[END] Whisper, bae! ❥JinKook 'BTS

ตอนที่ 22 : ❥ Whisper, XIX 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    25 มี.ค. 60

❥ Whisper, XIX





'สายตาที่เปลี่ยนไป'





หลังจากพี่กีฮยอนมาส่งที่บ้าน จองกุกก็พาตัวเองขึ้นห้องเพื่อพักผ่อนทันที ตอนนี้ทั้งร่างกายและจิตใจเขาต้องการที่จะพักผ่อนกับใครสักคน...

 

ใช่ตอนนี้เขากำลังอ่อนแอ

 

ใครสักคนที่เขาอยากพักพิงก็คือคนเดียวกับคนที่ทำให้เขาอ่อนแอ... อ่อนแอเพราะคำว่ารักของอีกคน

 

ในขณะที่จองกุกกำลังเตรียมตัวเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายก่อนจะนอนพักอย่างจริงจัง ถึงแม้ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแก่ๆ แต่ร่างกายเขาอดนอนมาสองวันเต็มก็ไม่สามารถฝืนร่างกายได้แล้ว

 

~

 

เสียงโทรศัพท์ที่จองกุกวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานส่งเสียงขึ้น ทำให้ขาเรียวที่กำลังก้าวเข้าห้องน้ำถึงกับชะงักก่อนดวงตากลมโตมองไปยังต้นเสียงอย่างสงสัย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เขาเดินไปหยิบต้นเสียงมองยังชื่อคนโทรเข้ามาอย่างสงสัยเข้าไปอีก

 

พี่ยุนกิโทรมาหาเขาทำไมกัน ก็รู้อยู่นี่นาว่าเขาถ่ายเอ็มวีวันนี้... แปลก...

 

“พี่ยุนกิมีอะไรเหรอ?”

 

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าใช่ญาติคุณยุนกิรึเปล่าคะ””

 

เสียงหวานของหญิงสาวแทรกขึ้นมายิ่งทำให้เขาไม่เข้าใจ เบอร์พี่ชายเขาแต่ทำไมเป็นเสียงผู้หญิงกัน... เฮ้อ... ทำไมเขารู้สึกไม่ดีแบบนี้นะ

 

“ครับ”

 

“รบกวนญาติมาที่โรงพยาบาลด้วยนะคะ ไม่ทราบว่าเป็นอะไรกับผู้ป่วยคะ”

 

“เป็นน้องชายแท้ๆครับ”

 

“งั้นรบกวนมาที่โรงพยาบาลด่วนเลยนะคะ คุณมินยุนกิประสบอุบัติเหตุตอนนี้ผู้ป่วยกำลังขาดเลือด รบกวนญาติด้วยค่ะ”

 

อุบัติเหตุ?!

 

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย... เขาให้เลือดพี่ยุนกิไม่ได้หรอก ก็เพราะว่าเขากับพี่ชายคนละกรุ๊ปเลือดกันน่ะสิ...

 

“คะ- ครับ ผมจะรีบไป”

 

ทันทีที่วางสายจากโรงพยาบาล ขาเรียวก็ทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง เขาจะไปหาเลือดช่วยพี่ชายได้จากไหนกัน ทั้งบ้านมีพ่อกับพี่ยุนกิเท่านั้นแหละที่เลือดกรุ๊ปเดียวกัน แล้วปกติกรุ๊ปเลือดนี้ก็มีเยอะไม่ใช่เหรอ... ทำไมกัน

 

~

 

จองกุกกดรับสายโดยไม่ได้มองแม้แต่น้อยว่าปลายสายคือใคร หยดน้ำใสหยดลงจากดวงตากลมโตอย่างอดกลั้นไม่ได้ ฟันกระต่ายคู่หน้าขบริมฝีปากล่างเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นของเขาเอง

 

เขากลัว กลัวว่าจะเสียพี่ชายไป มีอีกหลายเรื่องที่เขายังไม่ทำให้พี่คนนี้เลย...

