[Fic Naruto] ตำนานรักนางจิ้งจอกขาว END

ตอนที่ 10 : สาเกนางจิ้งจอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    27 ก.ค. 62

"ลี ฉันมาเยี่ยม"เนจิเปิดประตูเข้ามา ตั้งแต่คืนวันดอกไม้ไฟคืนนั้นก็ผ่านมาได้1เดือนแล้ว


"สวัสดีครับเนจิคุง"ลีกล่าวทักทาย ตอนนี้ลีเองก็เริ่มขยับได้แล้วเช่นกัน


"สวัสดีค่ะ เนจิคุง"ยูกิกล่าวทักทายขณะที่กำลังยกชามข้าวออกไป


"มีพยาบาลส่วนตัวที่ดีเลยนี่ลี"เนจิยิ้มอย่างมีเลศนัย


"นางพยาบาลส่วนตัวอะไรกันล่ะครับ-//-"


"หน้าแดงหมดแล้วนะลี"


"เอ๋ ทั้ง2คนคุยเรื่องอะไรกันหรอคะ ดูน่าสนุกจัง"ยูกิเปิดประตูเข้ามากระทันหันทำให้ทั้ง2ชะงักเล็กน้อย


"ลีบอกว่าอยากจะออกไปข้างนอกสักหน่อยน่ะ เดี๋ยวฉันพาลีไปเอง ไม่ต้องห่วง"เนจิหยิบไม้ค้ำให้ลีแล้วค่อยๆเดินออกไปข้างนอก ยูกิเองก็นำคัมภีร์ออกมาเตรียมทำบางอย่างเช่นกัน




"อ้าว ลีคุง ทำไมถึงเดินกลับมาคนเดียวล่ะ"ยูกิหยิบขวดยาที่พึ่งทำเสร็จไปไว้ที่โต๊ะบนหัวเตียงของลี


"ดูเหมือนว่าจะมีภารกิจด่วนพิเศษเข้ามา ทำให้ต้องรวบรวมเกะนินให้เร็วที่สุด เนจิเลยไปด้วยน่ะครับ"


"งั้นหรอคะ ถ้างั้นลีคุงก็นอนพักเถอะนะคะ ถึงมื้อกลางวันเดี๋ยวปลุกค่ะ"ยูกิเตรียมวัตถุดิบเพื่อผสมยาอีกครั้งไว้บนคัมภีร์ ระหว่างนั้นซึนาเดะได้เข้ามาดูอาการลี หลังจากทำเสร็จก็นำไปวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงลีเช่นเดิม


"ใกล้เที่ยงแล้วสิ ไปหาราเมงทานแล้วค่อยกลับมาปรุงยาต่อละกัน"ยูกิเก็บม้วนคัมภีร์ใส่กระเป๋า โดยเธอลืมที่จะเก็บขวดยาของเธอไปด้วย





"ลุงคะ มิโซะชาชูจัมโบ้ชามนึงค่ะ"ยูกิสั่งราเมงทันทีเมื่อเข้าไปในร้าน


"หืม แม่หนูคืนนั้นนี่นา"ลูกค้าคนหนึ่งทักขึ้นมาทำให้ยูกิหันไปมอง


"โอคามิซัง แล้วชิโอริซังไม่อยู่ด้วยหรอคะ"


"ยัยนั่นไปทำภารกิจของตระกูลน่ะ"


"หรอคะ"


"นี่เจ้าโอคามิ อย่ามัวแต่คุยสิ ฉันอยากรีบไปกินซาชิมินะ เมี้ยว"เสียงที่ดังออกมาจากเสื้อของโอคามิทำให้ยูกิสนใจ


"ไม่เอาน่า ฮิคาริ ก็วันนี้ฉันอยากซดราเมงนี่นา"


"ฮึ ที่นายมาร้านนี้คงเพราะคิดถึงยัยนั่นล่ะสิ ยังทำใจไม่ได้อีกรึไง "


"หนู มิโซะชาชูจัมโบ้ได้แล้ว"


"ขอบคุณค่ะ"


"เรื่องแบบนั้นน่ะ....."


