[ TOKYO REVENGERS ] DADDY (KOKO x oc x INUPI)

โดย NamikoMeko_lm

หนูอยากได้ เอาเงินแด๊ดไปเลยค่ะ...โคโค่ ถ้าพวกคุณเข้ามาฉันจะอัดให้ควำ่!! เดี้ยวพวกแด๊ดจัดการเองค่ะ หนูไปรอตรงนั้นก่อนนะคะ...อินุปี้

ยอดวิวรวม

882

ยอดวิวเดือนนี้

23

ยอดวิวรวม


882

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


72
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 พ.ค. 65 / 18:35 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เธอก็แค่ย้ายมาอยู่จากต่างจังหวัดมาอยู่โตเกียวตามพี่ชายของเธอที่ดันเผลอไปกินนิ้วของคำสาปเข้า พี่ชายของเธอได้เรียนโรงเรียนไสยเวทย์ที่ชานเมืองส่วนเธอเรียนในตัวเมืองที่โตเกียว

พอเธอย้ายมาอยู่ได้ไม่นานก็มีคนมาตามติดเธอแล้ว พี่ยูจิหนูคิดว่าพวกเขาแปก…..

“หนูอยากได้อันนั้น”

“เหมาหมดเลยครับ”

 

“หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ”

“ไม่ได้ค่ะหนูเป็นผู้หญิง”

 

 

อิตาโดริ ยูนะ

อายุ 15

 

“ถ้าเรียกว่าแด๊ดดี๊จะขออะไรก็ได้หรอคะ?”

========================================================

 

TALK

 

เรื่องนี้ไม่มีใครตายเลยนะคะ

รวมไปถึงพี่อากาเนะด้วยค่ะ

นิสัยของทาเคมิจิยังคงเหมือนตอนที่ย้อนอดีตกลับมา

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 พ.ค. 65 / 18:35


“สวัสดีเธอคงเป็นเด็กใหม่ที่ย้ายเข้ามากลางเทอมหนึ่งสินะ”

“ค่ะ! ฉันอิตาโอริ ยูนะจะเรียกยูนะเฉยๆก็ได้นะคะว่าแต่คุณคือ…”

“โทษทีนะฉันลืมแนะนำตัวเองไปเลย ฉันชื่อชิบะ ยูสึฮะแต่จะเรียกฉันว่ายูสึฮะเฉยๆก็ได้นะ^^”

 

ยูนะมองเพื่อนใหม่ที่มารับเธอที่ห้องพักครูก่อนที่เธอจะพาฉันเดินไปยังห้องเรียนเพื่อแนะนำตัวกับเพื่อนๆคนอื่นๆในห้องเรียน

สาเหตุที่เธอย้ายมาเรียนที่แห่งนี้ในกลางเทอมนั้นก็เพราะว่าพี่ชายของเธอดันไปกินนิ้วคำสาปเข้าและต้องย้ายโรงเรียนจากมิยางิมายังโตเกียว ทำให้พี่ของฉันที่เป็นห่วงฉันมากเพราะพวกเราเหลือกันแค่สองคนให้ฉันย้ายมาอยู่ที่โตเกียวด้วย

โดยโกโจซังทำการซื้อบ้านใหม่ป้ายแดงให้ฉันพร้อมกับบอกว่าถ้าวันไหนพี่ชายของเธอ เพื่อนๆของพี่ชายหรือพวกรุ่นพี่ทำงานดึกก็สามารถมาค้างที่นี้ได้ตามสบายซึ่งฉันก็พยักหน้าเป็นการรับรู้

เพราะงั้นฉันต้องคอยทำความสะอาดบ้าน เนื่องจากไม่สามารถเดาได้ว่าพวกเขาจะมาตอนไหน….

โกโจซังยังบอกอีกด้วยว่าจะคอยส่งเงินเข้าบัญชีมาให้อีกเป็นค่าขนมแต่เธอโคตรเกรงใจเลย แต่โกโจซังทำท่าเหมือนจะร้องไห้ฉันเลยรับมาอย่างช่วยไม่ได้

พอเปิดบัญชีเท่านั้นแหละเงิน10ล้านเยนก็เข้ามาอยู่ในบัญชีเรียบร้อยแล้ว…..

