[Fic Marvel] Flames of Veronica

ตอนที่ 2 : It didn't go well

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

     ภารกิจที่ว่าของเวโรนิก้าคือปราบคนชั่ว เธอเองก็ไม่ได้อยากเป็นฮีโร่อะไรแบบนั้นหรอกนะ แค่บังเอิญไปได้ยินเรื่องสนุกๆมากเท่านั้น(จริงๆแล้วก็คือแอบฟังนั้นล่ะ) เธอก็เลยอยากหาอะไรทำแก้เบื่อเล็กน้อย 


     คนพวกนี้เป็นผู้มีอิทธิพลพอสมควร เบื้องหน้าพวกมันสวมหน้ากากเป็นคนดี แต่ใครจะรู้ว่าพวกมันเป็นคนส่งออกอาวุธเถื่อนรายใหญ่ในนิวยอร์ก พวกนี้ทำงานกันเป็นกลุ่มใหญ่ มีคอนเนคชั่นทั่วนิวยอร์ก บริษัทที่พวกมันทำอยู่ก็เป็นเพียงแค่การฟอกเงินเท่านั้น สิ่งเหล่านี้เธอรู้มาจากฟิวรี่ทั้งหมด 

     เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนเวโรนิก้าทำรายงานอยู่ที่ห้องสมุดของโรงเรียนจนดึก ระหว่างทางเดินกลับบ้านเธอดันได้ยินคนพวกนี้วางแผนส่งของอยู่ที่ตรอกซอยลับๆ เธอเลยเผลอได้ยินมาเท่านั้น..แล้วก็ไม่ใช่แค่ได้ยินแค่อย่างเดียว เวโรนิก้ายังได้รู้อีกด้วยว่าพวกมันมาจากไหน แล้วทำงานให้กับใคร

     หลังจากสืบข้อมูลมาซักพักเพื่อความแน่ใจ เวโรนิก้าก็ตัดสินใจวางแผนที่จะลงมือแอบเข้าไปในโกดังส่งของคืนนี้ ไม่ใช่ว่าเธอหาเรื่องใส่ตัวหรอกนะ แค่อยากหาอะไรสนุกๆทำเท่านั้นเอง...



     ตอนนี้เธอยืนอยู่ไม่ไกลจากโกดัง เธอเห็นการ์ดเฝ้าประตูอยู่สองคนเท่านั้น แต่มั่นใจว่าข้างในต้องมีอีกแน่ เวโรนิก้าสวมชุดฮูดสีดำเพื่อให้กลมกลืนกับเวลากลางคืน เธอมีมีดเล่มโปรดอยู่สองเล่มเหน็บอยู่ข้างตัว เวโรนิก้าชื่นชอบศิลปะการต่อสู้เป็นพิเศษ ทำให้เธอเรียนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เหตุการณ์คืนนั้น

     เวโรนิก้าตัดสินใจที่จะจัดการกับการ์ดสองคนที่เฝ้าประตูก่อน ส่วนที่เหลือข้างในค่อยว่ากัน เด็กสาวค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆกับการ์ดทั้งสองที่กำลังคุยกันอย่างเมามันเกี่ยวกับกีฬาเบสบอลที่เพิ่งเริ่มแข่ง ทำให้พวกนั้นไม่ทันได้ตั้งตัว เธอใช้ด้ามมืดทุบเข้าไปที่ท้ายทอยของทั้งสองคนจนสลบเหมือด 

     "ง่ายกว่าที่คิดแฮะ"

     เวโรนิก้าหันซ้ายขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณรอบๆอีกแล้ว หลังจากนั้นเธอก็เริ่มขบวนการหาเหาใส่หัว โดยการเดินเข้าไปในโกดังเพื่อถ่ายรูปอาวุธเถื่อนไว้เป็นหลักฐานประจานพวกมัน 

     ในโกดังไม่ต่างจากที่เวโรนิก้าคิดไว้เท่าไหร่ มีแต่กล่องเต็มไปหมดที่ข้างในคงจะเต็มไปพวกอาวุธ 

     เธอเริ่มที่จะเปิดดูแต่ละกล่องเพื่อที่จะบันทึกภาพไว้เป็นหลังฐานเพื่อแจ้งกับตำรวจ แต่หลังเปิดไปแค่ไม่กี่กล่อง ความซวยก็มาเยือนเวโรนิก้าเสียแล้ว...

