[END] YES, My collegian Yoonmin (Sensuality series) #กามมหาลัย

ตอนที่ 3 : YES, My collegian : II 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    5 ต.ค. 62

YES, My collegian : II


.
.

ห้องตรวจแผนกจิตเวชของโรงพยาบาลภายใต้การปกครองของมหาลัย โรงพยาบาลที่เป็นสถานที่รักษาผู้ป่วยทุกแขนง และยังเป็นสถานที่ฝึกบุคลากรทางการรุ่นใหม่เพื่อใช้ในการพัฒนาทางการแพทย์

 

ภายในห้องทำงานขนาดกลางของจิตแพทย์หนุ่มอย่าง มินยุนกิ หรือที่ใครๆ ต่างเรียกว่าหมอมินนั้น ไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากห้องทำงานของแพทย์คนอื่นๆ คงมีเพียงโซฟาเดี่ยวที่ตั้งอยู่มุมห้อง ที่แตกต่างไปจากห้องตรวจแผนกอื่นๆ

 

มือขาวพลิกเอกสารอ่านอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับรอคอยเวลาบางอย่าง เอกสารในมือนั้นคงไม่พ้นเอกสารในสิ่งที่เขานั่งรอคอยเวลาแบบนี้ ทั้งๆ ที่ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเวรเขาแล้วก็ตามซึ่งเป็นเขาเองนั้นแหละที่นัดอีกฝั่งให้เข้ามาพบในเวลานี้

 

เวลาที่เขาสามารถโฟกัสในสิ่งที่เขารอคอยได้อย่างเต็มที่...

 

ถ้าถามว่าเขารอเวลานี้มานานแค่ไหน คงบอกได้ว่าคงตั้งแต่วันที่เขาเจออีกใครนั้นในวันที่เขาเข้าไปบรรยาย หลังจากรู้ว่าอีกคนเลือกเรียนจิตแพทย์ ยิ่งทำให้เขารู้สึกมีหวังมากขึ้นว่าคนคนนั้นจะเลือกเขาเป็นแพทย์ที่ปรึกษา...

 

แล้วสุดท้ายมันก็เป็นทันทีที่เขาได้รับอีเมลจากรุ่นพี่ที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของคนคนนั้น เรื่องการดูแลคนคนนั้นในช่วงเวลาฝึกงานภายใต้โรงพยาบาลแห่งนี้ เขาก็แทบทนรอให้ถึงเวลานี้ไม่ไหวจริงๆ

 

คงเป็นครั้งที่สองที่เขาจะได้ใกล้ชิดคนคนนี้

 

ก๊อกๆ ครือ...

 

เสียงเปิดประตูห้องตรวจทำให้ยุนกิละสายตาจากเอกสารในมือเงยขึ้นมองผู้มาใหม่ ใบหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ใด สายตาคมภายใต้แว่นสายตาจับจ้องไปที่บุคคลผู้มาใหม่ด้วยสายตานิ่งเฉย ริมฝีปากบางขยับยิ้มบางๆ ทันทีที่คนตรงหน้าโค้งแนะนำตัวเองอย่างสุภาพกับเขา

 

"สวัสดีครับ อาจารย์หมอ ผมปาร์คจีมิน นักศึกษาแพทย์ฝึกหัดเอกจิตเวช ตั้งแต่วันนี้เป็นต้องไปจะมาฝึกงานที่นี่ รบกวนอาจารย์แนะนำผมด้วยนะครับ"

 

"ครับ ผมนายแพทย์มินยุนกิ จะให้คำแนะนำและดูแลนักศึกษาตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นักศึกษาเรียกผมว่าอาจารย์มิน หรือหมอมินเหมือนกับพยาบาลคนอื่นก็ได้นะครับ"

 

น้ำเสียงสุขุมที่เอ่ยตอบนักศึกษาตรงหน้าอย่างสุภาพ พร้อมใช้ท่อยคำให้ดูเป็นกันเองใกล้ชิดกันมากขึ้น เพื่อไม่ทำให้อีกคนตรงหน้าอึดอัด

 

เพราะจากนี้เป็นต้นไป ปาร์คจีมินจะอยู่ภายใต้การปกครองของเขาอีกนาน...