พอเรื่องโกโจซังก่อนตอนนี้กลับเข้าเรื่องมาที่ฉันก่อน หลังจากที่แนะนำตัวกับเพื่อนๆเรียบร้อยแล้วทำให้เพื่อนๆอยากเข้ามาทำความรู้จักกันมากมายจนฉันตอบแทบไม่ไหว

นั้นจึงทำให้ยูสึฮะจังเข้ามากันเอาไว้พร้อมกับบอกว่าอาจารย์มาแล้ว นั้นจึงทำให้ฝูง(?)เพื่อนๆรีบกลับไปนั่งที่ของตนเองทันที

พอช่วงพักกลางวันยูสึฮะก็พาฉันไปที่หลังโรงเรียนเพื่อไปทานข้าวเที่ยงของฉันเป็นเบนโตะที่ทำเองส่วนของยูสึฮะเป็นขนมปังยากิโซบะหนึ่งชิ้นพร้อมกับนมสองกล่อง

 

“ยูสึจังกินแบบนี้ตลอดเลยหรอ?”

“ก็ฉันทำอาหารไม่เป็นนินา ก็ต้องซื้อแบบนี้กินเนี่ยแหละ”

“งั้นต่อไปนี้ยูสึจังต้องกินมื้อเที่ยงกับฉันนะ ฉันจะทำมาให้เยอะๆเลย^^”

“มะ-ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ฉันเกรงใจ”

“ไม่ได้! ยูสึจังต้องกินอาหารที่มีประโยชน์เยอะๆสิจะได้แข็งแรงยังไงล่ะ^^” ฉันเอ่ยก่อนที่จะเปิดหน้ากล่องข้าวของตนเองให้ยูสึฮะได้เห็น

 

 

“โฮ~สุดยอดเลย”

“ใช่ไหมล่ะ~ฉันทำเองเลยนะถ้าวันไหนยูสึจังว่างฉันจะพายูสึจังไปที่บ้านของฉันดีไหม^^”

“บ้านของยูนะหรอ?”

“อื้ม! ฉันจะได้สอนยูสึจังทำอาหารด้วยไง^^”

 

ยูสึฮะดีใจก่อนที่จะตอบตกลงเพราะอย่างน้อยเธอจะได้ทำอาหารให้น้องชายของเธอได้กินบ้าง จะได้ไม่ต้องออกไปซื้ออาหารข้างนอกมากินอย่างเดียวหรือจะได้ไม่ต้องลำบากมิตสึยะอีก

หลังเลิกเรียนยูสึฮะได้พาเธอมารับน้องชายที่อาคารของเด็กปี2โดยระหว่างทางยูสึฮะได้บอกว่าน้องชายของเธอนั้นไม่ถนัดคุยกับผู้หญิงอย่างแรงหากน้องชายของเธอนิ่งเงียบใส่ก็ไม่ต้องแปลกใจ

 

“ฮัคไค!”

“ยูสึฮะ?….”

 

ฮัคไคที่เห็นหญิงสาวคนนึงเดินมาพร้อมกับพี่สาวของตนก็นิ่งค้างไป เธอมีผมสีชมพูยาวเลยกลางหลังมีดวงตาสีเหลืองที่เปล่งประกายเหมือนดวงดาว รูปร่างผอมบางและตัวเล็กน่าทะนุถนอม

 

“สวัสดีค่ะฉันชื่ออิตาโดริ ยูนะยินดีที่ได้รู้จักนะคะฮัคไคคุง^^”

“….” ฮัคไค

“น่ารักจังเลยนะคะ^^~”

 

ยูนะที่เห็นฮัคไคนิ่งเงียบและไม่ขยับไปไหนเธอเลยถือโอกาสนี้เข้าไปแกล้งเล็กน้อยโดยการที่เดินเข้าไปใกล้ๆจนเธอเห็นอีกฝ่ายหน้าแดงเธอเลยเดินถอยออกมาก่อนที่ยูสึฮะจะพาเธอและฮัคไคเดินออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน

 

“จะว่าไปบ้านของยูนะจังอยู่แถวไหนหรอ?” ยูสึฮะเอ่ยถาม ส่วนฮัคไคเดินนำหน้าสองสาวแต่ก้ไม่ได้เดินห่างกันขนาดนั้น

“บ้านฉันอยู่xxxน่ะ”

“ใช่บ้านเลขที่1-0-2ที่เพิ่งซื้อหรือเปล่า?” ยูสึฮะ

“ใช่แล้วล่ะ ว่าแต่ยูสึจังรู้ได้ยังไงน่ะ?”