ติ๊ดดดดด
     
     เสียงดังเแหลมของสัญญาณกันขโมยดังขึ้นทั่วโกดัง ประตูทั้งหมดปิดจากข้างนอก ทำให้เวโรนิก้าไม่สามารถหนีออกมาได้ เธอหันไปมองรอบๆเพื่อหาทางหนี แต่สายตากลับไปเห็นบางอย่างที่ทำให้เธออยากจะบ้าตายในความสะเพร่าของตัวเอง เธอลืมเช็กกล้องวงจรปิด พวกมันคงแห่กันมาอีกเป็นโหลแน่

     "Sh*t!" ในเวลานี้ไม่มีอะไรเหมาะกับการสบถไปมากกว่านี้อีกแล้ว 

.

.

.

.

    แล้วก็เป็นไปอย่างที่เธอคิด พวกการ์ดแห่เข้ามาข้างในโกดัง พวกมันมีอาวุธครบมือ เวโรนิก้านับดูแล้วมีประมาณห้าคน เธอไม่เห็นโอกาสที่เธอจะรอดเลย พวกมันเป็นชายร่างกำยำ ต่างจากเธอที่เป็นแค่เด็กผู้หญิงอายุแค่สิบแปด! 


    เวโรนิก้าวิ่งไปหลบด้านหลังของตู้คอนเทนเนอร์ เธอมีแค่มีดสองเล่มต่างจากพวกมันที่มีอาวุธครบมือ เรียกง่ายๆว่าเสียเปรียบแบบสุดๆ 


    “หาให้เจอ อย่าให้หนีไปได้!” หนึ่งในการ์ดตะโกนขึ้น พวกมันเริ่มที่จะออกค้นหาตัวเธอ เวโรนิก้าพยายามคิดหาทางหนี แต่โอกาสที่จะรอดก็มีน้อยเหลือเกินเพราะทางออกมีแค่ทางเดียวเท่านั้น นั่นหมายความว่าเธอจะต้องฝ่าพวกการ์ดออกไป ซึ่งก็เหมือนการฆ่าตัวตายทางอ้อมดีๆนี่เอง แค่จำนวนคนก็กินขาดแล้ว


   “เป็นไงเป็นกัน” 


    เวโรนิก้าค่อยๆโผล่หัวออกไปเพื่อที่จะมองหาพวกการ์ด แต่พวกหนึ่งในพวกมันดันเห็นเธอเข้า


    “อยู่ตรงนั้น!”


 ปัง! ปัง!


     พวกมันยิงมาทางเธอสองนัด กระสุนปืนเฉียดเวโรนิก้าไปแค่นิดเดียวเท่านั้น เธอตัดสินใจที่จะวิ่งไปหลบหลังตู้คอนเทนเนอร์อีกอันเพื่อที่จะทำให้พวกมันสับสนในระหว่างที่เธอหาทางออกจากที่นี่  


 ปัง! 

 

   พวกมันยิงมาอีกครั้งคราวนี้กระสุนเฉียดแขนของเธอจนเลือดซิบ 


    “เวรเอ้ย!” เวโรนิก้าสบถ เธอไม่มีทางที่จะหนีออกไปได้เลย โอกาสรอดคือศูนย์ 


    นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เวโรนิก้ารู้สึกกลัว กลัวว่าเธอจะต้องใช้มัน พลังที่เธอเกลียดนักหนา พลังที่ทำลายชีวิตของเธอมาแล้วครั้งนึง


    ดูเหมือนว่าสวรรค์จะไม่เข้าข้างเธอเลย พวกการ์ดยังยิงเธออย่างไม่หยุดหย่อน ตู้คอนเทนเนอร์มีรอดกระสุนเต็มไปหมด เวโรนิก้าไม่มีทางเลือกแล้ว มีดสองเล่มไม่มีทางสู้กับปืนได้แน่ 


    เวโรนิก้ารวบรวมสติ เธอตั้งสมาธิทั้งหมดไปที่มือสองข้าง ความร้อนเริ่มก่อตัวขึ้นก่อนที่เปลวไฟสีม่วงจะปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือของเธอ


    ตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังรู้สึกอัดอั้นอย่างมาก เธอไม่ได้ใช้พลังของเธอมาหลายปี พวกกับความกลัวที่เธอกำลังรู้สึก พลังของเธอทะลักของมาจนเธอเกือบจะควบคุมไม่อยู่ 


    “อยู่ตรงนี้ยิงมันซะ!” การ์ดทั้งห้าคนวิ่งมาหาเธอกันหมดก่อนที่จะรัวปืนใส่เธอไม่ยั้ง 


    เวโรนิก้าสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะใช้พลังของเธอสร้างไฟเป็นเกราะป้องกัน การ์ดพวกนั้นตกใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่เกิดขั้น พวกมันยิงรัวยิ่งกว่าเดิม แต่กระสุนที่ถูกยิงออกมาไม่สามารถเข้าถึงตัวเด็กสาวได้เลย 


    “ไอ้พวกโง่” 

.

