[END] YES, My collegian Yoonmin (Sensuality series) #กามมหาลัย

ตอนที่ 5 : YES, My collegian : IV 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    31 มี.ค. 61

YES, My collegian : IV


.
.


หลังที่เขาตัดสินใจปลุกนักศึกษาในการดูแลเพื่อกลับบ้าน โดยที่ไม่พูดถึงข้อความที่เข้าถือวิสาสะเปิดดูผ่านๆ ในโทรศัพท์อีกคนแม้แต่น้อย ถึงภายในใจเขาร้อนรนแค่ไหน แต่เขาไม่ควรทำให้เจ้าลูกแมวตัวน้อยของเขาตื่น และใช่ที่ความคิดเขาที่ต้องการครอบครองคนข้างกายที่นั่งพิมพ์โทรศัพท์ซึ่งคาดว่าจะตอบข้อความที่เขาเห็นตอนอีกที่อีกคนหลับอยู่ในห้องตรวจของเขา


ตอบข้อความของคนที่ชื่อแทแท...


ไม่นานนักรถยนต์สีขาวก็เข้าสู่บริเวณพื้นที่ส่วนหน้าของคอนโด ยุนกิก็ยังคงความเงียบไว้เช่นเดิม ส่วนจีมินนั้น... เหลือบมองอาจารย์ที่ปรึกษาตัวเองด้วยความช่างใจ ตลอดทางหรือเอาตั้งแต่ที่อาจารย์มินปลุกเขาจนนั่งรถกลับคอนโดพร้อมกัน เขาไม่ได้ยินเสียงใดๆ หรือแววตาสนใจอะไรจากอีกคนแม้แต่น้อย


ถึงแม้เขาจะตอบข้อความของพี่แทมิน รุ่นพี่ที่เขาบังเอิญรู้จักกันในชมรม ตอนสมัยเรียนปีหนึ่งมาตลอดทาง แต่เขาก็ยังสนใจรอบข้างนะ ถึงอาจารย์มินจะดูน่าไว้ใจได้ระดับหนึ่ง แต่...


เขาก็รู้สึกว่าอาจารย์คนนี้มีความอันตรายที่เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาเพียงแค่รู้สึกว่า คนตัวขาวที่ตั้งใจขับรถอยู่นั้นมีอะไรที่เขายังไม่รู้อีกมาก


แต่ถึงอย่างงั้น เขาก็มีเรื่องจะปรึกษาอีกคนอยู่ดี เฮ้อ...


อาจารย์มินครับ


สุดท้ายจีมินก็ตัดสินใจทำลายความเงียบด้วยตัวเองทันทีที่อีกคนจอดรถสนิทเรียบร้อย พร้อมจะแยกย้ายกลับห้องของตัวเองซึ่งอยู่คนละตึกซึ่งเป็นอีกเรื่องที่เขาพึ่งรู้หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่กับลูกพี่ลูกน้องว่าอาจารย์ที่เป็นแรงบรรดาลใจในการเรียนเฉพาะทางด้านนี้อยู่ใกล้ขนาดนี้...


“...”


ฟันซี่เล็กเผลอขบริมฝีปากอิ่มอย่างประหม่า ตัวเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าจะประหม่าทำไม แค่จะขอคำปรึกษาเรื่องเรียน และมันก็เป็นหน้าที่ของอาจารย์มินที่ต้องให้คำแนะนำเขาด้วย


ปาร์คจีมินไม่เข้าใจตัวเองตอนนี้จริงๆ


อาจจะเป็นเพราะคนคนนั้นคืออาจารย์มินที่ในความรู้สึกเขาไม่เคยอ่านคนคนนี้ออกเลยสักครั้งหล่ะมั้ง


“คืออาจารย์พอจะมีเวลาไหมครับ?”