“ก็บ้านหลังนั้นเป็นบ้านข้างๆฉันเลยนิ ก็ว่าอยู่ว่าใครเป็นคนซื้อแต่บ้านหลังนั้นแพงมากเลยนะ” ยูสึฮะเอ่นพร้อมกับนึกถึงเจ้าของบ้านคนเก่าที่ขายมันในราคา8หลักซึ่งแพงมากๆ

“จริงๆคนที่ซื้อไม่ใช่ฉันหรอกแต่เป็นอาจารย์ของพี่ชายที่ซื้อให้น่ะ เนื่องจากพี่ฉันได้ไปเรียนแถวๆชานเมืองของโตเกียวที่นั้นมีแต่หลักสูตรมัธยมปลายน่ะฉันเลยมาเรียนที่นี้น่ะ”

“แต่ถึงขั้นซื้อบ้านให้แบบนี้เลยหรอ เป็นคนที่รวยหน้าดูเลยนะ…”

“555นั้นสินะ^^;;” จริงๆเธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าโกโจซังรวยขนาดไหนเหมือนกัน

 

เมื่อถึงบ้านของเธอแล้วแต่ว่าดันมีอุปสรรคขวางหน้าเธออยู่นั้นก็คือดันมีคนจำนวนมากใส่เสื้อสีขาวยืนอยู่ที่หน้าบ้านของยูสึฮะเต็มไปหมด

 

“แย่แล้ว พี่กลับมาที่บ้าน” ฮัคไคเอ่ยอย่างหวั่นๆเพราะครั้งนี้มีเพื่อนของพี่สาวมาด้วย

“ยูนะจังเข้าบ้านตัวเองไปก่อนนะ เดี้ยวเจอกันพรุ่งนี้” ยูสึฮะเอ่ยกับเพื่อนสาว

“อะ-อื้ม! เอาไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”

 

ยูนะที่กำลังเข้าบ้านของตนเองก็ถูกชายสองคนบังทางเข้าบ้านของเธอเอาไว้จนยูสึฮะต้องรีบดึงเพื่อนสาวมาหลบที่ด้านหลังของตนพร้อมกับฮัคไคที่ยืนบังยูสึฮะอีกที

 

“โว้ๆ~ พวกเราก็แค่อยากรู้จักคุณหนูคนนี้ก็เท่านั้นเอง :P”

“อย่างพวกนายคงไม่ได้มีคำว่าแค่หรอกนะ โคโค่” ยูสึฮะเอ่ย 

 

ฉันได้ชะโงกหน้ามองก่อนที่จะเห็นชายสองคนในชุดโค้ดสีขาวคนนึงผมสีทองมีรอยแผลที่ใบหน้าซีกซ้าย ส่วนอีกคนที่กำลังเถียงกับยูสึฮะอยู่มีผมสีดำปัดผมไปทางขวา

พวกเขาเป็นใครกันน่ะ? แต่คนผมดำหน้าจะชื่อโคโค่เพราะเธอจำเสียงตอนที่เขาพูดตอนที่คุยกับยูสึฮะได้

 

“เสียงเอะอะ-อะไรกันวะ”

 

เสียงของบุคคลมาใหม่ทำให้ทุกคนต่างหันไปมองก่อนที่ยูนะจะเจอชายร่างยักษ์ผมสีฟ้าและมีดวงตาสีเหลืองดุร้ายใส่เสื้อโค้ดสีแดงเลือดหมูแต่ไม่ติดกระดุมจนเห็นก้อนขนมปัง8แถวกับรอยสัก

 

“ก็คนของนายจะมาหาเรื่องเพื่อนของฉันน่ะสิ” ยูสึฮะเอ่ยก่อนที่จะดึงร่างของฮัคไคให้มาหลบที่ด้านหลังอีกคน

“ห๊า?! แกเอาเพื่อนเข้ามาในถิ่นของฉันเนี่ยนะ!!”

