คัดลอกลิงก์เเล้ว

ミKimetsu no yaiba | It must be 'love' sure of that (giyushino)

"ช่วงนี้โทมิโอกะซังมีท่าทีแปลกๆ เวลาออกไปรบก็ดูไม่ค่อยมีสมาธิเลย..." "หรือว่า— โทมิโอกะซังกำลังมีความรัก...?"

ยอดวิวรวม

452

ยอดวิวเดือนนี้

114

ยอดวิวรวม


452

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ม.ค. 63 / 18:46 น.
นิยาย ミKimetsu no yaiba | It must be 'love' sure of that (giyushino) ミKimetsu no yaiba | It must be 'love' sure of that (giyushino) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Talk with me !

สวัสดีปีใหม่ค้าบทุกโค้นน
จริงๆตั้งใจจะปลอยฟิคสั้นเรื่องนี้ตั้งแต่ปีใหม่เลยแต่อยากจะตรวจเช็คความถูกต้องก่อนน่ะค่ะ
เลยกลายเป็นว่าพึ่งจะได้ลงเรื่องนี้ตอนนี้ /ปาดเหงื่อ

จริงๆเราคิดว่าคู่นี้เป็นคู่ที่ความสัมพันธ์น่ารักมากๆเลยนะคะ ถึงปากของทั้งคู่จะบอกว่าเกลียดกันก็เถอะ 
แต่ด้วยความขี้ชิปของเราทำให้สัมผัสได้ถึงกลิ่นไอความรักของทั้งคู่ค่ะ กี้ด
เรียกได้ว่าโด้ปกาวไปหลายกระปุกเลยค่ะกว่าจะวางพล็อตได้ลงตัว

เราอาจจะเขียนมึนๆงงๆไปบ้างนะคะ เพราะเราเองก็อยู่ในช่วงเมาๆ พอเห้นตัวอักษรเยอะๆก็แทบจะลมจับเหมือนกัน แง

ใดๆแล้วแต่ ฟิคนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักแต่อย่างใดนะคะ เกิดจากความขี้ชิปล้วนๆเลย
อาจจะมีหลุด OOC ไม่มากก็น้อยยังไงก็ขอความกรุณามา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

luv.

twitter : @LittlecuteG or @_CuteGiraffe

4/01/2020
TB

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ม.ค. 63 / 18:46


It must be 'love' sure of that (giyushino)

 

1
 

"คือว่านะครับชิโนบุซัง...ผมมีเรื่องจะปรึกษาน่ะ"

 

"อาระ อาระ... มีอะไรหรอคะทันจิโร่คุง" 

 

หญิงสาวชายหางตามองเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตนขณะที่กำลังจัดการเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาล คามาโดะ ทันจิโร่ เกาศีรษะตัวเองดังแกรกๆ ท่าทางดูลังเลว่าจะเอ่ยสิ่งที่ตนคิดออกไปดีหรือไม่ แต่ท้ายที่สุดเขาก็ต้องยอมแพ้กับนัยน์ตาสีม่วงอัญมณีที่จ้องมองลึกราวกับอยากรู้อยากเห็น

 

"ช่วงพักหลังมานี้ผมได้รับภารกิจร่วมกับกิยูซังบ่อยๆน่ะครับ"

 

"เหมือนครั้งนี้ที่เจ็บตัวมาทั้งคู่น่ะหรอคะ?" 

 

โคโจ ชิโนบุ หลับตาหยีพลางส่งยิ้มหวานให้คนรุ่นน้อง แม้จะเป็นรอยยิ้มหวานๆแต่กลับทำให้ทันจิโร่รู้สึกขนลุกเกรียวแปลกๆ

 

"คือที่ผมจะบอก....ผมรู้สึกว่ากิยูซังไม่ค่อยมีสมาธิตอนต่อสู้เลยน่ะครับ"

 

"ตายจริง... โทมิโอกะซัง— เสาหลักวารีคนนั้นน่ะหรอคะ? คนอย่างเขาเนี่ยนะคะไม่ค่อยมีสมาธิตอนล่าอสูร?" 