“คุณต้องการเวลาของผมไปทำไมนักศึกษาปาร์ค”


น้ำเสียงเรียบนิ่งที่ทำให้คนฟังใจเต้นแรงไม่ได้เพราะตื่นเต้น เหมือนอาการตกหลุมรักใคร แต่มันเป็นน้ำเสียงที่บีบจนเขาใจเต้นแรงเหมือนกดดัน แรงกดดันที่เขาสัมผัสได้ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาหลังอาจารย์มินปลุกเขาในห้องตรวจส่วนตัวของอาจารย์มินนั่นแหละ


ก็รู้ว่าไม่ควรหลับในห้องนั้น แต่ใครจะรู้หล่ะว่าการไปตรวจคนไข้ที่เหลือจะนานขนาดนั้น รู้อย่างงี้เขาคงซื้อกาแฟมากินรอแล้ว เรียนแพทย์ใช่ว่าจะมีเวลานอนมากมายอะไร กลับมาเขาก็อ่านหนังสือรู้ตัวอีกทีก็เหลือไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว ขนาดหน้าน้องชายร่วมห้องยังไม่เจอเลยเถอะ


“ผม... มีเรื่องจะปรึกษากับคนไข้ในวันนี้และเรื่องวิจัยที่ผมต้องทำจากอาจารย์มินครับ”


จีมินพูดตอบอีกคนด้วยความไม่มั่นใจด้วยความรวดเร็ว มือเล็กบีบโทรศัพท์ในมือแน่นอย่างกดดัน จนไม่รู้ถึงเงามืดของอาจารย์ที่ควรนั่งมองอยู่เบาะคนขับที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่เจ้าตัวเห็นคงเปลี่ยนใจกลับไปหาข้อมูลศึกษาด้วยตนเองอย่างแน่นอน


รอยยิ้มของอาจารย์มินที่สามารถกลืนกินนักศึกษาปาร์คได้ถ้าอีกคนเผลอ...


“หึ... ผมไม่ชอบคนใช้โทรศัพท์ตอนทำงานและอยู่กับผม ถ้าคุณทำได้ ก็เดินตามผมไปที่ห้องของผม ที่นั่นมีข้อมูลที่คุณสามารถใช้เป็นเอกสารเพื่อค้นคว้าสำหรับวิจัยได้”


น้ำเสียงเยือกเย็นของอีกคนที่กระซิบข้างหูจนทำให้จีมินนั่งนิ่งเกร็งเพียงชั่วขณะ ก่อนอีกคนจะเป็นฝ่ายผละตัวออกห่างพร้อมหยิบกระเป๋าออกไปพร้อมกันทันทีที่พูดจบโดยไม่ได้สนใจเขาที่นั่งนิ่งตกใจกับการกระทำตัวเองแม้แต่น้อย...


ก๊อกๆ


“จะไปไหม ถ้าไม่เอาคำปรึกษาก็ลงจากรถกลับห้องคุณไปได้แล้วนักศึกษาปาร์คผมจะล็อกรถ”


อาจาย์มิน... อันตรายมากกว่าที่เขาคิดจริงๆ อันตรายจนสามารถทำให้หัวใจเขาหยุดเต้นได้จริงๆ


ซึ่งมันก็แปลกถ้าเขาจะบอกว่าอาจารย์มินเป็นความอันตรายที่เขาอยากเข้าไปค้นหาด้วยตัวเอง ถามว่ากลัวไหม เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่กลัว แต่ความอยากรู้มันมีมากกว่าไง นี่แหละข้อเสียของตัวเขา


คนอื่นค่อยเคลียหลังจากเขาทำงานเสร็จแล้วกัน ตอนนี้อาจารย์มินเท่านั้นที่เขาสนใจ...


คงไม่ต้องให้เขาตอบแล้วใช่ไหมว่าเขาตัดสินใจยังไงกับการขอคำปรึกษาครั้งนี้


เสี่ยงกับสิ่งอันตรายบ้าง... ชีวิตจะได้ไม่จืดจนเกินไป : )




Yes, My collegian




ห้องพักที่ไม่ได้แตกต่างอะไรกับห้องของจีมินแม้แต่น้อยของอาจารย์มินเป็นสิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้ จะว่าไม่แตกต่างกันก็ไมได้หรอก ถึงจะแบ่งสัดส่วนเหมือนกันแต่การตกแต่งภายในห้องนี้นั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เฟอนิเจอร์ทุกชิ้นล้วนออกแบบมาแนวโมเดลโทนสีขาว มีสีชมพูสลับปะราย ถึงเขาจะไม่ได้เรียนการออกแบบดีไซน์มา แต่ห้องนี้กลับมีกลิ่นอายของอาจารย์มินอย่างเห็นได้จัด และมีอีกเรื่องที่เขาพึ่งรู้...


