[END] Whisper, bae! ❥JinKook 'BTS

ตอนที่ 21 : ❥ Whisper, XVIII 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    22 มี.ค. 60

❥ Whisper, XVIII





'คำว่ารัก'




~

 

เสียงโทรศัพท์ในมือเรียวดังขึ้น ในขณะที่จองกุกกำลังเดินออกจากหน้าจอมอนิเตอร์หลังจากเขาเช็คฉากสุดท้ายของการถ่ายทำเสร็จเรียบร้อย และกำลังจะกลับห้องพัก เขายกโทรศัพท์ขึ้นมองหน้าจออย่างสงสัย ก่อนปากเรียวสวยได้รูปจะเบะขึ้นอย่างหมั่นไส้ทันทีที่เห็นชื่อคนโทรเข้ามา ก็จะใครซะอีกถ้าไม่ใช่

 

คนที่ส่งฟูดซัพพอร์ตมาให้เขานั้นแหละ

 

“สวัสดีครับ”

 

(เป็นยังไงบ้าง?)

 

น้ำเสียงอบอุ่นเปี่ยมด้วยความห่วงใยจากคนปลายสายนั้นทำให้หัวใจดวงเล็กภายในตัวเอาสั่นแรงอย่างอธิบายไม่ถูก... ความรู้สึกของการโดนคนที่รักห่วงใยมันเป็นแบบนี้เหรอ...

 

ริมฝีปากเรียวอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะสาวเท้าเรียวเดินตรงกลับห้องพักด้วยความรวดเร็ว ที่รีบไม่ได้อะไรหรอกนะ กลัวคนอื่นได้ยินแล้วจะโดนแซวก็แค่นั้น เพราะถ้าอยู่ในห้องพักก็คงมีเพียงพี่กีฮยอนคนเดียว ยังจัดการได้กว่าถ้าคนทั้งกองรู้เรื่อง

 

(จองกุกได้ยินพี่ไหม?)

 

“รอก่อนนะครับ ตอนนี้ผมไม่สะดวก”

 

(อ่า.. พี่จะรอนะ)

 

น้ำเสียงหงอยของคนปลายสายเรียกรอยยิ้มจากเขา จนบางทีเขาอยากเห็นหน้าพี่จินตอนนี้เหมือนกันนะ คิมซอกจิน ซีอีโอที่แสนเนียบ หงอยเป็นลูกแมวเนี่ยจะน่าเอ็นดูไหมนะ

 

ทันทีที่จองกุกถึงห้องพัก เขาจัดการล็อกประตูห้องพักอย่างรวดเร็วจนพี่กีฮยอนที่นั่งจัดของอยู่ที่โซฟาภายในห้องหันมามองอย่างสงสัย เขาเลยจำเป็นส่งสัญญาณให้อีกคนเงียบๆ เขาคุยโทรศัพท์อยู่ จากนั้นพี่กีฮยอนก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาอีก มีเพียงสายตาสงสัยที่ส่งมาเพียงแค่นั้น

 

เขาว่าหลังจากวางสายจากพี่จินแล้ว เขาคงต้องเล่าเรื่องนี้ให้พี่กีฮยอนฟังบ้าง... อย่างน้อยถ้ามีอะไรพี่กีฮยอนจะได้รับมือถูก... อาจจะเล่าไม่หมด แต่เขาจะพยายามเล่าที่เล่าได้แล้วกัน

 

เขารู้ว่าผู้จัดการตัวเล็กคนนี้นั้น ห่วงเขาไม่ได้ต่างจากพี่ชายแท้ๆ ของเขาเลย...

 

“ครับ สะดวกแล้ว”

 

(ยุ่งอยู่เหรอ?)

 

“ก็นิดหน่อยครับ พอดีผมพึ่งถ่ายเอ็มวีเสร็จ พี่มีอะไรหรือเปล่า?”

 

(คิดถึงไม่ได้เหรอ)

 

บอกคิดถึงใครสักคนมันพูดง่ายขนาดนี้เลยเหรอ แล้วคนฟังจำเป็นต้องใจเต้นแรงแบบนี้ไหม!!

 

“...”