.

.

.

.

    ก่อนที่เวโรนิก้าจะได้มีโอกาสที่จะโจมตีกลับ เสียงโครมครามจากประตูทางเข้าทำให้พวกการ์ดหันไปโฟกัสกับมันแทนที่จะเป็นเธอ 


    เวโรนิก้าเองก็หันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สิ่งที่เธอเห็นทำให้ดวงตาของเธอต้องเบิกโพลง อ้าปากหวอ


   “มีใครต้องการความช่วยเหลือจากสไปเดอร์แมนเพื่อนบ้านที่แสนดีหรือเปล่า:)”


   วันนี้มันเป็นวันซวยอะไรของเธอวะเนี่ย!

.

.

.

.

.

.


    หลังจากที่รู้ว่ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมสู้ พวกการ์ดก็เปลี่ยนจากยิงเวโรนิก้าไปรัวใส่ไอ้แมงมุมที่ตอนนี้กำลังโหนใยทะยานอากาศไปมาแทน


    “โอ้โห นี่จะไม่ทักกันก่อนหรอ!” 


     ภาพที่เวโรนิก้าเห็นตอนนี้ทำให้เธออยากร้องไห้ สไปเดอร์แมนยิงใยใส่พวกการ์ดจนสิ้นฤทธิ์ เขาพูดไม่หยุดตั้งแต่โผล่เข้ามา จนถึงตอนนี้ก็ยังจะพูดกับพวกคนร้ายที่ตอนนี้นอนจมกองใยแมงมุม แล้วก็ไม่มีทีถ้าว่าจะหยุดพูดด้วย


    ภาระกิจนี้ควรจะเป็นภาระกิจลับ แต่ทำไมมันถึงกลับตาลปัตรเป็นแบบนี้ได้! เวโรนิก้าควรจะเข้ามาถ่ายรูปคลังอาวุธเพื่อเอาไปให้ตำรวจอย่างลับๆแล้วเดินออกมา ไม่ใช่มายืนดูสไปเดอร์แมนปราบคนร้ายอยู่แบบนี้!


    “ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าคุณผู้หญิง?!” สไปเดอร์แมนที่เพิ่งจะรู้ถึงการมีตัวตนของเด็กสาวรีบหันมาถาม การที่เธอไม่ตอบทำให้เขากังวลใจว่าเธอจะช๊อค


    แต่สไปเดอร์แมนหารู้ไม่ว่าเด็กสาวตรงหน้าของเขาไม่อยากจะสนทนาด้วยเลยสักนิด..




    เนื่องจากการไม่ได้ใช้พลังมาเป็นเวลานาน ทำให้เวโรนิก้าไม่สามารถควบคุมพลังของเธอได้อย่างเสถียร เธอสัมผัสได้ว่าตอนนี้พลังของเธอมันกำลังจะทะลักออกมา ไฟสีม่วงที่เหมือนจะหายไปแล้วเริ่มปรากฏขึ้นมาใหม่ เด็กสาวรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก ไม่ดีแน่หากคนอื่นรู้เข้า ชีวิตของเธอคงมีแต่เรื่องวุ่นๆเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อนโดยเฉพาะพวกคนพวกนั้น 


    สไปเดอร์แมนเห็นเด็กสาวยืนแน่นิ่งไม่ขยับ เขาพยายามจะเดินเข้าไปใกล้เพื่อที่จะพาเธอออกมา แต่ดูเหมือนจะเป็นความคิดที่ไม่ดีเท่าไหร่


    “อย่าเข้ามานะ!” เด็กสาวตวาดลั่น


    เวโรนิก้ารู้สึกถึงพลังของเธอที่เอ่อล้นออกมา เธอพยายามที่จะกดมันลงไปแต่เหมือนจะไม่สำเร็จ เปลวไฟสีม่วงเริ่มที่จะก่อตัวบนฝ่ามือของเธอมากขึ้นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆและไม่มีท่าทางว่าจะหยุด อย่างเดียวที่เวโรนิก้าคิดได้ตอนนี้คือเธอต้องออกจากที่นี่ให้ได้ เธอไม่อยากให้คนอีกคนเห็นเธอในสภาพแบบนี้


    “โว้ โว้ เกิดอะไรขึ้น!” สไปเดอร์แมนถามด้วยความตกใจ เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เด็กสาวตรงหน้าของเขานั้นเป็นอะไร ปีเตอร์รู้แค่ว่าเธอมีไฟสีม่วงออกมาจากตัวเหมือนแก๊ซรั่ว ซึ่งคงไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน  เขาตัดสินใจที่จะจับตัวเธอเอาไว้ก่อน รอให้แฮปปี้มาที่นี่เพื่อพาตัวเธอไปที่ตึก เพราะปีเตอร์เองก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นตัวร้ายแบบในหนังที่เขาเคยดูหรือไม่