อาจารย์มินไม่ได้พักห้องนี้เพียงลำพัง


“จะนั่งทำที่ห้องนั่งเล่น หรือจะเข้าไปในห้องผม?”


เสียงแหบทุ้มเอ่ยถามขึ้นหลังจากตัวเขาและจีมินเข้ามาในห้องได้สักพักแล้ว เขาก็ยังเห็นนักศึกษาตัวเล็กของเขายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาที่แสนน่ารักและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์คู่นั้นกวาดสายตาสำรวจห้องเขาอย่างสนใจ ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงไล่กลับบ้านไปแล้ว แต่นี่ปาร์คจีมินไง... เหยื่อตัวเล็กที่เขาเฝ้ามองมาตลอดหลายปี


“เอ่อ... แล้วแต่อาจารย์มินสะดวกก็ได้ครับ แค่นี้ผมก็เกรงใจมากแล้ว”


น้ำเสียงหวานน่ารักเต็มไปด้วยความเกรงใจที่แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ผู้ใหญ่เช่นเขาพึ่งพอใจกับคำตอบ ถ้าเป็นผู้ใหญ่อื่นคงเอ็นดูเด็กคนนี้อย่างมากเลยกับมารยาทของอีกคน แต่สำหรับเขา... เขาไม่ได้พึ่งพอใจที่อีกคนมีมารยาทแต่เขาพอใจกับคำตอบที่จะเข้าทางเขาต่างหากหล่ะ


ห้องนั่งเล่นมันไม่สะดวกเท่าห้องของเขานักหรอก...


“งั้นห้องผมแล้วกัน เดี๋ยวเพื่อนผมกลับมาจะได้ไม่รบกวนคุณ”


ทันทีที่คนเป็นเจ้าของห้องพูดจบ ยุนกิเดินนำคนตัวเล็กตรงมายังประตูห้องสีขาวสะอาดตาเหมือนภาพลักษณ์ภายนอกของเจ้าของไม่มีผิด มือขาวจัดการเปิดประตูให้นักศึกษาในปกครองเดินเข้าไปภายในห้องก่อน เขาไม่มีมีความกังวลแม้แต่น้อยเรื่องที่ให้จีมินเขามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา เพราะนี่คือความต้องการของเขาเหมือนกัน ไม่วันนี้ก็วันใดวันนึงคนตัวเล็กตรงหน้าเขาก็ต้องได้เข้ามาในห้องนี้อยู่ดี...


ถึงแม้ว่าการมาเยือนครั้งนี้จะเป็นการมาเยือนที่กระทันหันและไม่ได้อยู่ในความตั้งใจของเขาตั้งแต่แรก แต่เขาก็พร้อมที่จะต้องรับคนคนนี้อยู่ดี เพราะภายในห้องของเขาไม่ได้มีเพียงห้องนอนที่ใช้เป็นห้องทำงานอย่างเดียวซะหน่อยหนิ เพราะฉะนั้นความกังวลเรื่องความลับของเขาจะถูกเจ้าตัวรับรู้นั้นตัดไปได้เลย


ยกเว้นแต่นักศึกษาเขาซนไปเจอมันเองก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน ถ้าเป็นแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ ปาร์คจีมินหาเรื่องใส่ตัวเองเหมือนกับตอนนี้นั้นแหละ


“คุณสามารถใช้พื้นที่โซฟาและโต๊ะนั่งเล่นริมระเบียงได้ตามสบาย เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้ และเตรียมคำถามที่ต้องการปรึกษาผมไว้ให้พร้อมด้วย”


ยุนกิมองคนตัวเล็กที่พยักหน้ารับคำเขาด้วยความเกร็งอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะรีบเดินไปวางสัมภาระลงบนโต๊ะนั่งเล่นที่เขาอนุญาติให้อีกคนใช้งานได้ ก่อนตัดสินใจหันหลังกลับออกจากห้องนอนตัวเองไปหยิบน้ำเปล่าให้อีกคนด้วยท่าทีสบายๆ มือขาวจัดการปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดแรกรวมถึงแขนเสื้อทั้งสองข้างออกและพับขึ้นอย่างลวกๆ