 

(อย่าเงียบสิ แต่เป็นห่วง ได้กินอะไรบ้างหรือยัง)

 

“กินแล้ว ก็พี่ส่งมาขนาดนั้นผมไม่กิน พวกพี่ๆ เขาก็เอามายัดเยียดให้กินอยู่ดีแหละ... แต่ก็ขอบคุณนะครับ”

 

(ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เอง แล้วนี่กลับเลยไหม พี่ไปรับได้หรือเปล่า...)

 

“พี่อยากเป็นข่าวกับผมเหรอ?”

 

นี่ยังกล้าถามเนอะมารับเขาที่กองได้ไหม... บางทีคิมซอกจินควรคิดบ้างงงง

 

(ก็อยากนะ ถ้าเป็นกับจองกุกพี่ได้หมดแหละ)

 

“ย๊า! บ้าหรือไง ไม่ต้องมาเลยนะ วันนี้ผมว่าจะกลับไปพัก เมื่อวานไม่ได้นอนเลย”

 

(มัวแต่คิดถึงพี่เหรอ?)

 

เขาไม่เคยคิดว่าคนอย่างคิมซอกจินจะมั่นหน้าอะไรขนาดนี้... พูดออกมาได้เนี่ยต้องมั่นใจแค่ไหน!! ตอนแรกก็ไม่ได้คิดหรอก แต่พอคิดตามแล้วก็อดเขินไม่ได้ อนุญาติให้จีบแล้วก็จีบแบบนี้เลยเหรอ

 

เขาเพิ่มข้อตกลงอีกข้อทันไหม

 

ข้อพิเศษเลิกทำเขาใจเต้นแรง!

 

“พี่ละเมอเหรอครับ?”


(ละเมอว่ารักจองกุกหนะเหรอ ไม่นะ พี่ไม่ได้ละเมอหรอก แต่รู้สึกว่ารักจองกุกเข้าแล้วจริงๆ)

 

เสียงทุ้มที่แสนจะหนักแน่นในคำพูด ทำให้เขาใจเต้นแรงไม่ได้... คำบอกรักที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ฟังจากปากอีกคน มันจะดีแค่ไหนถ้าได้ยินจากปากอีกคนตรงๆ อีกครั้ง

 

“ผมจะเชื่อพี่ได้แค่ไหนกัน คำว่ารักของพี่ ช่างเถอะ แค่นี้ก่อนนะครับ ผมจะกลับบ้านแล้ว บายครับ ติ๊ด!

 

ความรู้สึกดีๆ หัวใจที่เต้นแรงที่มาพร้อมกับความหน่วงในใจ เขายอมรับว่าตอนที่ได้ยินคำบอกรักนั้นเขาตกใจและใจสั่น ดีใจ หลายความรู้สึกที่เข้ามา แต่พอมองกลับไปแล้ว...

 

คิมซอกจินรักเขาจริงๆ เหรอ ในเมื่อตอนแรกอีกคนบอกเขาว่ารักพี่จีมินหนักหนาไง...

 

ผมจะเชื่อพี่ได้แค่ไหน...

 

“จองกุก”

 

เสียงของผู้จัดการตัวเล็กของเขาเอ่ยเรียกสติให้กลับมา ดวงตากลมโตหันไปมองผู้จัดการด้วยสายตาสงสัย แววตาแสนเศร้าและสับสนทำให้กีฮยอนต้องขมวดคิ้วอย่างสงสัยกับอาการของจองกุก

 

ห่วง คำเดียวที่ผุดขึ้นในสมองของกีฮยอน

 

“มีอะไรระบายกับพี่ได้นะ ถ้าเราไม่อยากให้พี่เล่าให้ยุนกิฟัง พี่ก็จะไม่เล่า แต่พี่ไม่อยากให้เราเป็นแบบนี้ จองกุกยังมีพี่กีฮยอนคนนี้อยู่นะ”

 

นั้นสิ... เขามั่นใจว่าสิ่งที่เขาจะเล่าไปนั้นถ้าเขาไม่ต้องการให้พี่ยุนกิรู้ พี่กีฮยอนก็ยินดีจะทำตามคำขอเขา เพราะพี่กีฮยอนไม่ใช่เป็นเพียงแค่ผู้จัดการที่ดูแลเขามาสามปี แต่เป็นพี่ชายคนเดียวที่ดูแลเขามาตลอดระยะที่เขาเดบิวมา...