"เฮ้ โอคามิ ฮิคาริ เสร็จรึยัง พวกเราจะไปหลุมศพกันแล้วนะ"เสียงที่มาจากนอกร้านทำให้ทุกคนสนใจ


"ไม่เอาน่าริว หยวนๆกันหน่อยสิ"


"เร็วเข้า อย่าให้ท่านนานามิต้องรอนาน "


"รู้แล้วน่าเมี้ยว"



"คุณลุงคะ หลุมศพที่พวกเค้าหมายถึงคือหลุมศพของใครหรอคะ"


"ฮิวงะ นัตสึมิ น่ะ เธอตายจากภารกิจเมื่อ4ปีก่อนเพื่อปกป้องพวกเขาเอาไว้ เหลือไว้แค่กระบังหน้าผากและชุดทำภารกิจของเธอเท่านั้น ที่ฉันได้ยินมาก็มีแค่นี้แหละ"


"งั้นหรอคะ ขอบคุณสำหรับอาหาร นี่เงินค่ะ"จากนั้นยูกิก็ตรงกลับโรงพยาบาล





"เอ๋ ท่านซึนาเดะ คุณไก มีธุระอะไรหรือป่าวคะ"เมื่อยูกิกลับมาถึงห้องแล้วเห็นไกและซึนาเดะจึงเอ่ยถาม


"ดูเหมือนว่า ลีจะหนีออกจากโรงพยาบาลไปแล้วล่ะ แถมยังหยิบขวดยาไปผิดด้วย"เมื่อได้ยินดังนั้นยูกิจึงหาขวดยาของตนเองทันที


"แย่แล้วล่ะค่ะ ดูเหมือนว่าที่ลับคุงหยิบผิดไปจะเป็นขวดของฉันน่ะค่ะ"ยูกิที่เห็นว่าขวดยาของตนหายไป1ขวดก็หน้าซีดขึ้นมาทันที


"ทำไมล่ะ"


"นั่นก็เพราะว่าในขวดนั้นคือสาเกของเผ่าจิ้งจอกขาวยังไงล่ะคะ มันมีฤทธิ์แรงมาก ถ้าคนธรรมดาดื่มเข้าไป หลายวันเลยล่ะค่ะกว่าจะสร่าง"เมื่อได้ยินดังนั้นไกก็หน้าซีดยิ่งกว่า


"ถ้างั้นนั่นก็แย่เข้าไปใหญ่เลยล่ะครับ ผมจำได้ว่ามีครั้งนึงที่ลีเผลอดื่มสาเกเข้าไปแล้วอาละวาดจนร้านพังจนผม เนจิและเท็นเท็นต้องช่วยกันถึงจะหยุดไว้ได้ หรือก็คือเขาเป็นเซียนวิชาหมัดเมานั่นเอง..."


"ก็หมายความว่า....."


"ครับ ถ้าเขาื่มสาเกของเผ่าจิ้งจอกขาวเข้าไปจริงๆล่ะก็......"


'ไม่อยากจะคิด!!!"


"ถ้างั้นฉันคงต้องทำยาแก้ซะแล้วล่ะค่ะ"




เย็นวันนั้นหน่วยพยาบาลได้มาถึง สภาพทุกคนเรียกได้ว่าบาดเจ็บสาหัส มีแค่ลีทีายังอาละวาดจนถูกมัดไว้ ยูกิที่เห็นดังนั้นจึงเอาขวดยาแก้กระดกใส่ปากลีทันที และเพราะฤทธิ์ยาจึงทำให้ลีหลับไป หลังจากนั้นยูกิก็ถูกเรียกให้ไปช่วยในห้องฉุกเฉิน




"ฮ้า เหนื่อยจังเลยน้าาา"ยูกินวดไหล่ตนเองเพราะปวดจากผลของการใช้วิชา

'รีไปพักดีกว่า ไม่งั้นแย่แน่'ยูกิเดินเซไปมาจนมองเห็นบางอย่างเข้า


"หือ เด็กตระกูลนารานี่ ทำไมถึงมายืนขวางทางอย่างนี้ล่ะ"ยูกิมองด้วยสายตาที่เริ่มจะปิดเต็มทน เลือดเองก็เริ่มซึมจนเห็นได้ชัด


"เป็นเพราะผม พวกเขาถึงได้บาดเจ็บกันแบบนี้ เป็นเพราะผม ผมไม่เหมาะที่จะเป็นหัวหน้าทีมเลยสะ....."


