ

 

“…ขอบใจ”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ^^”

 

ชายหนุ่มมองเด็กสาวตัวเล็กที่ยื่นให้เขาก่อนที่เธอจะเดินออกไป แต่เขาก็เห็นสมุดเล่มหนึ่งหล่นออกมาจากกระเป๋าของเด็กสาวพอเขาเก็บแล้วจะคืนให้เด็กสาวก็หายไปเสียแล้ว

 

‘เซ็นอิง ฮิมาวาริ’

 

“สดใสตามชื่อเลย….”

 

ชายหนุ่มผมบลอนด์ฝอกขาวตัดผมทรงอันเดอร์คัด ดวงตาสีดำมืดสนิทขอบใต้ตาดำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน ร่างกายซูบผอมแต่ก็ไม่มาก สวมเสื้อยื้ดสีดำแขนยาวคอกลม ใส่กางเกงธรรมดาขายาวสีดำและใส่รองเท้าแต่ธรรมดาๆเขาจ้องมองสมุดของเด็กสาวอยู่สักพักก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์โทรเบอร์นึง

 

[ มีอะไรหรอครับบอส ]

 

“ฉันมีงานให้นายทำซันสึ

 

 

 

 

หลายวันต่อมาฮิมาวาริรู้สึกได้ว่ามีคนคอยตามดูเธอตลอดเวลาแต่ยกเว้นตอนที่เธออยู่บ้านเท่านั้นที่อีกฝ่ายจะไม่เข้ามา แต่ที่อีกฝ่ายไม่ได้เข้ามาในบ้านของเธออาจจะเป็นเพราะคนในบ้านมีแต่คนเก่งๆของคุณแม่กับคุณน้าเมงุมิที่คอยดูแลเธอก็ได้

 

แต่ถ้าอีกฝ่ายจะเข้ามาลักพาตัวเธอหรือทำร้ายเธอเมื่อไหร่เธอก็พร้อมเอายูอุนที่อยู่ในกระเป๋าสะพายฟาดอีกฝ่ายเต็มแรงแน่ๆแล้วค่อยลากอีกฝ่ายไปคุกใต้ดินของคุณปู่โกโจ

 

(ทำไมหนูโหดจัง//ไรท์)

 

วันนี้เธอเลือกที่จะเดินมาแถวๆที่ไม่ค่อยมีคนมามากนักเมื่อเธอหยุดเดินเพื่อหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อดูเวลาเล่นๆอีกฝ่ายก็หยุดเดินเช่นกัน เธอเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากระโปรงและออกตัววิ่งหนีทันที

 

ตึกๆๆๆๆ

 

‘ทางข้างหน้าเป็นทางตัน ถ้าอย่างงั้นเราก็เข้าไปหลบก่อนแล้วค่อยดักตีก็แล้วกัน!!’

 

เมื่อคิดแผนการเรียบร้อยแล้วเธอก็รีบวิ่งเข้าไปในซอยที่เป็นทางตันก่อนที่จะหยิบยูอุรออกมาจากกระเป๋าสะพายเพื่อรอดักตีสตอกเกอร์ที่ตามเธอ

 

“ยัยเด็กนั้นวิ่งเร็วชะมัด! หายไปไหนแล้ววะ?!”

 

ผัวะ!

 

เธอใช้ยูอุนฟาดเข้าไปที่ลำตัวของอีกฝ่ายจนอีกฝ่ายกระเด็นออกนอกซอยไป เธอสังเกตสตอกเกอร์ที่แอบตามเะอมาได้หลายวัน

 

เขามีผมสีชมพูไว้ยาว ดวงตาสีเขียวอมฟ้า มีแผลที่มุมปากทั้งสองข้าง เจาะหูและอีกฝ่ายก็ยังใส่ชุดสูธที่เป็นสีชมพูตามสีผมของอีกฝ่ายเองด้วย เขาเงยหน้ามองมายังที่เธอพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาเหมือนเจอเรื่องสนุก

 

“พี่ชายเป็นใครแล้วตามหนูมาทำไมคะ?”

