[END] YES, My collegian Yoonmin (Sensuality series) #กามมหาลัย

ตอนที่ 4 : YES, My collegian : III 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,923
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    31 มี.ค. 61

YES, My collegian : III


.
.



ในห้องพักฟื้นห้องหนึ่งภายในโรงพยาบาล ยุนกิที่กำลังตรวจอาการคนไข้รายนี้ตามปกติโดยมีแพทย์ฝึกหัดอย่างปาร์คจีมินถือชาร์ตคนไข้ของคุณหมอที่ปรึกษาไว้ในมือเล็ก

 

ดวงตาคู่เล็กที่จับจ้องไปที่อาจารย์ที่ปรึกษาอย่างตั้งใจ สลับมองสังเกตุอาการและพฤติกรรมของคนไข้ มือเล็กอีกข้างจะจดลงบนชาร์ตคนไข้เกี่ยวกับอาการด้วยความรวดเร็ว เพราะต่อไปหลังจากนี้คนไข้รายนี้จะอยู่ในความรับผิดชอบของปาร์คจีมินโดยมีหมอมินควบคุมดูแลอีกทีหนึ่ง

 

ซึ่งคนไข้รายนี้ก็ไม่ได้ป่วยร้ายแรงอะไรเพียงแค่ซึมเศร้าจากความเครียด บางครั้งก็เหม่อลอย แต่ไม่มีประวัติการทำร้ายร่างกายใดๆ ปรากฏซึ่งก่อนที่ยุนกิจะตัดสินใจให้จีมินเข้ามาดูแล เขาได้ตรวจสอบดีแล้วว่าคนไข้รายนี้ไม่มีอาการร้ายแรงอะไร และปาร์คจีมินของเขาน่าจะรับมือไหว

 

เพราะไม่มีอะไรคนไข้รายไหนอันตรายกับคนตัวเล็กไปเท่ากับเขาอีกแล้ว... คุณคิดเหมือนผมไหม?

 

“นักศึกษาปาร์ค เสร็จแล้วไปรอผมที่ห้องตรวจได้เลย ผมต้องไปตรวจคนไข้รายอื่นต่อ”

 

เสียงแหบทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับใช้ดวงตาเรียวเล็กจับจ้องนักศึกษาฝึกหัดในปกครองที่กำลังทวนสิ่งที่จดอย่างตั้งใจด้วยสายตาที่ไม่สามารถคาดเดาได้ ยุนกิไล่สายตาสำรวจคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดนักศึกษาขนาดใหญ่กว่าตัวเล็กน้อยก่อนจะเผลอเลียริมฝีปากตัวเองเมื่อมองลำคอขาวของอีกคนอย่างไม่ตั้งใจพร้อมหันไปสั่งพยาบาลเกี่ยวกับคนไข้รายนี้อีกสองสามประโยค

 

“เอ่อ... หมอมินครับ ผมไปด้วยไม่ได้จริงๆ เหรอครับ?”

 

“ถ้าคุณคิดว่าตามผมไปเจอคนไข้ที่มีภาวะป่วยทางจิตร้ายแรงไหวก็ตามมา แต่ทางที่ดีวันนี้แค่นี้ก่อนก็พอ ผมไม่อยากให้คุณวิ่งกลับมหาลัยไปเปลี่ยนเอกทันทีที่ไปพบคนไข้กับผมเสร็จหรอกนะ เด็กที่มาเรียนเอกนี้ยิ่งไม่ค่อยมีอยู่”

 

“อ่า... ก็ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมจะทำสรุปอาการคนไข้รอหมอมินที่ห้องตรวจนะครับ หมอมินจะเอาอะไรไหม ผมจะได้ลงไปซื้อไว้ให้”

 

“ผมไปตรวจอีกประมาณชั่วโมงนึง... งั้นไปซื้ออเมริกาโน่เย็นไม่ใส่น้ำตาลรอผมก็ได้ เอาเงินไปเลยไหม?”

