[Fic Marvel] Flames of Veronica

ตอนที่ 4 : Dance

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 979
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    31 ก.ค. 63

        หลังจากที่ตอบรับความช่วยเหลือจากสตีฟ เขาก็ขับรถพาเธอมาไกลจากนิวยอร์กซิตี้ไปจนถึงทางใต้ของบรู๊คลิน จนเกือบถึงนิวเจอร์ซีย์เลยดีเทียว 

     ตลอดเวลาที่อยู่ในรถเธอไม่ได้พูดอะไรกับสตีฟมากนักนอกจากเรื่องเพลงเท่านั้น สตีฟชอบแต่เพลงที่เวโรนิก้าไม่รู้จัก ส่วนมากจะเป็นเพลงเก่าเสียมากกว่า ซึ่งก็สมวัยของเจ้าตัวดี "เพลงพวกนี้น่าเบื่อชะมัด" เด็กสาวพูดพร้อมกับเบ้ปาก เพราะเพลงส่วนมากจะเป็นเพลงช้าชวนง่วง วัยรุ่นอย่างเธอเลยไม่อินเท่าไหร่นัก
 
     "เพลงพวกนี้เหมาะสำหรับเต้นมากกว่า" สตีฟตอบ ซึ่งเวโรนิก้าก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง "คุณชอบเต้นหรอ?" เด็กสาวถามกลับ

     สตีฟไม่ตอบคำถามของเธอ เขาเงียบไปพักนึงแล้วมองออกไปนอกถนนราวกับกำลังใช้ความคิด 

     เวโรนิก้าไม่รู้ว่าเธอทำอะไรผิด จู่ๆชายหนุ่มถึงได้เงียบไป

     "ชอบสิ..." ในที่สุดคนร่างสูงก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเพราะมันดูโศกเศร้าเสียเหลือเกิน 

      เวโรนิก้าไม่รู้หรอกว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้คนซีเรียสอย่างกัปตันอเมริกาถึงออกอาการได้ขนาดนี้ แต่เธอคิดว่าคงเป็นเรื่องผู้หญิงแน่ๆ ซึ่งเธอเองก็ไม่อยากจะละลาบละล้วงเรื่องเขาจึงไม่ได้ถามออกไป นอกจากให้เวลากับชายหนุ่มก็เท่านั้น


    เพราะความรักมักมากับความเจ็บปวด...


     จากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย มีเพียงแค่เสียงเพลงเท่านั้นที่เป็นตัวทำลายความเงียบระหว่างเธอกับสตีฟ





     ในที่สุดพวกเธอก็มาถึงเสียทีหลังจากขับรถมาไกล ด้านหน้าของเวโรนิก้าเป็นบ้านธรรมดาๆหลังนึงเท่านั้น คนที่เดินผ่านไปมาคงไม่มีทางรู้ได้ว่าพวกเขาหลบซ่อนอยู่ที่นี้ แถวนี้ค่อนข้างห่างไกลกับตัวเมืองหลัก บวกกับที่ออกจากเขตนิวยอร์กมาแล้วทำให้ไม่ค่อยมีคนสัญจรมากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นชาวต่างชาติกับคนชราเสียมากกว่า

     สตีฟเดินนำหน้าเธอไปยังประตู เขายืนรอเด็กสาวที่ยืนจ้องประตูแบบตาไม่กระพริบ เวโรนิก้าไม่มั่นใจที่จะเดินเข้าไป เธอไม่แน่ใจว่าเธอคิดถูกหรือไม่ที่พาตัวเองมาพัวพันกับเรื่องพวกนี้ เธอต้องขาดเรียนแถมยังต้องมาเกี่ยวข้องกับคนพวกนี้ ที่ทั้งอันตรายทั้งเสี่ยงเพราะถ้าพวกเขาถูกจับได้ เธอเองก็คงถูกเหมารวมไปด้วยเช่นกัน 

     แต่จะให้หันหลังกลับตอนนี้คงไม่ทันแล้ว เธอยังไม่สามารถจัดการกับพลังของตัวเองได้และเรื่องนี้ต้องมาก่อน เธอไม่อยากให้พลังของเธอต้องทำร้ายใครอีกแล้ว...