 

ชิโนบุยกมือป้องริมฝีปาก นัยน์ตาหรี่เล็กลงราวกับเจอเรื่องที่น่าสนใจ ไม่สิ— สำหรับโคโจ ชิโนบุแล้ว เรื่องอะไรก็ตามแต่ที่เกี่ยวข้องกับโทมิโอกะผู้เย็นชาคนนั้นก็เป็นเรื่องที่น่าสนใจสำหรับเธออยู่ดี

 

"ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าผมคิดไปเองรึเปล่า แต่กิยูซังน่ะชอบเหม่อๆ เหมือนคิดเรื่องอะไรซักอย่าง แล้วก็—"

 

"แล้วก็....?"

 

"เขาชอบจับหน้าอกตัวเองแล้วก็หน้าแดงขึ้นมาน่ะครับ"

 

เอ๊ะ...?

 

2

 

"เรื่องที่พูดมาน่ะจริงรึเปล่า?"

 

คันโรจิ มิตซึริ เบิกตากว้างหลังจากฟังเรื่องราวที่เพื่อนสาวของตนเอ่ยมาจนหมดจด ตั้งแต่เรื่องที่โทมิโอกะ กิยูไม่มีสมาธิเวลาต่อสู้กับอสูรจนทำให้ต้องได้รับแผลจากการใจลอย แถมยังชอบเหม่อ

 

รวมถึงที่ชอบจับอกตัวเองแล้วหน้าแดงด้วย—

 

"จริงๆสิ ฉันไม่เคยโกหกอยู่แล้ว" 

 

ชิโนบุยกยิ้มหวานอย่างที่เคยทำ แต่ภายใต้รอยยิ้มนั่นกลับมีรังสีของความเคร่งเครียดและวิตกกังวลอยู่ เสาหลักความรักไม่รู้จะทำยังไงจึงได้แต่ใช้นิ้วโป้งวนไปมาที่ขอบแก้วชา

 

"แล้วชิโนบุจังคิดว่าทำไมโทมิโอกะซังถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?"

 

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะช่วงหลังไม่ค่อยได้ไปล่าอสูรด้วยกันล่ะมั้ง...แต่ฉันสงสัยจริงๆนะว่าทำไมโทมิโอกะซังถึงกลายเป็นแบบนั้นไปได้....หรือว่า..."

 

"หรือว่า...?" นัยน์ตาสีเขียวสว่างของมิตซึริเปล่งประกายออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอตั้งท่าที่จะรอคำตอบจากริมฝีปากสีชาดของเพื่อนรัก

 

"โทมิโอกะซังค้นพบตัวเองแล้วหรอ?"

 

ป๊อง

 

มิตซึริล้มตัวลงนอนราบไปกับโต๊ะชา เสาหลักผีเสื้อตกใจกับท่าทางของอีกฝ่ายก่อนจะใช้นิ้วเรียวจิ้มไปมาที่แขนนุ่มนิ่มของเพื่อน มิตซึริเงยหน้ามามองด้วยแววตาหมดหวังก่อนจะเอ่ยออกมา

 

"ชิโนบุจัง...เธอคิดอย่างนั้นจริงๆหรอ..."

 

"ก็จะให้คิดแบบไหนล่ะ..? จับหน้าอกตัวเอง แล้วก็หน้าแดง...โทมิโอกะซังค้นพบว่าตัวเองอยากเป็นหญิงแล้วใช่มั้ย?"

 

"ชิโนบุจัง

 

มิตซึริยีหัวตัวเองจนฟูฟ่อง เธอรู้ดีว่าเพื่อนรักของตนฉลาดแค่ไหนแต่บางครั้งก็ดูจะไม่คิดอะไรมากเกินไปจนดูเหมือนคนซื่อบื้อ(ไม่หรอก คนที่เห็นมุมนี้มีแค่คนสนิทชิดเชื้อเท่านั้นแหละ)

 

เธอกำหมัดแน่นก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อนรัก ฝ่ามือเรียวจับรอบหัวไหล่บางไว้แน่นก่อนจะเอ่ยออกมา

 

"ด้วยเกียรติของเสาหลักแห่งความรัก ชิโนบุจัง— โทมิโอกะซังกำลังมีความรักต่างหาก!"