ยังไม่ทันที่คนตัวขาวจะเตรียมน้ำเปล่าและขนมให้นักศึกษาในห้องของตัวเอง เสียงประตูห้องได้ถูกเปิดอีกครั้ง ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะเขารู้อยู่แล้วคนเข้ามาใหม่ไม่ใช่เขาก็เป็นเพื่อนร่วมห้องอย่างคิมซอกจินนี่แหละ


“จองกุก ไปรอพี่หมอในห้องก่อนนะ เดี๋ยวพี่เอาขนมไปให้ อ่อ แล้วเตรียมเรื่องที่จะให้สอนด้วยรู้ไหม?”


“ครับพี่หมอ”


เสียงพูดคุยจากประตูห้องทำให้ยุนกิสงสัยไม่ได้ ว่าไอ้เพื่อนร่วมห้องเขาไปพาเด็กที่ไหนมากัน ถ้าเขาจำไม่ผิดจองกุกนี่ใช่จองกุกเดียวกับที่เป็นลูกพี่ลูกน้องจีมินในห้องเขาไม่ใช่หรือไง เขาจะไม่สงสัยและกังวลเลยแม้แต่น้อย ถ้ามันไม่เอาน้องเขามาห้องในวันเวลาเดียวกับเขาพาจีมินมา


จากที่เขาตามจีมินมาตลอดหลายปี สิ่งหนึ่งที่เขารู้คือจีมินห่วงลูกพี่ลูกน้องที่อาศัยด้วยกันยิ่งกว่าอะไรดี เฮ้อ... งานเข้าจะเสียเพราะมึงไหมไอ้จิน!


“อ่าว มึงมาทำอะไรในครัวว่ะครับเพื่อนหมอ”


“ซักผ้ามั้ง มึงหลอกน้องเขาเข้าห้องนานแค่ไหนแล้วว่ะจิน”


ยุนกิถือขนมสองสามอย่างพร้อมด้วยน้ำสองขวด มองเพื่อนตัวสูงตัวเองที่ยักไหล่อย่างไม่เดือดร้อนใจอะไร อย่างรำคาญ


“สักพักแล้ว ทำไมว่ะ กูยังไม่ได้ทำอะไรน้องหรอก เชื่อใจกูได้ ถึงจะคุกก็ไม่ใช่ตอนนี้ว่ะ”


“ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น เฮ้อ... ตอนนี้จีมินอยู่ในห้องกู แค่นี้ที่กูห่วง”


จิตแพทย์ตัวขาวพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจกับเพื่อนสนิทเสร็จ ก่อนจะเดินกลับห้องตัวเองไม่วายหันมองเพื่อนตัวเองที่ยังทำหน้าไม่รู้หนาวรู้ร้อนเหมือนเดิม จนเขาอดไม่ได้ที่จะพูดย้ำเตือนสติเพื่อนอีกครั้งในความต้องการที่เขาอยากให้อีกคนรู้


ถ้ากูชวดเด็กคนนี้... มึงก็ไม่ได้แดกหรอกเด็กมึงหน่ะ หวังว่าจะเข้าใจ คุณหมอคิม


อย่างที่เขาพูดนั่นแหละ ถ้าเขาชวดปาร์คจีมิน เพราะเรื่องของจองกุก... คิมซอกจินก็อย่าหวังจะได้แทะโลม หรือช่วยตัวเองโดยการแอบมองเด็กนั่นจากห้องตัวเองอีกแน่นอน


เขาจะขายคอนโดทิ้ง ถึงจะเพื่อนกัน หุ้นกันซื้อ แต่คอนโดชื่อเขา และเขาคิดว่าสมองระดับคุณหมอคิมคงไม่ทำอะไรโง่ๆ ก่อนจะเขาจะได้ปาร์คจีมินก็พอ


เท้าเรียวจัดการเขี่ยประตูห้องสีขาวสะอาด ก่อนจะพาร่างตัวเองเดินเข้าไปภายในห้องโดยที่ไม่ลืมจะปิดประตูห้องให้สนิทและใช้ข้อศอกกดล็อกประตูอย่างช้าๆ


ถ้าทำอะไรเสียงดัง เหยื่อของเขาที่นั่งหน้ายุ่งขมวดคิวอยู่บนพื้นโต๊ะนั่งเล่นในห้องเขาก็รู้ตัวหมดสิ


ปาร์คจีมินตอนขมวดคิ้วหน้ายุ่งๆ แบบนี้ ก็น่าสนใจไม่น้อยเหมือนกัน ไม่รู้ว่าถ้าอีกคนโดนเขาแกล้งตอนที่ทำรักกัน จะทำหน้ายุ่งแบบนี้หรือเปล่านะ...


