Soldier Magical Girls

ตอนที่ 3 : [03] ผมชอบสาวน้อยเวทย์มนต์ที่สุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 มี.ค. 61



-สนามหญ้าไคเน่-


"โรคจิต..."

สาวน้อยผมทวิลเทลสีแดงถือปืนคู่สีเงินทำท่าขยะแขยง

"เอ๊ะ เดี๋ยวสิ ทำไมมันไม่เห็นเหมือนคราวก่อนเลยล่ะ!"

"หรือว่า? เพราะเปลี่ยนไม้คฆางั้นหรอ!?"

ครูสหมุนตัวไปรอบๆเพื่อดูชุดตัวเอง แล้วก็ท่าทางตกใจ
แต่เมื่อหมุนตัวไปรอบๆก็เกิดเอฟเฟคแสงประกายขึ้นรอบๆตัว

"อุแว่ะ! แว่ะ...."

สาวน้อยคนนั้นอ้วกออกมาทันใด

"มันขนาดนั้นเลยหรอ!?!!"

"ดูสารรูปตัวเองบ้างสิแกน่ะ!!"

พูดจบครูสก็ก้มมองดูชุดตัวเองชัดๆอีกครั้ง


"..."

"...มันก็...น่ารักดีเหมือนกันนะ!..."

". . ."

ทันใดนั้นก็มีเอฟเฟคแสงสว่างขึ้นมาพร้อมความระยิบระยับแปลกๆมากกว่าเมื่อกี้หลายเท่า


"อ้วกกก!"

เด็กสาวหันหลังไปอ้วกอีกรอบ พร้อมๆกับกลุ่มเด็กๆที่นั่งอยู่ตรงนั้น

"แล้วแสงเอฟเฟคนี่มันบ้าอะไรฟระ!!"

ขณะที่ครูสกำลังตกใจนั้นเอง เด็กสาวก็ได้ชักปืนยิงใส่อย่างรวดเร็ว
ทว่าเขาก็ได้ใช้ไม้คฆาขึ้นมาป้องหันเอาไว้ได้ทัน


"นึกว่าเป็นแค่ตาลุงโรคจิต ที่ไหนได้ ไม่ธรรมดา..."

"สามารถบล็อคการโจมตีของปืนกระบอกนี้ในระยะไม่ถึง 10 เมตรได้เนี่ย
แกคงไม่ธรรมดาอย่างที่พวกนั้นว่าจริงๆด้วยสินะ.."

เด็กสาวคนนั้นพูดออกมาเรื่อยๆ แต่ครูสก็ยังยืนงงอยู่

"ว่าแต่...ลูกกระสุนมันความเร็วเกือบมัคเลยนะเฮ้ย! แกป้องกันทันได้ยังไง!?"

"ก็...ประสบการณ์ล่ะมั้ง"

สายตาของครูสและเด็กสาวคนนั้นเปลี่ยนไปในทันทีที่ครูสพูดประโยคนั้นออกมา


"ประสบการณ์? ฮึ พูดเป็นเล่น อย่างแกเนี่ยนะ จะมาสู้ Gold Class อย่างฉันคนนี้ได้"

"นี่พวกเธอเป็นแบบนี้ทุกคนเลยรึเปล่าเนี่ย?"

"นี่แกฟังอยู่ไหมเนี่ย!?"

เด็กสาวทำท่าโวยวายแล้วชี้ปืนใส่หน้าครูส แล้วก็สงบลง


"แล้วก็นะ..แกบังอาจมาทำรุ่นน้องสุดที่รักของฉันได้ลงคอ..."

"ไม่ตายดีแน่!!"

หน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้นโกรธจัด

"ก็พวกนั้นมาทำร้ายฉันก่อน... พูดไปคงไม่ฟังสินะ"

ครูสทำหน้าเฉยๆและคิดในใจ


"ทำไมกันน้า...เด็กสมัยนี้เป็นแบบนี้กันไปหมด"

ครูสพูดและเดินหน้าไปหาเด็กสาวคนนั้นอย่างช้าๆ

"แกจะทำอะไรน่ะ! อย่าเข้ามานะ!"

