พี่แทนครับ! มันน่ารำคาญนะครับ!! [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,020 Views

  • 13 Comments

  • 104 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    396

    Overall
    1,020

ตอนที่ 5 : บทที่ห้า : พี่แทนครับ.. พี่จะทำอะไร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    8 เม.ย. 62


บทที่ห้า
พี่แทนครับ.. พี่จะทำอะไร?



        แทนคุณนึกอยากจับคิมหันต์ล่ามโซ่ หลังจากเขาออกไปเอากล่องยาที่ห้องตัวเอง พอกลับมาก็พบว่าคิมหันต์กำลังเดินอยู่ในครัว..  เท้าเจ็บยังจะลุกเดินไปทั่วอีก ไม่สำนึกความผิดบ้างรึไง

       "ลุกมาทำไม" เสียงแข็งๆพูดขึ้น
     คิมหันต์สะดุ้งเฮือกก่อนจะมองไปที่ต้นเสียง แทนคุณถือกล่องอะไรอยู่ไม่รู้  เขาแค่จะออกมาเอาน้ำแข็งไปประคบข้อเท้าเอง กล่องที่ถืออยู่นั่นจะเอามาฝาดหัวกันรึไง
       "พี่... จะฆ่าผมหรอ" คิมหันต์ตาค้างถามเสียงเรียบ เขาเริ่มกลัวไอ้พี่แทนแล้วจริงๆ
       "ใครฆ่าใคร?" แทนคุณขมวดคิ้วถาม เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ตอบเขาจึงส่ายหัวกับความดื้อของคิมหันต์ก่อนจะเข้าไปประคองตัว ขืนให้เดินเองมีหวังล้มหน้าคว่ำอีกรอบแน่ๆ

       "เดินเองก็ได้มั้ง..." คิมหันต์พูดประชด  ก่อนจะนึกอยากฆ่าไอ้พี่แทน
       "เดินดิ" แทนคุณแกล้งปล่อยตัวน้อง คนอายุน้อยกว่าที่กำลังจะก้าวก็เกือบล้มหน้าคว่ำ ถ้าไม่คว้าแขนไอ้พี่แทนไว้คงล้มไปแล้ว...
       "หึ.. ดื้อ" หมดปัญญาจะเถียงแล้วอ่ะ..  เออ ดื้อก็ดื้อแล้วแต่พี่แทนจะคิดเลยละกัน..

     แทนคุณพาคิมหันต์กลับมาที่ห้องนอนเป็นครั้งที่สองโดยการพยุงคิมหันต์มาตลอดทาง...  ตั้งแต่เขาแกล้งน้องไปเมื่อกี้คิมหันต์ก็ไม่ได้บ่นอะไรอีกเลยนอกจากขมวดคิ้วกับร้องซี้ดออกมาเป็นบางครั้งเพราะเจ็บข้อเท้า
   หรือกลัวว่าเขาจะแกล้งอีก? หน้าแบบนี้แสดงว่าเจ็บจริง.. ทำหน้าแบบนี้ใครจะไปแกล้งลงเป็นรอบที่สองล่ะ

    คนพี่ยกขาคิมหันต์วางบนเตียงก่อนจะเดินออกไปเอาน้ำแข็งมาประคบ
       "เจ็บ.." เด็กหนุ่มบ่นเบาๆ ปากเม้มเข้าหากันแน่น
     แทนคุณเบามือลงเท่าที่จะทำได้ แต่ถึงอย่างนั้นคนเด็กกว่าก็ยังบ่นเจ็บอยู่ดี

       "ประคบไว้แบบนี้ก่อน15นาที ทุก2ชั่วโมง" แทนคุณพูดเสียงเข้ม สายตาไม่ละไปจากข้อเท้าของคนตรงหน้า
    ต่อให้ไอ้พี่แทนไม่บอก คิมหันต์ก็รู้ว่าต้องทำยังไงกับข้อเท้าแพลง.. เขาเป็นตำรวจพิเศษมาก่อนนะเว่ย! อย่าลืมดิ!