“ยูนะเป็นเพื่อนบ้านของพวกเราและเธอเพิ่งย้ายมาอยู่ เพราะงั้นเธอไม่เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้!!” ยูสึฮะ

 

 

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาทุกอย่างก็สงบสุข….ซะเมื่อไหร่ล่ะ หลายวันผ่านมานี้มีผู้ชายสองคนที่เคยมาบังทางไม่ให้เธอเข้าบ้าน พวกเขาชื่อโคโค่และอินุปี้โดยที่เขามักจะมาดักเธอและพวกยูสึฮะทุกเย็นตอนขากลับบ้าน

ยูสึฮะที่เห็นแบบนั้นก้ไม่ได้เอ่ยอะไรแต่ในใจก็อารมณ์เสียไม่น้อย เธอได้สอนเรื่องการทำอาหารให้ยูสึฮะทุกเย็นเช่นกันโดยมีคนชิม3คนนั้นก็คือ ฮัคไค โคโค่และอินุปี้นั้นเอง

เนื่องจากโคโค่และอินุปี้ชอบดักพวกเธอดีนักยูสึฮะก็เลยลากให้มาทดลองชิมอาหารที่ตนเองทำซะเลย…..

กลับมาปัจจุบันตอนนี้เธอได้ออกมาเดินเล่นคนเดียวตอนเช้าเนื่องจากเธออยากออกมาเดินสำรวจโตเกียว อย่างน้อยเธอจะได้พาพี่ชายของเธอมาเที่ยวได้

 

“ไงคะคุณหนู~ มาทำอะไรแถวนี้กันคะ :P”

“โคโค่ซัง อินุปี้ซัง?”

 

// ชุดที่ยูนะใส่/ไรท์ //

 

โคโคโนอิ ฮาจิเมะหรือโคโค่ได้มองหญิงสาวตรงหน้าที่วันนี้ใส่ชุดแนวโลลิต้าแบบสบายๆมานั้นถึงกับทำให้เขาใจสั่นเลยทีเดียว

อินุอิ เซย์ชูหรืออินุปี้ได้มองหญิงสาวร่างเล็กตรงหน้าก่อนที่จะเริ่มหน้าแดงหน่อยๆเพราะชุดที่เธอใส่กระโปรงออกไปทางค่อนข้างสั้น(สำหรับเขา)

 

“พอดีว่าออกมาเดินเล่นน่ะค่ะ แล้วพวกคุณล่ะคะ”

“พวกเราออกมาเดินเล่นเหมือนกัน” อินุปี้ตอบ

“งั้นพวกเราก็ไปด้วยกันเลยดีไหม~” โคโค่

“ก็ดีค่ะ^^”

 

ยูนะได้เดินเล่นกับชายหนุ่มทั้งสองโดยที่ตัวของเธอเองก็รู้สึกเกร็งๆอยู่เหมือนกันไม่น้อย เพราะทั้งสองคนนี้หน้าตาดีทำให้มีเหล่าผู้หญิงมองมาตั้งหลายคนส่วนเธอที่หน้าตาบ้านๆ(?)ก็ได้แต่ตัวหลีบตรงกลางระหว่างทั้งสองคน

ยูนะที่เห็นร้านตุ๊กตาร้านนึงเธอจึงขอเดินไปที่นั้นซึ่งทั้งสองก็เดินตามเข้าไปด้วย

 

“ตัวแค่นี้แต่ราคากลับสูงลิ้วเลย…”

 

ยูนะมองตุ๊กตาไข่ขี้เกียจเท่าฝ่ามือและราคาที่แปบอยู่ ‘2000 เยน’ ถึงแม้ว่าเธอจะได้ค่าขนมจากโกโจซังในหลักล้านแต่เธอก็เป็นคนติดนิสัยชอบประหยัดตั้งแต่เด็กแล้ว

จะเอายังไงดีล่ะเนี่ย จะซื้อดีไหมนะ?

 

“มีอะไรหรอ?” อินุปี้เดินเข้ามาถามเด็กสาวที่จ้องตุ๊กตาไข่สีเหลืองน่าเกลียดอยู่นานแล้ว

“มันแพงไปหน่อยน่ะค่ะ หนูว่าจะค่อยเอาไว้ซื้อในวันหลัง” วันนี้เธอพกเงินมาแค่3000เยนเองด้วย

“ชอบตุ๊กตาตัวนี้หรอ?” อินุปี้ถามเพราะที่กระเป๋าจองเด็กสาวตรงหน้าเองก็มีพวงกุญแจเจ้าไข่น่าเกลียดนี้ห้อยอยู่3-4ตัวแต่คนละท่าทางกัน

“อื้ม! มันน่ารักแล้วก็ขี้เกียจเหมือนเราเลย^0^”

