[END] Whisper, bae! ❥JinKook 'BTS

ตอนที่ 3 : ❥ Whisper, II -179% (Edit layout)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    2 เม.ย. 60

❥ Whisper, II

'นอกจากความเป็นมืออาชีพแล้ว...คุณยังมีอะไรให้ผมประหลาดใจได้อีกสินะ'



Whisper




     วันนี้เป็นวันที่สองแล้วที่ผมเริ่มสัญญากับทางคิมฟูดฯกรุ๊ป ความจริงวันนี้ผมต้องเดินทางไปเจจูเพื่อถ่ายโฆษณารามยอนหนึ่งในสินค้าตัวใหญ่ที่ทางคิมฟูดฯกำลังจะวางขายในท้องตลาด การที่ผมได้มาเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับคิมฟูดฯทำให้รู้ว่าคิมฟูดฯนั้นผลิตอาหารสำเร็จรูป และร้านอาหารหลายร้านที่ติดตลาดค่อนข้างมาก เรียกว่าเป็นแบรนด์อาหารที่มีอิธิพลรายหนึ่งในตลาดอาหารของเกาหลีเลยก็ว่าได้ สินค้าหลายตัวผมก็มีติดบ้านเหมือนกัน ก็มันสะดวกแถมรสชาติดีอีกต่างหาก ไม่แปลกหรอกที่จะเป็นที่นิยมในตลาดตอนนี้


     แต่หลังจากเมื่อวานผมได้ใช้ชีวิตเสี่ยงการเป็นเก๊าท์ไปนั้น พอกลับบ้านไปก็ได้กำลังใจดีอย่างหลานชายตัวกลมซึงกวานที่วิ่งใส่ผมทันที่ที่ผมถึงบ้าน ลืมแม้กระทั่งว่าตัวเองนั้นทำอะไรอยู่กับพี่ยุนกิเลยด้วยซ้ำ ถ้าบอกว่าซึงกวานติดยุนกิมากแล้วนั้น ซึงกวานติดผมมากกว่าพี่ยุนกิอีก เพราะพี่ยุนกิจะเลี้ยงเจ้ากลมแนวแบบซังนัมจา ไม่ค่อยเล่นโอ๋อะไรมากมายกับแกเท่าไหร่ ซึงกวานเลยออกแนวกวนประสาทด้วยซ้ำ แต่กลับผมนั้นหลานเล่นอะไรมาผมก็จะเล่นตอบ แม้กระทั่งอะไร ๆ ที่ปัญญาอ่อน จองกุกก็สามารถลดวัยเพื่อเข้ากับหลานได้ แถมยังคุยเล่นแหย่กับหลานอีกต่างหาก ต่างกับพี่ชายผมที่ปล่อยให้ซึงกวานนั้นพูดคนเดียวได้ทั้งวันนั้นแหละ ไม่แปลกที่ซึงกวานจะดีใจที่เห็นผม มันแปลว่าแกจะไม่เหงา แถมได้กินอะไรอร่อยมากกว่าอาหารง่าย ๆ ที่พี่ยุนกิทำ


     ส่วนเรื่องพี่ยุนกินั้นตอนนี้ก็อยู่ที่เจ้าตัวนั่นแหละที่ต้องเดินหน้าต่อไป ผมก็ช่วยเท่าที่ผมช่วยได้ ถึงแม้มันจะเป็นความผิดของผมส่วนนึงก็เถอะที่ทำให้เกิดเรื่องราววุ่นวายนั้นขึ้นมา แถมได้ทำลายอนาคตพี่รหัสที่แสนดีของตัวเอง... นั้นแหละทำให้ผมรู้สึกผิดมาก ยิ่งพอรู้ว่าพี่จีมินต้องเจออะไรหลังจากนั้น ผมนี่อยากจะกระทืบมินยุนกิให้ตายเลยด้วยซ้ำ เฮ้อ...


     ตอนนี้ผมก็มารอทีมงานที่บริษัทอยู่หลังจากที่ผมติดรถพี่ยุนกิไปส่งซึงกวานที่โรงเรียน ต่อด้วยมาบริษัทนี่แหละ คือทุกคนนั้นผมแปดโมงครึ่งเพื่อเดินทางไปเจจูกัน จนตอนนี้... มินจองกุกก็ยังไม่เห็นทีมงานคนไหนเลย ขนาดผู้จัดการตัวเอง ทักคาทกไปหาพี่มันยังไม่ตอบเลย คือไม่ทราบว่านี่มาผิดที่หรือจำเวลาผิดกันแน่


     ถ้าผิดที่หรือจำเวลาผิด... ผมได้โดนตาประธานคิมเล่นงานอีกแน่นอนวันนี้ พี่แกยิ่งเพ่งเล็งเขาอยู่!


     ก็ไม่เข้าใจว่าถ้าไม่ชอบอะไรในตัวผม ก็ไม่ควรจ้างผมมาทำงานให้ไหมหละ นี่แหละน้า คนแก่มักจะเข้าใจยาก มินยุนกิว่าเข้าใจยากแล้ว ประธานคิมซอกจินเข้าใจยากยิ่งกว่า!



"เจเค!"     เสียงคุ้นเคยของผู้จัดการส่วนตัวผมอย่างยูกีฮยอนที่วิ่งมาหาผมพร้อมกับกระเป๋าพร้อมเอกสารในมืออย่างลำบาก


     ตัวก็แค่นั้น จะขนอะไรเยอะแยะ มินจองกุกไม่อยากจะแซะว่าพี่มันเตี้ยเลย ตัวก็พอ ๆ กับพี่ยุนกิ ไม่น่าถึงจะเป็นเพื่อนกันได้ เฮ้อ...