 

"อ่า... ได้ครับอาจารย์มิน งั้นผมเรียกแบบนี้นะครับ แต่ถ้าอยู่ข้างนอกผมของเรียกหมอมินนะครับ"

 

ยุนกิพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าและเสื้อคลุมเตรียมออกจากห้องตรวจท่ามกลางสายตางุงงงของจีมินที่ยืนอยู่ตรงประตูห้อง สายตาคมเหลือบมองดวงตาคู่เล็กที่ทอประกายสดใสที่ส่งสายตามาให้อย่างไม่เข้าใจ เขาไม่ได้เอ่ยอะไรให้อีกคนเข้าใจมาก

 

เพราะการพูดเยอะคงไม่ใช่วิสัยเขาซะเท่าไหร่...

 

"กลับบ้านดีๆนะครับนักศึกษาปาร์ค"

 

เสียงแหบทุ้มที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ดังเกินไปข้างใบหูเล็ก ก่อนจะเปิดประตูห้องตรวจออกจากห้อง ตรงไปยังลานจอดรถด้วยความไม่เร่งรีบ เพราะเขาคิดว่าคงจะมีคนวิ่งตามเขามาแน่นอน...

 

ไม่นานเหรอ...

 

"ดะ เดี๋ยวครับ อาจารย์มิน"

 

เสียงหวานน่ารักที่เอ่ยเรียกรั้งคนตัวขาวจากด้านหลังพร้อมกับวิ่งตามอีกคนที่หยุดรอทันทีที่จีมินเอ่ยรั้ง คือเขาไม่เข้าใจกับอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่คนนี้พอสมควร นัดเขามารายงานตัวแค่เขาแนะนำตัวให้รู้จักคือจบแล้ว? มันเร็วไปป่ะ ปาร์คจีมินคิดว่ามันไม่ใช่อะ

 

"ครับ?"

 

"คือผมจะถามว่าเสร็จแล้วเหรอครับ? คือ... ผมแนะนำตัวแค่นี้คือจบการรายงานตัวแล้วเหรอ ผมคิดว่ามันน่าจะมีมากกว่านี้..."

 

"แล้วนักศึกษาคิดว่ามันควรจะมีอะไรเพิ่มมากกว่าทักทายแนะนำตัวหล่ะครับ"

 

"คือ... ผมคิดว่าน่าจะมีพูดคุยอะไรมากกว่านี้อะครับ แบบพรุ่งนี้ผมควรมาเข้างานตอนไหน ประมาณนี้"

 

"อือ..."

 

อือ? อืออะไรเล่า เฮ้อ... เขาควรทำยังไง หรือว่าเขาหวังมากไปว่าจะได้คำแนะนำตั้งแต่วันแรกที่มาเลย คือเขาไม่ใช่คนหัวดีเหมือนเพื่อนๆ คนอื่น เขาเพียงแค่ขยัน... เลยไม่อยากจะให้วันแรกเสียเวลาไปโดยไม่ได้อะไรเลย อย่างน้อยแนะนำอะไรว่าเขาควรศึกษาเตรียมไว้ หรืออย่างน้อยก็บอกว่าเขาควรมาตอนไหนของวันพรุ่งนี้ เพราะเขาเป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกงานตรงกับหมอมิน โดยอาจารย์ที่ปรึกษามหาลัยเป็นคนส่งมอบเขาให้กับคนตรงหน้า เพราะฉะนั้น...

 

ตลอดเวลาฝึกงานเขามีหน้าที่เป็นผู้ช่วยคุณหมอตรงหน้าเท่านั้น จะผ่านไม่ผ่านก็ขึ้นอยู่กับคนตรงหน้านี่แหละ!