เพี๊ยะ


"นี่นายกล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง"


เพี๊ยะ


"นายทำให้ตระกูลนาราอับอายมากเลยรู้ไหม"


เพี๊ยะ


"ทั้งที่ฉันนับถือคุณชิคาคุ พ่อของนายมากเลยแท้ๆ"


เพี๊ยะ


"ถ้าแค่ภารกิจแรกยังเป็นแบบนี้จะไปทำอะไรได้"


ฟุบ


"นายเป็นจูนินแล้วนะ!! ถ้าความรู้ยังไม่แน่นพอก็หาซะสิ ถ้าแผนการยังไม่มากพอก็ศึกษาสิ ถ้าคาถานินจายังไม่เก่งพอก็ฝึกซะสิ ถ้าเล่ห์เหลี่ยมยังไม่ร้ายพอก็ขัดเกลาเอาสิ นายน่ะต้องรู้จักปรับตัวได้แล้ว หัดเติบโตขึ้นให้สมกับตำแหน่งจูนินซะบ้างนะ ฉันบอกมาตั้งขนาดนี้แล้วถ้ายังคิดไม่ได้ก็กลับไปเรียนที่อคาเดมี่ใหม่ซะเถอะ แล้วก็อย่าได้ลืมซะล่ะ ว่านาราน่ะ คือมันสมองของโคโนฮะ"ยูกิกระชากคอเสื้อชิกามารุขึ้นมาแล้วสั่งสอน หลังจากนั้นก็ปล่อยลงในตอนที่กำลังจะเดินจากไปนั้นเอง


ตุบ


"อ่าฉันลืมบอกไป เพื่อนๆของนายน่ะปลอดภัยแล้วนะ"ยูกิหันมายิ้มให้ชิกามารุก่อนจะล้มลงไปเพราะทนจากผลกระทบของวิชาเซียนเป็นเวลานาน โชคดีที่มีกองทรายกองหนึ่งมารับไว้ทัน


"นี่ ช่วยบอกทีสิว่าสามารถพาเธอไปนอนที่ไหนได้"ชายสวมน้ำเต้าหรือกาอาระควบคุมทรายเป็นเบาะรองไว้ให้ยูกิ


"ขึ้นไปชั้นบน ห้องของร็อค ลี พาเธอไปนอนที่ห้องนั้นแหละ"ซึนาเดะที่พึ่งออกมาจากห้องฉุกเฉินพร้อมคณะนินจาแพทย์พูดขึ้นมา


"จริงๆเลยนะ ทั้งที่ฉันบอกให้ไปนอนพักแท้ๆ"


"ท่านโฮคาเงะ ยูกิซังเป็นอะไรหรอครับ"


"ผลกระทบของการใช้วิชาเซียนหวนกลับล่ะนะ"


"เซียนหวนกลับหรอครับ"


"ใช่ วิชานี้จะสร้างเซลล์ขึ้นมาใหม่ได้ คล้ายๆกับคาถาเบียคุโกของฉัน แต่ของยูกินั้นอันตรายกว่า เพราะไม่เพียงแค่อายุขัยจะลดทุกครั้งที่ใช้เท่านั้น แต่มันทำให้กล้ามเนื้อเธอฉีกขาดอีกด้วย ถ้าเป็นคนธรรมดาคงตายไปแล้ว แล้วนี่ยังรักษาถึง4คนกับสุนัขอีกหนึ่งตัว แค่นั่งยังทรงตัวไม่อยู่เลย"น้ำเสียงและแววตาออกอาการเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อชิกามารุได้ยินดังนั้นก็ยิ่งสลดกับสิ่งที่ตนแสดงออกไป

"เฮ้อ นายนี่นะ ที่ผู้หญิงคนเมื่อกี้บอกนายยังไม่เข้าใจรึไง เธอจะบอกนายว่า นายเป็นจูนินแล้ว ควรจะเติบโตได้แล้ว ไม่ใช่จมปลักอยู่กับที่เดิม แล้วก็นะ เลิกโทษตัวเองซะทีเถอะ ไม่เท่เอาซะเลย"เทมาริหญิงสาวที่มีพัดยักษ์อยู่ข้างหลังพูดขึ้นมาจึงทำให้ชิกามารุคิดได้


"อืม เข้าใจแล้วล่ะน่า"ชิกามารุพูดด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเพราะหากคิดดูดีๆแล้วคำพูดทุกคำของยูกิมันแทงใจดำเขาและตักเตือนเขาไปในตัว


"ฮิฮิ เจ้าขี้แย"


ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก


"ท่านโฮคาเงะ ฉันได้ยินมาว่าเนจิได้รับบาดเจ็บสาหัสหรอคะ"หญิงสาวอายุราว18ปี ผมสีเปลือกไม้ดวงตาสีไข่มุกถามด้วยความเป็นกังวล

"ไม่ต้องห่วงไป นานามิ ฮิวงะ เนจิ ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว"


"จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงล่ะคะ ก็ในเมื่อเนจิน่ะ เป็นน้องชายของนัตสมินะคะ!!!"