 

"..."

 

(จองกุก... เป็นอะไรไป)

 

น้ำเสียงอบอุ่นของปลายสายยิ่งทำให้น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้นั้นทลายออกมาอย่างอ่อนแอ ใช่เขาอ่อนแอจริงๆ แค่ได้ยินเสียงอีกคนที่เขาต้องการพักพิง ทุกอย่างที่พยายามสร้างมาตลอดก็พังลงราวกับเขาไม่เคยสร้างความเข้มแข็งกับคิมซอกจินได้เลย

 

ตอนนี้เขาต้องการคิมซอกจิน... ถึงอีกคนจะช่วยเหลืออะไรเขาไม่ได้ แต่อย่างน้อยอีกคนก็น่าจะเป็นหลักให้เขาพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งได้..

 

“พะ พี่จิน มาหาผมที่บ้านได้ไหม ตอนนี้พี่กิเข้าโรงพยาบาล... ผะ ผม ฮืออๆ”

 

(จองกุกใจเย็นๆนะเดี๋ยวพี่จะไปหานายเดี๋ยวนี้แหละ พี่ชายนายจะต้องไม่่เป็นอะไร อย่าร้องไห้และอย่าวางสายนะ)

 

“ฮืออ ฮึก!”

 

ยิ่งอีกคนบอกเขาไม่ให้ร้องไห้มันยิ่งทำให้เขายิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก เสียงกุกกักจากปลายสายทำให้เขารู้ว่าพี่จินรีบขนาดไหนเพื่อมาหาเขา

 

เขาไม่รู้หรอกว่าอีกคนพูดอะไรบ้างหลังจากนี้ เพราะตอนนี้เขาเป็นห่วงพี่ชายตัวเองยิ่งกว่าอะไร แต่เขา... ต้องเข้มแข็งพอที่จะพาตัวเองไปโรงพยาบาลได้้จริงๆ แค่ลุกขึ้นยืนตอนนี้เขายังทำลำบากเลยย

 

"พะ พี่จิน... เขาบอกว่าพี่กิต้องการเลือด แต่ ฮึก! กุกให้เลือดช่วยพี่กิไม่ได้ ฮือๆ กุกจะทำยังไง ฮึก ดี..."

 

(คุณยุนกิเลือดกรุ๊ปอะไรหืม ใจเย็นๆนะจองกุก หายใจเข้าลึกๆ พี่ออกจากออฟฟิศกำลังไปบ้านนายแล้วอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงคงถึง)

 

"อะ- โอ พี่กิกรุ๊ปโอ ตะ ฮึก! กุกกรุ๊ปเอ ฮือๆ"

 

เสียงสะอื้นของจองกุกแทบจะทำให้ซอกจินสติแตก ตอนนี้เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองขับรถด้วยความเร็วเท่าไหร่ แต่เขารู้เพียงว่าเขาอยากกอดอีกคนปลอบให้เจ้ากระต่ายดื้อของเขาสงบลง แค่ได้ยินเสียงเขาก็เจ็บปวดจะขาดใจแล้ว...

 

ทั้งที่เมื่อก่อนตัวเองเขานี่แหละทำให้จองกุกต้องร้องไห้ ถ้าตอนนั้นเขาได้เห็นหรือได้ยินแบบตอนนี้ เขาคงรู้ใจตัวเองได้เร็วกว่านี้...

 

เขาห่วงจองกุกมากกว่าใครที่เขารู้จักมา ใบหน้าน่ารักราวกับกระต่ายจอมดื้อของอีกคนที่มีคราบน้ำตา... แค่คิดเขาก็รู้สึกบีบหัวใจจะบ้าตายแล้ว!

 

(หยุดร้องนะคนเก่งของพี่ พี่กรุ๊ปเดียวกับคุณยุนกิเดี๋ยวพี่ให้คุณหมอถ่ายเลือดช่วยคุณยุนกิได้ ไม่ต้องเครียดนะ อย่าร้องไห้สิจองกุก พี่จะบ้าตายแล้วนะ...)