 

เฮ้อ... ตอนแรกรู้ว่าได้หมอมินเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาก็ดีใจมากนะ เขาหนะประทับใจคุณหมอคนตรงหน้าตั้งแต่สมัยเรียนปีสองที่อีกคนไปบรรยายเรื่องสุขภาพจิตของวัยรุ่นแล้ว เพราะคนตรงหน้านี่แหละทำให้เขาสนใจงานทางด้านจิตแพทย์ ทั้งที่เพื่อนๆ ก็เลือกเรียกแพทย์เฉพาะทางที่ทำเงินได้เยอะและไม่ต้องเหนื่อยกับจิตใจเท่านี้แบบเขา

 

"คุณพักที่ไหน?"

 

"ครับ?!"

 

ปาร์คจีมินว่านี่ไม่น่าจะใช่คำตอบที่เขาหวังนะ... อาจารย์หมอควรจะตอบเขาประมาณว่าพรุ่งนี้คุณมาพบผมที่ห้องตรวจเวลา10โมงเช้า ผมจะพาคุณไปพบคนไข้ อะไรประมาณนี้ ไม่ใช่ถามเขาว่าเขาพักอยู่ไหนแบบนี้สิ ฮือๆ

 

"ผมถามว่าบ้านคุณอยู่ไหน?"

 

"เอ่อ... คอนโดY ตึกแปดครับ"

 

"อืม เดี๋ยวผมไปส่ง ผมพักที่นั่น"

 

"เดี๋ยวก่อนครับอาจารย์มิน คือ... ผมไม่เข้าใจว่าอาจารย์ไปส่งผมทำไม"

 

เขาตัดสินใจเอ่ยถามคำถามภายในใจที่สงสัยออกมาตรงๆ เพราะเขาไม่เข้าคนตรงหน้า คือเป็นจิตแพทย์จำเป็นต้องเข้าใจยากด้วยเหรอ ไม่เห็นเหมือนตอนบรรยายวันนั้นเลย วันนั้นบรรยายเข้าใจง่าย น่าประทับใจ พอวันนี้...

 

เขาไม่เข้าใจอาจารย์ตรงหน้าแม้แต่น้อย นี่พูดกันตรงๆ

 

"นักศึกษาปาร์ค คุณบอกว่าเราน่าจะคุยกันมากกว่านี้ การที่ผมไปส่งคุณมันจะเป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้ช่องว่างระหว่างคุณลดลง ผมจะได้รู้จักคุณมากขึ้น รู้ว่าตรงไหนผมควรแนะนำคุณ คุณจะได้มีเวลาซักถามในเรื่องไม่เข้าใจกับผมมากเช่นกัน ผมไม่ได้ให้คุณไปพบคนไข้ของผมทุกคนหรอกนะ คนไข้ของผมมีแต่เคสหนักๆ สำหรับนักศึกษาแบบคุณ ติดตามผมไปพบคนไข้เคสที่ผมพิจราณาว่าสามารถรับได้ก็พอ นั่นหมายความว่าในช่วงเวลาทำงานผมจะไม่มีเวลาให้คุณสอบถามความสงสัยได้ เข้าใจหรือยังครับ?"

 

อ่า... เข้าใจชัดเจนเลย ก็พูดตรงๆ แบบนี้ตั้งแต่แรกเขาก็เข้าใจแล้วไหมเล่า!

 

"เข้าใจแล้วครับอาจารย์มิน งั้นเรากลับกันเลยตามที่อาจารย์มินต้องการเลยก็ได้ครับ"

 

"อืม..."

 

ยุนกิมองนักศึกษาในปกครองตรงหน้าก่อนจะหันหลังกลับเดินไปลานจอดรถทันที โดยมีจีมินเดินตามเงียบๆ มีส่งยิ้มทักทายพยาบาลภายในแผนกที่ทักอีกคนก่อนตลอดทาง  รอยยิ้มของอีกคนที่ส่งให้คนอื่นที่ทำให้เขาหงุดหงิด แต่ถึงจะหงุดหงิดยังไง เขาก็ไม่สามารถแสดงอะไรออกไปได้อยู่ดี...