 

เอ๊ะ...? (รอบที่สอง)

 

3

 

โทมิโอกะ กิยู กำลังอยู่ในโหมดเคร่งเครียด

 

เขาเริ่มรู้สึกว่าพักหลังมานี้ตัวเองเริ่มไม่มีสมาธิเอาเสียเลย ทั้งตอนที่ออกไปล่าอสูรกับทันจิโร่ ตัวของเขาก็ใจลอยจนได้รับบาดแผลซึ่งนั่นสร้างความแปลกใจให้อีกฝ่ายไม่น้อย เพราะทันจิโร่เองก็ไม่คาดคิดว่าเสาหลักวารีอย่างเขาจะพลาดท่าได้รับบาดแผลจากอสูรกระจอกๆ แถมเขายังโดนคางายะซังตักเตือนบ่อยๆเรื่องความประมาท

 

แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา...

 

ก็เจ้าตัวที่ทำให้เขาใจลอยแบบนี้ยังทำสีหน้าระรื่นอยู่ตรงนี้เนี่ย

 

"สวัสดีค่ะ โทมิโอกะซัง กำลังทำอะไรอยู่หรอคะ?"

 

—เงียบ

 

"โทมิโอกะซังทำอะไรอยู่หรอคะ? ตอบฉันจะได้มั้ยคะ?"

 

—เงียบ

 

หางคิ้วของชิโนบุกระตุกไปมาหลังจากที่ชายหนุ่มข้างตัวยังนิ่งเงียบไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมา เธอจึงละความสนใจจากอีกฝ่ายก่อนจะจ้องมองไปยังสวนตรงหน้า

 

ต้นไม้สูงใหญ่กำลังช่วยบดบังแสงอาทิตย์ยามเย็นอยู่ แสงสีส้มอ่อนกระทบกับผิวน้ำจนเปล่งประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีล้ำค่า ผีเสื้อน้อยใหญ่วนบินหยอกล้อกันไปมา ก่อนที่ผีเสื้อตัวใหญ่ที่มีปีกสีม่วงสดบินมาเกาะบนจมูกโด่งของร่างสูงจนชิโนบุหลุดหัวเราะออกมา

 

"ตายจริง ดูเหมือนผีเสื้อตัวนั้นจะชอบโทมิโอกะซังน่าดูเลยนะคะเนี่ย"

 

เขาไม่ได้ตอบอะไรหากแต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น นัยน์สีม่วงอัญมณีของหญิงสาวหรี่เล็กลงเมื่อจ้องมองท่าที่ของคนตรงหน้าก่อนที่เธอจะยกยิ้มขำขัน และเอื้อนเอ่ยถามถึงสิ่งที่ค้างคาในใจออกไป

 

"โทมิโอกะซัง—"

 

"...."

 

"กำลังมีความรักหรอคะ?"

 

กึก!

 

กิยูอ้าปากค้าง จ้องมองไปที่สาวเจ้าที่พึ่งเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา

 

—ความรัก?

 

"อ้าว ช็อคไปเลยนะคะเนี่ย หรือว่า...." ชิโนบุขยับเข้าไปใกล้ขึ้น นัยน์ตาสีม่วงช้อนมองร่างสูงที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาเบิกกว้างเช่นกัน

 

"โทมิโอกะซังกำลังมีความรักจริงๆสินะคะเนี่ย"

 

นัยน์ตาสีน้ำทะเลลึกจดจ้องไปที่หญิงสาวรูปงามตรงหน้า ผีเสื้อตัวน้อยยกยิ้มหวานราวกับจะหยอกล้อเขา ใบหน้าที่ใกล้ชิดกันทำให้กิยูสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่าย ทั้งสองยังคงมองตากันไม่เลิกและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดด้วยซ้ำไป

 

แต่ถึงกระนั้น—

 

มันกลับทำให้เสาหลักวารีรู้สึกดีแปลกๆ...