“คุณน้าครับ ผมเหมาเจ้าไข่นี้ทั้งหมดเลยครับ :P” โคโค่ที่ได้ยินก็ได้ทำการเหมาตุ๊กตาให้กับยูนะทันทีโดยที่เจ้าของร้านยิ้มหน้าบานก่อนที่จะหยิบตุ๊กตาไข่คนละลายให้ใส่ถุงและรับบัตรเครดิตจากโคโค่ไปรู้ด

“ไม่เห็นต้องเหมาเลยค่ะ! งั้นเราช่วยออกให้---”

“ไม่ต้องห่วงหรอกยูจัง~ เงินแค่นี้ไม่ระคายผิวเงินในบัญชีของฉันเลยซักนิด :P” โคโค่เอ่ย ยูนะที่ได้ยินก็นึกถึงโกโจที่ก็เคยพูดแบบนี้กับเธอก่อนที่จะโอนเงินเข้าบัญชีให้เธอเหมือนกัน

 

คนรวยหน้าหมั่นไส้ค่ะ

 

“แต่แบบนี้หนูรู้สึกเกรงใจค่ะ”

“งั้นเอางี้ก็แล้วกัน ถ้ายูจังยอมเรียกฉันกับอินุปี้ว่าแด๊ดดี้ไม่ว่าเรื่องอะไรพวกเราก็สามารถให้เธอได้ทั้งหมดเลยดีไหมคะคนสวย :)” โคโค่เอ่ยก่อนที่จะเดินเข้ามาโอบไหล่ของยูนะส่วนอินุปี้ก็ถือถุงกระดาษเอาไว้พร้อมกับโอบเอวเล้กของญุนะอีกคน

“แค่เรียกว่าแด๊ดดี้หรอคะ?” ถึงจะเกรงใจ แต่ของฟรีใครๆก็เอาค่ะ…อย่ามาว่าเราขี้งกนะ!!//ชี้นิ้วใส่คนอ่าน

“อืม ไหนลองเรียกให้ฟังหน่อยสิ…” อินุปี้เอ่ยก่อนที่เขาและโคโค่จะตั้งใจฟัง

“แด๊ดดี๊คะ หนูขอตุ๊กตาได้ไหมคะ.//.”

“….อา ของแรร์” อินุปี้

“ฉันตายตาหลับแล้วล่ะ…” โคโค่

 

 

 

 

หลังจากนั้นก็ผ่านไป2เดือนยูนะใช้ชีวิตอย่างปกติสุขแต่มีเพิ่มเติมคือมีครอบครัวชิบะทั้งสามคนมานั่งทานอาหารในบ้านทุกเช้าและทุกเย็นจนเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน

พี่ไทจู(พี่เขาขอให้เรียกแบบนี้//ยูนะ)เมื่อ2เดือนเป็นคนที่อารมณ์ร้อนและเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่งถ้าหากขัดคำสั่งของพี่เขาก็จะโดนต่อย ซึ่งฉันในตอนนั้นที่ยังไม่ได้เรียกเขาว่าพี่

ฉันในตอนนั้นต่อต้านเขาที่เข้าไปยุ่งเรื่องภายในครอบครัวของเขานั้นจึงทำให้พี่เขาเข้ามาต่อยแต่ฉันก็หลบได้นะและต่อยหน้าเข้ากลับจนสลบไป

เห็นแบบนี้ฉันแข็งแรงพอๆกับพี่ยูจิเลยนะ

พอโคโค่และอินุปี้เห็นแบบนั้นก็ตาค้างก่อนที่จะวิ่งเข้ามาถามฉันด้วยความเป็นห่วง พอไทจูฟื้นขึ้นมาฉันก็จัดเทศนาพี่เขาต่อจนในวันต่อมาพี่เขาก็มาขอให้ฉันเรียกเขาว่าพี่และเริ่มทำตัวดีกับพวกยูสึฮะจังมากขึ้น

จนยูสึฮะและฮัคไคยังทำใจยอมรับพี่ไทจูแสนดี(?)ไม่ได้เพราะมันขัดกับหน้าตาของเขา ส่วนโคโค่และอินุปี้ฉันสนิทกับพวกเขามากขึ้นจนบางทีฉันก็แอบคิดว่าพวกเขาแอบชอบฉันหรือเปล่านะ แต่ฉันก็ไม่อยากหลงตัวเองไปมากกว่านี้

จนเมื่ออาทิตย์ก่อนพวกเขาทั้งคู่มาขอฉันเป็นแฟนตอนที่พวกเราไปเที่ยวที่ร้านคาเฟ่แห่งนึง…ตอนแรกฉันทำตัวไม่ถูกเลยล่ะเพราะตัวของฉันก็ไม่เคยมีแฟนมาก่อนด้วยและแน่นอนว่าฉันตอบตกลง

 

“พรุ่งนี้จะให้หนูไปงานเชื่อมสัมพันธ์ที่โรงเรียนของพี่หรอคะ?”