 

ถึงปาร์คจีมินจะเป็นของเขา... แต่วันนี้อีกคนก็ยังไม่ใช่ของเขาจริงๆ อยู่ดี เอาเถอะ ยิ้มได้ก็ยิ้มไป ยังไงวันหนึ่งเราจะไม่สิทธิ์ส่งยิ้มให้คนอื่นได้แบบวันนี้แน่นอน...

 

เพราะเขาเป็นคนขี้หวง ที่สำคัญตอนนี้เขายังไม่อยากจัดการใครเพิ่ม... ก็คนตัวเล็กอยู่ใกล้เขาขนาดนี้ เขาทำอะไรๆ ไม่ถนัดหรอก เพราะสิ่งที่เขาทำนั้นต้องทำลับหลังอีกคนเท่านั้น

 

ความใกล้ที่เขาจะใช้ช่วงเวลาตรงนี้ทำให้หัวใจและร่างกายที่แสนเย้ายวนในสายตาเขาตกเป็นของเขาคนเดียวด้วยความเต็มใจ

 

อีกไม่นานเขาจะทำให้ปาร์คจีมินอ้อนวอนให้เขารักอีกคนอย่างไร้แรงต้านทาน เขาจะได้เลิกทำอะไรกับรูปถ่ายพวกนั้นแล้วมาจับต้องเนื้อนุ่มนิ่มนี้จริงๆ ซะที

 

 

 

Yes, My collegian

 

 

 

ภายในห้องโดยสายรถยนต์สัญชาติยุโปร ความเงียบได้ถูกปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพลงเสียงเพลงบรรเลงที่เล่นคลอเบาๆ มือขาวเคาะพวงมาลัยไปตามจังหวะดนตรี โดยมีคนตัวเล็กที่นั่งอึดอัดด้วยความไม่ชินอยู่ข้างกาย รอยยิ้มบางถูกเหยียดออกโดนที่อีกคนไม่ทันสังเกต

 

มือเล็กยกขึ้นลูบแขนตัวเองเพราะอุณหภูมิในรถยนต์คันนี้ไม่ได้สามารถบรรเทาความหนาวจากภายนอกตัวรถได้แม้แต่น้อย จีมินทำอะไรไม่ได้นอกจากโอบกอดตัวเอง เขาไม่กล้าแม้แต่เอ่ยให้เจ้าของรถปรับอุณหภูมิ

 

เอาง่าย เขาไม่กล้าที่จะส่งเสียงเลย ก็บรรยากาศภายในรถมันอึดอัดเกินไป ไหนบอกว่าต้องการลดช่องว่างระหว่างตัวเขากับอาจารย์ลงไง นี่มันยิ่งทำให้เขาไม่กล้าคุยด้วยยิ่งกว่าเก่าอีกนะ

 

“หนาวเหรอ?”

 

เสียงแหบทุ้มของคนที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถกิติมาศักดิ์ให้เขาในวันนี้เอ่ยขึ้น จนเขาอดตกใจไม่ได้ คือบทจะเงียบก็เงียบ บทจะพูดก็พูด

 

“คะ ครับ”

 

“อือ ทีหลังหนาวหรืออะไรก็บอกผมเลย ไม่ต้องทน เดี๋ยวไม่สบาย”

 

ยุนกิเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ก่อนจะขยับมือขาวปรับอุณหภูมิรถให้สูงขึ้น โดยเหลือบสังเกตุอาการคนตัวเล็กที่นั่งเบาะข้างๆ ด้วยสายตาเรียบนิ่ง

 

ความสงบที่ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้แม้แต่น้อยว่าเจ้าของดวงตาเรียวเล็กคู่นี้ คิดอะไรภายในใจ ซึ่งมันก็ดีแล้วที่ไม่มีใครรู้...