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมออกไปก่อนได้ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

 

ยุนกิมองแผ่นหลังเล็กของนักศึกษาปาร์คไปจนลับสายตาก่อนจะหันกลับมาอ่านชาร์ตคนไข้ในมือต่อโดยมีพยาบาลคนสนิทยืนมองเขากับจีมินด้วยรอยยิ้มใจดี ถึงจะสนิทขนาดไหนก็ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะป่วยซะเองแบบนี้เพียงเพราะคนตัวเล็กที่เดินจากไปเมื่อครู่

 

“นักศึกษาปาร์คน่ารักนะคะ ไม่น่าหล่ะหมอมินถึงเอ็นดูนัก”

 

“ครับ... น่ารัก

 

 

 

Yes, My collegian

 

 

 

ภายในห้องตรวจที่ไร้คนไข้หรือแม้แต่คุณหมอเจ้าของห้อง แต่กลับมีนักศึกษาแพทย์ฝึกงานนั่งตั้งใจทำสรุปและศึกษาเพิ่มเติมผ่านข้อมูลที่คนตัวเล็กเสริตหาจากอินเตอร์เน็ต ปาร์คจีมินพยายามค้นคว้าสาเหตุของอาการโรคซึมเศร้าควบคู่กับประวัติการรักษาของอาจารย์มินที่ได้ทำการรักษาก่อนหน้าเขา ทำให้พบว่าคนไข้รายนี้ก่อนหน้าที่จะต้องเข้ารักษาในฐานนะผู้ป่วยในเคยมารักษากับอาจารย์มินเมื่อสองปีก่อนที่จะถูกนำส่งโรงพยาบาลโดยอาการคุ้มคลั่งทำร้ายร่างกายตัวเอง

 

ซึ่งจากที่อาจารย์มินลงไว้อาการทั้งหมดน่าจะเกิดจากความเครียดจากการทำงานและความกดดันของสังคมที่ทำให้คนไข้รายนี้แย่ลงในช่วงสองปีที่ผ่านมา ซึ่งตั้งแต่เข้าสู่การรักษาภายในโรงพยาบาล อาการของคนไข้รายนี้ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแสดงให้เห็นว่าอาจารย์มินทำการรักษามาถูกทางแล้ว เพราะฉะนั้นเขาควรยึดแนวทางการรักษาที่เน้นการพบปะพูดคุยกับคนไข้ควบคู่กับการใช้ยาแค่จำเป็น

 

เหมือนที่เขาเห็นจากที่อาจารย์มินคุยกับคนไข้ในวันนี้

 

ยิ่งได้ทำงานร่วมกับอาจารย์มินทำให้เขายิ่งชื่นชมความสามารถของอีกคนมากขึ้น ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะทำตัวแปลกๆ ให้เขารู้สึกอึดอัดก็ตาม ถึงจะแปลกๆ ไปบ้าง แต่ก็เป็นคนเก่งอย่างไม่น่าเชื่อเลย

 

ใจจริงเขาอยากจะตามอาจารย์มินไปตรวจคนไข้ที่เหลือด้วยนะ เขาอยากเห็นว่าคนไข้วิกฤตของอาจารย์มินเป็นอย่างไร แต่ตอนที่อีกคนพูดกับเขามันทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ควรตามอีกคนไป เชื่อฟังคำพูดของอาจารย์มินมากกว่าที่จะดื้อเอาแต่ใจ

 

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็คงทำตามใจตัวเองแล้วแหละ...

 

จีมินละสายตาจากเอกสารรายละเอียดการรักษาของคนไข้คนแรกในการดูแล ดวงตาน่ารักสดใสหันไปเห็นนาฬิกาตั้งโตบ่งบอกว่าเขานั่งจมอยู่กับเอกสารเหล่านี้เกือบสามชั่วโมงซึ่งมันนานเกินไปแล้ว เขาควรลุกออกไปซื้อเครื่องดื่มที่อาจารย์หมอได้สั่งไว้ก่อนขึ้นตรวจคนไข้สักที ไม่อย่างงั้นอาจจะไม่ทันอีกคนกลับมาจากการขึ้นตรวจก็ได้

 

เมื่อคิดได้ดังนั้น คนตัวเล็กจัดการหยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์เดินออกจากห้องตรวจเพื่อไปร้านคาเฟ่ด้านล่างของโรงพยาบาลทันที พร้อมกับนึกว่าจะต้องสั่งอะไรมาเผื่ออาจารย์มินบ้าง ทั้งที่อาจารย์มินสั่งแค่อย่างเดียวนั่นแหละ แต่นึกทวนก่อนกลัวสั่งมาแล้วไม่ถูกต้อง ทำให้อาจารย์มินไม่ชอบหน้าเขาขึ้นมาทำยังไง อนาคตทางการเรียนและการงานเขาอยู่ที่อาจารย์มินแล้วตอนนี้

 

 

 

Yes, My collegian

 

 

 

ขาเรียวก้าวด้วยจังหวะคงที่ เสียงรองเท้าหนังที่ดังก้องไปในทางเดินของโรงพยาบาล ใบหน้าเรียบเฉยของคุณหมอมินที่พยาบาลในแผนกต่างชื่นชมไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ มีเพียงแต่ความเร็วที่เพิ่มขึ้นก่อนจะหยุดหน้าประตูหน้าตรวจของตัวเอง มือขาวค่อยๆ เปิดประตูห้องอย่างใจเย็น

