[Fic Naruto] ตำนานรักนางจิ้งจอกขาว END

ตอนที่ 4 : ของขวัญชิ้นสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    19 ก.ค. 62

หลายเดือนต่อมา

แคว้นฮิโนะคุนิ

หลังจากที่เข้ามาอาศัยอยู่ในแคว้นฮิโนะคุนิ ซาบุสะและฮาคุนั้นผันตัวเองเป็นนินจารับจ้าง ส่วนยูกินั้นเริ่มฝึกฝนการเป็นคุโนะอิจิจากฟุยุที่มาเยี่ยมเป็นบางครั้ง และได้แนะนำตัวเองกับซาบุสะและฮาคุ ปัจจุบันยูกิอายุใกล้ครบ5ปีแล้ว ทำให้ฟุยุตัดสินใจพูดคุยบางอย่างกับซาบุสะ ฮาคุและยูกิ

"ท่านซาบุสะ ท่านฮาคุ ดิฉันขอเข้าเรื่องเลยนะเจ้าคะ"

"ว่ามาสิ"

"ดิฉัน จะขออณุญาติ พาท่านยูกิไปฝึกวิชา ที่หมู่บ้านมายาเจ้าค่ะ!!"ความเงียบเข้ากุมภายในห้องหลังจากที่ฟุยุพูดจบ

"นานแค่ไหน"

"เอ๊ะ"×2

"นานแค่ไหนครับ"ฮาคุถามขึ้นมา หน้าของเขาซีดนิดหน่อย

"10ปีเจ้าค่ะ"เมื่อได้ยินดังนั้นความกดดันในห้องก็ยิ่งเพิ่มขึ้นจนในตอนนี้ยูกิที่ทนความกดดันไม่ไหวแทบจะสลบอยู่รอมร่อ

"ก็เอาสิ"

"ถ้าเพื่อยูกิล่ะก็ ผมอนุญาติครับ"เมื่อยูกิได้ยินดังนั้้น ก็ตาประกายวาววับ


"จริงๆนะคะ"


"อา"เมื่อได้ยินดังนั้นยูกิก็ไปจัดของทันที


"เป็นเด็กที่ร่าเริงจังเลยนะเจ้าคะ"


"เป็นแบบนั้นก็ดีแล้วล่ะ"


วันต่อมา


"มาเยี่ยมกันบ้างล่ะ ยูกิ"ฮาคุเข้ามากอดน้องสาวตนพร้อมหอมแก้ม


"อื้ม จะมาเยี่ยมบ่อยๆนะ"ยูกิยิ้มให้ฟุยุที่เตรียมคาถาอัญเชิญย้อนกลับเรียบร้อยแล้วนั้นจึงมาตาม


"ฝึกเสร็จเมื่อไหร่ ฉันมีของจะให้ "ในตอนที่ยูกิกำลังจะไปนั้นซาบุสะพูดขึ้นมาทำให้ยูกหันไปมอง


"สัญญาแล้วนะคะ"




9ปีต่อมา


หมู่บ้านมายา


"ไม่อยากจะเชื่อเลยนะเจ้าคะ ใช้เวลาเพียง8ปีก็ฝึกวิชาของเผ่าจิ้งจอกสำเร็จแบบนี้"ยูกิฮิเมะพูดขึ้นมาเมื่อมองเด็กสาวอายุราว14-15ปีตรงหน้า


"เพราะได้ยูกิฮิเมะและพี่ฟุยุช่วยฝึกให้ ทำให้สามารถพัฒนาได้รวดเร็ว หนูเองก็ต้องขอบคุณเช่นกันค่ะ"เด็กสาวผมสีขาวนัยตาสีทับทิมจ้องมองลูกประคำจิ้งจอกลูกใหญ่ตรงหน้า 


"แย่แล้วค่ะนายหญิง!!!!"ฟุยุที่โผล่พรวดเข้ามาในห้องของยูกิฮิเมะพูดด้วยอาการร้อนรน


"มีอะไรหรอคะพี่ฟุยุ?"