ว่าเขากำลังไล่สำรวจสัดส่วนคนตัวเล็กที่นั่งกอดตัวเองอยู่ข้างกาย ไม่ว่าจะต้นขาแน่นใต้กางเกงนักศึกษานั้น เอวคอดที่เผยให้เห็นเมื่ออีกคนโอบกอดตัวเอง ข้อนิ้วป้อมที่แสนน่ารัก หรือจะลำคอขาวที่น่าทำรอย ไหนจะริมปากอิ่มสีพีชที่น่ากัดให้ช้ำ...


ไม่มีส่วนไหนของจีมินที่ไม่น่าสัมผัส แม้กระทั่งตัวตนอีกคนภายใต้กางเกงนักศึกษาที่ไม่รู้จะน่ารักเหมือนกันไหมนั้น... น่าสัมผัสเสียจริงๆ

 

และถ้าปาร์คจีมินรับรู้ถึงความคิดเขาตอนนี้ อีกคนอาจจะหวาดกลัวเขาไปเลยก็ได้ ความคิดที่อยากย้ำยีคนตัวเล็กข้างกายให้หลอมแหลกเป็นส่วนหนึ่งในกายเขา...

 

“ขอบคุณครับ ผมเกรงใจ...”

 

น้ำเสียงหงอยๆ ของคนตัวเล็กที่นั่งเบาะข้างเรียกรอยยิ้มบางจากคนตัวขาวที่นั่งขับรถเงียบได้เป็นอย่างดี รอยยิ้มที่ถ้าคนตัวเล็กได้เห็นจะต้องรู้สึกอึดอัดขึ้นอีกเป็นเท่าตัว รอยยิ้มที่แสนอันตรายสำหรับปาร์คจีมิน...

 

“อาจารย์มินพักอยู่ตึกไหนเหรอครับ จริงๆ อาจารย์ไม่ต้องลำบากมาส่งผมก็ได้นะ”

 

“ตึกเจ็ด ผมไม่ได้พูดเหรอว่าลำบาก นักศึกษาปาร์ค”

 

น้ำเสียงแหบทุ้มที่เอ่ยด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยที่คนข้างกายเอาแต่เกรงใจเขา มินยุนกิไม่อยากจะพูดเท่าไหร่เลยว่าวันนี้อึดอัดเท่าไหร่ วันหน้าปาร์คจีมินต้องอึดอัดมากกว่านี้กับการที่มีตัวตนของเขาภายในกายที่แสนนุ่มนิ่มอีกหลายเท่า เพราะอาจารย์มินคนนี้จะดูแลนักศึกษาด้วยความรักทั้งหมดที่มีให้...

 

ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่รถยนต์คันเดิมได้เดินทางจุดหมายปลายทาง ทันทีที่เห็นตึกคอนโดตัวเองอยู่ปลายทาง จีมินขยับตัวเล็กน้อย คลายความเกรงลงก่อนจะขยับตัวเล็กน้อย ในขณะที่ยุนกิจัดการถอยจอดรถเรียบร้อย มือเล็กปลดเข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว โดยคิ้วเรียวของคนอาจารย์ขมวดเข้าหากันเล็กหน้าอย่างไม่พอใจ

 

จะรีบไปไหนกัน...

 

“รีบเหรอ?”

 

“คะ ครับ?”

 

“ผมเห็นคุณเหมือนรีบ?”

 

“ปะ เปล่าครับ”

 

“อืม... พรุ่งนี้มาเจอผมที่นี่ตอนเก้าโมงเช้า ผมไม่ชอบคนไม่ตรงเวลา หวังว่าคุณจะเข้าใจ”

 

“คะ ครับ”

 

“อืม ขึ้นห้องดีๆ แล้วเจอกันพรุ่งนี้”

 

“ครับ ขอบคุณอาจารย์มินมากนะครับที่มาส่งผม”

 

จีมินกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วรีบเดินขึ้นตึกคอนโดตัวเองไป โดยมีสายตานิ่งที่มองไปจนคนตัวลับสายตา สายตาอันตรายจับจ้องจากรถที่ตัวเองวิ่งออกมา

 

“เฮ้อ...”