“อ๊ะ!


“ไหน มีอะไรสงสัย”


เสียงหวานร้องอย่างตกใจพร้อมกับคนตัวเล็กที่สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อสัมผัสถึงแผ่นหลังกว้างของใครอีกคนที่ซ้อนทับอยู่ด้านหลัง ใบหน้าเรียบนิ่งไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ยิ่งทำให้จีมินอดไม่ได้ที่จะนั่งตัวเกร็งยิ่งกว่าเดิม


ดวงตาเรียวเหล่มองใบหน้าน่ารักที่เขาหลงไหลมาตลอดหลายปีเล็กน้อยก่อนจะเสแสร้งทำเป็นไปสนใจ และหันกลับไปมองชาร์ตคนไข้ในมือเล็กอีกคนพร้อมกับขยับตัวที่ซ้อนทับอีกคนอยู่นั้นให้ใกล้ยิ่งขึ้น แขนขาวแกร่งทั้งสองข้างเท้าลงกับโต๊ะ ทำให้เหมือนกับว่าตอนนี้เขากำลังกักตัวนักศึกษาตัวเล็กไว้ในอ้อมกอดของเขาไม่มีผิด


กลิ่นหอมเฉพาะตัวของคนตัวเล็กที่เขาไม่ได้สัมผัสมาหลังจากวันที่เขาถูกเชิญไปเป็นวิทยากร ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน


กลิ่นของจีมิน มีผลต่ออารมณ์เขาอย่างรุนแรง


“เอ่อ... อะ-


“ว่ายังไงครับ สงสัยตรงไหน ถ้าไม่ตอบผมตอนนี้ ผมคงทำอย่างอื่นมากกว่าตอบคำถามคุณนะนักศึกษา”


น้ำเสียงแหบทุ้มของยุนกิที่เอ่ยขึ้นริมใบหูเล็ก ยิ่งทำให้คนตัวเล็กในอ้อมแขนเขา ยิ่งประหม่ามากขึ้น เขาไม่รู้หรอกว่าตอนนี้จีมินจะรู้ตัวแล้วหรือไม่ว่าการอยู่กับเขา มันทำให้ตัวเองอันตราย แต่เขาก็หยุดตัวเองไม่ได้อยู่ดี แค่เห็นคนตัวเล็กอยู่หน้ายุ่งอยู่ในห้องของเขา ห้องที่มีเพียงกลิ่นเขา เขาก็อยากจะจับจีมินมากระแทกใจจะขาด


แต่ถึงอีกคนจะรู้ตัวยังไง จีมินก็หนีเขาไม่พ้นหรอก... อนาคตของจีมินอยู่ในมือเขาตอนนี้ และเขาก็ไม่คิดว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้คนตัวเล็กนั้นทิ้งความพยายามตลอดหลายปีไปง่ายๆ แน่นอน


“เอ่อ... คือผมสงสัยเรื่องหนึ่งกับเคสวันนี้ที่อาจารย์มินให้ผมดู... ผมอยากรู้ว่าสาเหตุที่อาจารย์รักษาคนไข้รายนี้ด้วยวิธี จริงๆ ผมว่าแค่การบำบัดเบื้องต้นก็น่าจะเยียวยาได้แล้ว แต่อาจจะต้องอยู่ในการดูแลตลอดเวลาเพราะมีเหตุการณ์ฆ่าตัวตาย และการใช้ความรุนแรงเล็กน้อย”