 

"จะ จริงๆ นะ พี่จินไม่เกลียดพี่กิใช่ไหม... ฮึก"

 

คำถามของจองกุกทำให้ซอกจินที่กำลังรีบขับรถไปบ้านอีกคนถึงกับชะงักไปทันที ถามว่าเขาเกลียดยุนกิไหมน่ะเหรอ... เขาเคยพูดเหรอว่าเขาเกลียดมินยุนกิ เขาน่ะถึงตอนแรกเขาจะคิดว่าเขารักจีมินแต่เขาไม่เคยรู้สึกเกลียดมินยุนกิจริงๆสักครั้ง เขาเพียงแค่

 

อิจฉาผู้ชายคนนั้นมากกว่าที่มีคนรักที่อบอุ่นแบบจีมิน... และมีน้องชายที่มองโลกในแง่บวกแบบจองกุกก็แค่นั้น

 

 

จองกุกรักพี่ชายมากเขารู้ดี แล้วทำไมเรื่องแค่นี้เขาจะช่วยพี่ชายของคนรักไม่ได้ ถึงแม้คนๆนั้นจะเคยเป็นคนรักของคนที่เขาเคยคิดว่าตัวเองรัก

 

เขายึดกับปัจจุบัน... มินยุนกิเป็นพี่ชายที่จองกุกรัก อะไรที่ทำให้เด็กคนนั้นยิ้มได้หรือมีความสุขเขาก็จะทำ ไม่ใช่ทำเพื่อไถ่โทษในสิ่งที่เขาทำร้ายอีกคนแต่ทำเพื่อความสุขของเขาเอง

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่จองกุกมีอิทธิพลต่อความรู้สึกเขาได้ขนาดนี้...

 

 

 

Whisper

 

 

 

จองกุกที่นั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างร้อนใจ เพราะทันทีที่พี่จินรับเขาจากบ้านมาโรงพยาบาล พี่จินก็เข้าไปในห้องฉุกเฉินทันทีเพื่อตรวจสอบเลือดว่าสามารถถ่ายโอนให้พี่ชายเขาได้ไหม จนตอนนี้ทั้งพี่ชายและพี่จินก็ยังไม่มีแววว่าจะออกมาเลย

 

แล้วจะให้เขาเป็นสุขได้ยังไง

 

แต่อีกสักพักพี่จีมินก็คงมาถึงแล้วเพราะพยาบาลที่ติดต่อเขาได้บอกเขาเมื่อกี้ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าพี่จีมินรู้เรื่องจะเป็นยังไง ขนาดเขาเป็นแค่น้องยังกังวลขนาดนี้...

 

แล้วการที่เห็นคนรักเจ็บนี่คงทรมานยิ่งกว่าเขาใช่ไหม...

 

"จองกุก"

 

เสียงทุ้มอบอุ่นของใครบางคนที่เข้าไปในห้องฉุกเฉินตั้งแต่มาถึงดังขึ้นข้างกายเขาพร้อมกับแรงยุบของเบาะที่นั่งรอหน้าห้องฉุกเฉิน ทำให้เขาหันมองทันที

 

พี่จินที่ส่งยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่นพร้อมกับลูบผมเขาปลอบอย่างอ่อนโยน ทั้งๆที่ใบหน้าของอีกคนนั้นซีดเซียวเพราะเพิ่งเสียเลือดไปไม่น้อย แขนซ้ายที่ติดเทปไว้เหยียดตรง ในขณะที่แขนอีกข้างรั้งตัวเขาเข้าไปกอดซบที่อกอุ่นของอีกคน...

 

ความอบอุ่นของอีกคนทำให้เขาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

 

ความอบอุ่นที่มาพร้อมกับคำถามในใจของเขา มันอาจจะงี่เง่า แต่...