 

“แค่กๆ แกไม่จำเป็นต้องรู้หรอกน่าเด็กบ้า! แค่ตามฉันมาก็พอ :)”

 

ฮิมาวาริเห็นอีกฝ่ายชักปืนออกมาจากเสื้อสูธเพื่อขู่เธอแต่เธอคิดว่าอีกฝ่ายคงยิงจริงๆแน่นอน เธอกำยูอุนเอาไว้แน่นๆแล้วเริ่มควงยูอุนอย่างชำนาญจนอีกฝ่ายเลิกคิ้วอย่างสงสัย

 

“คิดจะให้ดูการแสดงหรือไงไอเด็กเวร”

 

“ก็ไม่ได้ขอให้ดูนิ”

 

ฟิ้ว!

 

ชายหนุ่มมองเด็กสาวตรงหน้าที่ควงกระบองสีแดงสามท่อนอย่างชำนาญแต่พอเธอพูดจบร่างของเด็กน้อยก็หายไปแล้วก่อนที่เขาจะมารู้ตัวอีกทีก็คือร่างของเด็กสาวก็มาอยู่ข้างหลังและเอากระบองฟาดเข้าที่หัวของเข้าเต็มๆ

 

ผัวะ!!

 

แกร๊ก!

 

“แฮ่กๆ เท่านี้ก็น่าจะพอแล้วนะ”

 

ฮิมาวาริหายใจอย่างยากลำบากเพราะเธอต้องเร่งความเร็วของตัวเองจนทำให้ช่วงที่เธอวิ่งอ้อมหลังไปหาอีกฝ่ายเธอเผลอกันหายใจเอาไว้

 

เธอมองชายหนุ่มที่หัวแตกและสลบไปเรียลร้อยแล้วก่อนที่เธอจะค่อยๆลากอีกฝ่ายมาพิงเอาไว้ข้างๆกำแพงและเก็บปืนของอีกฝ่ายเอาไว้ในกระเป๋าสูธของอีกฝ่ายดังเดิม

 

และหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรเรียกรถพยาบาลให้มารับเจ้าของร่างที่สลบไม่ได้สติอยู่ตรงนี้ก่อนที่เะอจะเดินกลับบ้านไป ปล่อยร่างที่ไม่ได้สติให้นอนไปคนเดียว

 

 

 

ในวันต่อมาฮิมาวาริก็มาโรงเรียนด้วยตนเองเนื่องจากคุณแม่และเหล่าคุณลุงคุณน้ายังวุ่นๆกับงานจนไม่มีเวลามารับมาส่งเธอ ถึงแม้ว่าจะมีคนรับใช้ที่บ้านแต่ฮิมาวาริต้องการความเป็นส่วนตัวเธอจึงไปและกลับโรงเรียนเวลาที่คุณแม่และคนอื่นๆไม่ว่าง

 

“วันนี้จะมีคนที่สนับสนุนโรงเรียนของเราเข้ามาดูการเรียนการสอนด้วย เพราะงั้นตั้งใจเรียนและอย่าทำตัวเสียมารยาทนะเด็กๆ^^”

 

“ค่า~/คร้าบบ~”

 

ฮิมาวาริหยิบสมุดจดขึ้นมาเพื่อเตรียมตัวเรียนในวิชาแรกแต่ในใจก็แอบคิดว่าคนที่สนับสนุนโรงเรียนจะหน้าตาแบบไหนกันนะ

 

ฮิมาวาริคอยมองประตูหน้าห้องและหลังห้องในบางครั้งเพราะความอยากรู้สุดๆแต่คนที่สนับสนุนโรงเรียนที่ว่าก็ยังไม่มาจนตอนใกล้คาบเรียนสุดท้ายของช่วงเช้าแล้ว

 

ครืด~

 

“โอ้ว~ สวัสดีค่ะท่านซาโนะและท่านคาคุโจว เด็กๆหันไปทักทายคนที่สนับสนุนโรงเรียนของพวกเราหน่อยเร็ว^^”

 

“สะ-สวัสดีค่ะ!/สะ-สวัสดีครับ!”

