[Fic Marvel] Flames of Veronica

ตอนที่ 5 : Hope

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

   

"เพราะฉันรู้ดีว่าการที่ต้องสูญเสียอีกครึ่งนึงไปมันเจ็บปวดขนาดไหนยังไงล่ะ"


     เวโรนิก้านึกถึงประโยคที่วันด้าพูดกับเธอก่อนจะแยกจากกัน การสูญเสียคนที่รักไปมันก็เจ็บปวดมากพออยู่แล้ว แต่สิ่งที่แย่กว่านั้นคือเป็นตัวของเธอเองที่ทำให้พวกเขาต้องจากไป เหตุการณ์วันนั้นยังคงตราตึงอยู่ในสมองของเธอ เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือของเขา ยังคงติดหูมาจนถึงทุกวันนี้ เวโรนิก้าพยายามที่จะไม่ร้องไห้เพราะน้ำตาคือสิ่งสุดท้ายที่เธอต้องการในสถานการณ์แบบนี้ ตอนที่ยังมีปัญหามากมายที่ต้องแก้ พลังอันเลวร้ายของเธอที่ต้องขจัด ความอ่อนแอของเธอมีแต่จะทำให้เสียเรื่องเปล่าๆ และสุดท้ายก็จะกลายเป็นภาระไปในที่สุด เหอะ เธอล่ะสมเพชตัวเองชะมัด


     "เดี๋ยวฉันจะไปจัดห้องให้นะ มีห้องรับแขกที่ว่างอยู่ห้องนึงที่ชั้นใต้ดิน แต่ฝุ่นเขรอะอยู่พอตัวเลยล่ะ ปัดถูนิดหน่อยก็น่าจะโอเคแล้ว" เป็นนาตาชาที่เดินคู่มากับสตีฟหลังจากที่พวกเขาคุยกันเสร็จ ก่อนที่หญิงสาวผมแดงจะเดินออกไปอีกรอบ สตีฟมีสีหน้าไม่แจ่มใสเอาซะเลย ซึ่งทำให้เวโรนิก้ากังวลหน่อยๆด้วย เด็กสาวสาวเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าต่อพวกเขา ถ้าเกิดพวกอเวนเจอร์สคนอื่นๆจะไม่ไว้ใจเธอก็ไม่แปลก แม้แต่เธอเองยังแปลกใจเลยที่ทำไมคนพวกนี้ถึงจะช่วยเธอตั้งแต่แรก ทั้งๆที่มันเสี่ยงต่อการถูกจับได้เอาซะมากๆ


     "ทุกอย่างโอเครึเปล่า?" เด็กสาวถาม "ถ้าพวกคุณไม่สบายใจให้ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่มีปัญหานะ ฉันเข้าใจ เดี๋ยวฉันออกไปหาที่อื่นนอนก็-" ก่อนที่เวโรนิก้าจะพูดจบ ชายหนุ่มก็แทรกขึ้นมา


     "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เธออย่าคิดมากไปเลยเวโรนิก้า พวกเราแค่มีความเห็นไม่ตรงกันนิดหน่อยนะ" กัปตันอเมริกากล่าว "แล้วนี่มันก็ดึกมากๆแล้ว ทุกคนคงเหนื่อย เธอก็ควรลงไปนอนได้แล้วเหมือนกัน แนตคงจัดห้องเสร็จแล้วล่ะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันใหม่น"


     หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็ได้แต่พยักหน้าและมุ่งหน้าไปยังห้องนอนสำหรับแขกอย่างโดยดี แต่ก็มีประโยคนึงของชายหนุ่มที่ทำให้หญิงสาวต้องหยุดชะงัก


     "กู๊ดไนท์เวโรนิก้า หลับฝันดีนะสาวน้อย" ชายหนุ่มร่างสูงยิ้มให้กับเด็กสาวที่ตอนนี้กำลังทำตัวไม่ถูก เธอจึงเพียงแค่ตอบกลับมาเป็นประโยคสั้นๆเท่านั้น "อืม คุณก็เช่นกัน" ก่อนจะเดินหันหลังไปอย่างรวดเร็ว


     สตีฟยืนมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ตอนนี้เดินลงบันไดไปแล้ว รอยยิ้มที่มีอยู่บนใบหน้าก็หายไปทันที ชายหนุ่มนึกถึงสิ่งที่เขาได้คุยกับนาตาชาเมื่อตอนหัวค่ำ


     "เราจะไว้ใจเธอได้ใช่มั้ยสตีฟ ถ้าเธอเป็นคนที่โทนี่ส่งมาล่ะ?"