   คิดแบบนั้นคิมหันต์จึงไม่ได้พูดตอบไป

       "ได้ยินที่พูดมั้ยเนี่ย? ประคบแบบนี้-"
       "คร้าบๆ ได้ยินคร้าบบบ" พูดจบก็ส่งยิ้มประชดให้ ไอ้พี่แทนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะก้มหน้าก้มตาประคบข้อเท้าคิมหันต์ต่อ

     คิมหันต์มีความสุขที่ได้กวนประสาทไอ้พี่แทน ปั้นหน้านิ่งเก่งนักใช่มั้ย?  ได้!! งั้นเขาก็จะทำให้ไอ้พี่แทนหัวเสียและรำคาญไปเรื่อยๆจนกว่าแทนคุณจะเลิกยุ่งกับคิมหันต์เลย คอยดู!!

       "โอ๊ย! เจ็บ!" ไอ้พี่แทนแกล้งผม! มันกดข้อเท้าผมแรงมาก!!
       "พี่ขอโทษ"
       "...."
     หน้าพี่แม่งโคตรรู้สึกผิดอ่ะ... แต่อย่าคิดว่าคิมหันต์คนนี้จะเปลี่ยนใจง่ายๆ!! ไม่มีวัน!!!




     หิวข้าว... ผมลุกไปไหนไม่ได้เลยนอกจากนั่งนิ่งๆอยู่บนเตียง พอบอกว่าจะไปกินน้ำ  ไอ้พี่แทนก็ห้าม บอกจะไปหยิบมาให้.. กับคิมหันต์คนเก่าเทคแคร์ดีแบบนี้ป่ะวะ? โว๊ย! ยังไงก็ตามเขาทนนั่งนิ่งๆแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว!!!
       "จะไปไหน"
       "หิวข้าว!!!" แล้วก็ช่วยปล่อยมือหนาๆของพี่ออกจากแขนผมด้วย!!
       "นั่งรอนี่ จะกินอะไร"
     ไม่ต้องมาทำเป็นเลิกคิ้วถาม ไม่ตอบเว่ย!
       "ไข่เจียว?"
     ถามจริง...
       "ไข่เจียวเนี่ยนะ!? เหอะ!  ไปทอดให้น้องที่บ้านพี่กินเหอะ!" คิมหันต์เบะปากใส่แทนคุณก่อนจะพยุงตัวเองเดินออกจากห้องนอน
       "ก็เห็นเมื่อก่อนชอบกิน" ไอ้พี่แทนเลิกคิ้วขึ้นอีกแล้ว..
       "นั่นเมื่อก่อน... ตอนนี้ไม่" คิมหันต์พูดเน้นชัดๆ  "ปล่อยมือด้วย ผมหิวข้าว"
     แทนคุณปล่อยมือก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ  มุมปากยกยิ้มขึ้น
       "ดื้อแบบนี้ทีหลังคงต้องลงโทษ..."
       "ห้ะ? พี่พูดว่าไรนะ?" คิมหันต์หันมาขมวดคิ้วถาม เมื่อกี้เขาได้ยินไม่ชัด ว่าเขาดื้ออีกแล้วหรอ!? ไอ้พี่แทน! เขาไม่มีแรงจะเถียงแล้วนะเว่ย!  "ผมไม่ได้ดื้อสักหน่อย!"
     แทนคุณยักคิ้วก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเข้ามาพยุงตัวคิมหันต์ ส่วนคนเด็กกว่าได้แต่ขมวดคิ้วโมโหแทนคุณ เขาเถียงไม่ชนะไอ้พี่แทนสักที!!




       คิมหันต์กำลังประสบปัญหาใหญ่.... ไอ้พี่แทนมันไปขนข้าวของมาห้องผม คิมหันต์เหนื่อยจะเถียงด้วยแล้ว ได้แต่ยืนมองไอ้พี่แทนเดินไปเดินมาทั่วห้องเขา การที่ต้องอยู่ร่วมห้องกันแบบนี้มันน่าอึดอัดนะเว่ย!!
       "พี่ไปนอนห้องตัวเองก็ได้ผมไม่ได้ขาหัก เดินเองได้" พูดประโยคนี้ขณะที่พี่มันกำลังถือหมอนไปวางที่โซฟา  แทนคุณไม่สนใจยังคงบรรจงจัดที่นอนตัวเองอย่างประณีตอยู่แบบนั้น
       "นอนตรงนั้นมันอึดอัดน้าาา" คิมหันต์แกล้งแซวหวังให้แทนคุณกลับห้อง
   แต่ผลกลับไม่เป็นไปตามที่คาด..
       "ถ้างั้นคิมหันต์จะให้พี่นอนบนเตียงด้วยหรอ?"
       "อย่ามาทำหน้าตาใสซื่อแบบนั้นไอ้พี่แทน.." ทนไม่ไหวอีกต่อไป..ไอ้พี่แทนแม่งกวนกระสาทเขาเกินไปแล้ว!