 

เสียงถอนหายใจเบาๆ จากจีมินทันทีที่วิ่งขึ้นลิฟต์เรียบร้อย เขาไม่เข้าใจอาจารย์มินเท่าไหร่ แต่ถ้าจะเขาพูดจริงๆ เขาไม่เข้าใจอาจารย์มินแม้แต่น้อย อาจารย์มินคนนี้แตกต่างไปจากอาจารย์มินเมื่อหลายปีก่อนอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่แน่ใจหรอกว่าอะไรที่ทำให้เขารู้สึกเปลี่ยนไป แต่อาจารย์มินคนนี้

 

ทำให้เขารู้สึกอันตราย และรู้สึกน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน จนเขารู้สึกว่าตัวเองย้อนทะแยงในตัวเองจริงๆ

 

ความไม่เข้าใจในอีกคนเหมือนแรงดึงดูดให้เขาอยากเข้าหา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องวันนี้ที่มาส่ง ไหนจะเรื่องพรุ่งนี้ก็เหมือนกัน เขาไม่เข้าใจว่าอาจารย์เขาดูแลลูกศิษย์ในปกครองขนาดนี้ทุกคนไหม อาจารย์มินคนนี้ดูแลดีจนเขารู้สึกแปลกๆ ถ้าเป็นคนอื่นที่เข้ามาหาเขาแบบนี้ เขาคงรู้แล้วว่าโดนจีบ ถึงเขาจะเป็นผู้ชาย และเขาก็ชอบผู้หญิงเหมือนผู้ชายปกติทั่วไป แต่เขาก็โดนผู้ชายด้วยกันเข้าหาลักษณะนี้ค่อนข้างเยอะจนถ้าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่อาจารย์ที่ปรึกษาตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาคงนึกว่า

 

โดนอาจารย์มินจีบอยู่จริงๆ

 

ในขณะที่จีมินกำลังสับสนใจตัวเองอยู่นั้น คนตัวขาวที่นั่งมองจีมินวิ่งเข้าตึกจนกระทั้งลับสายตาจากภายในรถยนต์คันเดิมพร้อมรอยยิ้มอันตรายตรงข้ามกับสายตาที่จับจ้องอย่างหลุ่มหลงอย่างไม่ปิดบัง ในเมื่ออีกคนไม่อยู่ตรงนี้แล้วไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาจะปิดบังสายตาตัวเอง...

 

ขนาดแค่นั่งรถมากับเขาเฉยๆ ยังไม่เห็นสายตาที่เขามองอีกคนยังเกรงขนาดนี้ เขาคิดถูกแล้วที่ปิดบังสายตานี้ไว้ ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้ปาร์คจีมินคงวิ่งกลับมหาลัยไปทำเรื่องขอเปลี่ยนอาจารย์ที่ปรึกษา แต่ถึงจีมินจะทำอย่างนั้น เขาก็บอกเลยว่าเขาไม่ปล่อยจีมินหลุดไปจากมือเขาง่ายๆ หรอก

 

กว่าจะถึงวันนี้เขาต้องอดทนรออีกมานานเท่าไหร่ ทำบาปกับทุกคนที่เข้ามาวุ่นวายกับคนตัวเล็กของเขาแค่ไหน  เพราะฉะนั้นจะหนีเขาไปง่ายๆ นั้น มันไม่ทางเป็นไปได้แน่นอน นอกเสียจาก...

 

จะตายคาอกของเขานั้นแหละ คือสิ่งที่นักศึกษาปาร์คจะได้รับจากอาจารย์มินคนนี้

 

ทำตัวให้น่ารักเป็นแมวน้อยไปเรื่อยๆ นะนักศึกษาปาร์ค อาจารย์มินคนนี้ไม่อยากรีบทำร้ายเราก่อนถึงเวลาสมควร :)

 

 

 

 You're mine ...