"ลูกประคำจิ้งจอกที่นายหญิงให้ไว้กับท่านซาบุสะและท่านฮาคุ มันแตกแล้วค่ะ!!!"คำพูดของฟุยุทำให้ลูกประคำจิ้งจอกลูกใหญ่ที่ยูกิกำลังสร้างอยู่นั้นแตกกระจาย ลูกประคำจิ้งจอกที่อยู่กับซาบุสะกับฮาคุนั้นเป็นสิ่งที่ยูกให้ไว้ในตอนที่ฮาคุอายุได้10ปี เป็นสิ่งที่จะไม่มีวันแตกจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะตาย


"พี่ฮาคุ คุณซาบุสะ"ยูกิเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ใส่สบายที่สุด(ยูกาตะนั่นเอง)แล้วใช้คาถาอัญเชิญทันที


ปุ๋ง


"พี่ฮาคุ!!!"ภาพตรงหน้านั้นทำให้ยูกิแทบล้มทั้งยืน โผเข้ากอดร่างไร้วิญญาณของพี่ชายตนไว้


"ยะ ยูกิ"ซาบุสะที่เห็นยูกินั้นก็ตกใจ เพราะไม่คิดว่ายูกิจะอยู่ที่นี่ ในตอนนี้ตัวเขานั้นมีบาดแผลเต็มไปหมดเพราะการต่อสู้กับลูกน้องกาโต้เมื่อครู่ ในตอนที่กำลังจะล้มก็ได้ผู้ชายผมควันบุหรี่เข้ามาประคอง


"ฮาตาเคะ คาคาชิ ช่วยพาฉันไปหาเด็กคนนั้นที"คาคาชิมองเด็กสาวผมขาวราวหิมะที่นอนกอดศพฮาคุอยู่จึงอุ้มซาบุสะไว้นอนไว้ข้างๆ


"ยูกิ ยกโทษให้ฉันด้วย ที่ฉัน ปกป้อง ฮาคุ ไว้ไม่ได้"ซาบุสะลูบหัวยูกิอย่างช้าๆ ทำให้ผมสีขาวของเธอมีสีแดงจากเลือดของซาบุสะติดไปด้วย


"คนขี้โกหก!!! ตอนนี้หนูฝึกวิชาสำเร็จแล้ว แต่ของขวัญที่จะให้กลับเป็นร่างที่เจ็บเจียนตายเนี่ยนะ!!!"ยูกิใช้วิชานินจาแพทย์ที่เรียนมาจากสึกิ 1ในเผ่าจิ้งจอกขาว


"ก็ไม่ได้โกหกนี่ ของสำคัญขนาดนั้นน่ะ"


"หยุดสิ ฮึก ไอ้เจ้าเลือดบ้า บอกให้หยุดไงเล่า ฮึก ฮือ"ยูกิพูดพร้อมน้ำตาที่เริ่มไหลออกจากตา


"เปล่าประโยชน์น่า หึหึ ฉันก็ได้แต่หวังว่า ตายไปแล้วจะได้อยู่กับพี่ชายของเธอนะ ฮาคุน่ะ"ซาบุสะลูบหน้าฮาคุช้าๆ


"หยุดพูดได้แล้ว!!! นอนนิ่งๆไปก็พอ!!"น้ำตาค่อยๆไหลลงมาเรื่อยๆบังภาพตรงหน้าไปจนหมด


"โตขึ้นเป็นผู้หญิงที่สวยมากเลยนี่ ยูกิ"ราวกับแสงสว่างได้ดับลง เมื่อชีพจรของซาบุสะหยุดเต้น ยูกิที่เห็นภาพสะเทือนใจเป็นครั้งที่2นั้นร้องไห้ราวกับจะขาดใจจนสลบไป พร้อมกับหิมะที่ตกลงมาอย่างช้าๆ


"อ๊ากกกกกกก"


"เฮ้ย!! ยัยหนู!!!"


'หิมะนี่เหมือนเธอร้องไห้เลยนะ ยูกิ ฮาคุ'ซาบุสะ


หลายวันต่อมา


จิ๊บๆๆ


"อา ที่นี่ที่ไหน"เด็กสาวผมสีขาวนัยตาสีแดงฉานพูดขึ้นมาเมื่อพบสถานที่ๆไม่คุ้นเคย


"นี่ เธอน่ะ ลุกขึ้นไม่ได้นะ!!"เด็กสาวผมสีชมพูอายุราว12-13ปีที่ยกน้ำอุ่นเข้ามานั้นตะโกนขึ้นเมื่อเห็นว่ายูกิพยายามจะลุกขึ้นนั่ง


"อา ปวดหัวจัง"


"เอ้า ทานข้าวก่อนสิ เธอสลบไปหลายวันเลยนะ รู้ไหม"

"อืม"


"อ๊ะ จะว่าไปฉันชื่อฮารูโนะ ซากุระ ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ"เด็กสาวแนะนำตัวพร้อมยัดข้าวเข้าปากยูกิ


"ขอบคุณ"หลังจากที่ซากุระป้อนข้าวยูกิเสร็จ ก็ออกไปรายงานกับคาคาชิ หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงดังเกิดขึ้น


"ยะโฮ่ ฉันชื่ออุซึมากิ นารูโตะ เธอคือ ยูกิสินะ"เด็กชายผมทองตาสีฟ้ามีหนวดแมวแนะนำตัวอย่างร่าเริง