 

พี่ชายที่ปกป้องและทำเพื่อเขา

 

“ครับ ผมจะเล่าให้พี่ฟัง... ผมรักพี่นะพี่กีฮยอน”

 

“รู้แล้วน่า มาบอกรักอะไรตรงนี้ เดี๋ยวใครมาได้ยินก็เข้าใจผิดว่าเจเคเดทกับผู้จัดการส่วนตัวหรอก!

 

“ฮ่าๆๆ ก็ดีนะพี่”

 

“ไอ้เด็กนี่! เดี๋ยจะโดน”

 

“ไปเถอะครับ ผมอยากกลับไปนอนมากเลยหง่า กุกง๊วงง่วง”

 

จองกุกจัดการคว้ากระเป๋าของตัวเองก่อนจะดึงแขนของกีฮยอนออกจากห้องพักเพื่อไปขึ้นรถกลับบ้าน ตอนนี้เขาต้องการพักผ่อนทั้งกายและใจ

 

เหมือนจะเข้มแข็ง... แต่มันก็แค่เปลือกนอกเท่านั้นแหละ

 

 

 

 Whisper

 

 

 

ก๊อกๆ

 

“เข้ามา”

 

เสียงทุ้มที่แสนอบอุ่นเอ่ยอนุญาติอย่างไม่ใสใจเท่าไหร่ เพราะตอนนี้คิมซอกจินกำลังอารมณ์ไม่ดีในระดับหนึ่ง... การที่เขาพูดว่ารักจองกุกนั้น ถึงแม้ว่ามันอาจจะเป็นประโยคไม่ได้จริงจัง แต่เขามั่นใจว่าน้ำเสียงเขาไม่ได้ล้อเล่นเหมือนกันรูปประโยค และที่สิ่งที่เขาหงุดหงิดไม่ได้หงุดหงิดที่จองกุกตัดสายเขา แต่เขาหงุดหงิดที่

 

เขาไม่สามารถทำให้จองกุกมั่นใจในตัวเขาได้

 

ดวงตาคมเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่เข้ามาใหม่ด้วยแววตาสงบนิ่ง ซอกจินมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่สามารถคาดเดาได้

 

ชายหนุ่มร่างสูงที่อายุไม่น่าจะเกินยี่สิบดี โค้งให้ซอกจินอย่างสุภาพและเคารพ ดวงตาคมโตเงยสบตากับคนที่เป็นเหมือนเจ้าชีวิตใหม่ของเขา ไม่ใช่แค่ชีวิตใหม่แค่ตัวเขา แต่ชีวิตใหม่ของครอบครัวเขา

 

ครอบครัวเขาที่มีเพียงแม่...

 

ชีวิตใหม่ของคิมมินกยูที่มอบให้กับตระกูลคิม... ตั้งแต่วันที่ซอกจินช่วยชีวิตเขาออกมาจากกลุ่มอันธพาลที่ทำร้ายครอบครัวของเขา...

 

“คุณจินมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?”

 

รอยยิ้มบางที่มองมินกยูด้วยความเอ็นดู กับท่าทีที่นอบน้อมของชายหนุ่มตรงหน้า ถึงเวลาที่นายจะต้องตอบแทนเขาแล้วนะมินกยู

 

“ไปนั่งก่อนสิ”

 

เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานเดินตรงไปนั่งที่โซฟารับแขกโดยที่มีมินกยูเดินตามเขาอย่างว่าง่าย จนเขาอดยิ้มไม่ได้กับท่าทีที่แสนจะเกรงใจเขาเนี่ย

 

เด็กคนนี้ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ จากวันที่เขารับเข้าตระกูลคิม สิบกว่าปีแล้วมั้ง ก่อนแม่เขาจะเสียซะอีก

 

“เรียนเป็นยังไงบ้างแล้วช่วงนี้ ขอโทษนะที่ฉันไม่ได้ถามนายเลย”

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจว่าคุณจินไม่ว่าง ตอนนี้ผมเตรียมทำเรื่องฝึกงานที่โรงพยาบาลแล้วครับ”

 

“งั้นเหรอ เลือกที่ไหนไว้หละ”

 

“โรงพยาบาลชางอา ที่ตระกูลคิมมีหุ้นส่วนร่วมด้วยครับ พอดีอาจารย์หมอชานดึลแนะนำผมไว้”

 

“ก็ดี พยายามเข้าหละ ช่วงนี้นายว่างไหม”

 

“ก็ว่างครับ ประมาณเกือบสามเดือน”

 

สามเดือน... เพียงพอกับการที่เขาจะจัดการปัญหาต่อจากนี้ได้แหละ มันอาจจะจบเร็วๆ นี้ก็ได้...