เด็กสาวเล็งปืนไปที่หัวของครูสที่กำลังเดินเข้ามาหา

"ไม่ว่าอะไร ก็ใช้อารมณ์เป็นที่ตั้ง โดยไม่ใช้เหตุใช้ผล..."

ครูสเดินเข้าใกล้เด็กคนนั้นไปเรื่อยๆ

"แล้วก็...ทำผิดแล้วไม่ยอมขอโทษ..."

"แกโดนแน่!"

ทันใดที่ครูสเดินถึงตรงหน้า เด็กสาวก็ชักปืนยิงทันที 
แต่ทว่าครูสก็เอียงหัวหลบและหายไปจากด้านหน้าหญิงสาวคนนั้นทันที
ทำให้หญิงสาวคนนั้นทำท่าหวาดกลัวอย่างมาก


"ยะ-ยะ...อยู่ไหนแล้ว..."

เด็กสาวหันไปรอบๆ แต่ก็ไม่เจอครูสเลย


"..ถ้าอยากจะรอดไปล่ะก็..ขอโทษพวกเด็กที่เธอแกล้งเดี๋ยวนี้ซะ..."

เสียงโทนต่ำของครูสดังออกมาจากด้านหลังของเด็กสาว
เมื่อเด็กสาวหันไป ก็พบกับครูสที่นั่งยองๆจ้องตัวเองอยู่

"มะ-มะ..มะ..ไม่นะ!"

ปืนที่อยู่ในมือเด็กสาวเริ่มสั่น น้ำตาเริ่มซึม


"ยังไม่ยอมอีกงั้นหรอ..."

"ช่วยไม่ได้...ถ้าอย่างงั้นคงต้อง"

ทันใดนั้นเองก็มีคนใส่กุญแจมือครูสที่นั่งอยู่

"จับโรคจิตโลลิค่อนได้แล้วครับ!"

"อะ....เอ๊ะ..."

ครูสทำหน้างงๆ และเงยหน้าไปมองตำรวจที่ใส่กุญแจมืออย่างช้าๆ

"เดี๋ยว! ผมไม่ใช่
"

"ไปพูดกันที่โรงพักดีกว่านะครับ"

ตำรวจยิ้มกว้าง 


"แล้ว! ยัยเด็กนั่น!"

ครูสหันไปด้านหน้า ก็เห็นเด็กสาวคนนั้นกำลังวิ่งหนีพร้อมร้องไห้งอแง

"แง๊!! ฉันจะ...ฉันจะ..กลับไปฟ้องพี่ใหญ่! แง๊!!"

แล้วเด็กสาวคนนั้นก็หายไป ส่วนครูสก็โดนพาตัวไปโรคพัก
หลังจากนั้นก็พบว่าเข้าใจผิดทันที เนื่องจากเข้าโรงพักเดิมและพนักงานจำได้



หลังจากนั้นสามอาทิตย์ เหล่าทหารหน้าใหม่ก็ได้เข้ามาในค่ายฝึกกัน
ส่วนครูสก็ไม่ได้มีหน้าที่อะไรมากนอกจากดูแลความมีระเบียบของพลทหาร

และก็ไม่มีอะไร จนกระทั่ง ตอนเย็นในวันก่อนที่จะได้กลับบ้านไปพัก
ได้มีพลทหารท่าทางแปลกๆนายหนึ่ง เข้าเดินตรงมาหาพันเอกครูส
ที่กำลังจะนั่งมอเตอร์ไซต์กลับบ้าน


"อะ..อะ..เอ่อ คือว่า คุณคือ พันเอก ครูส ใช่ไหมครับ?"

ครูสที่กำลังจะขึ้นขี่มอไซต์ก็หันกลับมา

"ใช่แล้วล่ะ ทำไมหรอ"

"คะ-ครับ! ผม! พลทหาร แอนดริว คลาสม่า เรียกดริวก็ได้ครับ!"