"มาผมช่วย ขนอะไรมาเยอะแยะ เจจูวันเดียวนะพี่ ไม่ได้ค้างเป็นสัปดาห์"


     ผมลุกขึ้นเดินไปยังพี่กีฮยอนแล้วช่วยถือกระเป๋าถือใหญ่ใหญ่ข้างหนึงในมืออีกคนแล้วอดจะบ่นไม่ได้ นี่พี่กีฮยอนมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวที่ต้องคอยดูแลผมหรือผมกันที่ต้องคอยมาดูแลพี่เขาเนี่ย...


"ของนายทั้งนั้นแหละ นี่ก็ชุดที่พวกนูน่าที่รักของนายทั้งหลายใช้พี่เข้ามาเอาที่บริษัทตั้งแต่เช้า กว่าจะหาเจอเนี่ยจะสายแล้ว ไปกันเถอะทุกคนน่าจะไปถึงสนามบินกันแล้ว นายไม่ลืมของใช่ไหม"


"ไม่อะ พี่เถอะครบนะของ"


"ครบดิ งั้นไป ๆ นี่มากับไอ้กิมันสินะ เดี๋ยวพรุ่งนี้กลับมาพี่พาไปส่งที่บ้านเลยละกัน ตอนนี้เราออกเดินทางได้แล้วเจเค"

     ผมยักไหล่ตามอย่างปลงแล้วเดินถือกระเป๋าหนังของพี่กีฮยอนแล้วกระเป๋าถือของตัวเองเดินตามคนตัวเล็กกว่าผมไปนั้นแหละ ถ้าคุณได้รู้จักยูกีฮยอน คุณไม่คิดเถียงอะไรพี่แกเลย เพราะจองกุกว่าตัวเองขี้บ่นแล้วนะ พี่มันชนะขาดเลยครับ ความบ่นนี้


❥ Whisper


     รถแวนสีดำของบริษัทที่มีไว้รับส่งศิลปินในสังกัดออกเดินทางทันทีที่จองกุกและผู้จัดการของเขาขึ้นรถเรียบร้อยโชคดีที่ช่วงเวลานี้และเส้นทางที่พวกเขากำลังไปการจราจรไม่ได้หนาแน่อะไร ไม่นานนักรถแวนสีดำก็เดินทางถึงปลายทางสนามบินกิมโป


     ทันที่รถแวนจอดเทียบที่ไหล่ทางฟุตบาททางเดินเข้าสู่สนามบิน ดวงตาสดใสของจองกุกก็ทอประกายอย่างอารมณ์ดี จองกุกหันไปส่งกระเป๋าของผู้จัดการตัวเองคืนให้เจ้าของและหยิบกระเป๋าตัวเองมาถือพร้อมเอกสารในการเดินทาง


"แฟนคลับนายนี่ข่าวไวไม่เปลี่ยนจริง ๆ สินะ นายลงไปก่อนเลย ทีมงานเช็คอินเข้าไปด้านในกันหมดแล้ว"


"ครับ พี่ก็ระวังตัวด้วยนะ ถือของเยอะแล้วคนเยอะอีก"


"เออ ลงไปได้แล้วไปครับคุณชายมิน"


     รอยยิ้มสดใสของจองกุกถูกส่งให้ผู้จัดการที่ดูแลเขามาหลายปีอย่างอารมณ์ดี มือเรียวจัดการเปิดประตูรถแล้วก้าวลงทันที เมื่อเขาปรากฏตัวลงจากรถ เสียงแฟลชของเหล่าแฟนคลับที่มายืนรอเขาวันนี้ตั้งแต่เช้าก็ดังขึ้นทันที


     ผมรู้การเคลื่อนไหวของแฟน ๆ เสมอเหมือนที่แฟนคลับรู้เรื่องเขานั้นแหละ เพราะทุกคนรู้ว่าวันนี้ผมมีตารางงานปิดที่เจจูกันเลยรวมตัวเพื่อจะมาส่งผมตั้งแต่เช้า แถมอากาศก็เริ่มหนาวอีกด้วย ถ้าป่วยกันผมต้องรู้สึกไม่ดีแน่ ๆ เพราะแบบนี้ผมถึงเทคแคร์แฟน ๆ ทุกครั้งที่ผมเจอพวกเขา มีบ้างที่แฟน ๆ ล้ำเข้ามาในคำว่าส่วนตัวของผม จนต้องมีการตักเตือนกันบ้าง เช่นการมาวันนี้ เพราะเมื่อคืนผมได้เข้าไปทวิตทิ้งว่าผมขอตั้งใจทำงานกับงานใหม่ครั้งนี้ หวังว่าแฟน ๆ จะเข้าใจคำว่าตารางงานปิด แล้วก็อย่างที่เห็นนี่แหละ ในเมื่อทุกคนทำตามที่ผมต้องการ ไม่แปลกอะไรที่ผมจะมอบความรักกลับคืนเขาบ้าง ถึงจะไม่เทียบเท่ากับที่เขาให้ผมก็เถอะ