 

สิ่งแรกที่เขาเห็นทันทีที่ก้าวเขามาภายในห้องตรวจคือ แก้วอเมริกาโน่เย็นที่เหมือนน้ำแข็งจะละลายหมดแล้วเพราะซื้อทิ้งไว้เป็นเวลานาน กับแก้วโกโก้เย็นที่หมดไปแล้วเช่นกัน และ... นักศึกษาในความดูแลของเขา

 

ดวงตาเรียวมองใบหน้าที่แสนจะน่ารักที่กำลังฟุบหลับไม่รู้เรื่องกับกองเอกสารและโน๊ตบุ๊คที่เปิดทิ้งไว้ผ่านแว่นสายตา เรือนผมที่แค่มองก็สัมผัสได้ว่านิ่มแค่ไหน คิ้วเรียว ดวงตาที่ชอบส่งสายตาน่ารักให้คนอื่นๆ จมูกรั้นที่แสนน่ารัก ปากอวบอิ่มที่น่าสัมผัส... แม้กระทั้งลำคอขาวที่พ้นปกเสื้อขึ้นมา

 

มือขาวล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกางเกงสแลค ขึ้นมาเก็บภาพคนตัวเล็กที่เขาหลงรักโดยไม่ลืมที่จะปิดเสียงเพื่อไม่ให้อีกคนรู้ตัวเป็นการแอบถ่ายระยะใกล้ครั้งแรกของเขาเลยก็ว่าได้

 

ถึงแม้จะไม่ได้พกกล้องมา ถ่ายด้วยโทรศัพท์ก็ไม่ได้ทำให้ความสวยงามและความน่ารักของปาร์คจีมินลดน้อยลงแต่อย่างใด

 

นี่เขาเคลียคนไข้อาการหนักรายสุดท้ายนานจนทำให้จีมินรอเขาจนหลับเลยเหรอ?

 

ยุนกิขยับแขนเล็กน้อยเพื่อดูนาฬิกาข้อมือเรือนหรูของตัวเอง ก่อนที่จะขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป เพราะตอนนี้มันก็ค่ำมากแล้ว เขาควรปลุกจีมินและพาไปส่งที่คอนโดเลยดีหรือเปล่า...

 

ครือ

 

เสียงสั่นแจ้งเตือนโทรศัพท์ของคนตัวเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องอยู่บนโต๊ะดังขึ้น จนเขาอดไม่ได้ที่จะหยิบมาดูเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวยังไม่มีท่าทีจะตื่นแต่อย่างใด

 

: ชิมชิมอ่า... อย่าโกรธแทแทนะ ช่วงนี้เราไม่ว่างจริงๆ เรามีจีมินคนเดียวนะ now.

 

: ตอบเราหน่อยนะ now.

 

: อย่าเงียบใส่เราแบบนี้สิ... now.

 

: ยุ่งอยู่เหรอ? เฮ้อ... ถ้าว่างแล้วตอบเราหน่อยนะ now.

 

: แทแทรักชิมชิมเสมอนะ now.

 

ทุกประโยคแชทที่แจ้งเตือนเข้ามาในโทรศัพท์ของคนตัวเล็กที่เขาเฝ้ามองมาตลอดหลายปี... สร้างคำถามและความหงุดหงิดในใจมากมาย ดวงตาเรียวจับจ้องข้อความแจ้งเตือนนั้นด้วยสายตาที่ถ้าปาร์คจีมินตื่นมาตอนนี้ คงรู้ตัวและหนีไปจากเขาแน่นอน

 

เพราะเขาโมโห และยอมรับว่าหึงมาก... หึงจนแทบฆ่าคนได้!

 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาจัดการคนทุกคนที่เข้ามาวอแว วุ่นวายกับจีมินตลอด แต่แทแทคือใคร... ใครกันที่บอกรักคนของเขา!!

 

ปาร์คจีมินแอบมีแฟนแล้วงั้นเหรอ!!

 

หึ...