ถ้าถามเขาว่าเขาตั้งใจฟังคนตัวเล็กพูดไหม... เขากตอบได้เต็มปากเลยว่าไม่ สายตาเขาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่ขยับพูดอย่างเย้ายวนในสายตาเขาตลอดคำถาม แต่เขาพอจับใจความได้อยู่ว่าจีมินสงสัยถึงอะไร ซึ่งเขาก็อดจะเอ็นดูไม่ได้ กับความช่างสังเกตุนี้ เพราะเท่าที่เขาเคยเป็นอาจารย์มาน้อยคนนักที่จะใส่ใจถึงโน๊ตเล็กๆ ที่ถูกบันทึกเอาไว้มากกว่าประเด็นใหญ่ๆ อย่างเช่นการรักษาหรือรีแอคชั่นต่างๆ แม้กระทั่งประเด็นฆ่าตัวตาย


แต่ไม่สนใจประเด็นเล็กน้อย ที่กลับเป็นสาเหตุใหญ่ของพฤติกรรมต่างๆ นักหรอก


แบบนี้สิ ค่อยน่าสอนหน่อย นักศึกษาปาร์ค


“คุณเห็นถึงโน๊ตการใช้ความรุนแรงใช่ไหม นั่นคือสาเหตุที่ผมใช้วิธีบำบัด เฝ้าดู ควบคู่กับยา เพราะความรุนแรงที่เกิดขึ้นถึงจะเล็กน้อย แต่จริงๆ แล้วมันเป็นเรื่องใหญ่มากเรื่องหนึ่ง โชคดีที่คนไข้รายนี้ทำร้ายตัวเองมากกว่า... ที่สำคัญเคสนี้เป็นเคสเรื้อรังนักศึกษาปาร์ค”


“แต่... ผมว่าอาการคนไข้อิมก็ดีขึ้นเยอะ ถือว่าอยู่ในขั้นหยุดใช้ยาแล้วก็ได้นะครับ ใช้ติดต่อกันผมเกรงว่าจะเกิดการเสพติดแทน...”


เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่เขาเห็นด้วยกับจีมิน การใช้ยารักษานั้นใช้นานมันเกิดการเสพติดแน่นอนอยู่แล้ว และเขาก็วางแผนอยู่แล้วว่าหลังจากการเข้าตรวจอัพเดทผลครั้งหน้าเขาจะลดประมาณยาลงอย่างที่อีกคนพูด


“ก็ลองดู คนไข้คนนี้ผมมอบให้คุณดูแล ผมเป็นเพียงที่ปรึกษาเท่านั้น”


“คะ ครับ”


รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นอย่างอ่อนโยน ยุนกิมองคนตัวเล็กอย่างเสียดายก่อนจะขยับตัวออกจากอีกคนโดยไม่ลืมที่จะสูดดมความหอมเฉพาะตัวหรือแม้แต่สัมผัสผิวกายอันอ่อนนุ่มของคนตัวเล็ก แล้วเดินไปหยิบน้ำกับขนมที่เขาวางทิ้งไว้ที่โต๊ะทำงาน


“นี่น้ำและขนม หิวก็บอก ผมจะได้เตรียมมือเย็นให้ ไม่ต้องเกรงใจ ที่สำคัญสงสัยอะไรก็ถามได้”


ยุนกิมองใบหน้าน่ารักที่ขยับรับคำเขาอย่างคลายกังวลเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังกลับโต๊ะทำงานตัวเองที่อยู่ไม่ไกลจากคนตัวเล็กนั่นนัก ขืนเขานั่งดูจีมินต่อไป คาดว่าคนตัวเล็กคงได้หวาดกลัวเกร็งกับเขามากกว่านี้แน่นอน


แต่ไม่ทันที่ยุนกิจะได้เริ่มอ่านเอกสารผล Lab ที่เขาเอาติดมาจากโรงพยาบาลเนื่องจากเขามีคนไข้วิกิตที่เป็นอันตรายกับคนรอบข้างอยู่ เสียงหวานน่ารักของคนที่คิดว่าคงนั่ง หวาดกลัวเขา ไม่นั่งอ่านเอกสาร กินขนมที่เขาหาให้อยู่นั้นได้เอ่ยคำถามที่สร้างความแปลกใจให้กับเขา


"อาจารย์มินชอบถ่ายภาพเหรอครับ?"


ถ่ายภาพหน่ะเหรอ...