     รอยยิ้มที่สดใสน่ารักเสมือนกระต่ายตัวน้อยในสายตาแฟนคลับที่เคียงข้างผู้ชายคนนี้มาตลอดหลายปีถูกส่งไปให้แฟนคลับเหมือนทุกทีพร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นโบกมือทักทายแฟน ๆ อย่างอบอุ่น มินจองกุกจำได้หมดนะ ว่าคนไหนแฟนคลับตัวเองบ้าง แล้วคนไหนที่พึ่งมาตาม เขาจึงมอบรอยยิ้มให้กับทุกคนอย่างเท่าเทียบกัน เพราะเขาตั้งใจตั้งแต่เดบิวแล้วว่าจะแสดงความรัก ความใส่ใจกับแฟน ๆ ทุกคนอย่างเท่าเทียมและสม่ำเสมอ




"อากาศเย็นแล้วอย่าลืมใส่เสื้อผ้าหนา ทานอาหารอุ่นแล้วรอผมกลับมานะครับทุกคน" 


     ก่อนที่จองกุกจะเดินเข้าไปเช็คอินเพื่อเดินทาง คนน่ารักไม่ลืมที่จะหันไปตะโกนบอกแฟน ๆ ให้ดูแลสุขภาพใส่เสื้อผ้าหนา ๆ รอเขากลับมาเร็วนี้


     น่ารัก สดใส ใส่ใจ ห่วงใย อบอุ่น กระต่ายตัวน้อยของเด็กสาวพวกนั้น


     คงเป็นคำจำกัดความของจองกุกที่เขาได้เห็นจากเหตุการณ์เมื่อครู่ คิมซอกจินที่นั่งมองการกระทำของจองกุกตั้งแต่ลงจากรถบริษัทที่เดินทางมาส่งที่สนามบินจนกระทั่งเจ้าตัวเดินเข้าไปในเกทอยู่ในสายตาเขาที่นั่งอยู่ในรถทั้งหมด


     ความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะนั่งดูอีกคนหรอก แต่เพราะเขามาถึงสนามบินเป็นเวลาเดียวกับเจ้าเด็กตัวเล็กในสายตาเขาพอดี เลยตัดสินใจให้เหล่าเด็กสาวพวกนั้นชื่นชมศิลปินที่ชื่นชอบไปก่อน รอให้คนนั้นเข้าเกทไปแล้วเขาค่อยเดินเข้าไปก็ได้ เขาไม่ค่อยชอบอะไรวุ่นวายแบบนี้เท่าไหร่ แถมวันนี้เขาพาคนสำคัญมาด้วย เพราะการไปดูงานที่เจจูครั้งนี้ก็ไม่ได้วุ่นวายอะไรมากจนเขาจะไม่มีเวลาดูแลเด็กชายที่นั่งอยู่ข้างกายผมตอนนี้ คิมซอกจินก็แค่อยากจะพาคนสำคัญไปเที่ยวบ้าง ตั้งแต่เขาไปรับตัวเด็กชายมาจากจีน เขาก็ยังไม่มีเวลาพาเจ้าตัวไปเที่ยวไหนเลย พาออกมาเที่ยวบ้างเผื่อจิตใจเด็กคนนี้จะดีขึ้น...


"นายไม่ต้องตามฉันไปหรอกเคน ฉันดูเขาได้"


"แน่ใจ? ดูแล้วพรีเซนเตอร์นายจะฮ๊อตขนาดนั้นคงไม่มีแฟนคลับแอบตามไปหรอกนะ"


"ถึงมีกูก็ดูแลได้น่า มึงรีบกลับไปเถอะ เดี๋ยวบริษัทเจ๊งพอดี กูบอกแล้วว่าให้คนขับรถมาส่งก็ได้ มึงก็ยังจะตามมาอีก กูไปหละ"

     ซอกจินมองชายหนุ่มวัยเดียวกันที่อยู่ในตำแหน่งคนขับรถอย่างเซ็ง ๆ ก่อนจะลูบผมเด็กชายข้างกายและจัดการถือกระเป๋าถือขนาดกลางแล้วจูงมือเด็กชายลงจากรถเดินเข้าสนามบินเมื่อเห็นกองทัพแฟนคลับจองกุกนั้นสลายไปแล้วจนสภาวะสนามบินเข้าสู่ความปกติอีกครั้ง


"กูแค่ห่วงหลานบ้างไม่ได้หรือไงวะ ไอ้จินขี้หวงเอ้ย"




 Whisper





"ทำไมทำหน้ามุ้ยแบบนั้นหละจ๊ะน้องกุก"


     ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ในอยู่ในเต้นท์ของกองถ่าย นั่งนิ่ง ๆ เหมือนเคยปกติที่นั่งให้นูน่าแต่งหน้าทำผมนั่นแหละครับ แต่ที่ไม่ปกติคงเป็นอารมณ์ผมนั่นแหละเหอะ!


"สงสัยเจเคกลัวเป็นไตแทนเก๊าท์หละมั้งครับวันนี้ ฮ่าๆๆ "


"พี่กีฮยอน!"


     หยึ้ย! ไม่ได้กลัวเป็นไตสักกะหน่อย แค่หงุดหงิดผู้ชายไหล่กว้างที่นั่งคุยกับผู้กำกับปาร์ควันนี้นั่นแหละ ก็รู้หรอกว่าหนีไม่พ้นอะ ยังไงเขาก็ต้องบินตามมาดูงานอยู่ดี แต่ใครจะคิดกันว่าประธานบริษัทใหญ่จะมีเวลาบินตามมาดูงานพร้อมกับทีมงานที่เดินทางมาถ่ายทำกันเล่า!