   “ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง”


    สไปเดอร์แมนเริ่มที่จะยิงใยใส่เด็กสาวแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ไฟของเวโรนิก้าเผาใยของฝ่ายตรงข้ามได้ทั้งหมด 


    เวโรนิก้าให้ไปมองหาประตูทางออกที่ไอ้แมงมุมพึ่งพังเข้ามา มันอยู่ไม่ไกลจากเธอเท่าไหร่ เด็กสาวตัดสินใจหันหลังแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เธอสามารถวิ่งออกมาจากโกดังได้ แต่เวโรนิก้าก็ยังช้ากว่าสไปเดอร์แมนอยู่ดี 


    “ยกมือขึ้นเหนือหัว แล้วมอบตัวซะ!” สไปเดอร์แมนขู่


    ดูเหมือนว่าจะเป็นทางตัน ด้านหน้าของเวโรนิก้าก็คือสไปเดอร์แมนที่ตั้งการ์ดจะยิงใย ส่วนด้านหลังก็คือโกดังที่เธอเพิ่งจะวิ่งออกมา ส่วนด้านขวาเธอก็คือท่าเรือที่น้ำลึกหลายเมตร...


    เธอต้องกระโดด


    เวโรนิก้าตัดสินใจที่จะยิงลูกไฟสีม่วงนั้นออกไปในอากาศ จากนั้นเธอก็กระโดดตามเข้าไปในเปลวไฟ


    แล้วเด็กสาวก็หายไปในพริบตา หลงเหลือไว้แต่ละอองไฟสีม่วงสดก็เท่านั้น...


    ปีเตอร์แถบไม่เชื่อกับสิ่งที่ตนเองเห็น เด็กสาวเมื่อสักครู่หายวับเข้าไปในเปลวไฟ! เขาวิ่งไปดูที่ขอบรั้วแต่ก็ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่แล้ว


    เขาต้องรายงานมิสเตอร์สตาร์ก!

.

.

.

.

.

.

.


    หลายไมล์ห่างจากโกดังเก็บอาวุธมีเด็กสาวตัวเปียกปอนนั่งอยู่ริมแม่น้ำ 


    เวโรนิก้าสาบานได้ว่าเธอไม่รู้ว่าทำอะไรลงไป! สัญชาตญาณมันบอกให้เธอทำ แล้วพลังก็เธอก็พาเธอมาที่นี่! เวโรนิก้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอสามารถทำอะไรแบบนั้นได้ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน เธอใช้พลังเกินลิมิต มากกว่าที่ร่างกายของเธอจะรับได้เหนื่อยจนตาของเธอไม่สามารถลืมขึ้นได้แล้ว....



   “เฮ้ คุณ! เป็นอะไรไหม?! พูดอะไรหน่อ...” 


    สิ่งสุดท้ายที่เวโรนิก้ารู้สึกก่อนที่จะสลบไปก็คือสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของคนผู้นี้เท่านั้น...


    

    


    

100% 

     -------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ครบแล้วค่าา ใครเป็นคนมาช่วยหนูเวกันน้าาา ต้องลุ้นกันค่ะ:p

แล้วพลังของน้องนี่คืออะไร ได้มาจากไหนหรือจากใคร.....ไม่มีใครรู้ค่ะ ยกเว้นไรท์><


มาต่ออีก20%แล้วค่ะ สไปเดอร์แมนมาช่วยน้องเวแล้ว

ตอนที่สองมาแล้วค่ะ แต่มาแค่50% ก่อนนะคะ พวกพี่ๆอเวนเจอร์จะมาเร็วๆนี้แล้วค่ะ รอกันอีกนิดน้าาา พวกนางค่าตัวแพงงง

แต่ว่าหนูเวจะทำยังไงล่ะทีนี้ ต้องรอคนมาช่วยแล้วมั้งงง
อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้กันนะคะ <3
แล้วเจอกันค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #5 paiwarn254800 (@paiwarn254800) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 23:07
    ใครพูดตอนประโยคสุดท้าย?
    เดาไม่ออกเลย
    .
    .
    หรือเพราะเราโง่
    คงไม่ใช้
    #5
    0
  2. #4 paiwarn254800 (@paiwarn254800) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 13:21
    น้องสู้ๆ
    อย่าทำน้องนะใครก็ได้ช่วยน้องด้วย
    ปีเตอร์~
    #4
    2
    • #4-2 Ajfantasy (@Naaka) (จากตอนที่ 2)
      14 พฤษภาคม 2562 / 18:46
      จะใช่หรือเปล่าน้าาาา
      #4-2