     "เข้าไปด้านในกันเถอะ" ชายหนุ่ยเอ่ย ก่อนที่จะสแกนลายนิ้วมือเพื่อปลดล็อคประตู เวโรนิก้ารู้ได้ถึงหัวใจของเธอที่เต้นเร็วขึ้น เธอก้าวตามชายหนุ่มเข้าไปในบ้านพร้อมจับชายเสื้อของชายหนุ่มไว้แน่น ก่อนที่จะได้ยินเสียงใสของใครบางคนพูดขึ้น

     "คุณพาใครมาน่ะแคป?"

     เจ้าของเสียงใสตรงหน้าของเวโรนิก้าเป็ญหญิงสาวผมยาวสลวยสีน้ำตาลแดง เธอใส่ชุดเดรสสีดำยาวถึงหัวเข่า พร้อมกับแจ็คเก็คหนังสีแดงเข้มที่ดูเข้ากันราวกับถูกออกแบบมาเพื่อหญิงสาวโดยเฉพาะ เวโรนิก้าคาดว่าเธอคือวันด้า แม็กซิมอฟฟ์หนึ่งในทีมของกัปตันอเมริกา

     วันด้ามองมาที่เวโรนิก้าเล็กน้อยก่อนที่จะเบี่ยงสายตาไปที่สตีฟเพื่อรอคำตอบ "ไว้บอกกับทุกๆคนพร้อมกันจะดีกว่า" ชายหนุ่มไม่ตอบโดยทันที แต่กลับเลือกที่จะรอบอกคนที่เหลือพร้อมๆกัน เพื่อที่เด็กสาวจะได้แนะนำตัวทีเดียว

    "เข้าใจแล้ว ฉันจะไปตามคนอื่นๆมาให้" วันด้ามองมาทางเด็กสาวครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเดินไปตามสมาชิกคนอื่นๆ 

     เมื่อวันด้าเดินหายไปจากสายตา สตีฟหันกลับมามองคนด้านหลังที่กำลังเกาะชายเสื้อของเขาไว้แน่น "วันด้าเป็นคนใจดี ไม่ต้องกลัวหรอก" เขาเอ่ยปลอบประโลม ไม่แปลกที่เด็กสาวจะรู้สึกกลัว เพราะเธอเองก็รู้จักกับเขาได้ไม่ถึงวัน แถมไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมอีกด้วย "เข้ามานั่งก่อน คนอื่นๆกำลังมาแล้ว" สตีฟพูดขึ้นก่อนที่จะเดินนำเข้าไปในห้องนั่งเล่น 

     เวโรนิก้าเพียงแค่ส่งเสียงตอบรับในลำคอเท่านั้นพร้อมกับเดินตามสตีฟไปอย่างติดๆ เป็นห้องนั่งเล่นที่ไม่มีอะพิเศษ มีแค่โซฟาสองตัว และมุมดูทีวีเล็กๆเพียงเท่านั้น ดูรวมๆก็อบอุ่นดี เวโรนิก้านั่งลงบนโซฟาตัวตรงกลางห้อง ส่วนสตีฟเลือกที่จะยืน  และแน่นอนว่าเธอตื่นเต้น พวกเขาคือฮีโร่ที่เธอเห็นในทีวีอยู่บ่อยครั้ง ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นอาชญากรไปแล้วก็เถอะ 

     ไม่นานหลังจากวันด้าไปตามคนอื่นๆ ในที่สุดพวกเขาก็มากันครบแล้ว พวกอเวนเจอร์ตัวเป็นๆยืนอยู่ข้างหน้าเธอไม่กี่นิ้วเท่านั้น เวโรนิก้าไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าชีวิตของเธอจะต้องมาเจอกับคนพวกนี้!

     "วันนี้เรามีแขกพิเศษซะด้วย!" ชายผิวสีเป็นคนเอ่ยขึ้น เขามองมาที่เวโรนิก้าด้วยสายตาแพรวพราวราวกับได้ของเล่นใหม่ เดาไม่ผิดก็คือแซม วิลสันหรือรู้จักกันในนามฟอลคอน "ไม่อยากจะเชื่อว่าแคปของเราพาหญิงเข้าบ้าน!" 