     ครั้นแทนคุณได้ยินคำพูดไม่สมกับเด็กดีของน้าภาก็ขมวดคิ้วคิดหนัก คิมหันต์เมื่อก่อนนี้แทบจะไม่เคยพูดคำหยาบต่อหน้าผู้ใหญ่ แต่เดี๋ยวนี้... ไม่สิ..ตั้งแต่ฟื้นมาคราวนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งดื้อรั้น ชอบเถียง พูดจาไม่สุภาพ แถมนิสัยส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนไปเกือบหมด ไข่เจียวที่เคยเห็นชอบกินตอนนี้กลับไม่ชอบ เมื่อก่อนนี้ก็ออกจะกลัวเขาเสียมากกว่าจะนับถือเป็นพี่ กับกลุ่มเพื่อนเวลาคนอื่นชวนคุยด้วยก็ไม่ค่อยจะตอบ ดูเดี๋ยวนี้สิ...พูดไม่หยุดปาก

     อยู่ดีๆแทนคุณก็นึกอยากแกล้งคิมหันต์ขึ้นมาดื้อๆ มุมปากชายหนุ่มยกยิ้มผิดปกติส่งผลให้คิมหันต์ที่จ้องมองคนพี่ที่ยืนนิ่งมาพักหนึ่งอดจะสงสัยไม่ได้


     แทนคุณเดินออกจากโซฟาตรงมาที่คิมหันต์ที่นั่งมองเขาจากห้องนอน เด็กหนุ่มขมวดคิ้วแน่นสงสัยจริงว่าไอ้พี่แทนคิดจะทำอะไร

       "พี่จะทำไร?" พยายามถามด้วยเสียงเรียบนิ่งที่สุดแต่ก็ยังคงสั่นอยู่ดี..

   ไอ้พี่แทนเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนเขาพี่แกชิดกับเข่าของผม ก่อนจะค่อยๆโน้มหน้าลงมาใกล้  คิมหันต์ได้แต่จ้องหน้าคนพี่ตาค้าง

     'เฮ่ย!.. จะทำไรเนี่ย!?'

   ประโยคนี้เขาอยากตะโกนใส่หน้าไอ้พี่แทนเหลือเกิน..


     แทนคุณจ้องหน้าคิมหันต์อยู่แบบนั้นก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าไหล่ของคิมหันต์แล้วออกแรงดันผลักให้อีกฝ่ายนอนลง เมื่อเป็นไปตามแผนแทนคุณก็ค่อยๆใช้มืออีกข้างเลิกเสื้อยืดสีดำของคิมหันต์ขึ้น หน้าท้องขาวนวลปรากฎแก่สายตา อดไม่ได้พี่คนพี่จะยกยิ้มอย่างชอบใจ  ทุกอย่างที่เขาทำตอนแรกเพียงแค่จะแกล้ง แต่ใบหน้าน้องที่แดงระเรื่อนั้นช่างยั่วยวนเสียเหลือเกิน

     คิมหันต์เมื่อถูกรุกรานด้วยมือจอมซนของแทนคุณ สมองเขาก็หยุดทำงานไปชั่วขณะ


   ไอ้บ้านี่กำลังทำอะไร?...