พลทหารคนนั้นมีท่าทางตื่นเต้นแปลกๆ ทำให้ครูสงงนิดๆ

"งั้นถ้านายไม่มีเรื่องสำคัญจะคุยฉันจะกลับล่ะนะ"

"พันเอกก็เป็นโอตาคุสาวน้อยเวทย์มนต์เหมือนกันสินะครับ"

"อะ-เอ๊ะ!? ไม่ใช่ๆ ฉันไม่ใช่"

ทันใดที่ครูสปฎิเสธดริวก็หยิบรูปของครูสที่อยู่ในร่างสาวน้อยเวทย์มนต์ขึ้นมา

"นายไปรูปนั้นมาจากไหน!!"

"แหม~ พันเอกนี้ล่ะก็ แต่งซะกลางแจ้งขนาดนั้น คนเขาก็เห็นกันหมดสิครับ"

"นั่นมัน!..มีเหตุผลของมันอยู่!..."

ครูสท่าลนลานอย่างมาก

"แหม่...ผมเข้าใจหรอกครับพันเอก การที่จะห้ามใจจากสาวน้อยเวทย์มนต์เนี่ยมันยาก"

"ขนาดตัวผมยังเคยคิดจะคอสเพลย์เป็นสาวน้อยเวทย์มนต์แล้วโพสท่าน่ารักๆเก็บเอาไว้เลย"

ดริวพูดไปพร้อมทำท่ามีความสุข

"ไม่เข้าใจเลยนี่หว่า..."

ครูสคิดในใจ


"แล้วนาย...คิดว่ายังไงล่ะ..."

ครูสทำท่าอายๆแล้วถามไป


"มันก็ต้อง..."

"...ดีอยู่แล้วสิครับ!!"

"...เห๊ะ?"

ครูสท่าทางแปลกใจ

"ไม่ว่าอะไรที่เป็นสาวน้อยเวทย์มนต์ผมก็ชอบหมดแหละครับ!"

"แม้จะเป็นตาลุงก็ตาม แต่ถ้าชอบสาวน้อยเวทย์มนต์เหมือนกันแล้ว
ผมก็ถือว่าเป็นสายเลือดเดียวกันแหลครับ! ฮ่าๆๆๆ!!"


"คือฉันไม่ได้..."

ขณะที่ดริวกำลังหัวเราะดีใจอยู่นั้น ครูสก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่เงียบผิดปกติ


"ฮ่าๆๆๆ!!"

"ชู่ว์!...เงียบก่อน..."

ดริวเงียบทันใด แล้วครูสก็มองไปรอบๆ พร้อมกับชักปืนออกมาจากด้านหลังอย่างช้าๆ


"พลทหาร หมอบลง!"

"ครับ!!"

ปัง!!

ครูสหันปืนยิงไปที่ท้องฟ้าโล่งๆ แล้วมันก็ไปชนกับม่านพลังบางอย่าง เด้งออกมา
และครูสก็ลงจากมอไซต์ และหยิบคฆาออกจากกระเป๋า


"ทหาร จำไว้นี้คือเหตุฉุกเฉิน"

"และนี้แหละ คือเหตุผลที่ฉันจะบอก"


"พันเอก..."

ทันใดนั้นก็ปรากฎเด็กสาวลอยได้นับสิบ ลอยอยู่ตรงหน้าครูสและดริว


"เก่งดีนี่ ที่รู้ตัวว่าพวกเราซ่อนตัวอยู่น่ะ...ไม่งั้นคงได้หัวแก ไปแล้วล่ะนะ"

สาววัยรุ่นผมทองสว่างที่อยู่ตรงกลางพูดออกมา

"ใช้จำนวนเข้าสู้งั้นสินะ.."

ครูสมองหน้าเด็กพวกนั้นอย่างเฉยๆ แล้วดริวที่หมอบอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมานิดหนึ่ง แล้วก็ต้องตกใจ


"บะ-บะ-บะ-บ้าน่า!! สาวน้อยเวทย์มนต์ตัวเป็นๆงั้นหรอ!?"