 

“นายรู้จักเจเคไหม?”

 

“ครับ”

 

“งั้นดี ปกป้องเขาให้ฉันหน่อยได้ไหม... ปกป้องจองกุกกับนายน้อยหมิงฮ่าวแทนฉันที”

 

“คุณจินจะไปไหน?”

 

“ฉันจะจัดการปัญหาที่มันค้างคา มินกยูนายก็รู้เรื่องภายในดีไม่ต่างจากฉัน ถึงเวลาที่ฉันจะจัดการให้มันจบเสียที แต่... ฉันก็ต้องการความปลอดภัยของคนสำคัญของฉัน นายเข้าใจฉันใช่ไหม?”

 

แววตาที่มองเขาอย่างเป็นกังวลของมินกยู ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะตบบ่าอีกคนเบาๆ พร้อมยิ้มให้เพื่อให้เด็กคนนี้หมดห่วง เขารู้ว่ามินกยูห่วงเขา และในขณะเดียวกันก็เข้าใจสถานะการภายในดีไม่ต่างจากคนในตระกูล แต่...

 

เด็กคนนี้เป็นคนเดียวที่เขาไว้ใจได้...

 

ไม่ใช่เป็นเพียงที่เด็กที่เขาช่วยมา แต่เพราะแม่ของมินกยูเป็นคนเลี้ยงเขามาด้วยเหมือนกัน ที่สำคัญความสามารถทางด้วยการต่อสู้ ป้องกันตัวของมินกยูก็เรียนมาพร้อมกับเขา เขาถึงไว้ใจให้เด็กคนนี้ดูแลคนสำคัญของเขาทั้งสอง

 

“ครับ... ผมจะดูแลนายน้อยหมิงฮ่าวกับคุณจองกุกด้วยความสามารถที่ผมมี... แต่คุณจินต้องสัญญาว่าจะกลับมาดูทั้งสองคนต่อจากผมเองนะครับ

 

ฉันสัญญา ฝากด้วยนะ หมิงฮ่าวนายอาจจะไปเจอพร้อมฉันก็ได้ น้องอยู่คอนโดฉันตลอด ซึ่งค่อนข้างปลอดภัย แต่ฉันเป็นห่วงจองกุกมากกว่า... นายไม่ต้องไปตามประกบดูแลจองกุกตลอด แต่ขอให้ดูแลห่างๆ อย่าให้เขารู้ตัวก็พอ มีอะไรติดต่อฉันได้ตลอด”

 

“ครับ”

 

“แล้วที่บ้านใหญ่ ทุกอย่างปกติดีใช่ไหม?”

 

“ครับ คุณคิมบ่นคิดถึงคุณจินอยู่ ถ้าว่างผมอยากให้คุณจินกลับบ้านใหญ่บ้างนะครับ”

 

“อืม... ไว้ฉันจะแวะเข้าไป ฝากบอกพ่อว่าฉันสบายดี อย่าบอกเรื่องนี้กับใครรู้ไหม”

 

“ครับคุณจิน”

 

“งั้นแค่นี้แหละ ธุรที่เรียกเข้ามาวันนี้ วันนี้มีธุรที่ไหนต่อไหม”

 

เพราะเขาคิดว่าเขาควรพามินกยูไปแนะนำกับลูกชายเขาก่อนแล้วอยู่ให้หมิงฮ่าวคุ้นเคย ถึงลูกเขาจะกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ก็ใช่ว่าหมิงฮ่าวจะไม่หวาดกลัวถ้าเจอคนแปลกหน้า ถ้าเป็นไปได้เขาอยากให้มินกยูค้างที่คอนโดเขาสักคืนเพื่อให้หมิงฮ่าวคุ้นชินด้วยซ้ำ

 

“ไม่มีครับ”

 

“วันนี้ไปเจอนายน้อยหมิงฮ่าวก่อนแล้วกัน เป็นไปได้ค้างที่คอนโดสักคืนจะได้ไหม?”