 

มันไม่ได้ให้ความรู้สึกอึดอัด บรรยากาศโดยรอบเริ่มอบอุ่นขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะแสงอาทิตย์สีส้มอ่อนยามเย็นที่กำลังลับสายตาไปหรือเป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่มันเริ่มคุกรุ่นอยู่ภายในใจทั้งคู่

 

ความรู้สึกอบอุ่นในใจนั่นทำให้ทั้งสองเผลอหลุดยิ้มออกมาพร้อมกัน รอยยิ้มจริงใจที่หาได้ยากจากชิโนบุและรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นได้บ่อยนักจากชายหนุ่ม ทั้งสองจ้องมองรอยยิ้มของกันและกันจนความรู้สึกอบอุ่นก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเก้อเขินแทน

 

และเป็นครั้งแรกที่ชิโนบุยอมแพ้

 

เธอผละตัวออกมาจากเสาหลักวารีตรงหน้า วาดรอยยิ้มเจื่อนบนริมฝีปากสีชาด ต่อให้พยายามฝืนยิ้มแก้ความเคอะเขินแต่ก็ไม่อาจลอดสายตาของชสยหนุ่มไปได้ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไปแทน

 

"จริงๆ...."

 

"...?"

 

"ก็...คงจะมีความรักจริงๆนั่นแหละ"

 

ความรู้สึกฟูฟ่องในใจเมื่อครู่พลันหายวับ ชิโนบุตัวแข็งทื่อราวกับมีคนชีดยาชาลงมาที่กลางหัวใจ นัยน์ตาสีม่วงอัญมณีวูบไหวไปชั่วครู่ อาการปวดหนึบและร้อนรุ่มที่กลางอกกำลังแผดเผาเธอให้ร่างกายทลายลง แต่เธอก็ยังคงยิ้มอยู่

 

สายตาจ้องมองไปที่บ่อน้ำ แสงระยิบระยับของน้ำยังคงเปล่งประกาย ผิดกับนัยน์ตาของผีเสื้อตัวน้อยที่เริ่มหม่นลง

 

"คนที่โทมิโอกะซังชอบนี่..โชคดีจังเลยนะคะ"

 

นิ้วหัวแม่มือถูวนกันไปมาอย่างลนลาน กิยูจ้องมองไปที่ฝ่ามือบางก่อนจะหลุบสายตามองตรงไปที่กลุ่มผีเสื้อตรงหน้า เขานึกภาพถึงคนที่ทำให้ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เป็นตัวของตัวเอง

 

ไม่ว่าจะทำอะไรภาพของคนๆนั้นก็ลอยเด่นชัดขึ้นมา ความรู้สึกวูบโหวงภายในท้องราวกับผีเสื้อนับล้านๆตัวบินว่อน ก้อนเนื้อในอกที่เต้นระส่ำระส่ายจนชายหนุ่มเกรงว่ามันจะทะลุออกมา และเขาก็กลัวเหลือเกินว่าตอนนี้เธอคนนั้นจะได้ยินเสียงของมัน

 

"โชคดีหรอ....ทำไมคิดอย่างนั้น"

 

"เพราะว่าโทมิโอกะซังน่ะห่วยแตกยังไงล่ะคะ"

 

"ห้ะ..." คิ้วของชายหนุ่มกระตุกทันที

 

"แต่ก็..." ชิโนบุเอ่ยขึ้นมาเบาๆราวกับไม่อยากให้ใครได้ยิน น้ำเสียงหวานน่าฟังค่อยๆกลืนไปกับสายลมยามเย็นที่มาพร้อมกลิ่นไปของฤดูหนาวที่ใกล้จะมาเยือนในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