#กามมหาลัย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

301 ความคิดเห็น

  1. #282 EntOo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 13:11
    หมอมินดูน่ากลัวอะ แต่ชอบ555555
    #282
    0
  2. #275 mook2520 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 22:45
    จิตแบบนี้ ชอบจังเลย แต่เริ่มกลัวยังไงไม่รู้แล้ว
    #275
    0
  3. #260 Ono SEiJi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 22:55
    จับจีมินใส่พานถวายพี่ท่านเลยมั้ยคะ วงวารกับการที่พ่อคนสแว๊กต้องมาเก็บอาการเหลือเกิ๊นนนน
    #260
    0
  4. #252 miikiijm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 09:42
    รู้สึกขนลุกแทนจีมินเลย หมอมินดูหื่นมากค่ะ 55
    #252
    0
  5. #151 กวีฮโยนี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 14:00
    หมอน่ากลัวววว น้องจีมินระวังตัวด้วยนะลูก
    #151
    0
  6. #147 `specialguys13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:37
    อย่ารุนแรงกับน้องมากนะคะ แบบว่ายังไงก็กลัวน้องช้ำ
    จะบอกว่าให้น้องรอดก็คิดว่าไม่มีทางเท่าไหร่อ่ะ 55555
    จีมินหวังว่าจะโชคดี เข้าใจความเป็นไปและตัวตนของหมอมินได้
    #147
    0
  7. #115 MIND (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 00:11
    นี่รู้สึกกลัวหมอมินจริงๆนะ
    #115
    0
  8. #102 คุมะมงของมินยุนกิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 14:03
    โคตรจิตเลย5555
    #102
    0
  9. #66 D'Dear. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 21:24
    โอ้โหรู้สึกอยากโรคจิตตามเลยอะ5555555
    #66
    0
  10. #62 มีฟา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 23:04
    หมอกิจิตมากอย่ารุนแรงกับปาร์คจีมินมากเกินไปนะคะ ขอให้เขาได้รักกันแรงๆอิ_อิ//ปกปิดความจิตไม่อยู่จริมๆ หมอกิกามเราก็กามด้วย
    #62
    0
  11. #56 เนี่นฮิเร็ม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 10:32
    กรี้ดดดดด หมอมินต้องใจเย็นๆค่อยเป็นค่ยไปนะคะ ;___;
    #56
    0
  12. #44 สายสัมพันธ์ในวันวาน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 09:29
    พระคุ้มครองนะจีม
    #44
    0
  13. #41 Alone_W (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 06:43
    อยากอ่านต่อแล้วอ่ะ ชอบๆ 555//จิตเวอร์ ปลื้มมากค่ะ
    #41
    0
  14. #40 mxxkppp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 03:47
    น่าติดตามสุดๆเลยเรื่องเน้
    #40
    0
  15. #39 95982 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:30
    งือออ จิตมากก
    #39
    0
  16. #38 Girl_zet (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 23:59
    จีมินเอ้ย สู้ๆนะ
    #38
    0
  17. #36 hongizero (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 21:52
    โอ้ยยจิตมากค่ะ แมวน้อยของเราจะรอดไปได้ซักกี่น้ำกัน
    #36
    0
  18. #35 RIN HILARITY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 20:48
    เอิ่ม...เจอปู่เวอร์ชั่นี้เข้าไป นี่พูดไม่ออกเลย
    #35
    0
  19. #33 momo-ma (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 20:14
    น่าติดตามมากกก ปูเสื่อรอเลยฮะ
    #33
    0
  20. #32 kingoffish (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 19:58
    มันส์แน่ครับงานนีเ้้
    #32
    0
  21. #31 kingoffish (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 19:58
    มันส์แน่ครับงานนีเ้้
    #31
    0
  22. #30 kingoffish (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 19:58
    มันส์แน่ครับงานนีเ้้
    #30
    0
  23. #29 kingoffish (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 19:58
    มันส์แน่ครับงานนีเ้้
    #29
    0
  24. #24 mxxkppp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 22:35
    หมอมินอย่าทำไรหนูมินนะะะะ
    #24
    0
  25. #23 NCSJK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 00:29
    หมอมินน่ากลัววว
    #23
    0