"ไม่เสียใจเลยที่ครัทธาและเชื่อมาโดยตลอด!!"

"แล้วทำไมถึงมาที่นี้กันล่ะ!?"

ดริวตื่นเต้นอย่างมาก


"ฮื้อ? แกเป็นสาวกของพวกเรางั้นหรอกเหรอ?...ดีเลย.."

"เจ้าตาลุงนี่มันบังอาจมาทำร้ายเหล่าน้องสาวที่น่ารักของฉันได้ลงคอ"

"ครั้งนี้ฉันเลยจะมาตัดคอมันไปฝั่งดินซะ!...ไงล่ะ"

เด็กสาวใช้ดาบชี้หน้าครูส


"บะ-บทพูดก็สมจริง!!"

"ไม่อยากจะเชื่อ!!"

ดริวพุ่งพรวดลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ด้วยความดีใจ

"นี่นาย! อย่าลุกขึ้นมา"

ทันใดที่ครูสที่หันไปเตือนดริว ก็โดนหนึ่งในพวกของเด็กสาวยิงเวทย์มนต์เชือกใส่แขน
ทำให้ล้มและขยับไม่ได้

"ดริว..."

ครูสมองหน้าดริว แล้วตอนนั้นเองเด็กสาวที่ลอยอยู่ก็โยนดาบไปให้ดริวรับ


"พอดีเลย นายช่วยตัดคอเจ้าหมอนั้นส่งมาให้เราหน่อยได้ไหมล่ะ?"

"พอดีพวกเราไม่อยากแปดเปื้อน เลยขอฝากคนอย่างนายหน่อย...ได้รึเปล่า?"

เด็กสาวพูดขึ้นมาด้วยท่าทางยั่วยวน ดริวหยิบดาบและถือดาบเอาไว้ด้วยท่าทางลังเล

"ถ้านายช่วยเราล่ะก็ เราจะพานายไปด้วยก็ได้นะ ที่ของเราน่ะ..."

"แล้วที่นั้นก็มีอะไรน่าสนุกอีกมากมายรออยู่ด้วยนะ...พี่ชาย..."

เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนมากกว่าเดิม ทำให้ดริวมีท่าทางเหมือนจะอดใจไม่ไหว


"...ใช่แล้ว...สาวน้อยเวทย์มนต์น่ะ คือสิ่งที่ฉันหวังอยากจะเจอมานานแสนนาน"

"...เฝ้าภาวนา ทำทุกอย่าง...เพื่อที่จะให้ได้เจอ"


"นั่นแหละ นั่นแหละ...พี่ชาย อย่างนั้นแหละ"

ทันใดนั้นดริวก็ฟันดาบลงไปที่ครูส

"แต่ว่านะ...จะให้ฉันดูยังไง พวกเธอก็ไม่ใช่สาวน้อยเวทย์มนต์ที่ฉันรู้จักเลย..."

ที่ดริวฟันลงไปนั้นเป็นเชือกเวทย์มนต์ที่ผูกครูสอยู่ ทำให้ครูสลุกขึ้นยืนขึ้นมาได้

"พวกเธอมัน...สาวน้อยเวทย์มนต์ที่ไม่เข้าใจความเป็นสาวน้อยเวทย์มนต์!"

"พวกเธอมันสาวน้อยเวทย์เสื่อมชัดๆ!!"


"ชิ!...ใช้การไม่ได้งั้นหรอ"

เด็กสาวท่าทางหงุดหงิด ตอนนั้นเองครูสก็ได้ทำสัญญานมือ
กำมือขึ้นลง ชี้นิ้ววนไปรอบๆแล้วชี้ลง และใช้นิ้วไขว้กัน


"นี่มัน! สัญญานมือเฉพาะค่าย!?...แปลว่า..."

"จะโจมตีเป็นวงกว้าง...และสอยพวกนั้นลงมา เตรียมจับกุมด้วย...งั้นหรอ?"

ดริวคิดในใจ

"ครับ!"