     ยังดีที่พระเจ้าไม่เกลียดจองกุกจนเกินไปที่ให้ผมเจอประธานคิมตั้งแต่บนเครื่องบินเพราะตาประธานเขานั่งเฟริสคลาสไง แล้วตัวผมนั้นแค่ชั้นธุรกิจก็พอและ แบ่งชนชั้นกันอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ดีแล้ว ผมก็ไม่ค่อยอยากจะเจอผู้ชายคนนี้เท่าไหร่นัก พอเห็นหน้าก็อารมณ์เสียแค่นั้นแหละ


"โธ่ คนดีของนูน่าไม่หงุดหงิดสิจ๊ะ หงุดหงิดเดี๋ยวทำงานได้ไม่ดีก็โดนถ่ายซ่อมหรอกนะ อีกอย่างคุณคิมเขาจะมาเร็วก็ไม่แปลก โรงแรมที่เราพักก็ธุรกิจครอบครัวคุณเขา มาไวเขาอาจจะมาพักผ่อนหรือไม่ก็ดูงานอื่นหลังจากเสร็จงานเราแล้วก็ได้ ยิ้มหน่อยคนเก่ง"


     โรงแรมระดับห้าดาวติดชายทะเลนี่ก็ของผู้ชายคนนั้นอีกเหรอ เออรู้ว่ารวย จะรวยอะไรนักหนา หมั่นไส้เว้ยยย เคยเห็นคนหงุดหงิดแล้วพาลกันไหม!


"ก็กุกโดนเขาแกล้งหงะนูน่า นูน่าไม่เป็นกุก นูน่าไม่เข้าใจหรอก กุกออกจะตั้งใจทำงาน แต่เขากลับแกล้งกุกอะ!"


"โอ๋ๆ ทำใจเถอะนะ คิดซะว่าน้องกุกน่ารักคุณคิมเขาเลยอยากแกล้งละกัน"


"หงึ!"


     ถ้าตาประธานคิมมันคิดแบบนี้จริง ๆ นะ ผมจะด่าว่าประสาทดัง ๆ ใส่หน้าสักที งานประธานมันเครียดนักเหรอถึงได้มาหาเรื่องแกล้งเขานักจังเลยยย


     คิดว่าเป็นเจ้านายแล้วมินจองกุกจะยอมเหรอ คิดผิดแล้ว! ขนาดโปรดิวเซอร์ทำเพลงให้อย่างพี่ยุนกิขาโหด จองกุกก็จัดการมาแล้ว ก็แค่เจ้านายที่จ้างเขา แกล้งมากนัก เดี๋ยวจะทำให้แกล้งไม่ออกเลยคอยดูสิ


     พ่อคุณประธานใหญ่หรือจะสู้การแสดงของไอดอลแถวหน้าแบบเขา มินจองกุกจะทำให้เห็นว่ามืออาชีพเขาเป็นยังไง!


❥ Whisper


     แดดยามบ่ายแก่สาดส่องมาที่ชายหนุ่มดวงตากลมโตกำลังโซ้ยรามยอนอย่างเอร็ดอร่อยอยู่บนขอบกำแพงหินริมชายทะเล สายลมอ่อน ๆ พัดให้เรือนผมสีน้ำตาลแดงขยับไปมาตามแรงลม ถึงแม้หน้าม้าจะเปิดไปบ้างก็ได้เรียกความสนใจจากเจ้าของที่กำลังกินรายมยอนได้


"ซูดดดดดด....อ้าห์~"


     เสียงหวานจากจองกุกเรียกความอยากอาหารทั้งกองถ่ายได้ดีเลยทีเดียว รอยยิ้มของผู้กำกับปาร์คมองที่ชายหนุ่มอย่างชื่นชม ก็วันนี้จองกุกทำงานดีมากตั้งแต่เขาร่วมงานมา ห้าฉากที่ผ่านมาจองกุกสามารถถ่ายทำผ่านในเทคเดียว รวมกระทั่งตอนนี้ด้วย


"คัท! มาเช็คมอนิเตอร์จองกุก"


     เสียงเรียกของผู้กำกับปาร์คดังขึ้นในขณะที่จองกุกกำลังส่งถ้วยรามยอนให้สตาฟคนนึงในกองพร้อมโค้งขอบคุณแล้วถึงวิ่งเข้ามาในเต้นท์เพื่อเช็คผลงานตัวเองสำหรับฉากสุดท้ายของโฆษณาตัวนี้


"พอใจไหมครับคุณซอกจิน"


     เสียงของผู้กำกับที่เอ่ยถามโจทย์คนสำคัญของจองกุกวันนี้ จองกุกที่กำลังนั่งดูการแสดงของตัวเองอยู่นั้นตั้งใจคำตอบอย่างลุ้นระทึก ผมหนะอยากจะรู้เหมือนกันว่าคิมซอกจินจะพูดอย่างไง วันนี้น้องกุกเทคเดียวผ่านทุกซีนนะบอกเลย จะติอะไรอีกไม่ทราบ ฮึ!


"ครับ"


     ครับ ทำเป็นพูด จะชมก็ชมมาสิ มินจองกุกรอฟังอยู่นะครับจะได้เลิกดูถูกจองกุกซะที ให้รู้ซะบ้างว่านี่ใคร เจเค ไอดอลเดี่ยวยอดนิยมในยุคนี้นะบอกเลย


"งั้นเลิกกองได้ จองกุกได้ไปพักผ่อนได้แล้ว วันนี้เก่งมากเลยรู้ตัวไหม การแสดงเราพัฒนาจากห้าปีที่แล้วเยอะเลย ไว้มีละครเรื่องใหม่พี่จะลองเสนอบทให้นายลองดีไหม"


"ขอบคุณครับ แต่ผมยังอยากโฟกัสงานเพลงอยู่หง่า~ ขอเป็นงานเล็ก ๆ พวกหนังสั้นแทนละกันนะครับพี่จินยอง"


"เรานี่น้า~ ไป ๆ พักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้บ่ายเจอกันตอนกลับโซลนะ"


"ครับผม!"