 

ฮิมาวาริได้เอ่ยทักทายตามเพื่อนๆก่อนที่เธอจะจำพี่ชายผมขาวที่เธอเคยแบ่งไทยากิให้ นี้เขาเป็นคนสนับสนุนโรงเรียนของเธอหรอเนี่ย?และดูเหมือนอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นเธอแล้วด้วย

 

“เริ่มการเรียนการสอนต่อเลยครับ นี้เก้าอี้ครับ”

 

คาคุโจวหันไปเอ่ยกับผู้เป็นอาจารย์สอนก่อนที่จะหันมาเอ่ยกับบอสของตนพร้อมกับเก้าอี้ให้อีกฝ่ายนั่งรอจะได้ไม่เมื่อย สานตาของเขาจ้องมองไปทางเด็กสาวผมสีแสดอมแดงและมีดวงตาสีเขียว

 

เธอเป็นเป้าหมายในการมาเหยียบโรงเรียนแห่งนี้ เขารู้มาว่าไมค์กี้ต้องการพบกับเด็กคนนี้โดยให้ซันสึคอยตามสืบและพาตัวเด็กคนนี้มาแต่เจ้าซันสึดันพลาดถูกเด็กสาวใช้อาวุธฟาดหัวจนสลบ

 

พอซันสึตื่นมาก็อาละวาดยกใหญ่ในคฤหาสน์ ขนาดพวกเขาฟังที่เจ้าตัวเล่าออกมาพวกเขายังไม่เชื่อเลยว่าเด็กตัวเล็กๆจะสามารถชนะซันสึที่เป็นหมาบ้าของบอนเท็นได้

 

การเรียนช่วงเช้าผ่านไปได้ด้วยดีก็มาถึงช่วงเที่ยงที่เป็นเวลากินข้าวเที่ยงของเด็กๆแล้ว ฮิมาวาริถูกไมค์กี้ให้มานั่งข้างๆเพื่อกินข้าวเป็นเพื่อนเขาและคาคุโจว

 

ฮิมาวาริมองข้าวกล่องหรูหราตรงหน้าของเธอก่อนที่จะหันไปทางคนที่ลากเธอมานั่งกินข้าวด้วยที่หลังห้อง เขาและชายหนุ่มอีกคนกินอย่างสบายใจต่างกับเธอที่ไม่รู้ว่าจะเริ่มกินอะไรก่อนดี

 

ส่วนเพื่อนๆในห้องของดอกทานตะวันน้อยๆของห้องนั้นปลอดภัยเพราะพวกเขาเองก็ยังไม่กล้าสบตากับแขกที่มาเยือนเลยแล้วจะเอาอะไรไปช่วยเพื่อนได้….

 

“กินนี้สิ…”

 

ฮิมาวาริจ้องมองชายหนุ่มผมฝอกขาวที่คีบปลาไหลย่างมาจ่อปากของเธอก่อนที่เธอจะกินมันด้วยความหิว

 

“อื้ม~ อาหย่อย~”

 

ไมค์กี้จ้องมองเด็กสาวที่กินอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อยก่อนที่เขาจะยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆแล้วคอยป้อนอาหารอย่างอื่นให้เด็กสาวได้กิน

 

ฮิมาวาริหลังจากที่กินอาหารเสร็จเธอก็ได้คุยกับทั้งสองคนเล็กน้อยชายหนุ่มผมขาวที่เธอเคยเจอเขาชื่อไมค์กี้ส่วนพี่ชายมีแผลและตาสองสีชื่อคาคุโจว

 

เธอได้ขอตัวไปเรียนต่อโดยที่ไม่ลืมขอบคุณเรื่องอาหารกลางวันที่พวกเขาเลี้ยงและยังคอยป้อนเธออีกทั้งๆที่เธอก็กินเองได้ 

 

วันนี้ไมค์กี้ซังกับคาคุโจวซังก็เอาแต่อยู่ในห้องของเธอไม่ไปไหนจนเพื่อนๆในห้องของเธอตัวเกร็งทั้งวันตั้งแต่เช้าจนถึงเวลาเลิกเรียน

 

เธอถูกพาขึ้นรถลีมูซีนสุดหรูโดยตลอดทางไมค์กี้ซังก็นอนหลับบนตักของเธอจนเธอคิดว่าเขานั้นทำตัวเหมือนเด็กยังไงยังงั้นจนเธอเผลอลูบหัวของเขาเบาๆแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังกอดเอวน้อยๆของเธออีก

 

ส่วนคาคุโจวซังก็นั่งพิมพ์อะไรสักอย่างในโน๊ตบุ๊คตั้งแต่ที่รถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากโรงเรียน แล้วพวกเขาจะพาเะอไปไหนกัน?

 

“พวกคุณจะพาหนูไปไหนคะ?”