และดริวก็วิ่งไปหาเชือกทันที

"แล้ว? นายจะทำยังไงล่ะ? คนตั้งขนาดนี้"

"Silver Class หกคน Gold Class สามคน ส่วนตัวฉันก็...Diamond Class เชียวนะ"

"จะทำยังไงดีล่ะ? ตาลุง"

ครูสเดินไปข้างหน้าช้าๆและชูคฆาไปด้านหน้า


"ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสง..."

"ขอให้พลังแห่งความรักและความสงบสุขจงสถิตอยู่แก่ข้าพเจ้า..."

"ดอกไม้แห่งท้องฟ้าเอ๋ย..บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งพื้นดินเอ๋ย จงมอบพลังให้แก่ข้า"

"สาวน้อยเวทย์มนต์...ผู้นี้ด้วยเถิด!"


พริบตานั้นชุดของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นชุดกาลาสีแบบเดิมกับเมื่อตอนอยู่ที่สนามหญ้า


"พวกเด็กๆนี่...ถ้าไม่เจ็บ ก็ไม่จำกันเลยสินะ..."

ครูสมองหน้าเด็กพวกนั้นและพูดอย่างจริงจัง


อ้วกกกก!

ทันใดนั้นเหล่าพรรคพวกของเด็กสาวก็หันหลังไปอ้วกทันที
เหลือแต่เด็กสาวที่กอดอกเฉยๆและทำหน้าขยะแขยง


"โรคจิต..."

"ฉันก็ไม่ได้อยากมีสารรูปแบบนี้สักหน่อย!!"


"พวกเรา นี่ไม่ใช่เวลาที่จะ"

เมื่อเด็กสาวมองไปตรงหน้า ครูสก็ไม่อยู่แล้ว 

"หรือว่า!?"

เพียงพริบตา ครูสก็ปรากฎอยู่ด้านหลังของพวกเด็กสาวและหมุนตัวเขกหัวโดยใช้หลังมือ
จนสามคนกระเด็นลงไปนอนบนพื้นทันที

แต่แล้วเขาก็หายไปต่อหน้าต่อตาอีกรอบ


"นี่มัน! อะไรกัน!?..."

ทั้งตัวเด็กสาวเองและพรรคพวก ก็ต่างตื่นตกใจกลัวและมองไปรอบๆด้วยความลนลาน
แต่เด็กสาวก็ไม่เห็นอะไรเลย นอกจากพรรคพวกตัวเองกระเด็นไปติดพื้นด้วยสาเหตุอะไรไม่รู้


"ความเร็วระดับนี้! พลังระดับนี้! มันอะไรกัน...เอาคนมาเยอะขนาดนี้ยังเอาไม่อยู่งั้นหรอ!?"

เด็กสาวมองไปรอบๆและคิดในใจ พร้อมกลัวตัวสั่น
ทันใดนั้น เมื่อเหลือตัวเด็กสาวคนเดียว ครูสก็ได้ปรากฎต่อหน้าเด็กสาวที่ลอยอยู่
พร้อมกับง้างขาพร้อมที่จะตอกหัวลงไป 

แต่เมื่อครูสเตะลงไป เด็กสาวก็ใช้สองแขนกันไว้ได้ทัน ทว่าแค่จับเอาไว้ได้ ก็เต็มกลืนแล้ว


"ขนาดระดับฉัน ยังเอาไม่อยู่...เจ้านี่..คริสตัลรึไงกัน..."

"แล้วก็...รูปหมี"

พริบตาเดียวเด็กสาวก็กระเด็นติดพื้นและในสลบทันที


"โห...พันเอก...."

ดริวที่หยิบเชือกออกมาก็เห็นกองสาวน้อยนอนอยู่และอึ้งอย่างมาก
จากนั้นดริวก็มัดเชือกพวกเธอเอาไว้ แล้วมาขอตามไปดูบ้านของครูส

แต่ระหว่างที่คุยอยู่นั้นเอง เมื่อหันกลับไปดู พวกเด็กสาวที่ถูกมัดก็หายไปแล้ว

ครูสแปลกใจนิดๆ แต่ไม่คิดมากอะไร จากนั้นก็พาดริวกลับบ้านไปด้วย



-บ้านครูส-


"กลับมาแล้ว..."