     "ขอล่ะแซม ให้เธอแนะนำตัวเองเถอะ" สาวผมแดงสั้นหรือให้เดาก็คงจะเป็นนาตาชา โรมานอฟพูดขัด เวโรนิก้าส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปหาสตีฟเนื่องจากเธอไม่รู้ว่าควรทำอะไรก่อน เธอเป็นคนเข้าสังคมไม่เก่งเสียเท่าไหร่..จริงๆแล้วคำว่าห่วยน่าจะเหมาะกว่า แต่คำตอบที่เธอได้รับคือการพยักหน้าเพียงเท่านั้น ซึ่งก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่นิด เด็กสาวหายใจเข้าเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มพูด "ฉันชื่อเวโรนิก้า เฟรย์...สตีฟเป็นคนช่วยฉันเอาไว้"                                                                                                                                                            


     "สตีฟหรอ?" แซมพูดด้วยน้ำเสียงเชิงแซวพร้อมกับขยิบตาให้กับสตีฟที่ตอนนี้สีหน้าดูเหมือนจะไม่จอยเอาเสียเลย                                        

     "อย่าไปสนใจเขาเลย ว่าแต่..เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงมาอยู่ทีนี้?" นาตาชาเป็นคนถาม

     "ฉันต้องการให้พวกคุณช่วย" เธอยื่นแขนของเธอให้กับพวกเขา วันด้าจับแขนเธอเข้าไปดูใกล้ๆพร้อมกับตั้งคำถาม 


     "มันคืออะไรกัน?"                             


     "พลังของฉันเอง..เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย แล้วก็ไม่รู้วิธีควบคุมน่ะ สตีฟบอกว่าคุณอาจจะช่วยได้" เวโรนิก้าหันไปมองวันด้า พวกเขาคือความหวังและโอกาสเดียวที่เธอมีอยู่ตอนนี้ และเธอก็หวังว่าอะไรก็ตามแต่ที่พวกเขาจะทำมันจะสำเร็จ

     "แล้วครอบครัวเธอล่ะ" นาตาชาถามขึ้นบ้าง "พวกเขารู้หรือเปล่า?" 

     "แม่ฉันตายแล้ว" เธอก้มลงมองฝ่ามือของตนเองที่มีพลังสีม่วงไหลเวียนอยู่ "สามปีก่อน.."

     "แล้วมีพี่น้องหรือเปล่า?" แซมเอ่ยถาม
  
     และนี่เป็นคำถามที่เธอไม่อยากจะได้ยินที่สุดแล้ว


     "...เคยมีน้องชายฝาแฝดน่ะ แต่เขาจากไปแล้วเหมือนกัน" เวโรนิก้ายิ้มเศร้า ภาพเหตุการณ์วันนั้นโผล่แวบเข้ามาในหัวราวกับมีคนเปิดสวิตซ์ "ขอไปห้องน้ำหน่อยนะ พอดีมือเปื้อนน่ะ" 


     เวโรนิก้าเดินออกมาจากห้องนั่งเดินไปจนถึงสวนหลังบ้าน เธอรู้ว่านั้นเป็นข้ออ้างที่ไร้สาระสิ้นดี แต่แค่นึกถึงเหตุการณ์วันนั้น เธอก็ไม่สามารถกั้นน้ำตาได้อีกต่อไป 

     มีผลกระทบต่อจิตใจของเธอมากเกินไปจริงๆ


     เสียงกรีดร้องทรมานของเด็กชายดังเข้ามาในหัวของเธอ ภาพของเขาตะเกียกตะกายจากกองไฟเพื่อเอาชีวิตรอด ในขณะที่เธอได้แต่ยืนดูเท่านั้น 


     'ช่วยด้วย! เวร่าช่วยด้วย!'


     พอแล้ว...


      ‘เวร่า..ได้โปรด...หยุด’


      พอเสียที!


     "อึก... " ภาพนั้นยังติดตาเธอมาจนถึงทุกวันนี้ ถ้าเธอแข็งแรงกว่านี้ละก็..ถ้าวันนั้นเธอไม่เอาแต่กลัวละก็ พวกเขาก็คงไม่ตาย ทุกอย่างเป็นเพราะเธอ..เป็นเพราะความอ่อนแองี่เง่านี่แท้ๆ!