 

ความอบอุ่นอีกคนเป็นความจริงที่เขาเชื่อได้ใช่ไหม...

 

ในขณะที่จองกุกกำลังสับสนกับคำถามภายในใจของตัวเองอยู่นั้น เสียงของใครบางคนที่เรียกเขาด้วยน้ำเสียงร้อนรน...

 

จองกุก พี่ยุนกิอยู่ไหน...”

 

ปาร์คจีมิน เจ้าของหัวใจของคนที่อยู่ในห้องฉุกเฉินและเจ้าของหัวใจของคนที่กอดปลอบเขาอยู่...

 

ดวงตากลมโตเหลือบมองคนที่กอดปลอบตัวเองอยู่ด้วยความรู้สึกกังวล ก่อนจะหันไปหาว่าที่พี่สะใภ้ตัวเองที่กำลังยืนมองเขาด้วยสายตาร้อนรน

 

 “พะ พี่จีมิน... ฮือๆ

 

พี่จิน พี่ยุนกิอยู่ไหน จีฮุนอยู่ไหน

 

เมื่อพี่จีมินเห็นสภาพเขาแล้วพี่ก็คงรู้ว่าไม่สามารถหาคำตอบอะไรจากเขาในตอนนี้ได้จึงเปลี่ยนไปถามคนที่ลูบผมเขาอยู่แทน

 

ใจเย็นๆ ก่อนนะจีมิน ยุนกิอยู่ในห้องผ่าตัดตั้งแต่พี่กับจองกุกมาถึงแล้ว ส่วนจีฮุน เมื่อกี้พยาบาลพาน้องขึ้นไปห้องพักแล้ว น้องไม่ได้เป็นอะไรมากเพียงแค่ตกใจแล้วสลบไป ตื่นมาก็ดีขึ้นแต่จิตใจนี่พี่ไม่รู้เหมือนกัน

 

น้ำเสียงสุขุมและมีสติมากกว่าเขาเอ่ยตอบพี่จีมินแทนเขา น้ำเสียงและสายตาของอีกคนที่ทำให้เขาใจสั่น... ก่อนจะหลบสายตาอีกคนที่หันกลับมามองเขาทันทีที่ตอบคำถามพี่จีมินเสร็จ

 

สายตาปกติของคิมซอกจิน สายตาที่มองพี่จีมินไม่เหมือนวันที่เขาไปเจอพี่จีมินกับอีกคนที่ร้านคาเฟ่ เป็นสายตาที่ห่วงใยแต่ไม่ได้มีแววตาของความเจ็บปวดหรือโหยหา...

 

ต่างกับสายตาที่หันกลับมามองเขา มันเต็มไปด้วยความห่วงใย กังวล และความรักที่เขาสัมผัสได้จากดวงตาของอีกคน...

 

สายตาที่เขาโหยหา... สายตาของคิมซอกจิน

 

หลังจากนั้นเขาไม่ได้สนใจพี่จีมินอีกเลย นอกจากก้มมองมือตัวเองที่กุมเข้าหากันด้วยความกังวลและความรู้สึกของตัวเอง

 

ความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นตอนที่พี่ชายเขาอยู่ในห้องฉุกเฉินอย่างไม่รู้ชะตากรรมแบบนี้...

 

พี่ยุนกิ จองกุกขอโทษนะพี่...

 

ทุกคำพูดของพี่จีมินที่คุยกับครูประจำชั้นของหลานชายเขา เขาได้ยินหมดทุกประโยคจนอดสงสัยไม่ได้ว่า ต้องเข้มแข็งขนาดไหนถึงทำได้เหมือนพี่จีมิน

 

พี่ไม่แม้แต่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเขา ทั้งๆที่คนรักตัวเองจะเป็นยังไงก็ไม่รู้อยู่ในห้องฉุกเฉิน

 

ไม่รู้แม้แต่ลูกชายตัวเองจะเป็นยังไงตอนนี้

 

เข้มแข็งจนเขาอยากทำได้สักครึ่งของพี่จีมิน... เพียงแค่ครึ่งเดียวก็ยังดี...