"ใจเย็นๆก่อนนะนานามิ อย่างที่บอกไปว่าเด็กๆทุกคนปลอดภัยดีแล้ว นั่นสินะ จะว่าเป็ีนความช่วยเหลือของมนุษย์หรือปีศาจดีล่ะ"ซึนาเดะตบบ่านานามิเพื่อให้ใจเย็นลง หลังจากนั้นทีมของนานามิก็ยกโขยงกันมาทำให้ซึนาเดะต้องไล่ตอบคำถามทีละคน




ยูกิได้หลับไปเป็นเวลา1เดือนและตื่นขึ้น ตอนนี้้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว


"คุณพยาบาลคะ นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนหรอคะ"


"1เดือนค่ะ"


"งั้นหรอคะ"ยูกิมองหมู่บ้านผ่านหน้าต่างโรงพยาบาล

'คงถึงเวลาต้องไปต่อแล้วล่ะนะ' หลังจากนั้นยูกิก็จัดการเปลี่ยนชุดเพื่อเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาล แล้วมุ่งหน้าไปหาไก





"อื้ม เนื้อย่างนี่มันรู้สึกดีจังเลยน้า"ยูกิยัดเนื้อย่างเข้าไปอีกครั้ง


"อ้าว คุณไก พาลูกทีมมาทานเนื้อย่างหรอครับ"


"ไง อาสึมะ นายเองก็พาเด็กพวกนั้นมาด้วยสินะ"


"หือ ไง ชิกามารุ อิโนะ"ยูกิทักทั้ง2คน แต่ชอบกามารุนั้นเอาแต่หลบหน้า


"ไหงต้องหันหน้าหนีด้วยล่ะ?"


"คงจะเพราะว่าละอายแก่ใจมั้งคะ ก็ยูกิซังหลับไปตั้ง1เดือนหลังจากช่วยพวกเขานี่นา"


"งั้นหรอ"


"เอ่อ ฉันชื่อ อาคิมิจิ โจจิ ขอบคุณที่ช่วยรักษาพวกเราจนหายดีครับ"โจจิกล่าวขอบคุณ ในมือมีถุงขนมอยู่2ถุง


"ฉันซารุโทบิ อาสึมะ ขอขอบคุณด้วยเช่นกัน"


"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องแค่นี้เอง"ยูกิพูดแบบไม่คิดอะไรแล้วยัดเนื้อย่างต่อ


"แต่ตามที่ท่านซึนาเดะเล่าให้ฉันฟังวิชาที่เธอใช้มันลดอายุขัยของเธอนี่"เนจิพูดจบจึงคีบเนื้อย่างเข้าปาก


"เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหา คนที่มาจากที่ไปฉันอยู่อายุยืนจะตายไป"เมื่อคิดว่าการสนทนาคงยาวแน่ไกจึงชวนทีมอาสึมะมานั่งด้วย และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆเพราะทีมคุเรไนเองก็พาลูกทีมากินเนื้อย่างเหมือนกัน




"ยูกิซังนี่กินจุพอๆกับโจจิเลยนะคะ"อิโนะพูดขึ้นมาหลังจากที่ออกมาจากร้านแล้ว ส่วนไกนั้น กระเป๋าฉีก


"ก็นะ มันต้องใช้พลังงานเยอะนี่นา ช่วยไม่ได้หรอก"ยูกิลูบท้องตนเอง จากท้องที่ป่องไม่ทันไรก็ยุบกลับไปเป็นเหมือนเดิม


"น่าอิจฉาจังเลยนะ กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนเนี่ย"


"แต่ถ้าผอมไปมันก็ไม่สวยหรอกนะ ฉันชอบแบบมีเนื้อมีหนังมากกว่า"ชิกามารุพูดขณะเดินออกมาจากร้าน


"อะไรกันยะ!"


"ถ้าให้พูดตามตรง ฉันเองก็อยากอวบหน่อยๆเหมือนกันนะ แบบนี้มันผอมไปน่ะ"ยูกิยิ้มแห้งๆ


"ถ้างั้นฉันไปก่อนล่ะ"ยูกิโบกมือลาแล้วตรงกลับบ้าน



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

16 ความคิดเห็น