     แทนคุณค่อยๆสัมผัสร่างกายของคนน้องมากขึ้น จากหน้าท้องลุกล้ำมายังแผ่นอก ร่างนี้ช่างผอมบางน่าสัมผัส ตุ่มไตสีชมพูนั่น หากเป็นไปได้เขาอยากจะสัมผัสมันเหลือเกิน


   พลันความคิดทั้งหมดก็หยุดลง หมัดหนักๆของร่างบางที่ส่งมาอย่างไม่ยั้งมือกระแทกเข้าหน้าเขาเต็มๆ  เขาเพิ่งสังเกตใบหน้าของคิมหันต์ ดวงตาแดงก่ำอย่างกับจะร้องไห้ จมูกที่ขึ้นสีแดงนั่นอีก ...ทำอะไรลงไป


       "พี่มันบ้า!" คิมหันต์ยกมือถูจมูกทีหนึ่งก่อนจะยันตัวเองลุกจากเตียงแล้วเดินออกนอกห้องอย่างยากเย็น เขาไม่เคยเป็นแบบนี้... อย่างน้อยกับร่างเก่าก็ไม่เคยโดนผู้ชายด้วยกันเองทำเรื่องแบบนี้.. หัวใจกำลังเต้นแรงจนคิมหันต์คิดว่ามันจะหลุดออกจากอกได้อยู่แล้ว สัมผัสนั่นยังตราตรึงอยู่ในความรู้สึกอยู่เลย... มันทั้งน่าขนลุกทั้งน่าขยะแขยง เขากำลังกลัวหรือรู้สึกดีอยู่กันแน่? ทั้งที่สัมผัสเมื่อกี้มันน่ารังเกลียดจนทำให้ขนลุก แต่ทำไมสมองมันกลับสั่งให้ยิ้มล่ะ? ทำไมถึงรู้สึกดี?

   อา..ให้ตาย คิมหันต์นะคิมหันต์ นายทำฉันเดือดร้อนแล้ว คิมหันต์คนเก่ารู้สึกยังไงกับแทนคุณ ความรู้สึกของคิมหันต์มีผลต่อตัวเขารึป่าว? ไม่เห็นเกี่ยว.. ตัวเขาก็คือตัวเขา คิมหันต์ก็คือคิมหันต์.. ไม่มีทางมีความรู้สึก หรือคิดแบบเดียวกันได้

   เดินออกมาจากห้องนอนแล้วจะไปไหนต่อ? เขาแค่ไม่อยากเจอหน้าแทนคุณ มีที่ไหนบ้างที่ให้เขาอยู่ได้โดยปราศจากแทนคุณ?

     คิมหันต์เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องนอน คิดหนักว่าควรทำยังไงต่อ จะไล่ให้แทนคุณกลับห้อง หรือตนจะเป็นฝ่ายออกไปเองดี?

    เหม่อลอยอยู่แบบนั้น ก่อนหางตาจะเหลียวไปเห็นแทนคุณที่เดินผ่านเขาไป คิมหันต์ไม่อยากมองแม้แต่เงา สิ่งเดียวที่อยู่ในสายตาตอนนี้มีเพียงพื้นห้อง เสียงเปิดประตูดังขึ้นก่อนจะปิดลง.. รับรู้ว่าห้องนี้เหลือเพียงเขาคนเดียวแล้ว เด็กหนุ่มยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ.. ก้มหน้ามองพื้นอยู่อย่างนั้น  ในหัวเขาว่างเปล่า.. ความอึดอัดก่อตัวขึ้นอีกครั้งภายในใจ ยอมรับว่าตอนแรกความอึดอัดระหว่างตัวเขากับแทนคุณลดลงไปพอควร แต่ตอนนี้กลับก่อตัวขึ้นอีกครั้งและมากกว่าเดิม...




   คิมหันต์ไม่ได้ตื่นสาย แม้ว่าตอนนี้นาฬิกาจะบอกเวลาว่าสายมากแล้ว แต่คิมหันต์ก็ยังคงเลือกที่จะนอนจ้องมันนิ่งๆอยู่แบบนั้น

   เมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอน... นอนคิดทั้งคืนว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คนอย่างแทนคุณน่ะหรอชอบผู้ชาย ไม่มีทาง.. สำหรับคิมหันต์ แทนคุณจัดว่าหน้าตาดีพอสมควร ไหนจะหุ่นที่สมส่วนนั่นอีก จีบผู้หญิงยังติดง่ายกว่าจีบผู้ชายอีก..  เฮ้อ คิดแล้วก็ปวดหัว



     ครืด...