     เวโรนิก้าแทบจะไม่มีแรงยืนแล้วด้วยซ้ำ..

     ในขณะที่เด็กสาวกำลังจะล้มลงกับพื้น ชายร่างสูงรับร่างของเธอเอาไว้ได้ทันและเขากอดเธอไว้แน่น 

     "ไม่เป็นไรแล้ว..ทุกอย่างจะโอเค ฉันสัญญา.."

     นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่เวโรนิก้าได้ร้องไห้ต่อหน้าใครสักคน

.

.

.

    "ขอโทษด้วย..สำหรับเรื่องเมื่อกี้" 

     หลังจากได้ร้องไห้ปลดปลอย เวโรนิก้าเหมือนได้สติกลับคืนมา เธอรู้สึกอายมากทีเดียวที่ต้องมาร้องไห้เป็นเด็กต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะคนอย่างสตีฟ เขาทำให้เธอรู้สึดีที่มีคนมาคอยแคร์ ซึ่งเธอไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เอาเสียเลย เธอไม่อยากให้เขาเข้ามามีส่วนเกี่ยวในชีวิตเธอไปมากกว่านี้อีกแล้ว เพราะสุดท้ายเขาและเธอก็ต้องจากกันอยู่ดี ในเมื่อเธอเพียงแค่ต้องการความช่วยเหลือจากเขาเท่านั้น  

     "ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแบบนี้ค่อนข้างอ่อนไหวน่ะ...ฉันเองก็เคยเสียคนรักไปเหมือนกัน" เขาตอบกลับเสียงแผ่วในประโยคสุดท้าย เวโรนิก้าไม่สนใจที่ถามรายละเอียด เธอหลับตาลงเพื่อรับลมเคลียร์สมองก็เท่านั้น 

     "สตีฟ ขอมีดฉันคืนได้ไหม?" เธอเองก็เพิ่งนึกได้ว่าเธอยังไม่ได้มีดของเธอคืนเลยตั้งแต่ที่โรงแรม ปกติเธอไม่เคยเก็บมันไว้ไกลตัวเลยสักครั้งเดียว 

     "เป็นของสำคัญหรอ?" เขาถามพร้อมกับยื่นมีดทั้งสองคืนให้กับเธอ

     "แม่บอกว่าเป็นของพ่อฉันน่ะ เขาให้เรามาคนละอัน จนกระทั่งเขา...." เวโรนิก้าหยุดพูดกระทันหันเมื่อคิดถึงสิ่งที่เธอกำลังจะพูด แม่ของเธอบอกว่ามันเป็นของต่างหน้าจากพ่อผู้ลี้ลับของเธอ เขาให้เธอกับน้องมาคนละอัน จนกระทั่งเขาตายนั่นล่ะเธอจึงเก็บมันมาไว้กับตัว 

     "เข้าไปด้านในกันเถอะ เริ่มหนาวแล้ว" เวโรนิก้าเป็นคนตัดบทสนทนาระหว่างเธอกับสตีฟไว้เท่านี้ เพราะเขารู้เรื่องเธอมาเยอะเกินพอแล้ว และเธอยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกมาก ระลึกความหลังคงต้องพักไปก่อน

     เวโรนิก้าเดินนำสตีฟกลับเข้ามาด้านใน คนอื่นๆยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เธอเดินไปนั่งลงข้างๆกับวันด้า ส่วนสตีฟยืนพิงหน้าต่างอยู่ข้างๆกับนาตาชา สถานะการณ์ตอนนี้ค่อนข้างน่าอึดอัดเพราะไม่มีใครพูดอะไรทั้งสิ้น "เอิ่มมม...มีใครอยากสั่งพิซซ่าไหม?" แซมพูดโพล่งออกมาเพื่อกู้สถานการณ์ แต่ดูเหมือนจะไม่มีใคนสนใจเขาแม้แต่น้อย "หรืออาหารจี-"

     "วันด้า เธอพอจะช่วยอะไรได้ไหม?" สตีฟพูดขัดแซมด้วยสีหน้าเคร่งเครียดที่ชอบทำเป็นประจำ จนเป็นซิกเนเจอร์ไปแล้ว

     "คงต้องลองดู" 

     "เริ่มได้เมื่อไหร่"
     