     ผมโค้งลาผู้กำกับปาร์คแล้วตั้งใจจะหันมาคุยกับประธานคิมสักหน่อย แต่พอหันมาก็เจอแต่ความว่างเปล่า... เหอะ ทีแบบนี้หละทำเป็นชิ่งหาย ไม่อยู่แซะว่าเขาต่อหละ


"แหมะ มองหาเขาเลยน้าา~"


"ก็แค่อยากเห็นหน้าคนชอบว่ากุกแค่นั้นแหละ พี่กีฮยอนมีอะไรอีกไหมที่ผมต้องทำ"


     มือเรียวจับคอเสื้อเชิตที่ใส่อยู่แล้วขยับรับลม คือบ่ายแก่ ๆ แบบนี้ถึงจะลมแรงแต่ก็ใช่ก็เป็นอากาศสบายเท่าไหร่นักแหละ มินจองกุกอยากจะกลับห้องไปอาบน้ำจะแย่แล้วเนี่ย


"ไม่มีนะ จะกลับห้องเลยไหม"


"กลับดิ ผมอยากอาบน้ำจะแย่แล้วพี่ ไปกันเถอะ"


     จากนั้นผมก็โค้งลาและขอบคุณพี่ ๆ สตาฟทุกคนที่เหนื่อยทำงานกันตั้งแต่เช้า แล้วรีบเดินกลับที่พักอย่างรวดเร็ว คิดถึงอ่างน้ำเย็น ๆ จองกุกก็ฟินแล้วแหละตอนนี้~


     เห็นความสามารถของมินจองกุกหรือยังครับประธานคิม ชื่อเสียงที่ได้มาไม่ได้มาเพราะค่ายดันหรอกนะครับ หึ


❥ Whisper


     หลังจากที่จองกุกขึ้นมาถึงห้องพักร่างเล็กก็เดินแยกเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองทันที ไม่นานนักจองกุกก็ออกมาพร้อมกางเกงสามส่วนและเสื้อยืดสีพื้นสกรีนลายเรียบ ๆ  มือเรียวถือผ้าขนหนูยีผมตัวเองที่เปียกชื้นจากการสระผม ใบหน้าน่ารักมองผู้จัดการตัวเล็กที่กำลังจัดเสื้อผ้าของเขาที่ใช้ถ่ายทำเมื่อกี้พับให้เรียบร้อยเตรียมจะเอาไปคืนเหล่าสไตล์ลิส


"มองอะไรของนายนักหนา เจเค"


"มองพี่แหละ คิดว่าพี่เหนื่อยกับผมมานานแค่ไหนแล้วเมื่อไหร่จะเลิกเรียกผมว่าเจเคสักที"


"ห้าปีแล้วไงจองกุกอา~ เมื่อก่อนยังเป็นเด็กน้อยว่านอนสอนง่ายอยู่เลย ดูนายตอนนี้สิจะพ่อพี่ได้อยู่แล้วเนี่ย"


"พ่ออะไรเล่า ผมแค่อยากช่วยพี่บ้าง ตอนนี้ผมก็ดูแลตัวเองได้แล้วน่า~"


"ไม่ได้หรอกดูแลไม่ดีพี่ชายนายก็มาแหกอกฉันพอดีอะดิ ไอ้กิยิ่งห่วงนายอยู่"


"ไม่แหกหรอก ตอนนี้พี่กิมัวแต่ง้อเมียอยู่นั่นแหละ ไม่มีเวลาสนใจผมหรอก ฮ่า ๆ"


"น้องคนนั้นอะนะ ตามหาเจอแล้วเหรอ"


"อือ คิดว่าเจอแล้วแหละ ไปถามกันเอาเองเถอะ ผมลงไปเดินเล่นข้างล่างนะ มีอะไรก็โทรมาละกัน"


     จองกุกพูดจบก็เดินไปหยิบกล้องโปรตัวโปรดที่เขามักจะพกติดตัวเสมอเวลามาทำงานต่างที่และโทรศัพท์มือถือลงไปข้างล่างทันที โดยไม่ได้ฟังเสียงโวยวายตามหลังแม้แต่น้อย


❥ Whisper


     จองกุกลงมาชั้นล่าง ขาเรียวก้าวเดินไปตามล๊อบบี้อย่างไม่เร่งรีบนัก โดยความที่โรงแรมแห่งนี้เป็นโรงแรมระดับห้าดาวทำให้มีความเป็นส่วนตัวพอสมควร ผู้คนเลยไม่วุ่นวายนักมันก็เป็นเรื่องดีสำหรับเขานั่นแหละที่จะได้พักผ่อนหลังจากทำงานตั้งแต่เช้า


     ในระหว่างที่จองกุกเดินทอดน่องไปตามชายหาดส่วนตัวที่เป็นเขตของโรงแรมนั้น ร่างเล็กได้ยกกล้องตัวโปรดออกมาเก็บภาพบรรยากาศสงบที่ไม่ได้หาง่ายสำหรับเขาเท่าไหร่นักอย่างเพลิดเพลิน


"อ๊ะ! ฮึก"