[ใช่แล้วล่ะครับ จะพาเพื่อนมาก็ได้นะครับผมไม่ว่าแล้วก็อย่าลืมเตรยมเสื้อผ้าสำหรับค้าง2วันหนึ่งคืนด้วยนะครับ~]

“ได้ค่ะโกโจซัง

[เรียกผมว่าอาจารย์เหมือนพี่ชายของเธอก็ได้นะยูนะจัง~]

“หนูกำลังพยายามอยู่ค่ะ แต่มันไม่ชินนิคะ”

[งั้นก็พยายามต่อไปนะครับ เจอกันพรุ่งนี้]

“เจอกันค่ะ”

 

“มีอะไรหรอคะหนู?” โคโค่ที่เพิ่งอาบนำ้แต่งตัวเสร็จก็ได้เอ่ยถามแฟนสาวที่เพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จ

“พอดีว่าอาจารย์ของพี่ชายของหนูเขาบอกว่าพรุ่งนี้จะมีงานเชื่อมสัมพันธ์ที่โรงเรียน2วัน1คืน เขาอยากให้หนูไปดูพี่ชายแข่งน่ะค่ะแล้วก็บอกว่าจะพาใครไปด้วยก็ได้…พวกแด๊ดจะไปด้วยไหมคะ?”

“ไปสิคะ” อินุปี้ที่เพิ่งล้างจานในห้องครัวเสร็จก็เดินเข้ามากอดและจุ๊บที่หัวของแฟนสาว

 

ยูนะจัดเสื้อใส่กระเป๋าทั้งของตัวเองและแฟนหนุ่มทั้งสองโดยที่เธอไม่ลืมที่จะบอกครอบครัวชิบะทางข้อความว่าเธอและแฟนหนุ่มจะไม่อยู่2วัน

 

 

 

เช้าในวันถัดมาโกโจซังได้ส่งอิจิจิซังมารับฉันถึงบ้านตั้งแต่7โมงเช้า ฉันใส่ชุดนักเรียนไปส่วนโคโค่และอินุปี้ใส่ชุดแก๊งของพวกเขาไปแทนแต่เสื้อขากลับเนี่ยสิ ฉันเห็นแล้วก็แอบเขินๆเหมือนกันนะ

เมื่อถึงโรงเรียนยูนะ โคโค่และอินุปี้เดินตามอิจิจิไปจนถึงหน้าประตูศาลเจ้าแห่งนึงที่ตอนนี้มีนักเรียน อาจารย์และผอ.ทั้งสองโรงเรียนนั้นรออยู่ก่อนแล้ว

 

“พี่ยูจิ~”

“โอ้!ยูนะมาได้ไงเนี่ย?!”

 

ยูจิที่ไม่ได้เห็นหน้าน้องสาวมาสองเดือนกว่าๆก็อดคิดถึงไม่ได้เลยกอดน้องสาวของเขาด้วยความคิดถึงก่อนที่สายตาของเขาจะหันไปเห็นชายหนุ่มสองคนที่มากับน้องสาวของเขา

เพื่อนของยูนะหรอ?

 

“ยูนะจังสองคนนี้คือเพื่อนหรอครับ?” โกโจเอ่ยถาม ถึงแม้ว่าเขาจะคอยดูแลยูนะอยู่ห่างๆแต่ก้ไม่ได้ตามติดชีวิตขนาดนั้นก้อดสงสัยกับชายหนุ่มสองคนนี้ไม่ได้

“คะ-คือว่า พะ-พวกเขาคือแฟนของหนูเองค่ะ>//<”

“สวัสดีครับผมโคโคโนอิ ฮาจิเมะจะเรียกว่าโคโค่ก็ได้ครับ :P” โคโค่เอ่ยพร้อมกับกอดเอวแฟนสาว

“ผมชื่ออินุอิ เซย์ชูจะเรียกอินุปี้ก็ได้ครับ” อินุปี้เอ่ยแนะนำตัวก่อนที่จะกอดเอวแฟนสาวของเขาด้วยอีกคน