 

“พาเธอกลับบ้าน” เป็นคาคุโจวซังที่ตอบ

 

เธอพยักหน้าก่อนที่จะมองไมค์กี้ซังที่นอนบนตักน้อยๆของเธออย่างสบายใจ พาเธอกลับบ้าน? แค่นี้น่ะหรอ? มีแต่เรื่องหน้าปวดหัวทั้งนั้นเลย

 

เมื่อไหร่ม่าม๊า พวกคุณลุงคุณน้าจะกลับมานะ….

 

และแล้วรถก็มาจอดอยู่หน้าบ้านของเธอโดยที่หน้าบ้านก็มีสาวใช้ออกมาต้อนรับด้วยใบหน้าที่ซีดลงเมื่อพวกเธอเห็นคาคุโจวซังกับไมค์กี้ซังที่เดินลงมาส่งฉัน

 

“วันนี้หนูมีแขกจัดเตรียมนำ้ชาและขนมที่ห้องรับแขกด้วยนะคะ”

 

“ระ-รับทราบแล้วค่ะคุณหนู!!”

 

เมื่อฉันเห็นสาวใช้รีบเข้าไปในบ้านฉันก็เชิญคาคุโจวซังและไมค์กี้ซังเข้ามาในบ้านก่อนที่จะเดินนำพวกเขามายังห้องรับแขก ในห้องรับแขกมีเบาะรองนั่งสามที่

 

หนึ่งที่และมีโต๊ะคั่นกลางและมีเบาะรองนั่งอีกสองซึ่งเธอเชิญให้ทั้งสองนั่งฝั่งตรงข้ามก่อนที่เธอจะนั่งลงอีกฝั่งก่อนที่จะมีสาวใช้เข้ามาเสริฟขนมและนำ้ชาก่อนที่จะขอตัวกลับไปทำงานของตน

 

“มีเรื่องที่อยากจะคุยกับหนูหรอคะ?”

 

“ก็ไม่มีอะไรมาก….”

 

ไมค์กี้ซังเอ่ยก่อนที่จะยื่นสมุดเล่มนึงมาให้ฉันซึ่งมันเป็นสมุดจดการบ้านของฉันที่คิดว่าทำหายไปแล้วเมื่อหลายวันก่อนเพราะฉันหาที่บ้านหรือที่โรงเรียนก็ไม่เจอ

 

“ขอบคุณค่ะ”

 

“แล้วก็สิ่งที่ฉันอยากรู้ เธอเป็นคนที่ทำให้ซันสึเข้าโรงพยาบาลใช่ไหม”

 

“ซันสึ?”

 

“ผู้ชายผมสีชมพูที่มีแผลที่มุมปากน่ะ” เป็นคาคุโจวซังที่ตอบแทน

 

ฉันพยักหน้าก่อนที่ทั้งสองจะมองหน้ากันเหมือนไม่เชื่อ ฉันหยิบยูอุนออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วโชว์ให้พวกเขาดูแต่ในใจก็คิดว่าพี่ชายผมชมพูคนนั้นเป็นคนของไมค์กี้ซังจริงๆน่ะหรอ…ท่าทางหิวบาทาขนาดนั้น

 

“หนูใช้อันนี้ฟาดพี่ปากฉีกคนนั้นแหละค่ะ”

 

คาคุโจวรับมันก่อนที่จะรับรู้ได้ว่ามันหนักมากๆจนเขาต้องวางเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนที่จะมองหน้าของเด็กสาวว่าเธอถือมันได้อย่างไร

 

“พอดีว่าม่าม๊าฝึกการใช้ให้หนูตั้งแต่5ขวบแล้วเลยชินกับนำ้หนักของมันแล้วน่ะค่ะ”

 

“งั้นหรอ…”

 

“แล้วไมค์กี้ซังมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ? เพราะหนูคิดว่าไมค์กี้ซังคงไม่ได้อยากมาคืนสมุดให้หนูอย่างเดียวแน่ๆ”

 

คาคุโจวซังลุกออกจากห้องไปพร้อมกับบอกไมค์กี้ซังว่าจะไปรอที่รถก่อนที่เข้าจะออกไป ทำให้ตอนนี้ในห้องเหลือแค่ฉันกัยไมค์กี้ซัง

 

“…เธอน่าสนใจดี”

 

“??”