"อืม ฉันชื่อยูกิ และฉันคิดว่าฉันอายุมากกว่านายนะ"ยูกิลุกขึ้นยืนโดยมึนารูโตะช่วยประคอง


"ขอฉันออกไปสูดอากาศสักหน่อยละกัน"ยูกิหันมายิ้มให้นารูโตะ เป็นรอยยิ้มที่สดใสปนเศร้า


"อะ อืม"



"ตื่นแล้วหรอ"คาคาชิทักทายเมื่อเห็นว่ายูกิออกมาจากบ้านดาซึนะ


"ค่ะ ว่าแต่ คุณคือ ...."


"ฮาตาเคะ คาคาชิ ส่วนเด็กคนนั้นชื่อ อุจิวะ ซาซึเกะ"คาคาชิชี้ไปที่ผนังบ้านตรงนั้นมีซาซึเกะยืนพิงอยู่


"ว่าแต่สัมภาระนั่น พวกคุณจะกลับหมู่บ้านแล้วหรอคะ"


"อา ใช่แล้วล่ะ ถ้ายังไงจะไปกับพวกเราไหมล่ะ"


"เอ๊ะ"


"จะว่ายังไงดีล่ะ ประมาณว่า ก่อนตายหมอนั่นฝากเธอไว้กับพวกเราน่ะ เขาเป็นห่วงเธอมากเลยนะ"คาคาชิเกาแก้มตัวเอง


'คาคาชิ ฉันมีเรื่องนึงที่อยากขอร้อง แม้ว่าเราจะเป็นศัตรูกันก็ตาม'ซาบุสะพูดขึ้นในตอนที่กาโต้เตะศพฮาคุ


'อะไรล่ะ'


'ฉันคิดว่าฉันคงไม่รอด เพราะงั้น ฝากนายดูแลเด็กคนนึงแทนพวกเราทีจะได้ไหม'


'เด็ก??'


'ใช่ เด็กคนนั้นสำคัญกับพวกกเรามาก เป็นเหมือนหัวใจของพวกเราเลยล่ะ'

'แล้วก็ ขอฝากของให้เด็กคนนั้นด้วย นี่เป็นแผนที่ไปบ้านพักของพวกเรา'ซาบุสะยื่นกระดาษแผ่นนึงให้


'เป็นคำขอที่เห็นแก่ตัวซะจริง ฉันไม่ขอรับประกันเรื่องนั้นหรอกนะ'


'อา'


"ถ้านั่นเป็นความต้องการของคุณซาบุสะล่ะก็ ย่อมได้ค่ะ"ยูกิยิ้มตอบรับกลับไป เพราะเธอรู้ว่าซาบุสะห่วงเธอและพี่ชายมากแค่ไหน


"จะว่าไปแล้ว มีของที่ซาบุสะฝากไว้ด้วยนี่นะ ฉันพึ่งไปเอามาเมื่อ2วันก่อน อ่ะนี่"คาคาชิค้นของที่อยู่ในกระเป๋าแล้วส่งให้ มันเป็นกล่องสีม่วงที่ผูกโบว์สีแดงไว้


"ขอบคุณค่ะ ถ้าอย่างนั้น คาถาอัญเชิญ!"ยูกิอัญเชิญสึกิออกมาเพื่อสั่งให้ไปเก็บสัมภาระที่อยู่ที่หมู่บ้านมายามาให้ เมื่อสึกิได้ยินดังนั้นก็หายไป


"เมื่อกี้นี้มัน..."


"นั่นเป็นสัตว์อัญเชิญของฉันเองค่ะ"เพราะจักระยังไม่พอที่จะอัญเชิญฟุยุหรือยูกิฮิเมะทำให้ตอนนี้อัญเชิญได้มากสุดคือสึกิและจิ้งจอกอีก2-3ตนเท่านั้น


"เป็นจิ้งจอกที่น่ารักดีนะ"


"เอ่อ ขอบคุณค่ะ"


หลังจากนั้นทีม7และยูกิก็ออกเดินทางกลับหมู่บ้านโคโนฮะ ก่อนกลับนั้นยูกิได้ขอให้ทีม7แวะที่หลุมศพของซาบุสะและฮาคุเพื่อไหว้และกล่าวลา ศึกในครั้งนี้นั้นทำให้คน2คนได้เติบโตขึ้นนิดหน่อย


"คุณซาบุสะ พี่ฮาคุคะ หนูจะต้องแข็งแกร่งขึ้น เพื่อปกป้องคนสำคัญให้ได้เลยค่ะ"

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

16 ความคิดเห็น