     เสียงเล็กที่ร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นไม่ไกลจากจองกุกเท่าไหร่นัก ทำให้มือเรียวลดกล้องลงจากระดับสายตา ดวงตากลมโตสอดส่ายต้นตอของเสียงก่อนจะพบเด็กชายผมแดงตัวผอมที่นั่งจับเท้าตัวเองอยู่กับพื้นทราย


     คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ ไม่พบใครเลยตัดสินใจวิ่งเข้าไปดูเด็กชายอย่างเป็นห่วง


     ลูกใครทำไมปล่อยมาเดินเล่นยามเย็นคนเดียวแบบนี้กัน


"หนูเป็นอะไรไหม"


     ทันทีที่จองกุกถึงตัวเด็กชาย เขาก็จัดการย่อตัวดูอาการของเด็กชายทันที เด็กชายมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาตื่นตกใจปากเล็กเม้มเข้าหากันอย่างกังวล และค่อย ๆ ขยับถอยออกจากจองกุกที่พยายามขยับไปดูอาการ ดวงตากลมโตสังเกตุอาการของเด็กชายก่อนจะหันไปมองและยิ้มอย่างใจดีให้เด็กชาย ด้วยความที่เขาเลี้ยงหลานมาตั้งแต่เด็ก ทำให้พอเข้าใจถึงอาการของเด็กชายและรู้ว่าควรจะเข้าหาเด็กชายคนนี้อย่างไร


"พี่ชายแค่จะช่วยดูว่าเป็นอะไร พี่ไม่ได้จะทำร้ายหนูหรอกนะครับ"


     ดวงตาเรียวสวยของเด็กชายมองคนที่เรียกตัวเองว่าพี่ชายอย่างลังเล ว่าเขาควรไว้ใจคนตรงหน้าได้ไหมก่อนจะหลบแววตาใจดีและจริงใจของคนตรงหน้าแล้วมองไปที่เท้าตัวเองที่มีเลือดไหล

"... จะ เจ็บ"

"อ๊ะ โดนเปลือกหอยบาดหนิ เดี๋ยวพี่ชายพาไปทำแผลที่ล๊อบบี้ดีกว่า เดินไหวไหมครับ?"


     หัวเล็กมองมาที่จองกุกอย่างลังเลอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้าไปมาบ่งบอกว่าเจ้าตัวลุกไม่ไหว จองกุกเมื่อเห็นเป็นอย่างนั้น มือเรียวจัดการขยับสายกล้องให้กล้องเลื่อนไปด้านหลังแล้วค่อย ๆ ช้อนตัวเด็กชายขึ้นในอ้อมอกท่ามกลางความตกใจของเด็กชายมือเล็กคล้องคอจองกุกอย่างลืมตัว


     ในขณะที่จองกุกอุ้มเด็กชายขึ้นมาเรียบร้อยแล้วเขารีบสาวเท้ากลับเข้าโรงแรมทันที ทันทีที่เขาเดินเขาถึงภายในโรงแรม พนักงานได้วิ่งตรงมาทางเขาพร้อมถามเขาว่าต้องการให้ช่วยเหลืออะไรไหม


"ผมขอกล่องปฐมพยาบาลให้ผมที่นั่งตรงโซฟาใกล้ ๆ นี้ทีครับ"


     หลังจากที่เขาเอ่ยบอกพนักงานโรงแรมไปเรียบร้อย จองกุกก็เดินพาเด็กชายในอ้อมอกมาที่โซฟาแล้วค่อย ๆ วางอีกคนเบา ๆ พร้อมคุกเข่านั่งลงกับพื้นโรงแรมตรงหน้าเด็กชาย ไม่นานนักพนักงานคนเดิมวิ่งกลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาลในมือส่งให้เขา จองกุกรับกล่องปฐมพยาบาลมาโดยไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณแล้วกลับมาตรวจสอบบาดแผลที่ส้นเท้าเล็กของเด็กชายอีกครั้ง


"อ่า~ แสบหน่อยนะ"


     มือเรียวค่อย ๆ ประคองเท้าเล็กไว้ที่ต้นขาตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ทำความสะอาดแผลบนเท้าเล็กอย่างเบามือด้วยสำลีที่เขาชุปแอลกอฮอล์ไว้ ดวงตากลมโตสังเกตุเห็นมือเล็กที่จิกลงบนเบาะโซฟาแน่นจึงตัดสินใจค่อย ๆ ทำแผลพร้อมเอ่ยชวนคุยให้เด็กตรงหน้าคลายความกังวล


"หนูชื่ออะไรเหรอ พี่ชายชื่อจองกุกนะ"


"..."


     เมื่อเห็นว่าได้ความเงียบกลับมาคิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยก่อนจะเอ่ยชวนคุยอีกครั้ง พร้อมกับเปลี่ยนสำลีใหม่เพื่อทำความสะอาดแผล โชคดีที่ไม่ได้บาดลึกอะไรมาก ไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลอะไร แต่อาจจะเดินลำบากไปหลายวันเลยแหละ


"มากับใครเหรอ"


"... ปะป๊า"


     เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของเด็กชายรอยยิ้มเล็กของจองกุกก็ฝุดขึ้นอย่างอารมณ์ดี มือเรียวก็ยังทำหน้าที่ของตัวได้อย่างไม่บกพร่อง เขาค่อย ๆ ทายาสำหรับแผลสดให้เด็กชายด้วยความเบามือ แต่ด้วยความสดของแผลและฤทธิ์ของยาทำให้เกิดความแสบเล็กน้อยจนเด็กชายสะดุ้งเล็กน้อย