คนตัวขาวหันกลับไปมองนักศึกษาในการปกครองที่นั่งมองเขาอย่างสงสัย และมองภาพถ่ายหัวเตียงหรือบนผนังอย่างสนใจ ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงเผิกเฉยหรือไม่สนใจไปแล้ว แต่นี่เป็นปาร์คจีมินยังไงหล่ะ


รอยยิ้มแรกที่เขาคิดว่าเป็นครั้งแรกที่เขาได้แสดงมันให้อีกคนได้เห็น พร้อมแววตาแววระยับที่จับจ้องไปที่คนตัวเล็กอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเอ่ยคำตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจสั่นได้ในเวลาเดียวกันกับอีกคน


น้ำเสียงและคำตอบที่เขาเจาะจงสื่อให้อีกคนรับรู้ แต่ไม่รู้ว่านักศึกษาในปกครองของเขาจะรู้สึกถึงมันหรือไม่...


"ครับ โดยเฉพาะอะไรที่พิเศษ"

 


 

 

 

 

  You're mine ...




#กามมหาลัย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

301 ความคิดเห็น

  1. #295 Perperm_int (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 23:05
    ฮื่อออ มาเจอนิยายเรื่องนี้ช้สไป มาไม่ทันง่าาาา แอบเสียดายนิดนึง แต่เหนือสิ่งอื่นใดคุณหมอมินอันตรายยยยยยยยยยยยย
    #295
    0
  2. #284 EntOo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 23:29
    ลุ้นมากว่าจีมินจะรู้สึกได้มั้ย กลัวหมอมินมาก555555 ชอบอะ
    #284
    0
  3. #262 Lovely witch girl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:24
    จีมินนนนนน. พี่หมอน่ากลัวไปแล้วนะคะ พี่หมอต้องใจเย็นๆ ฮือออออ
    #262
    0
  4. #149 `specialguys13 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:51
    อ่านไปลุ้นไป จีมินคงไม่รู้ว่าอันตรายน่ะคือคุณหมอที่ปรึกษาตัวเอง
    คือแบบ จีมิ๊นนน แต่น้องน่ารักอ่ะทำตัวน่าฟัดงี้ แล้วพี่หมอเขาก็นะ
    อดทนมาได้ตั้งสักพักใหญ่ๆแล้วนี่ แล้วก็น้องชาย อย่าบอกนะว่า
    จองกุกน่ะคือน้องชายร่วมหอกับจีมิน อ่าาาา พี่ซอกจิน 
    งั้นนี้ดีลกันทั้งสองฝ่ายเลยนะทั้งหมอมินพี่ซอกจิน จะไม่นกคนเดียว
    #149
    0
  5. #116 MIND (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 00:39
    กลัวใจหมอมาก กลัวเหลือเกินค่ะ
    #116
    0
  6. #94 Alone_W (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 18:31
    ไรท์ลอคทำไมง่า ;_;
    #94
    0
  7. #93 kmimm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 01:10
    โอ๊ยทำไมชอบเเงงง รออยู่นะคะะะ
    #93
    0
  8. #92 whalien 52 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 15:35
    มาต่อไวๆนะค้าาาา
    #92
    0
  9. #91 D'Dear. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:43
    ฮื่อชอบมากกกกกกกกก อ๊ากกกกกก
    #91
    0
  10. #90 RattanaThonkong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 17:53
    อ๊ายยยย!น่ารักมากกก
    รออ่านอยู่ค่ะ!!
    มาต่อไวๆนะค่ะ
    #90
    0
  11. #89 มีฟา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 22:56
    น่าาาน เอาแล้วๆๆๆๆๆเอาเลยยย(????) พี่กิรักจีมินหรือว่าแค่ใคร่ในอารม์ แล้วชอบจีมินแค่รุปลักษณ์เงี่ย แล้วมาจิตใส่จะเท่ากับดราม่า2017. พี่กิต้องรักจีมนะไม่งั้นน้องไม่ยกโทษให้แน่!! จะเคือง พิมไปตั้งเยอะแล้วถ้ายุนกิรักจีมินละ เราจะสนับสนุนให้เขาได้(รัก)กัน-..- ชอบพี่กิโรคจิตอ่าาา จีมก็ยัยลูกแกะเนื้อนุ่ม จะปากจิ้งจอกยุแร้ววว เข้ารังแบ้วจ้าา//คิดไปไกล รูเลยเป็นคนยังไง55+ มาต่อไวไน้าาา รอคร้าาา