 

พี่ชายเขาคงสร้างความเข้มแข็งให้กับพี่สะใภ้เขาสินะ... ความผิดพลาดที่ทำให้คนอ่อนโยนแบบพี่จีมินเข้มแข็งได้ขนาดนี้...

 

เขาจะพยายามทำให้ได้นะ เพราะหลังจากนี้เขารู้ดีกว่ามันต้องมีเรื่องให้เขาเจ็บปวดมากกว่านี้แน่นอน...

 

ไม่ใช่เพราะคิมซอกจิน ก็ตัวเองเอง...








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

532 ความคิดเห็น

  1. #506 ปงจี้ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 13:07
    โหยยย แพ้พี่จินโหมดนี้ว่า จะดิ้นตายแล้ว กรี๊ดเดด
    #506
    0
  2. #471 kukk1kk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 07:00
    พี่จินช่วยน้องด้วยยยยย ฮือออออออ
    #471
    0
  3. #334 Castella_ombra (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 19:58
    ไม่อยากให้เจ็บปวดอีกแล้วอ่าาาา
    #334
    0
  4. #330 ELFstyle (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 05:08
    จะมีเรื่องให้ต้องเจ็บปวดอีกหรอออออ อาจจะไม่ใช่จากพี่จินและตัวกุกเองหรอก อาจจะมาจากศัตรูของพี่จิน แต่กุกต้องเข้มแข็งไว้นะ สู้ ไรท์ก็สู้นะะ รออยู่เสมอออ รักส์
    #330
    0
  5. #329 rikear_lope (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 19:57
    เห็นน้องร้องไห้แล้วก็สงสารเหลือเกิน ประโยคสุดท้ายแม่งๆนะคะ น้องจะเจ็บได้ไงอ่ะ กลัวน้องเลือกให้ตัวเองเจ็บจังเลยค่ะ
    #329
    0
  6. #328 SVTJH (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 18:33
    จองกุกเข้มเเข็งไวน้ากิไม่เปนไรหรอกจิงๆนะสู้ๆๆๆๆๆๆ
    #328
    0
  7. #327 Little PORORO (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 17:51
    จองกุกเข้มแข็งไว้นะๆ
    #327
    0
  8. #326 Little PORORO (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 06:10
    จินรีบไปรับเร็วๆๆ ไปปลอบจองกุกเร็วว
    #326
    0
  9. #325 ELFstyle (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 02:52
    ไรท์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่กิของน้องจะต้องไม่เป็นอะไรนะ พี่กิอยู่กับลูกกับเมียกับน้องก่อน ไรท์ๆๆๆๆๆ เรารอไรท์อยู่นะ เราเห็นไรท์มาอัพบ่อยเราก็ดีใจ แต่จะดีใจมากๆๆๆๆๆถ้าไรท์รีบมาอัพที่เหลืออออ ฮืออออ นี่ไรท์จะทำเค้านอนไม่หลับนะ รีบมาต่อนะ รักส์จุ๊บบบบบ
    #325
    0
  10. #309 ซิกแพ็ควอนโฮ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:15
    จินเลือดกรุ๊ปอะไรบริจาคด่วนๆ
    #309
    0
  11. #305 SVTJH (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 20:31
    จินนี้ก้อดีนะเนี่ยถ้าไม่นับตอนเเรกถ้ากิรุ้ว่าเลือดจินนะอยากรุ้เลยว่าเปนไง555เเล้วยิ่งมีตอนพิเสดของสองคนนี้ที่ทะเลาะกันยิ่งอยากรุ้5555
    #305
    0
  12. #304 ฺฺBrev (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 20:30
    โอ๊ยยยยยย ในที่สุดฉากนี้ก็มาาาาาาาา
    #304
    0