"อ่า พี่ขอโทษนะ"


     หลังจากนั้นจองกุกพยายามทำแผลอย่างเบามือจนกระทั่งปิดปากแผลเสร็จเรียบร้อย ริมฝีปากเรียวโน้มตัวลงไปเป่าลมที่แผลเด็กชายเบา ๆ อย่างลืมตัว เพราะทุกครั้งที่เขาทำแผลให้ซึงกวานก็มักจะทำแบบนี้ทุกคร้ัง


"หายไว ๆ นะครับ"


     รอยยิ้มใจดีของจองกุกทำให้เด็กชายมองอย่างเป็นมิตรขึ้น แต่ก็ยังไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าน่ารักนั้นอยู่ดี


"ขอบคุณครับ"


     ประโยคสั้น ๆ ที่เอ่ยออกมาจากปากเล็กนั้นเรียกรอยยิ้มจากจองกุกได้ดีในระดับหนึ่งเลยแหละ บ่งบอกว่าเด็กชายตรงหน้านี้อย่างน้อยก็ยังมีมารยาท


"ทีนี้บอกพี่ได้หรือยังว่าหนูชื่ออะไรหืม?"


     ดวงตากลมโตสังเกตุอาการประหม่าของเด็กชายเล็กน้อยพร้อมลูบผมแดงนั้นอย่างอ่อนโยน 


"มะ หมิงฮ่าว..."


     เสียงเล็กที่เอ่ยอย่างแผ่วเบาอย่างไม่มั่นใจนักออกจากเด็กชายตัวเล็กนั้นเรียกรอยยิ้มกว้างจากจองกุกได้เป็นอย่างดี ถือว่าอย่างน้อยเขาก็ได้รู้ชื่อเด็กที่เขาช่วยไว้ก็พอแล้วแหละ


"หมิงฮ่าว? มะ / หมิงฮ่าว!!"


     ยังไม่ทันที่จองกุกจะพูดจบประโยคก็มีเสียงเรียกเด็กชายเสียงดังจากด้านหลังเขา เรียกความสนใจของเด็กชายและเขาให้หันไปมอง


ประธานคิม?!


"ป๊าจิน"


"ป๊าตามหาตั้งนานหายไปหาไหมมา ไม่เอาแบบนี้อีกแล้วนะอาฮ่าว"

     เสียงทุ้มที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยของคิมซอกจินดังขึ้นทันทีที่เขาวิ่งมาถึงตัวหมิงฮ่าว เด็กชายที่เป็นลูกบุญธรรมของเขา หรือเรียกอีกอย่างคือลูกชายของพี่ชายเขานั้นแหละ ความห่วงใยทำให้เขาลืมสนใจผู้ชายที่นั่งคุยกับหลานชายเขาเสียสนิท จนกระทั่งเสียงอีกคนที่ยังนั่งงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าดังขึ้น


"เอ่อ หมิงฮ่าวเป็นลูกชายคุณซอกจินเหรอครับ"


     เสียงหวานเรียกความสนใจจากซอกจินให้หันมามอง ดวงตาคมมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ คนที่เขาร่วมงานด้วยทำไมมาอยู่ตรงหน้า ไหนจะรู้จักชื่อหมิงฮ่าวอีก


     หมิงฮ่าวยอมคุยกับคนอื่นนอกจากเขาและเคนแล้วงั้นเหรอ...


"ครับ ไม่ทราบว่าทำไมคุณถึงอยู่กับลูกชายผมได้"


"อ่อ พอดีผมเจอน้องหมิงฮ่าวล้มที่หาด เลยพามาทำแผลในนี้ ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ โดนเปลือกหอยบาด อย่าให้โดนน้ำสักสามวันก็น่าจะดีขึ้น หมั่นทำแผลให้แกด้วยนะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนละกัน พี่ชายไปก่อนนะครับหมิงฮ่าว ไว้เจอกันใหม่เนอะ"


     เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นจองกุกพูดเร็วและยาวขนาดนี้ เหมือนคนไม่อยากจะเจอหน้าผมอย่างงั้นแหละ เมื่อกี้ตอนผมเดินหาหมิงฮ่าวยังเป็นพี่ชายใจดีชวนหมิงฮ่าวคุยอยู่เลย


"เดี๋ยวก่อน! ..." เสียงทุ้มเอ่ยรั้งคนตัวเล็กในสายตาเขาก่อนจะเอ่ยบางอย่างด้วยความลังเล ในขณะดวงตากลมโตมองผมด้วยความสงสัย


"ขอบคุณที่ช่วยหมิงฮ่าวนะ... จองกุก"


"ด้วยความยินดีครับคุณซอกจิน"


     เขามองคนตรงหน้าที่พูดตอบพร้อมรอยยิ้มน่ารักมาให้เขาแล้วหันไปยิ้มอบอุ่นให้กับหมิงฮ่าวอีกครั้งแล้วหันกลับเดินจากไป


     ผมมองตามจองกุกอย่างสงสัยสลับมองหมิงฮ่าวในอ้อมกอด แล้วจัดการอุ้มหมิงฮ่าวเพื่อกลับห้องด้วยความสับสน


     หมิงฮ่าวคุยกับจองกุก เด็กนั้นทำได้อย่างไรกัน... ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้น หมิงฮ่าวก็ไม่ปิดกั้นตัวเองไม่คุยกับใครอีกเลย แต่ทำไมกับจองกุก... ทำไมกัน เขาทำให้ผมแปลกใจได้อีกแล้วสินะ 