   โทรศัพท์? คงเป็นน้ำผึ้งกับเก้าโทรมาตามแน่ๆ..


   'ฮัลโหล คิมอยู่ไหน?' เสียงผึ้งดังผ่านโทรศัพท์

   'คอนโด.. ฝากผึ้งบอกไอ้เก้าให้หน่อยว่าวันนี้เราไม่ไป' เสียงตอนนี้นี่แย่มาก..


   เหมือนได้ยินเสียงเก้าโวยวาย.. ก่อนโทรศัพท์จะเกิดการแย่งชิง..


   'โหลคิม! มึงอยู่ไหน!?'

   'คอนโด' คิมหันต์ตอบอย่างใส่อารมณ์

   'อ่าว ทำไมไม่มาวะ?'

   'ท้องเสีย... จดงานให้ด้วยละกัน' โกหกไปงั้น..

   'แล้วเป็นไรมากป่าววะ'

   'ไม่อะ กินยาแล้ว เดี๋ยวก็ดีขึ้น...' ใช้เสียงที่ย่ำแย่ตอนนี้ให้เป็นประโยชน์...

   'เออๆ มีไรก็โทรบอกละกัน' คิมหันต์พูดอืมในลำคอตอบไปก่อนจะกดวางสาย


     ไหนๆวันนี้ก็จะโดดเรียนแล้ว ไปตามหาร่างเก่าเขาเลยละกัน...  เด็กหนุ่มลุกจากเตียงแล้วตรงไปที่ห้องน้ำ ข้อเท้าเขาไม่เจ็บแล้ว แต่รู้สึกปวดแทน  แม่ง.. ทุกอย่างของคิมหันต์มันช่างอ่อนแอเปราะบาง..

   ต้องเริ่มจากไปดูที่บ้านเก่า คิมหันต์อาศัยอยู่ในเมืองแต่บ้านเขาไม่ได้อยู่ในตัวเมือง ดังนั้นถ้าจะออกนอกเมืองไปบ้านเขาก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยชั่วโมงนึง นั่งแท็กซี่ไปน่าจะดีสุด...





     เขาถึงหน้าบ้านตัวเองแล้ว... ทั้งที่เป็นบ้านตัวเองแท้ๆ แต่กลับกลัวที่จะเข้าไป..  บ้านหลังนี้เขาอาศัยอยู่คนเดียว พ่อเขาตายตั้งแต่อายุ 12 ส่วนแม่ก็อยู่ที่เชียงใหม่ ไม่ได้เป็นคนที่นั่นหรอก  แต่ท่านบอกว่าที่เชียงใหม่อากาศดี แถมคนที่นั่นยังใจดีอีกต่างหาก ผมก็กะจะย้ายไปอยู่กับท่านเหมือนกัน แต่เนื่องด้วยงานของของผมมันเลือกไม่ได้จึงจำต้องอยู่ที่นี่แทน

       "เอาน่า... นายทำได้" เขาพูดให้กำลังใจตัวเองก่อนจะตัดสินใจตรงไปที่รั้วบ้าน เดี๋ยว...เหมือนจะลืมเรื่องสำคัญไป.. คิมหันต์ไม่มีกุญแจนะเว่ย!  โอ๊ย ให้ตาย.. ให้มันได้แบบนี้สิ!!  ต้องปีน.. ต้องหาทางเข้าไปให้ได้..

   พลันสายตาก็ไปสบเข้ากับป้าข้างบ้านที่เขารู้จัก..

       "ป้าครับ! เอ่อขอโทษนะครับ ป้าพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายบ้านนี้มั้ยครับ?" คิมหันต์วิ่งข้ามฝั่งไปหาป้าน้อย คนรู้จักข้างบ้านที่แสนใจดี

       "อ๋อ เจ้าภัทรน่ะหรอ? เป็นเพื่อนเจ้าภัทรมันน่ะสิ  เฮ้อ..ไม่รู้ข่าวรึไงว่ามันเข้าโรงบาลตั้ง3อาทิตย์แล้ว" จะไปรู้ได้ไงอ่ะ...