"วันนี้มาช้าจังเลยนะนายน่ะ"

"...พอดีมีหลายๆเรื่องก็เลยช้าน่ะ"

"เห๊..."

มิลาด้าที่กินไอติมแท่งอยู่ เอาผ้าเช็ดตัวคาดไว้ที่คอเนื่องจากพึ่งอาบน้ำเดินมา


"และก็นี่...ลูกน้องที่ทำงานฉันน่ะ พอดีเขาอยากมา..ก็เลย..."

ครูสเดินเข้าบ้านมา แล้วดริวก็เปิดประตูเข้ามาต่อ อย่างรวดเร็ว

"สวัสดีครับ...ขอรบกวน"

"ฮื้อ!!...พะ-พันเอก...เด็กคนนี้ใครกันครับ!?"

ดริวตกใจมากและหน้าแดงขึ้นมา จนทำท่าทางแปลกๆ

"เอ่อ...ก็...ผู้อยู่อาศัย"

"อาจารย์ย่ะ! ว่าแต่เจ้านี้ใครกัน?"

มิลาด้าเดินเข้าไปดูดริวที่ยืนเขินใกล้ๆ


"ผะ-ผะ-ผม! ติดตามสาวน้อยเวทย์มนต์มานานแล้วครับ!!"

"ชีวิตของผมต่อจากนี้! ผมขอให้เธอเป็นคนจัดการครับ!!..."

ดริวก้มหัว 90 องศาอย่างรวดเร็ว

มิลาด้าเดินเข้ามาใกล้ดริวอย่างช้าๆ 

ดริวปิดตาสนิท

ครูสยืนมองอย่างเฉยๆ


"ไม่อยากจะเชื่อ..."

มิลาด้าก็ผลักดริวล้มลงไปกับพื้น 

ดริวท่าทางตกใจและหน้าแดง

"ชะ-ช่วย...อ่อนโยนด้วยนะ..."

ดริวพูดแล้วหลบหน้าและเขินนิดๆ 

มิลาด้าเดินเข้ามาใกล้ จับขาทั้งสองข้างของดริวยกขึ้น


"ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนโรคจิตกว่าเจ้าครูสอยู่ด้วย!!"

"สมองของแกมันคงไม่ได้อยู่ที่หัวแต่เป็นที่ไข่งั้นสินะ!!"

"ก็ได้!! ฉันจะตอนมันออกให้หมดเอง!!!"

มิลาด้าใช้เท้าถีบไปที่หว่างขาของดริวด้วยความแรงและเร็ว

"ฉันไม่ได้โรคจิตนะเฮ้ย!!"

ครูสตะโกน

"บะ-บะ-แบบนี้..มะ-มัน ก็ดีเหมือนกันนะ!"

"อ่าห์! รู้สึกดีจังเลย!!"

ดริวร้องขึ้นมาด้วยความสุข ทำให้มิลาด้าก็หยุด พร้อมทำท่าขยะแขยง

"นี่ครูส มีรองเท้าสเก็ตน้ำแข็งไหม?"

"มีสิ อยู่ข้างๆนี่เอง...ทำไมหรอ?"

มิลาด้าเดินไปหยิบรองเท้าสเก็ตหนึ่งข้างมาใส่ และเดินตรงมายังดริว
ที่นอนงงอยู่ 

แล้วดริวก็เริ่มกลัว เนื่องจากจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากมิลาด้า


"....ตาย"

มิลาด้ายกขาทั้งสองของดริวขึ้นมาและจ่อเท้าของเธอที่ใส่รองเท้าสเก็ตอยู่ไปที่หว่างขา


"มะ-มะ...ไม่น้าา!!!"

มิลาด้าถีบด้วยความเร็วสูง...


วันนั้น แอนดริวก็ได้ไปนอนพักที่โรงพยาบาล...




~จบตอน~


...เจ็บ...

- -"

































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

3 ความคิดเห็น