     เราคงต้องคุยกันมากกว่านี้แล้วแหละ มินจองกุก






Vitamin J Talk'
ไม่ค่อยมีอะไรมากเนอะตอนแรก ๆ เราเปิดตัวละครและปมแต่ละไปก่อน อย่าพึ่งเบื่อกันน้าาา
เฉลยแล้วนะคะเด็กชายผมแดงคือใคร เป็นอะไรกับพี่จิน แต่เรื่องของเด็กคนนี้ยังมีมากกว่านี้ น้องฮ่าวไม่ใช่เด็กเงียบแบบจีฮุนนะ เราบอกไว้ก่อนแค่นี้้ แต่สาเหตุที่น้องเป็นแบบนี้ให้คุณประธานบอกเองละกันนะ

ขอบคุณทุกคนที่ชอบเม้น และเล่นแท็กกันนะคะ  #ฟิคกระซิบ 

ไม่มีอะไรค่ะ เราแค่มาแก้ชื่อน้องกุก... จากจอนเป็นมิน... ด้วยความที่ลงด้วยความมึนยา เลยติดไปตามความเคยชิน... แล้วเจอกันเร็ว ๆ นี้นะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

532 ความคิดเห็น

  1. #518 kuychai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 17:50
    เอ็นดู
    #518
    0
  2. #489 ปงจี้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 01:13
    จองกุกก้ละมุนเหลือเกิน กรี๊ดดดดด
    #489
    0
  3. #482 raidadolah (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 11:18
    หมิงฮ่าวต้องมีปมแน่ๆเลยยอ่ะ
    จองกุกกกกี้น่ารักกอีกกแร้ววว
    #482
    0
  4. #454 kukk1kk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 06:35
    หมิงฮ่าวเป็นอารายยยยย
    คุยนี่คุยเรื่องอะไรคะ มาเป็นแม่ให้น้องหน่อยงี้รึป่าว5555555
    #454
    0
  5. #448 Yok-Wnl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 21:08
    ทำความรู้จักกันเยอะๆนะคะ อิอิ
    #448
    0
  6. #447 Yok-Wnl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 20:57
    กวนจริงๆเลยยยย มันแน่ค่ะ555555
    #447
    0
  7. #307 ELFstyle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 21:37
    หื้มมมม พี่จินแกเริ่มสนใจกุกแล้วล่ะสิ คนนี้น่ารักนะพี่จินนน
    #307
    0
  8. #172 SVTJH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 12:40
    ทำไมจินมีลูกอะลูกจิงป่าวอ่าาาาทำใครท้องมาาาาา
    #172
    0
  9. #93 Sofianiloh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:47
    อาาาาาฮ่าววววเปนนไรรรอ่าาา
    #93
    0
  10. #80 ซิกแพ็ควอนโฮ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:06
    เอาน้องบูมาอยู่กับอาฮ่าวมั้ย5555
    #80
    0
  11. #30 oppa57 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 22:27
    'เราคงต้องคุยกันมากกว่านี้แล้วแหละ จอนจองกุก' แหมมมม พี่จิน อยากคุยหรอคะ ทำไมถึงอยากคุยล่ะคะ เริ่มชอบจองกุกใช่ม้าาาา~55555
    #30
    0
  12. #27 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 09:23
    อาฮ่าววววว น้องเป็นอะไรกัน ฮืออ ต้องมีแผลใจอะไรซักอย่างแน่ๆเลย โธ่เด็กน้อย
    คุณซอกจินสนใจพี่เลี้ยงเด็กเพิ่มไหมคะ 555555 รึไม่ก็เอามาเป้นแม่บุญธรรมเลย //แค่ก
    #27
    0
  13. #26 rikear_lope (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:13
    อาฮ่าววววว น้องต้องมีปมแน่ๆเลยค่ะ ดูแล้วน้องน่าจะเป็นเด็กที่น่ารักคนนึงและไม่เงียบแบบจีฮุน แต่อาจจะเพราะเกิดเรื่องอะไรน้องเลยไม่พูดและปิดกั้นตัวเอง แต่จองกุกก็ทำให้น้องเปิดใจได้ เพราะจองกุกเลี้ยงเด็กบ่อยๆสินะ ครั้งนี้กุกไม่เสี่ยงเป็นโรคไตอ่ะค่ะ ดีใจด้วย 5555555
    #26
    0
  14. #25 rikear_lope (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 22:10
    คนสำคัญคุณซอกจินนี่น้องแปดใช่ไหมคะ ปี๋ชายหัวแดงของน้องซึงกวานใช่ไหมนะ จอนจองกุกน่ารักอีกแล้ว รักแฟนคลับขนาดนี้ รักตายเลย สงสารกีฮยอนอ่ะ เหมือนโดนน้องกุกด่าเลย ฮา 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 มกราคม 2560 / 13:15
    #25
    0
  15. #24 • เขยตระกูลควอน • (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 21:15
    ใครอ้ะ ใคร พี่จินแอบมีลูกเหรอ ใครรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร
    #24
    0
  16. #23 • เขยตระกูลควอน • (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 07:54
    แหม่ รู้เลยว่าใครพูดดด
    #23
    0
  17. #22 rikear_lope (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 01:27
    อะไรคะที่ทำให้ประหลาดจายยยยย
    #22
    0
  18. #21 NCSJK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:32
    รอนะคะะะ
    #21
    0
  19. #20 รวิวรรณ พรหมเดช (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 22:23
    รอนะคะ
    #20
    0