     "ไม่ใช่แน่ๆ เธอเกือบจะตายอยู่แล้วนะแนต! เธอก็เห็นสิ่งที่อยู่ในตัวของเด็กคนนั้นแล้วหนิ"


     "อย่าเข้าใจฉันผิดนะ แต่นายไว้ใช้คนง่ายไปจริงๆสตีฟ มันจะบังเอิญไปมั้ยที่เด็กสาวผู้มีพลังแสนอันตรายจะจับพลัดจับผลูมาเจอกับกัปตันอเมริกาที่ถูกตามล่าจากรัฐธบาลอยู่ตอนนี้"


     "เธอคิดมากไปแนต เวโรนิก้าเป็นแค่เด็กที่ต้องการความช่วยเหลือก็เท่านั้น ไม่รู้สิ บางอย่างในตัวฉันมันบอกว่าเราจะเชื่อเธอได้"


     "งั้นฉันขอพูดไว้ตรงนี้เลยนะสตีฟในฐานะเพื่อนสนิท ถ้ามีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นแม้แต่นิดเดียวล่ะก็....ฉันจะไม่ลังเลที่จะลั่นกระสุนเลยแม้แต่น้อย หวังว่านายจะเข้าใจนะ "


     "มันจะไม่เกิดขึ้น ฉันสัญญา"


     "ขอให้ลางสังหรณ์ของนายมันถูกก็แล้วกัน"

.

.


.


.


.


.

เช้าวันถัดมา


     ทุกๆคนกำลังนั่งทานอาหารเช้ากันอย่าง.....น่าอึดอัด เพราะทุกคนต่างกิน ไม่มีใครพูดอะไรทั้งสิน สตีฟกับนาตาชามองกันไปมา ส่วนวันด้าที่กินไปอ่านหนังสือพิมพ์ไปก็ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวลยว่าบรรยากาศตอนนี้มันน่าอึดอัดมากแค่ไหน ส่วนแซมไม่ต้องพูดถึง(เขาตั้งใจกินอย่างเดียว) สิ่งเดียวที่ดีในตอนนี้ก็คงจะเป็นอาหารนี่ล่ะ ไข่ดาวและไส้กรอกที่วันด้าเป็นคนทำมันอร่อยมาก ไข่แดงกำลังสุกพอดีๆ ไข่ขาวกรอบๆและไส้กรอกเนื้อฉุ่มฉ่ำ เวโรนิก้าคิดว่าเธอไม่ได้ทานอาหารเช้าอร่อยๆแบบนี้มานานมากแล้ว เพราะทุกเช้าเธอต้องรีบตื่นและเดินทางไปโรงเรียนให้ทันเวลา แค่เปลื่ยนชุดเธอยังแทบไม่มีเวลาเหลือเลย นั่งทานอาหารเช้าแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่ แค่ขนมปังทาแยมก็หรูแล้วสำหรับเธอ


     พูดถึงโรงเรียนแล้วก็อดที่จะเป็นกังวลไม่ได้ เวโรนิก้าไม่ได้ไปโรงเรียนมาสองวันแล้ว! โทรศัพท์ของเธอก็ดันหายไปตอนตกน้ำ ทำให้เธอไม่สามารถติดต่อกับ แมรี่ จอนสัน แม่บุญธรรมของเธออีกต่างหาก ป่านนี้หล่อนคงเป็นกังวลแย่แล้ว และที่สำคัญ นิค ฟิวรี่ อาจจะรู้เรื่องนี้แล้วก็ได้(ต้องขอบคุณพวกครูขี้ฟ้องของเธอ) และมันจะเป็นเรื่องใหญ่ถ้าเค้ารู้ว่าเธอหายตัวมาอยู่กับพวกอเวนเจอร์ส 


     "เอ่อ....ก็ไม่ได้อยากจะเสียมารยาทหรืออะไรหรอกนะ แต่เราจะเริ่มกันได้เมื่อไหร่หรอ? เมื่อคืนฉันรู้สึกถึงมันอีกแล้ว และดูเหมือนมันจะลามขึ้นมามากกว่าเดิมด้วย" เวโรนิก้าเป็นคนเริ่มเปิดบทสนทนา เด็กสาวคิดว่าเธอไม่สามารถทนไปได้มากกว่านี้แล้ว มันทรมานเกินกว่าที่เธอจะรับไหว อารมณ์เหมือนระเบิดที่นับเวลาถ่อยหลังนั้นแหละ สักวันมันจะระเบิดและสร้างความเสียหายกับสิ่งที่อยู่ใกล้ๆ ถ้าในเคสของเวโรนิก้าก็คือผู้คนที่เธอรักนั้นเอง ถ้าเธอไม่สามารถควบคุมพลังตัวเองได้และปล่อยให้มันทำร้ายคนอื่นล่ะก็ เธอขอตายซะดีกว่า


     ความสนใจของทุกคนๆหันมาที่เด็กสาวผมสีน้ำตาล สตีฟหันไปมองวันด้าพลางเลิกคิ้วเป็นประโยคคำถาม "เธอพร้อมไหมวันด้า?"