 

ไมค์กี้ซังยังบอกกับฉันว่าถ้าช่วงนี้ผู้ปกครองไม่ว่างก็สามารถไปเที่ยวเล่นที่คฤหาสน์ของเขาได้เสมอเขาได้ให้เบอร์ของเขากับฉันเอาไว้ก่อนที่จะออกจากห้องไป

 

แต่เขารู้ได้ไงว่าม่าม๊ากับพวกคุณลุงคุณน้าไม่ว่าง…

 

 

 

 

 

 

หลายวันต่อมาฉันได้ไปเล่นที่คฤหาสน์ตามที่ไมค์กี้ซังบอกถึงแม้ว่าหลายวันมานี้ฉันจะคิดมากเรื่องพวกเขาที่เป็นอาชญากรของประเทศก็เถอะ(อันในให้คนไปสืบมาให้//ฮิมาวาริ)

 

ก่อนเลิกเรียนฉันได้ส่งข้อความไปหาไมค์กี้ซังว่าวันนี้ฉันจะไปเล่นที่คฤหาสน์ของพวกเขา ฉันส่งข้อความไม่ถึง1นาทีก็มีข้อความจากไมค์กี้ซังส่งกลับมาอย่างรวดเร็วว่าเดี้ยวจะให้คนมารับฉัน

 

หลังจากที่เลิกเรียนก็มีคนและรถจอดรออยู่หน้าโรงเรียนของฉัน พวกเขามีผมสีม่วงอ่อนและเข้มแต่ทั้งสองคนทำผมคนละทรงกันและใส่เสื้อสูธคนละสี

 

“น่ารักสมกับที่ไมค์กี้ตั้งตารอให้มาหาเลยนะ~”

 

“รีบกลับกันได้แล้วไอพี่น่าเกลียด”

 

หลังจากที่ฉันถูกพาขึ้นรถมาพี่ชายทั้งสองคนก็แนะนำตัวให้ฉันรู้จัก พี่ชายผมสั้นชื้อไฮทานิ รันส่วนอีกคนที่คาดว่าน่าจะเป็นน้องของพี่รันชื่อไฮทานิ รินโด

 

พวกเขาคุยกับฉันถูกคอมากๆเลยล่ะยิ่งเรื่องการทรมานเหยื่อจากหนังเรื่องซอ** พวกเรายิ่งคุยกันสนุกมากๆเลยล่ะถึงแม้ว่าฉันจะไม่เคยทรมานเหยื่อหรือคนจริงๆแต่ฉันชอบนั่งมองการทรมานมากๆ

 

เมื่อมาถึงคฤหาสน์พี่รันก็เป็นคนอุ้มฉันเข้ามาข้างในคฤหาสน์โดยมีพี่รินโดถือกระเป๋านักเรียนและกระเป่ายูอุนโดยระหว่างที่พี่รินโดถือก็บ่นออกมาว่าหนักแต่พี่เขาก็ยอมถือให้อยู่ดี

 

เมื่อมาถึงด้านในตัวของคฤหาสน์ก็มีคนมากมายมานั่งรอเธอและพวกพี่น้องไฮทานิอยู่ก่อนแล้ว โดยเฉพาะคนที่เธอคุ้นตาดีอย่างไมค์กี้ซังและคาคุโจวซัง

 

“วันนี้คือวันล้างแค้นของฉัน!!”

 

“โอ้ยๆ!! หมอนี้มันกินยาก่อนมาใช่ไหมเนี่ย!?”

 

“บอส!!”

 

ฮิมาวาริที่เห็นเจ้าของร่างผมสีชมพูวิ่งมาทางเธออย่างบ้าคลั่งขนาดพี่ชายผมขาวกับพี่ชายที่มีแผลที่ตาร้องห้ามและเรียกไมค์กี้ซังแล้วก็ไม่ยอมหยุดแถมไมค์กี้ซังก็นั่งมองเธอไม่ขยับไปไหนอีก

 

อยากเห็นทักษะของเธอว่าเป็นของจริงหรือเปล่าสินะ…

 

ฟึบ!

 

ฉันกระโดดออกจากอ้อมแขนของพี่รันก่อนที่จะกระโดดไปหยิบกระเป๋ายูอุนออกมาจากพี่รินโด ฉันถอดกระเป๋าของยูอุนออกมาก่อนที่จะควงมันไปมาและเพิ่มความเร็วเข้าไปอีก

 

“ช่วยไปนอนที่โรงพยาบาลอีกสักอาทิตย์นะคะพี่ชาย!!”