 

มือขาวกำโทรศัพท์ในมือแน่น ก่อนจะจัดการลบการแจ้งเตือนทั้งหมด และจัดการวางไว้ที่เดิมก่อนจะส่งเสียงดังเล็กน้อยเพื่อให้คนตัวเล็กตรงหน้ารู้สึกตัว พร้อมปกปิดความรู้สึกทั้งหมดที่มีในตอนนี้จนหมดสิ้น

 

เหลือเพียงอาจารย์หมอที่สงบนิ่งที่ปาร์คจีมินคุ้นเคย

 

“นักศึกษาปาร์ค”

 

คนตัวเล็กขยับเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกด้วยสายตางัวเงียจนยุนกิที่ยืนมองด้วยสายตานิ่งเฉย แทบอยากจะกระชากเสื้อขาวนั้นออกและจัดการคนตรงหน้ามันตรงนี้ให้ได้

 

รู้ตัวไหมว่าเป็นของเขา แล้วยังทำตัวยั่วแบบนี้อีกงั้นเหรอ ปาร์คจีมิน

 

“หงือ... อ่า อาจารย์มินกลับมาแล้วเหรอครับ ขอโทษที่ผมเผลอหลับไป”

 

“อืม เก็บของกลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวผมไปส่ง”

 

“หง่า... ครับ แล้ว?”

 

น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นอย่างไม่มั่นใจ พร้อมสายตาที่ยังไม่ตื่นดีนักมองไปที่แก้วกาแฟที่ตอนนี้ละลายจนดื่มไม่ได้แล้วด้วยความเสียดาย จนยุนกิที่ยืนมองอยู่อดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยตอบอีกคน

 

“ผมมาช้าเอง มันกินไม่ได้แล้ว ไว้วันหลังคุณค่อยซื้อให้ผมใหม่แล้วกัน ส่วนเงินเอานี่ไป ไม่ต้องทอน ขอโทษที่ให้คุณลำบากลงไปซื้อ”

 

มือขวาส่งแบงค์หมื่นวอนให้กับคนตัวเล็กที่นั่งทำหน้างง และรับเงินไปอย่างงงๆ ด้วยความที่ไม่ตื่นดี ก่อนจะโดนไล่ให้รีบเก็บของเพื่อกลับบ้าน โดยมีสายตาเรียบนิ่งที่ไม่สามารถคาดเดาได้ของอาจารย์มินที่จับจ้องไปยังนักศึกษาปาร์คตลอดเวลาที่อีกคนหันข้างให้กับยุนกิเพื่อเก็บของ

 

ยุนกิมองคนตัวเล็กอย่างใช้ความคิด ในหัวเขาตอนนี้มีเพียงคำถามว่า แทแท มันคือใคร? เป็นอะไรกับจีมิน ถ้าให้คิดจากแชทที่อีกคนส่งมา เขาคงคิดได้อย่างเดียวว่า

 

แทแทเนี่ย ไม่ใช่คนรักก็เป็นคนที่จีมินกำลังคุยด้วยโดยที่เขาไม่รู้!!

 

ซึ่งเขาจะปล่อยมันไปไม่ได้ ถ้าจะจัดการก็ไม่ได้อีกเช่นกันเพราะจีมินอยู่ใกล้ตัวเขาขนาดนี้ ทำอะไรเด็กคนนี้ต้องรู้แน่นอน...

 

หรือ

 

มันถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องทำให้จีมินมาเป็นของเขาจริงๆ

 

สิ่งที่เขากลัวหลังจากนั้นคงเป็น... สายตาของจีมินที่จะมองเขาเปลี่ยนไป คงไม่มีใครรับได้ถ้าคนที่ตัวเองชื่นชม หรือใกล้ชิดตอนนี้อย่างเขากับจีมิน

 

จิตแพทย์ที่กลายเป็นคนป่วยเอง... เช่นเขา แต่ถ้าเขากลายเป็นคนที่จีมินเกลียดและทำให้จีมินอยู่กับเขา เป็นของเขาคนเดียวได้ เขาก็จะยอม...

 

เพราะไหนๆ เขาก็เลว ทำร้ายผู้คน แอบถ่ายรูปจีมิน มาทำเรื่องแย่ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา กับอีกแค่ถ้าต้องทำร้ายคนที่รักเพื่อให้เขาเป็นของเขาคนเดียว มันก็ไม่ได้เลวมากไปกว่าเดิมเท่าไหร่หรอก

 

ปาร์คจีมินควรจะได้รู้ตัวว่าตัวเองอันตรายกับมินยุนกิขนาดไหน

 

ความรักที่มินยุนกิมีต่อปาร์คจีมินมันอันตรายกับตัวเองเช่นไร...

 

 

 

 

 

  You're mine ...