 

“ผมไม่ได้เอาชุดมาเปลี่ยนเลยครับ”

 

“ใส่ชุดฉันก็ได้ หรือนายรังเกียจ”

 

“เปล่านะครับ... ผมแกรงใจ”

 

“เกรงใจอะไร นายเหมือนน้องชายฉันนะมินกยู งั้นไปเถอะ นายคงไม่เคยเจอนายน้อยสินะ”

 

“ครับ”

 

“งั้นก็เจอวันนี้แหละ ฉันเสร็จงานแล้ว ไปกันเถอะ”

 

เขาลุกขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานที่มีเลขาคนสนิทนั่งรออยู่หน้าห้องอยู่แล้ว เขาเอ่ยกับเพื่อนตัวเองสั้นว่าจะกลับบ้านพร้อมมินกยูเลย ซึ่งเคนก็เข้าใจ พร้อมกับหันไปยิ้มแล้วส่งกำลังใจให้อย่างอารมณ์ดี

 

ต่อไปนี้เขาคงต้องพึ่งมินกยูคนนี้สักพักจริงๆ... ถ้าหมิงฮ่าวเข้ากับมินกยูได้มันคงจะดี เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมากถ้าถึงเวลาที่หมิงฮ่าวต้องเข้าโรงเรียน

 

อย่างน้อยก็มีมินกยูที่คอยดูแลความปลอดภัยแทนเขาอยู่อีกคน

 

หวังว่านายจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะมินคยู

 

ส่วนเรื่องจองกุกก็เป็นอีกเรื่องที่เข้าจะต้องจัดการเอง... ทำให้จองกุกมั่นใจในความรู้สึกของเขาให้ได้นี่แหละปัญหา...

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

532 ความคิดเห็น

  1. #505 ปงจี้ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 13:02
    อย่างกับเตรียมพร้อมรบ อมกกกก
    #505
    0
  2. #470 kukk1kk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 06:59
    พี่จินดูแลน้องด้วยน้าาาาาาา
    #470
    0
  3. #324 ELFstyle (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 02:45
    ไม่อยากจะพูดคำกับพี่เท่าไหร่แต่ก็ สู้นะพี่จิน จริงๆก็แอบคิดเหมือนกับ คห.300 กลัวว่ามินกยูจะหลงรักจองกุก แต่คงไม่หนอกมั้ง ใช่มั้ย
    #324
    0
  4. #303 rikear_lope (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 16:08
    คุณซีอีโอรุกหนักมากกกกกกกก สู้ๆนะพี่จิน ให้น้องกุกเชื่อว่าพี่รักน้องจริงๆมันยากหน่อยนะก็พี่เล่นเคยรักจีมินมากขนาดนั้นอ่ะ สู้ๆ มินกยูมานี่หล่อเลย (ความชอบส่วนตัวเพรียวๆเลยค่ะ)
    #303
    0
  5. #302 SVTJH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 11:19
    มินกยูอย่าทำให้ผิดหวังนะอย่าน้าาาา
    #302
    0
  6. #301 NCSJK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 10:46
    คุณคิมสู้ๆนะคะะ
    #301
    0
  7. #300 รวิวรรณ พรหมเดช (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 10:14
    กลัวอย่างเดียว มินกยูจะหลงรักจองกุกรึเปล่า เกิดดูแลไปๆมาๆหวั่นไหวแล้วจะแย่นะมินกยู ?_?
    #300
    0
  8. #299 LN_ahctun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 09:07
    มินกยูมาดีเนาะ อย่าร้ายเลย TT
    #299
    0
  9. #298 Little PORORO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 08:01
    จินจะไปไหน ต้องกลับมาหาทั้งสองคนนะ
    #298
    0
  10. #297 ฺฺBrev (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 05:28
    พี่จินบอกรักแล้วนะกุก!!
    #297
    0
  11. #296 SVTJH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 01:05
    เเหม่จินจินไม่ค่อยเลยนะ กุกกุกสุ้ๆนะยังมีกิเเละนายท่านอยุ่น้าาาา
    #296
    0
  12. #295 NCSJK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:13
    คุณคิมรุกฟนักจังเลยคะะะ เขินนนน
    #295
    0