[Fic Naruto] ตำนานรักนางจิ้งจอกขาว END

ตอนที่ 16 : ตุ๊กตาที่มีชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

"พาตัวเธอมาแล้วสินะ อิทาจิ คิซาเมะ" เพนในร่างจิตพูดขึ้นมา เมื่อเห็นว่าอิทาจิและคิซาเมะพาตัวเด็กสาวที่เขาต้องการมาได้

"......."

"โห... เป็นสาวน้อยที่สวยใช้ได้เลยนี่นา อายุพอๆกันฉันเลยนะเนี่ย"เดอิดาระพูดขึ้นเมื่อเห็นยูกิ โดยลืมเรื่องที่เคยปะทะกับยูกิมาก่อนหน้านี้ที่ซึนะ

"แหมๆ แต่ผมว่าเธออายุใกล้เคียงกับผมมากกว่านะครับ รุ่นพี่เดอิดาร้าาาา"ชายสวมหน้ากากในร่างจิตทำตัวบิดไปมา

"ขาวบริสุทธิ์ซะจนอยากจะเห็นเวลาที่มันกลายเป็นสีเลือดซะจริงแฮะ"ฮิดันมองเส้นผมของยูกิแล้วรู้สึกขัดใจ

"ถ้าทำตัวน่ารำคาญล่ะก็ จะฆ่าทิ้งซะ""คาคุสึทำท่ารำคาญยิ่งเยอะค่าใช้จ่ายยิ่งเพิ่ม


"อย่าบ่นให้มากนัก เราต้องใช้เธอในการจับ9หาง จัดการต่อที อิทาจิ"โคนันหญิงสาวคนเดียวแห่งแสงอุษาสั่งการแทนเพน


"......"อิทาจิไม่พูดอะไร จึงใช้อ่านจันทรากับยูกิ แม้คาถาลวงตาจะใช้ไม่ได้ แต่ไม่ใช่กับอ่านจันทรา


"อ๊ากกกกก" 


"ดูเหมือนว่าจะได้ผลสินะ เอาล่ะ บอกมาซิว่าเธอชื่ออะไร"


"ยูกิ"ยูกิตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งราวกับว่าเป็นตุ๊กตาที่มีชีวิต



ภายในจิตใจยูกิ


ฉึก


หัวใจยูกิแทบสลายเมื่อเห็นภาพตรงหน้า


"ไม่นะ หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้ หยุดดด"ภาพความตายของฮาคุและซาบุสุถ่ายทอดออกมาเรื่อยๆ ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ไม่มีหยุดจนยูกิหัวใจสลายและสูญเสียจิตใจไป


"หยุด.เถอะ.นะ.ขอ.ร้อง.ล่ะ"การที่ต้องเห็นภาพคนรักของตนเองตายต่อหน้าต่อตามันทรมานกว่าถูกเผาทั้งเป็นเสียอีก


"ทั้ง.ที่.คิด.ว่า.ทำ.ใจ.ได้.แล้ว.แท้ๆ"




"หืม ทำไมยัยนั่นถึงร้องไห้กันล่ะ"





หมู่บ้านมายา


ความวุ่นวายเกิดขึ้นหลังจากที่ยูกิออกจากหมู่บ้านไป2วัน


"นี่ หมายความว่าไงที่ตัวตนของนายหญิงหายไปน่ะ!!!"


"เป็นเรื่องจริงนะเจ้าคะ สัญญาที่นายหญิงผูกไว้กับพวกเรามันหายไปเจ้าค่ะ ยูกิฮิเมะ"


"แม้ลูกประคำจิ้งจอกของนายหญิงยังไม่แตกสลาย


 แต่กา่รที่สัญญาถูกตัดขาดนั้น เป็นสิ่งยืนยันว่านายหญิงของเรากำลังตกอยูในอันตราย "


"ถ้าอย่างนั้น เราจะทำยังไงดีเจ้าคะ"


"ไอ โรคุ สึกิ พวกเธอไปกับฉัน ฟุยุ หลี่เปา ฝากหมู่บ้านมายาด้วยล่ะ พวกเราจะไปฮิโนะคุนิ"


"เจ้าค่ะ ยูกิฮิเมะ"





"เฮ้ ยัยหนู ตามพวกเรามาเร็วๆสิ"


"ค่ะ คาคุสึซัง"


"ว่าแต่เราจะไปไหนกันน่ะฮะ!!? คาคุสึ"


"วัด"


"วัด!?"


"ใช่ ฉันได้ยินมาว่ามีปีศาจจิ้งจอกอยู่ที่นั่น"


"???"


"เอาเป็นว่าตามมาละกัน"


"น่าหงุดหงิดจริงๆเลย!!! แล้วทำไมเราต้องเอายัยหนูนี่ไปด้วยเนี่ย"


"ช่วยไม่ได้ ยังไงเราก็ต้องมาที่นี่อยู่แล้ว เจ้าอิทาจิเองก็คงคิดอย่างนั้นถึงได้ทิ้งยัยหนูนี่ไว้"


"น่าหงุดหงิดชะมัดเลยวุ้ย"


"เอาล่ะ มาถึงแล้ว"


ตู้ม


"นั่นมันอะไรกัน!!!"