     หญิงสาวผมแดงในชุดเดรสสีดำพยักหน้า แต่สีหน้าของวันด้าดูเป็นกังวลอย่างมาก เพราะสิ่งที่เธอได้รับหมอบหมายให้ทำนั้นคือสิ่งชี้ชะตาของเด็กสาวนัยตาสีเฮเซลเลยก็ว่าได้ ถ้าอะไรเกิดผิดพลาดขี้นมา เธอเองก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ "ตอนนี้มาเจอฉันที่ห้องนะ พวกคุณทุกคนเลย..ฉันขอเวลาเตรียมตัวสักครู่" วันด้าเอ่ยกับสมาชิคคนอื่นๆ ก่อนที่เธอจะลุกออกไปจากโต๊ะอาหาร


     "ขอบคุณนะคะวันด้า ขอบคุณมากจริงๆ" วันด้าหันมายิ้มให้เด็กสาวแทนการบอกว่ายินดี ก่อนที่เธอจะเดินขึ้นห้องไป


     หลังจากที่วันด้าขึ้นห้องไปแล้ว โต๊ะอาหารก็กลับมาเงียบสงบและน่าอึดอัดอีกรอบ ไม่มีใครพูดอะไรใดๆทั้งสิ้น จนกระทั้งแซมเป็นคนเปิดประโยคสนทนา "เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ย คุณหนูไวไฟ...เธอเกทมั้ย ไวไฟ เหมือนกับวัตถุไวไฟน่ะ เฮอะ ตลกใช่มั้ยล่ะ" มุกของแซมทำให้บรรยากาศที่น่าอึดอัดอยู่แล้วยิ่งแย่เข้าไปอีก เวโรนิก้าได้แต่แกล้งขำ ทั้งๆที่มุกของเขาน่ะห่วยสิ้นดี


     "งั้นฉันขอไปฝึกยิงปืนหน่อยแล้วกันนะ วันนี้ตานายล้างจานใช่ไหมแซม ฝากด้วยแล้วกันนะ" นาตาชาเป็นคนที่สองที่ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารต่อจากวันด้า เธอเลื่อนจานของเธอมาทางแซมเพื่อให้เขาเอาไปล้าง


     บ้านหลบภัยที่นี่อาจจะดูธรรมดาแต่ภายในมีครบทุกอย่าง ชั้นใต้ดินมีสนามฝึกยิงปืนและการต่อสู้ แถมยังเก็บเสียงและหน้าต่างส่วนมากก็กันกระสุนอีกด้วย 


     ตอนนี้บนโต๊ะอาหารเหลืออยู่เพียงแค่สามคนเท่านั้น เวโรนิก้าเลยตัดสินใจที่จะปลีกตัวออกมา "ถ้างั้นฉันขอไปเดินเล่นหลังบ้านแล้วกันนะ สูดอากาศบริสุทธิ์เคลียสมองเสียหน่อย" ก่อนที่เด็กสาวจะได้เดินออกมาจากจากชายทั้งสอง หนึ่งในนั้นก็ลุกตามเธอมาด้วย "ฉันขอไปด้วยคนสิ วันนี้อากาศดีใช้ได้เลย อยู่แต่ในบ้านมันอุดอู้น่ะ ยังไงก็ฝากด้วยนะแซม

.

.

.

.

.


"ลมเย็นดีเนอะ ว่าไหม?" ชายหนุ่มถาม


"ใช่....ลมเย็นดี"


"สตีฟ..ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?"


"ได้สิ" ชายหนุ่มหันมามองเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างกายของเขา จริงๆแล้วเขายังไม่เคยมองหน้าเธอเต็มๆสักครั้งเลยด้วยซ้ำ เวโรนิก้ามีดวงตาสีเฮเซลที่สตีฟคิดว่ามันสวยงามมาก สีน้ำตาลและเขียวผสมกันได้อย่างลงตัวและเหมาะกับเจ้าตัวเป็นที่สุด บวกกับผมสีน้ำตาลเข้มยิ่งช่วยให้ดวงตาคู่นั้นโดดเด่นมากขึ้น


"ทำไมถึงช่วยฉันล่ะค่ะ? ฉันก็แค่เด็กไฮสคูลคนนึงเท่านั้น คุณเลือกที่จะจับฉันส่งองกรณ์ไหนสักองกรณ์ก็ได้ แต่คุณก็ไม่ทำ ทำไมล่ะ?"


"เอาจริงๆฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าฉันทำไปทำไม แต่การที่ได้ช่วยเธอออกมาจากแม่น้ำนั้น การที่จะได้ช่วยเธอรักษาโรค มันคงทำให้ฉันมีเป้าหมายล่ะมั้ง ทำให้ฉันรู้สึกว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนที่ฉันยังพอช่วยเหลือพวกเขาได้ แล้วก็....เธอ"


"ฉันทำไมหรอ?"


"เธอน่ะพิเศษ คือฉันหมายถึง..อะไรบางอย่างทำให้ฉันคิดว่าฉันสามารถเชื่อเธอได้" สตีฟหันไปมองเด็กสาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอมองหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่เลยสบตากันเต็มๆ พวกเขายิ้มให้กัน แต่ละคนต่างเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายแบบที่ไม่สามารถอธิบายได้ ก่อนที่เด็กสาวจะละสายตาออกมา มองออกไปไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้


"ฉัน....ฉันเป็นคนฆ่าพวกเขาเอง" เด็กสาวพูดด้วยเสียงสั่น คล้ายจะร้องไห้


"ฆ่าใคร?" ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย


"ฉันฆ่าแม่และน้องชายฝาแฝดของฉันเอง"


.


.


.

Suchergebnisse für news, Lily Collins, Romantic Movies, Film Serie, Series Movies, Girl Crushes, Movie Tv, Tv Shows, Hollywood, Actresses.




 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------
คุยกันสักนิดนะคะ

ไรท์ กลับ มา แล้ว ค่ะ ทุก คน!!!!!!

 ไรท์ขอโทษนะคะที่หายไปนานมากๆๆๆ//กราบบ ไม่มีข้อแก้ตัวค่ะ ไรท์อู้เอง ขอโทษอีกทีนะคะที่ให้รอนานขนาดนี้ ToT

พูดเรื่องหนูเวย์ของเรากันดีกว่าเนอะะะ ในที่สุดเราก็รู้ซะทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวนาง ปมคลายไปแล้วหนึ่ง แต่นางฆ่ายังไงและทำไมนี่ต้องรอลุ้นกันต่อไปนะคะ <3

ส่วนพระเอกนี่ยังไม่รู้นะคะ ยังมีมาอีกเย๊อะะะะ ค่อยๆดูใจกันไปน้า แต่วันนี้แคปเอาไปก่อนหนึ่งคะแนน!!

ส่วนคำผิดเดี๋ยวไรท์มาแก้ให้น้า ตอนนี้ประเทศที่ไรท์อยู่คือตีสี่แล้ว! จาเปงลม

 อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจ+ติชมให้กับไรท์ด้วยนะคะ ทุกๆคอมเม้นท์มีความหมายมากๆค่ะ❤️



     





    


     




     


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #21 Suchaya127 (@Suchaya127) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 22:21
    มาต่ออออหน่อยย
    #21
    0
  2. #20 banaryyyy (@banaryyyy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 23:10
    รออออออ
    #20
    0
  3. #19 ยูริอิ (@Matlika2547) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 17:08

    ไรท์รีบกลับมาน้าาาาาาาาาา
    #19
    0
  4. #18 Shi-no-kami (@Shi-no-kami) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 13:47
    อย่าทิ้งกันนาา
    #18
    0
  5. #17 Phantom aLicE (@Rheirre) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 01:37
    เเกไม่อยากกดอ่านกลัวฟีลข้าง
    #17
    1
  6. #16 Witina2233 (@Witina2233) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 11:07
    อย่าทิ้งน่าาาาาาาาาาา
    #16
    0
  7. #15 ssoomm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 21:41

    ไรต์ไม่ทิ้งเรา เราก็ไม่ทิ้งไรต์เหมือนกัน

    ติดตามอยู่นะคะ สู้ๆ

    #15
    2
    • #15-1 Ajfantasy (@Naaka) (จากตอนที่ 5)
      7 มิถุนายน 2562 / 09:39
      ขอบคุณมากนะคะ ไรท์จะไม่ทิ้งเรื่องนี้ไปแน่นอน แค่ขอเวลาอีกนิดเท่านั้นเพราะงานเยอะมากจริงๆ <3
      #15-1
    • #15-2 ssoomm (จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2562 / 14:24
      รอได้เสมอ สู้ๆครับ
      #15-2