“ห๊า!!!!!!!!!!!” ยูจิ/โกโจ

 

 

หลังจากนั้นยูนะก็โดนพี่ชายของเธอและโกโจซักฟอกเรื่องแฟนหนุ่มทั้งสองคนโดยทันทีถึงแม้ว่าพี่ชายเธอจะไม่ว่าอะไรมากแต่โกโจถึงกับร้องไห้ออกมาเหมือนกับคุณพ่อที่เพิ่งรู้ว่าลูกสาวมีแฟนแล้วไม่ยอมบอก

สักพักเธอก็ได้รู้จักกับทุกๆคนถึงแม้ว่าพี่เมงุมิเธอจะรู้จักมาก่อนที่จะมาอยู่โตเกียวแล้วนิดหน่อยก็ตาม โกโจที่ยังร้องไห้ไม่ยอมหยุดก็ถูกเพื่อนสนิทของเขาอย่างสุงุรุฟากหัวไปหนึ่งทีก่อนที่อาจารย์ใหญ่ฝั่งโตเกียวจะบอกให้แยกย้ายเพื่อเตรียมตัวแข่ง

 

 

หลังจากจบการแข่งของวันแรกนั้นก็คือการต่อสู้ระหว่างสองโรงเรียนช่วงเย็นเหล่านักเรียนและแขกก็ต่างกันแยกย้ายกันไปพักผ่อน แต่พวกนักเรียนกลับมานั่งที่ห้องรับแขกด้วยชุดนอนของตนเองเพื่อมาเม้าเรื่องต่างๆ

 

“ยูนะจังเป็นแฟนกับโคโค่และอินุปี้ตอนไหนหรอ?” โมโมะเอ่ยถามเพราะความอยากเผือก

“เมื่ออาทิตย์ก่อนนี่เองค่ะ”

“แล้วๆใครเป็นคนสารภาพรักหรอคะ?!” มิวะ

“พวกเราเองล่ะครับ :P” โคโค่ตอบพร้อมกับหอมหัวแฟนสาวด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ

“โคโค่ขี้โกง…” อินุปี้เอ่ยอย่างไม่พอใจหน่อยๆก่อนที่จะหอมแก้มแฟนสาวโชว์ทุกคนไปอีกจนยูนะหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศสุก

“หวานกันจังเลยนะ~” ไม

“เหม็นความรัก….” มากิ

“อย่าอิจฉาคนอื่นเขาเลยนะมากิ” แพนด้า

“อยากมีเรื่องหรือไงแพนด้า!!” มากิเอ่ยพร้อมกับกระชากคอแพนด้า

“ทั้งสองใจเย็นๆก่อนสิครับ!!” ยูตะที่พยายามห้าม

“ชาเกะ!!” อินุมากิ

“เอาเลยค่ะมากิซัง!!” โนบาระที่นั่งเชียร์อยู่ห่างๆ

“แล้วเธอจะไปเชียร์ทำไมเล่า! ต้องเข้าไปห้ามสิ!!” เมงุมิ

“อาจารย์โกโจเลิกร้องไห้ได้แล้วครับ ยูนะโตแล้วนะครับ=_=;;” ยูจิที่พยายามปลอบอาจารย์ของตนเองที่ยังไม่เลิกร้องไห้เรื่องของยูนะ

“ยูนะจังไม่น่ารีบมีแฟนเลย!! คุณพ่อคนนี้รับไม่ได้!! ฮือๆๆ!!” โกโจ

“ปล่อยหมอนี้ไปเถอะยูจิคุง” สุงุรุ

 

 

ยูนะมองภาพตรงหน้าก่อนที่จะยิ้มออกมาแล้วกุมมือแฟนหนุ่มของเธอเอาไว้ก่อนที่พวกเขาจะพิงหัวพิงไหล่ของเธออย่างอบอุ่น ตอนนี้เธอมีความสุขมากๆเลยล่ะ….

 

“รักพวกแด๊ดนะคะ” ยูนะ

“รักเหมือนกันค่ะหนู” โคโค่

“รักเหมือนกันครับ” อินุปี้

 

 

 

 

=============================================

TALK

ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

 

ไม่มีอะไรมากค่ะ

แค่อยากเขียน!!

ตอนนี้ไรท์มีเรื่องสั้นที่ค้างอยู่คือ

1.คู่ของเซ้าท์

2.คู่ของชินอิจิโร่

 

อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะT^T

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

×