 

“ตายซะยัยเด็กบ้า!!”

 

ผัวะ!

 

ตู้ม!!

 

ซันสึถูกเด็กสาวใช้กระบองสามท่อนฟาดจนไปติดกำแพงของคฤหาสน์และเจ้าตัวก็สลบไปอีกครั้ง ไมค์กี้ได้สั่งให้คนของเขามาเก็บศพ(?)ของซันสึก่อนที่เขาจะได้เอ่ยแนะนำคนของเขาให้เด็กสาวได้รู้จัก

 

นานวันเขาเด็กสาวก็เริ่มสนิทกับแก๊งอาชญากรบอนเท็นมากขึ้น เธอเข้ากับคนอื่นได้ดีและมีคู่กัดที่ดีอย่างซันสึคนอื่นเะอเรียกว่าพี่หรือคุณนำหน้าแต่ขอยกเว้นหมอนี้เอาไว้คนนึงที่เธอจะไม่นับถือมัน

 

“วันนี้คือวันตายของแกนังเด็กบ้า!!”

 

“วันนี้หนูมาแจกความฝลดใฝลให้ซันสึถึงที่เลยนะ^0^”

 

เด็กสาววิ่งมาพร้อมกับใช้ยูอุนกระบองสามท่อนหรืออาวุธประจำตัวฟาดเข้าที่หัวของซันซึจนเจ้าตัวสลบคาโต๊ะทำงานไปอีกครั้ง

 

“ยังโดนไม่เข็ดอีกหรือไง เฮ้อ~” ทาเคโอมิถอนกายใจก่อนที่จะลากน้องชายตัวดีไปทำแผล

 

“สมนำ้หน้า นานๆที่จะมีคนเอาเจ้าซันสึอยู่นอกจากบอสก็ดีแล้ว” โคโค่เอ่ยพลางทำงานในคอมไปด้วยโดยมีเด็กสาวนั่งกินไทยากินั่งบนตักของไมค์กี้ที่นั่งข้างๆโคโค่อีกที

 

“ยัยหนูฉันซื้อขนมกลับมาฝาก” มอจจี้ที่เพิ่งกลับมาจากภารกิจก็ได้ยื่นขนมให้เด็กสาวที่นั่งบนตักของไมค์กี้

 

“ขอบคุณค่า~”

 

ไมค์กี้มองเด็กสาวและคนอื่นๆในแก๊งก็แอบลอบยิ้มออกมานิดๆ เพราะตั้งแต่ที่เด็กสาวมาเล่นที่นี้สถานที่แห่งนี้ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ คนอื่นๆที่ไม่ค่อยอยู่ติดคฤหาสน์เพราะติดภารกิจเจ้าพวกนั้นก็จะรียทำภารกิจให้เสร็จแล้วรีบกลับคฤหาสน์เพื่อมาเจอรอยยิ้มอันสดใสของเด็กสาวนามฮิมาวาริทุกวัน

 

“พี่ไมค์กี้กินด้วยกันนะคะ^^”

 

“อืม….”

 

 

 

 

 

 

 

 

-ตัดมาทางผู้ปกครอง-

 

“ลูกสาวของฉันหายไปไหน” มากิที่เพิ่งกลับมาจากภารกิจแล้วไม่เห็นลูกสาวออกมาวิ่งต้อนรับเหมือนอย่างเคยก็หันไปถามสาวใช้ส่วนตัวของลูกสาว

 

“คะ-คือว่าคุณหนูไปเล่นกับคนรู้จักของคุณหนูน่ะค่ะT^T”

 

“คนรู้จักของลูกสาวฉันคือแก๊งอาชญกรของญี่ปุ่นนะโว้ย!!!!!” ที่ผ่านมาใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่าลูกสาวของเธอไปไหนกับใครแต่มันไม่มีใครว่าง แถมคนของเธอยังถูกพวกมันกระทืบอีก…อยากจะบ้าตาย!!!

 

“ขออภัยเจ้าค่า!!!!!!!!!”

=================================================================

TALK

ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

 

น้องมาแจกความสดใสให้แก๊งบอนเท็นจ้า~

 

อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ T^T

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

×