 

"เป็นความห่วยแตกที่ฉันชอบที่สุดเลยค่ะ"

 

ปลายนิ้วก้อยชนกันแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะผละออกไป หนำซ้ำมันกลับขยับเข้าใกล้กันมากยิ่งขึ้นก่อนจะกลายเป็นการกอบกุมและสอดนิ้วเรียวเข้าหากัน

 

ทั้งๆที่หน้าหนาวกำลังจะใกล้เข้ามาแล้วแต่อุณหภูมิบนใบหน้ากลับไม่ได้ลดลงไปเลย ความเห่อร้อนบนใบหน้าและหัวใจลามไปถึงปลายนิ้ว กำชับฝ่ามือเข้าหากันให้แน่นยิ่งขึ้น

 

ไม่ต้องมีคำพูดหวานๆอะไรมากมาย ไม่ต้องจ้องมองตากันอย่างลึกซึ้ง ไปต้องมอบจูบอันแสนเร่าร้อน

 

แค่กุมมือกันให้แน่นที่สุดเพียงเท่านี้

 

แค่กุมมือ...ส่งผ่านความรู้สึกในหัวใจมากมายให้ไปถึงอีกฝ่ายก็เพียงพอ

 

"โคโจ"

 

"คะ?"

 

"ฉันชอบเธอนะ"

 

ผีเสื้อไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่กระชับฝ่ามือให้แน่นยิ่งขึ้น

 

สายลมสุดท้ายของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน ราวกับจะเป็นพยานให้กับคำพูดที่แสนวิเศษนั่น

 

"ชอบคุณเหมือนกันค่ะ"

 

 

It must be 'love' sure of that

 

 

 

 

ผลงานทั้งหมด ของ บานาน่ามิลค์

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Benjawan (@loadpon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:38
    เอาใจไปเลยค่ะ
    #5
    0
  2. วันที่ 7 มกราคม 2563 / 00:51

    ชอบคู่นี้มากๆ แล้วยิ่งมาเจอฟิคน่ารักๆแบบนี้ยิ่งชอบเข้าไปอี้กกกก

    แต่งดีมากเลยค่ะ

    #4
    1
  3. วันที่ 6 มกราคม 2563 / 21:02
    แงงง ชอบมากๆๆๆเลยค่ะ มันรู้สึกจุ๊กจิ๊กหัวใจ
    #3
    1
    • 7 มกราคม 2563 / 12:11
      ฮืออ ขอบคุณมากๆนะค้าบ♥♥
      #3-1
  4. #2 lilac sky (@Lilacs-Sky) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 06:50
    จับหน้าอกตัวเองแล้วหน้าแดงนี่ดูไม่ใช่ว่าค้นพบตัวนะชิโนบุ แต่ดูเหมือนกิยูเป็นโรคจิตมากกว่าอ่ะ5555555 เอาจริงๆ สองคนนี้บทจะไม่พูด ก็เลี่ยงกันไปเลี่ยงกันมา พอบทจะพูดก็ตรงประเด็นกันเลยทีเดียว ไม่ปล่อยให้น้องเอาใจผิดนาน แต่บอกชอบทันทีเลยเนี่ย กิยู! นายเองก็ไม่ได้ห่วยแตกสักเท่าไหร่หรอกนะ (แต่ถ้าชิโนบุไม่เปิดประเด็นก่อนก็คงห่วยแตกเหมือนเดิม55555)
    #2
    1
    • 7 มกราคม 2563 / 12:10
      จริงค่ะ ถ้าน้องไม่เปิดก่อน คนพี่ก็คงไม่พูดㅠㅠ
      #2-1
  5. วันที่ 4 มกราคม 2563 / 19:01
    คู้นี้น่าร้ากก ชอบมากๆค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 LittlecuteG (@NameWorakan) (จากตอนที่ 1)
      4 มกราคม 2563 / 19:54
      เย้ยย ขอบคุณค้าบบ
      #1-1