     "คงต้องพักกันหน่อย พวกคุณเดินทางมาทั้งวัน หักโหมเกินไปมันจะไม่ดี" วันด้าตอบด้วยน้าเสียงอ่อนโยน เธอไม่ใช่คนอย่างที่เวโรนิก้าคิดไว้แม้แต่น้อย คนอื่นอาจจะคิดว่าเธอเป็นตัวอันตราย แต่เวโรนิก้าสัมผัสได้ว่าเธอเป็นคนใจดีพอตัว ถึงแม้จะเพิ่งเคยเจอกันไม่กี่ชั่วโมงแต่เธอยังยินดีที่จะช่วยคนแปลกหน้าอย่างเวโรนิก้าอีกด้วย 

     "ถ้างั้นฉันโทรสั่งไก่ทอ-"

     "'งั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้ แล้วพรุ่งนี้เราจะมาคุยเรื่องนี้กันใหม่" เป็นอีกครั้งที่แซมโดนพูดขัด เขาทำหน้าทำตาใส่สตีฟพร้อมบ่นพึมพำก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง "สตีฟ ขอคุยด้วยหน่อย" สตีฟกับนาตาชาเดินออกไปพร้อมๆด้วยหน้าตาเคร่งเครียด เวโรนิก้าเห็นพวกเขาคุยอะไรกันสักอย่างอยู่หลังบ้านที่เธอเพิ่งเดินเข้ามา

     ส่วนในห้องตอนนี้เหลือเพียงแค่เธอกับวันด้าเท่านั้น

     "เอ่อ..วันด้า" ก่อนที่วันด้าจะลุกออกไปจากห้อง เวโรนิก้าตัดสินใจที่จะถามสิ่งที่เธอสงสัย "ทำไมถึงช่วยฉันล่ะ?" 

     วันด้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่จะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาสั่นไหว 

     "เพราะฉันรู้ดีว่าการที่ต้องสูญเสียอีกครึ่งนึงไปมันเจ็บปวดขนาดไหนยังไงล่ะ"


     
  -------------------------------------------------------------------------------------------------------------
คุยกานนน

ครบ100%แล้วค่า ทุกคำจำได้ไหมคะ ว่าวันด้าก็เคยมีแฝดน้า พวกนางเข้าใจกันดีค่ะ

ส่วนเรื่องพระเอกยังไม่แน่ใจนะคะ เพราะหลายๆคนยังไม่ออกเลยยยย 

โหวตเรือใครเม้นท์มาทีนะคะ><

 ส่วนตอนนี้ให้แคปทำคะแนนไปก่อนเนอะ เพราะเดี๋ยวพี่เทพทั้งสองจะมาแล้วววว

ปล.ช่วงกลางๆอาจดูแปลกหน่อยนะคะ แต่งในโทรศัพท์ เดี๋ยวมาแก้ให้ค่ะ

อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจ+ติชมให้กับไรท์ด้วยนะคะ ทุกๆคอมเม้นท์มีความหมายมากๆค่ะ❤️

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #14 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 12:19
    หือออ สงสารน้อง แต่พี่แคปทำคะแนนเบื้องต้นไว้ดีมากเลยค่ะ 55555 แต่พี่แคปก็จัดอยู่ทีมรักแรกมันแยกยากซะด้วย จะมีลุ้นกับหนูเฟลมมั้ยนะ
    #14
    1
    • #14-1 Ajfantasy (@Naaka) (จากตอนที่ 4)
      6 มิถุนายน 2562 / 14:35
      ต้องรอลุ้นดูค่ะ >< จะเอาชนะใจแคปได้ไหมน้าาา..
      #14-1
  2. #13 ssoomm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:31

    เรือกัปตัน

    #13
    0
  3. #12 BMtenMIND (@BMtenMIND) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 13:42
    อยากได้ฮาเร็มม
    #12
    0
  4. #11 paiwarn254800 (@paiwarn254800) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 13:27
    โถ่ววว
    กัปตันปลอบน้องหน่อยเร็วๆ
    #แม้ในใจยังเชียร์ปีเตอร์อยู่ก็ตาม
    #11
    0
  5. #10 ssoomm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 06:53

    รอค่ะ อยากอ่านต่อแล้ว

    #10
    0