       "ผมเป็น- เขาเป็นอะไรหรอครับ?"

       "ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ทางตำรวจเขาปิดข่าวเป็นความลับ" หัวหน้าสั่งให้ปิดข่าวเป็นความลับหรอ? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่..

       "แล้วป้าพอจะรู้มั้ยครับว่าภัทรอยู่โรงบาลไหน?"

       "ก็ไม่รู้อีกนั่นแหละพ่อหนุ่ม แล้วมีอะไรรึป่าว? บอกป้าไว้ได้ถ้าเจ้าภัทรมันหายดีกลับมาเมื่อไหร่ไว้ป้าจะบอกมันให้"

       "ไม่เป็นไรครับป้า ขอบคุณมากครับ"


     มาเสียเที่ยว... ทำไมเรื่องมันถึงเริ่มซับซ้อนขึ้นแบบนี้วะ  เขาไม่ได้กลับเข้าร่างเดิม3อาทิตย์กว่าๆแล้ว แถมร่างไอ้เด็กนี่ที่ควรจะตายตั้งแต่อาทิตย์แรกเหมือนกับคนอื่นๆกลับอยู่รอดมาเป็นอาทิตย์... คิดแล้วก็ปวดหัว


   คิมหันต์เดินมาเรื่อยๆจนถึงห้างแถวบ้าน สถานที่เย็นๆแบบนี้อาจช่วยให้เขาคิดอะไรออก

   ถ้าให้เรียงลำดับสิ่งที่ควรทำตอนนี้บอกเลยว่าค่อนข้างยาก..  เอ่อ..ร่างเก่าเขาอยู่ที่โรงบาล ซึ่งเขาไม่รู้ว่าโรงบาลไหน แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเป็นอะไรร้ายแรงถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล  อย่างที่สองคือร่างนี้ของคิมหันต์ตัวเขาเข้ามาอยู่ได้ยังไง แล้วทำไมถึงยังไม่ตายเหมือนร่างอื่นๆ  อย่างที่สามคือเด็กนี่เสพยาแล้วพยายามฆ่าตัวตายทำไม

     ปัญหาสามข้อนี้ ข้อที่หาคำตอบได้ง่ายที่สุดน่าจะเป็น ...ไม่มี   เฮ้อ เอาเป็นว่าเขาจะเลือกทำสิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุดก่อนแล้วกัน...  ร่างเก่าของเขาอยู่ที่ไหนและเกิดอะไรขึ้นกับร่างเขากัน!!!

     ทางเดียวที่คิดออกตอนนี้คือการไปหาเพื่อนร่วมงานของเขาและทำให้ไอ้หมอนั่นเชื่อให้ได้ว่าตัวเขาคนเก่ามาอยู่ในร่างของคิมหันต์!!  เอาเถอะ..ตอนนี้ก็บ่ายสองโมงกว่าแล้ว เขาควรเติมพลังให้กับตัวเองได้แล้วสินะ  โธ่ คิมหันต์.. ฉันขอโทษที่ใช้ร่างกายแสนบอบบางของนายทำนู่นนี่เยอะแยะไปหมด แถมยังไม่ยอมดูแลรักษาให้ดีอีก...



      ตอนอยู่ในตัวห้างไม่เห็นว่าฟ้าด้านนอกมืดขนาดนี้..

   เฮ่ย! ทำไมฝนจะต้องมาตกวันนี้!? แถมในเวลาที่เขายุ่งๆอยู่ซะด้วย!  เอาวะ! คิมหันต์ ขอไปหาเพื่อนร่วมงานฉันก่อนแล้วจะรีบกลับคอนโดไปพักโดยเร็วเลย ฉันสัญญา!