    #89
    0
  12. #88 PlongPleng (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 18:10
    พี่หมอคะ ใจเย็นๆ เดี๋ยวแกะน้อยตื่น ฮื่ออออออ มีการพาแกะน้อยมาดูโรงเชือดก่อนด้วยวุ้ย อีกเดี๋ยวน้องโดนพี่หมอขย้ำแน่นวล 55555
    #88
    0
  13. #87 AnY.an* (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 02:08
    หนูน้อยรอวันโดนขย้ำอื้ยยยย
    #87
    0
  14. #86 แสงสว่างในฤดูหนาว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 23:07
    จะรอดกี่ตอนค่ะอ้ายยยยย
    #86
    0
  15. #85 saowwaluk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 23:07
    เข้าห้องอาจารย์หมอมินไปแล้วค๊าา 555 จีมินจะตกเป็นของอาจารย์หมอมินอีกไม่นาน ฟันธง 55555
    #85
    0
  16. #84 mxxkppp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 22:43
    จีมินจะปลอดภัยไปอีกกี่ตอนหรอคะหมอมิน5555555
    #84
    0
  17. #83 kaimook98 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:11
    จีมินควรระวังตัวนะลูก อาจารย์หมอมินมันไม่ปกติ5555
    #83
    0
  18. #82 Aewlabelle (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:07
    โอ้ยยยยยยยคำเดียวว 5555
    #82
    0
  19. #81 เขยตระกูลควอน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:06
    ขอกรี๊ดกับคำว่า โดยเฉพาะอะไรที่พิเศษ แต่มีการมองน้องด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าไงคะมินยุนกิ
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย ตายแหล้ววววววววว งานนี้อาจารย์มินจะได้นักศึกษาปาร์คมั้ยต้องรอดู
    เท่าที่อ่านๆ มานี่เหมือนจีมินไม่ใสนะ ก็ไม่ใสแหละ แต่คิดว่าร้าย ฮือๆๆๆๆๆๆๆ
    คนอะไรทั้งที่รู้ว่าอันตรายแต่ก็อยากเข้าไป ฮือๆๆ เพราะเป็นอาจารย์มินสินะลูก
    ร้ายแบบร้ายพอกัน แต่อาจจะน้อยกว่ายุนกิป้ะคะ? ไม่รู้ รู้แค่อาจารย์มินนี่แบบ
    ฮอลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล
    ชอบมินยุนกิลุคนี้จังค่ะ ฮืออออ ร้ายอ่ะ แต่ชอบ ชอบแบบนี้
    มีจินกุกมาให้หอมปากหอมคอ ไม่หวีดเมนค่ะ จะหวีดอาจารย์มิน กรี๊ดๆ ่ำนพเสวหกา้ยร่้รนฟก่เผกสเงาผก

    รอตอนต่อไปนะคะ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #81
    0
  20. #80 Ploydere (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 17:42
    ขอให้พระคุ้มครองจ้าาา
    #80
    0
  21. #79 kaimook98 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 22:06
    จีมินหนูคิดดีแล้วใช่มั้ย ขอให้พระคุ้มครองลูก5555
    #79
    0
  22. #78 AnY.an* (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 21:58
    โอยยยย
    แค่อ่านยังกดดัน
    #78
    0
  23. #77 มีฟา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 01:38
    โง้ยยยลุ้นระทึกเมื่อไรนักศึกษาปาร์คจะโดนกิน--ฟฟฟฟ อาจารย์มินจิตมาก สู้ๆนะคะ #ทีมอาจารย์มิน อวยให้นักศึกษาปร์าคโดนกิ-- มาอัพต่อไวๆนะคร้าาา
    #77
    0
  24. #76 joker(raiha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 15:13
    กรีดร้อง เนื้อหามันซุ่มเสี่ยงเกือบทุกตอนเลย กลัวใจคุณมินมากเกิ้น หมอนิ่งแต่หมอไม่นิ่งนะคะ
    #76
    0
  25. #75 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 15:46
    อุ้ต้ะะะะ
    #75
    0