#กามมหาลัย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

301 ความคิดเห็น

  1. #283 EntOo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 13:19
    โอ้ย แทแทเอ้ย ผิดเวลามาก
    #283
    0
  2. #265 Yoongioppa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 12:51
    ยิ่งอ่าน ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคจิต คงต้องไปพบจิตแพทย์มินสักหน่อยแล้ว
    #265
    0
  3. #261 Lovely witch girl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:10
    หมอมินนนนน โว้ยยยยย แกควรจะตรวจประเมินและรักษาตัวเองได้แล้ววววว ฮืออออ น่ากลัวมาก
    #261
    0
  4. #152 กวีฮโยนี่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 14:09
    คือเห็นแชทแทแทขึ้นมาสิ่งที่คิดในตอนนั้นมีคำเดียวคือ shipหายแล้วววววว พี่หมออย่าพึ่งทำไรน้องกับแทแทนะ
    #152
    0
  5. #148 `specialguys13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:43
    จุดนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้พระเจ้าเมตตาจีมินด้วย 
    คุณหมอใจเย็นๆก่อนไหมหละโถ่ ฮื่อ 
    คนเป็นหมอมาป่วยซะเองแบบนี้จะทำยังไงดีหละ
    แทแทอ่า อันตราย อัตรายมากๆ
    #148
    0
  6. #67 D'Dear. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 22:09
    รู้สึกอยากอ่านตอนต่อไปมากๆ ลุ้นอะว่าแทจะโดนอะไรรรฮื่ออออ รอค่าาาาาา
    #67
    0
  7. #63 มีฟา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 23:14
    อยากอ่านต่อแล้วอ่าาาา มีแววปวดตับปวดไตดราม่ารอเรายุวววช่ายม้าาาย
    #63
    0
  8. #59 PlongPleng (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 11:41
    พี่หมอใจเย็นโว้ยยยย สัมผัสได้ถึงความซวยกำลังมาเยือนเจ้าแท ฮืออ ชอบพี่หมอมินบทนี้มาก คุณพี่จิตได้ใจอิน้องมากค่ะ วั๊ยยย อยากปรึกษาจิตแพทย์ ฮื้ออออ รักนะคะ /รอค่าไรเตอร์ มาต่อไวๆน้าา
    #59
    0
  9. #58 Kiratar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 22:30
    หมอใจเย็นนะคะ อย่าโผงผาง ค่ยๆตะล่อมเอา //เอ๊ะ ยังไง
    55555555555555 รอนะคะไรท์ชอบฟิคเซ็ตนี้มากเลย><
    #58
    0
  10. #57 เนี่นฮิเร็ม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 10:41
    กรี้ดดดดดดดด นี่เราควรเชียร์ให้หมอรวบหัวรวบหางจีมินเลยหรือควรให้หมอใจเย็นก่อนดีคะ
    #57
    0
  11. #55 kaimook98 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 15:12
    เราอ่านไม่ได้ค่ะไรท์เตอร์ เปิดให้หน่อยจิ :) ^^
    #55
    0
  12. #54 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 08:30
    โหหหหมออออหมออจ๋าาาาจะเอาหนูปาร์คมาเป็นของตัวเองแล้วหรือ
    #54
    0
  13. #53 Girl_zet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 02:51
    เหมือนชีวิตแทแทไม่ปลอดภัยอีกต่อไป....
    #53
    0
  14. #52 RIN HILARITY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 00:27
    เราชิปวีมินเหมือนกันนะ บอกทีว่าปู่เเกจะไม่ฆ่านางวีวี่5555 ไฟท์ติ้งนะไรท์
    #52
    0
  15. #51 ppyg13-sg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 22:24
    ฮื่อ จิตนิดๆชีวิตแจ่มใส(?)
    #51
    0
  16. #50 hongizero (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 21:43
    โอยย กำลังเข้มข้นเลยรอนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #50
    0
  17. #49 mxxkppp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 09:34
    น่าติดตามมากค่ะไรท์555555
    #49
    0
  18. #48 FirstJarupan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 10:45
    จิตมากกกกก รอออออ
    #48
    0
  19. #47 อา'กาเซ่ นก'น้อย^^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:26
    อิชั้ลลลก็คิดเหมือนหมอมินนะค้ะ ว่าไม่มีใครอันตรายเท่าหมอมินแล้ว
    #47
    0
  20. #46 lionessme (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 19:24
    โอ้ยยยยยย.คุณหมอมินโหมดนี้รับมือยากไปแล้ว ;______; 
    ฮืออออออออออเกรี๊ยวกราดในตัวเองมาก
    #46
    0
  21. #45 Sornsiri Percy Khotakham (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 18:35
    สู้ๆนะจีมิน แม่ก็ช่วยหนูไม่ได้นะลูก????
    #45
    0