Soldier Magical Girls

ตอนที่ 2 : [02] ผมคือสาวน้อยเวทย์มนต์ยังไงล่ะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มี.ค. 61



"คือว่านะ...เอ่อ..."

"นั่นพันเอกเขากำลังทำอะไรอยู่งั้นหรอ?"

ทหารยศร้อยตรีสองคนยืนมองครูสจากไกลๆ เห็นเขากำลังก่อสร้างอะไรบางอย่าง


"ลงโทษไงล่ะ ลงโทษ"

"เขากำลังลงโทษตัวเองเรื่องที่ว่าไม่ได้มาที่ค่ายสองวันโดยไม่ลาอยู่นี่ไง"

"ห๊า!?"

เมื่อพูดขึ้น นายทหารอีกคนก็ตกใจอย่างมาก

"แล้วก็ก่อนหน้านี่ พันเอกคนนั้นเขาก็ไปวิ่งสิบกิโลแล้ววิดพื้นกับซิทอัพอีกร้อยครั้งด้วยนะ
ทั้งๆที่เห็นว่าขาดงานไปเพราะช่วยเหลือคนแท้ๆ..."

"เห็นอย่างนี่แล้ว เราก็คงต้องเอาเขาเป็นแบบอย่างแล้วล่ะนะ"

"แล้วตกลง...ตอนนี่เขาทำอะไรอยู่งั้นหรอ"

นายทหารอีกคนชี้นิ้วไปทางครูสที่กำลังก่อสร้างบางอย่างอยู่คนเดียว


"เห็นว่าเป็นที่พักสำหรับพลทหารที่กำลังจะเข้าใหม่เร็วๆนี้น่ะ"

"เห๊ะ!? แล้วนั่นจะทำคนเดียวจริงๆงั้นเหรอ!?"

"น่าจะอย่างงั้นล่ะมั้ง...ทำเสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้วด้วย...
นี่ก็แย่งงานคนงานก่อสร้างไปพอสมควรเลย แต่ถึงอย่างงั้น ก็น่านับถือจริงๆเลยนะ คนอย่างนี่..."

นายทหารทั้งสองยืนมองครูสที่กำลังตากแดดยืนก่อสร้างอยู่คนเดียว

และค่ำวันนั้นครูสก็ได้ออกไปเพื่อไปรับมิลาด้า

"ผมมารับเด็กที่ชื่อมิลาด้าครับ" ครูสเดินไปพูดกับพนักงานหน้าเคาท์เตอร์

"คะ-ครับ?...ครับๆ..มิ..ลาด้า...อยู่ห้อง 537 ครับ เดี๋ยวจะติดต่อให้นะครับ..."
พนักงานแสยะยิ้มพร้อมกับพูดด้วยเสียงที่สั่นด้วยความกลัว

5 นาทีผ่านไป มิลาด้าก็เปลี่ยนชุดเก็บของลงมา และทั้งคู่ก็เดินออกจากประตูโรงพยาบาล


"นี่..." มิลาด้าเงยหน้าพูดกับครูสที่จูงมืออยู่

"อะไรเหรอ?" ครูสก้มหน้าตอบ

"ปล่อยมือฉันเถอะ"

"ทำไมล่ะ?"

"มันดีกับตัวนายเองนะ"

มิลาด้ามองไปรอบๆ มีแต่ผู้คนมองครูสด้วยสายตาแปลกๆ


"ไม่มีอะไรหรอกน่ะ คิดมากไปเอง"

"ช่วยด้วยค่า!! โจรลักพาตัวเด็ก!!"
หญิงคนหนึ่งตะโกนออกมา แล้วตำรวจที่เดินอยู่รอบๆก็วิ่งไปจับกุมทันที

"เดี๋ยวสิครับ! มาจับผมทำไม!?" ครูสพูดขณะที่กำลังโดนใส่กุญแจมืออยู่

"ดูยังไงก็เป็นพ่อลูกมากกว่าโจรนะครับ!" ครูสตะโกน

"ไม่ต้องพูด! ไปโรงพัก..." 

"เดี๋ยวสิครับ!!..." แล้วครูสก็โดนพาไปโรงพัก ตามด้วยมิลาด้าไปเป็นพยาน

เวลาผ่านไป 2 ชั่วโมง ครูสและตำรวจเคลียร์กันจนเสร็จ


"แหม่ เป็นพันเอกก็บอกกันก่อนสิครับ..."

"ก็จะบอกอยู่นี่ไง..."

"งั้นไปดีมาดีนะครับ!"

แล้วมิลาด้ากับครูสก็เดินออกจากโรงพัก

"ต่อไปก็พักที่บ้านฉันชั่วคราวก่อนสินะ..." ครูสถอนหายใจแล้วพูดออกมา

"ก็ตามนั้นแหละ พอดีที่พักเก่าฉันพังเลยขออยู่ไปก่อน"

"งั้นก็ได้ อนุญาต"


"ถึงกับพังบ้านเด็กเพื่อหลอกให้ไปอยู่ด้วยกันเลยงั้นหรอ!? คุณตำรวจ!!"