"มีคนทำลายผนึกกำแพงเหล็กกล้า"


"เรียกท่านจิริคุเร็ว"หลังจากที่คาคุสึทำลายกำแพง ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นมา


"เจ้าพวกนี้ไม่ว่าหน้าไหนๆก็ไม่ยอมมาเข้ารีตลัทธิมารเลยแฮะ"


"เจ้าพวกนั้น ไม่ผิดแน่ แสงอุษา ที่ล่ำลือกันอยู่"


หลังจากนั้นไม่นาน


"พวกตำแหน่งสูงออกมากันอีกแล้ว"


"ไม่ใช่แค่ตำแหน่งหรอก แต่บันทึกงานของฉันเจ้านั่นมีค่าหัวถึง20ล้านเรียวเชียวนะ"


"เฮ้ เป้าหมายเราไม่ใช่เงินนา.... ขืนฆ่าพระระวังนรกจะกินหัวนะโว้ย"


"จะตกรึไม่ตกนรกมันขึ้นอยู่กับเงิน อยากเจออยู่แล้ว"


"พวกโยมจะมีธุระอะไรก็ช่าง กลับไปซะดีๆ"


"ถึงเราจะไม่ฆ่าคนหากไม่มีผลประโยชน์  แต่ลัทธิของฉันน่ะไม่ยอมกลับง่ายๆหรอกนะ"


"ลัทธิงี่เง่า"เมื่อฮิดันได้ยินดังนั้นก็อารมณ์เสีย


"พูดดีๆนะโว้ย ยัยหนู"


"ไม่ได้ชื่อยัยหนู ชื่อยูกิต่างหาก" 'อะไรกัน ทำไมถึงควบคุมร่างกายไม่ได้ล่ะ'


"ที่นี่เป็นวัดนินจาที่เล่าขานมาว่า แคว้นฮิโนะคุนิมีวัด ฮิโนะเทระ


 ว่ากันว่าพระทุกรูปมี พลังพิเศษที่เรียกว่า พรสวรรค์แห่งเซียน


โดยเฉพาะเจ้าคนที่มีค่าหัว20ร้านเรียวนั่นคือนินจาชั้นยอดที่เคยได้รับคัดเลือก เป็น 12นินจาองครักษ์


ทำหน้าที่คุ้มครองไดเมียวแห่งแคว้นฮิโนะคุนิ"


"12นินจาองครักษ์? หืม เจ๋งถึงขนาดนี้เชียว?"


"หลักฐานก็คือตราฮิโนะคุนิ ที่อยู่บนผ้าคาดเอว ขืนประมาทล่ะก็ ตายไม่รู้ด้วย"


"บอกไม่รู้กี่หนว่า อย่าพูดแบบนั้นกับฉันไง คาคุสึ!" จากนั้นทั้ง2ก็เข้าไปโจมตี การต่อสู้จึงเริ่มขึ้น



หลังจากนั้น


"ดูเหมือนจะไม่มีพลังสถิตร่างแฮะ รอฉันสวดภาวนาจบแล้วเราไปต่อกันดีกว่า"


"ไม่ล่ะ ฉันจะเอาศพเจ้านี่ไปขึ้นเงินก่อน เงินต้องมาก่อน"


"นี่ๆ ฉันชักจะเหลืออดกับนายแล้วนะ"


"แคว้นฮิโนะคุนิมันกว้างนา จะรีบร้อนไปทำไม"


"ที่งานมันช้าก็เพราะนายนั่นแหละ โธ่เว้ย! โอ๊ยเจ้บ!!"


"เหม็นกลิ่นเลือดค่ะ ฮิดันซัง"


"ถ้าเหม็นก็ไปไกลๆสิวะ ยัยตุ๊กตานี่"


"เข้าใจแล้วค่ะ"


 'ถึงจะควบคุร่างกายไม่ได้ แต่ฉันยังมีจิตใจหลงเหลืออยู่ ถือว่าที่รอดไปครั้งนี้เป็นโชคดีของนายละกัน'ยูกิคิดหลังจากที่จับสัมผัสบางอย่างได้แล้วปล่อยไป


"เฮ้ย ยัยหนูรีบตามมาสิวะ"


"ค่ะ ฮิดันซัง"


"จะไร้อารมณ์เกินไปแล้วเฟ้ย หัดยิ้มบ้างสิฟะ"


"ตุ๊กตาไม่จำเป็นต้องมีอารมณ์หรอกนะ ฮิดัน"


"เงียบไปเลยเฟ้ย คาคุสึ เอ้า ไหนลองยิ้มซิ"


"ค่ะ"ร่างกายของยูกิยิ้มออกมา แต่จิตใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไม่ได้ยิ้มเลย


"อึก ฮึ่ย ไม่เอา ไม่ต้องยิ้มแล้ว "


"ค่ะ"































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

16 ความคิดเห็น