     คิมหันตเป็นคนที่โชคร้าย... เกือบครึ่งตัวเปียกซกเพราะฝน แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็มาถึงบ้านเพื่อนเขาแล้ว คิมหันต์กดกริ่งหน้าบ้านก่อนคนคุ้นเคยจะเดินออกมาเปิด สีหน้าคนตรงหน้าคล้ายเพิ่งตื่น

       "ครับ?" ชายคนนั้นเลิกคิ้วถาม เขาแน่ใจว่าไม่เคยรู้กับเด็กแปลกหน้าคนนี้

       "เอ่อ.. จะว่าไงดี  นี่ภัทร จำได้ปะ? พันธิน เพื่อนมึงอ่ะ"

       "พันธิน... คุณพูดบ้าอะไร" ชายตรงหน้าขมวดคิ้วหนัก พันธินเพื่อนเขานอนอยู่ที่โรงพยาบาล เมื่อวานเขายังไปเยี่ยมมันอยู่เลย

       "จริงๆไอ้สินกูไง เอ่อ..คือว่ามึงต้องฟังที่กูจะเล่า" คิมหันต์โบกไม้โบกมือแสดงท่าทาง ฝนตกแรงขึ้นเรื่อยๆ ขืนจะให้คุยกันตรงนี้ต่อ เขาจะเปียกหนักกว่าเดิมน่ะสิ  ส่วนไอ้สินหรือสิทรา มันยืนถือร่มสบายใจเฉิบ

       "งั้นก็เข้ามาก่อนๆ" เออควรจะเชิญตั้งนานแล้วไอ้ห่าน...



       "ห้ะ!? จะบอกว่ามึงสลับร่างกับคนอื่นเนี่ยนะ?" สิทราพูดถามอย่างตกใจ เขาอธิบายให้คนตรงหน้าฟังประมาณสี่รอบได้

       "ไม่ใช่สลับร่าง.. คือแบบกูฝันว่ากำลังเข้าไปช่วยคนในฝันแล้วพอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในร่างของคนๆนั้น คนที่เข้าไปช่วย มึงเข้าใจมั้ย?"

       "เออ เข้าใจ..แม่งมีเรื่องแบบนี้อยู่จริงๆหรอวะเนี่ย" เฮ้อ... สิทราแม่งเข้าใจอะไรโคตรยาก  "แล้วมึงจะทำยังไงต่ออ่ะ"

       "กูถึงมาหามึงนี่ไง ร่างกูเป็นอะไรทำไมถึงเข้าโรงบาล แล้วทำไมหัวหน้าต้องสั่งปิดข่าว" สินมันเลี่ยงสายตาผมทันที..  "บอกมาดิ"

       "มึงเป่าผมไปก่อนเดี๋ยวกูมา" สีหน้ามันหนักใจที่จะเล่ามาก พูดจบมันก็เดินขึ้นชั้นสองไป..

    

     คิมหันต์นั่งเป่าผมกับพัดลม บอกตรงๆว่าเสื้อใหญ่ๆของไอ้สินนี่ไม่ได้ช่วยป้องกันความหนาวแม้แต่น้อย คิดดูละกันทั้งเสื้อทั้งกางเกงแม่งใหญ่ไปหมด ร่างของตำรวจพิเศษกับร่างของลูกคุณชายแม่งจะต่างกันขนาดไหน..  หุ่นไอ้สินแม่งมีแต่กล้ามพอๆกับไอ้พี่แทน ร่างเก่าเขายังสู้ไม่ได้  ยิ่งร่างกายคิมหันต์ไม่ต้องพูดถึง.. ทั้งผอม ทั้งไม่ค่อยจะออกกำลังกาย แถมเสพยาอีก... นี่ถ้าไม่ให้เกียรติกับร่างนี้เขาจะเปรียบร่างคิมหันต์เป็นซอมบี้เน่าๆแล้วนะ ลมพัดทีอวัยวะทุกส่วนคงพัดไปคนละทิศคนละทาง

     พูดถึงไอ้พี่แทนเรื่องเมื่อคืนก็ปรากฎขึ้นในหัว คิมหันต์ส่ายหัวกับตัวเองก่อนจะเป่าผมต่อ เขาควรพูดปรับความเข้าใจกับแทนคุณสินะ..แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ตอนนี้เรื่องที่ควรห่วงคือเรื่องตัวเอง คิมหันต์!!



   Talk.

     น่ารักกรุบกริบ... โกรธกันไปโกรธกันมา :β

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2 Secret223 (@abcdef2002) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 20:47
    ชอบบ สู้ๆน้าา
    #2
    0