"ไม่ใช่เฟ้ย!!" ครูสตะโกนแทรกชายคนหนึ่งตะโกนเรียกตำรวจ และทันใดนั้น ตำรวจก็วิ่งเข้าจับกุมทันที

แต่ไม่นานครูสก็โดนปล่อยตัว เนื่องจากถูกจับไปโรงพักเดิม ทำให้ขากลับครูสระวังตัวกว่าเดิมมาก เวลาผ่านไปสักพัก ทั้งคู่ก็เดินทางไปถึงบ้านของครูส

"เห๊~ บ้านนายนี้ใหญ่เหมือนกันแหะ...นี่อยู่คนเดียวหรอ?"
มิลาด้ามองไปรอบๆบ้านด้วยความตะลึงเล็กน้อย

"ก็ใช่ งั้นเธอไปอยู่ห้องแรกของชั้นสองละกัน"
ครูสวางของที่ถือมาที่โซฟา

"ได้สิ งั้น"

"ระวัง.. มิลาด้า บ้านนี่ไม่ได้มีแค่พวกเรา"

ครูสดึงมิลาด้าที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว 
หน้าของเธอเฉียดลวดใสๆบางๆไปเพียงนิดเดียว

"นี่มัน..." มิลาด้าทำหน้าอึ้งและเหงื่อแตกนิดๆ หลังจากนั้นไฟทั้งบ้านก็ดับลง

"ไม่นึกว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ที่บ้าน"
ครูสจับมือมิลาด้าเอาไว้ท่ามกลางความมืด

"เดี๋ยวฉันจะเดินไปเปิดคัตเอาท์ของไฟก่อนนะ"
ครูสปลดลวดใสๆที่ขึงติดอยู่กับระเบิดมืออย่างช้าๆ แล้วหยิบมันออกมา 

"แต่ว่า บ้านนี้มันทึบเลยมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืดไม่ใช่หรอ?"
มิลาด้าที่ยืนอยู่ตรงขั้นบันไดถามไปด้วยความใสซื่อ แต่แล้ว ครูสก็หันมาและพูดอย่างมั่นใจว่า


"ที่นี่คือบ้านของฉัน ทำไมฉันถึงจะจำสถานที่ในบ้านตัวเองไม่ได้ล่ะ?"

"และเธออยู่ตรงนี้วางใจได้เลย..."

พูดจบมิลาด้าก็ทำท่างงๆ

"ทำไมนายถึงทำท่ามั่นใจขนาดนั้น—??"
ครูสใช้หมัดต่อยไปทางที่มิลาด้ายืนอยู่อย่างรวดเร็ว

จนชายใส่หน้ากากสำหรับมองกลางคืนที่กำลังจะลอบทำร้ายสลบไปทันที


"นี่นาย..."  มิลาด้าเงยมองครูส

"บ้านฉัน ก็เหมือนแขนเหมือนขาดีๆของฉันนี้เอง"

"และมดที่มาไต่แขนไต่ขาของฉันนั้น...ฉันจะปัดมันออกให้หมด"

"มิลาด้า ฉันฝากเธอแจ้งตำรวจด้วย..."

ครูสปิดตาลงและเดินไปทางห้องครัวอย่างช้าๆ


-ด้านโจร-

ณ ห้องเก็บของในครัว

"เห็นว่าจอร์จโดนไปแล้วนะครับ"

"ชั่งมัน เราจะดำเนินการตามแผนต่อ"
กลุ่มโจรที่เหลือสามคน กำลังสะเดาะกลอนประตูห้องเก็บของในห้อง

"เห็นว่าเป็นทหาร แต่ระบบรักษาความปลอดภัยก็ธรรมดาๆนี่หว่า อ่อนแอ"

"ถึงจะเป็นทหารมาก่อนก็เถอะ แต่เรามีกันตั้งสามคน แถมอาวุธครบมือแบบนี้ก็..."


"นี่พวกนายกำลังทำอะไรอยู่งั้นหรอ?"

ครูสปรากฎอยู่ด้านหลังของชายทั้งสามโดยที่ทั้งสามคนนั้นไม่รู้ตัวเลย

"ฉันคิดว่าฉันติดเครื่องช่วยฟังแล้วนะ!"

"มันไม่ได้พังสักหน่อย!"

"แล้วทำไมเราถึงไม่รู้สึกตัวเลยล่ะห๊ะ!?"

"ชั่งมันก่อนเถอะตอนนี้เราต้องฆ่ามัน!"

ชายทั้งสามลนลานและรีบควักปืนออกมาจ่อหน้าครูสที่หลับตาอยู่

แต่ทันใดที่ควักออกมานั้นเอง ครูสก็ใช้แขนเขาสับไปที่มือของชายคนที่ควักปืนออกมา
แล้วใช้มืออีกข้างจับกระบอกปืนและแย่งปืนมาได้ 
โดยใช้เวลาแค่เสี้ยววินาทีหลังจากควักออกมาเท่านั้น

"งะ-งะ-งั้นก็—!?"

ปังๆๆ!! ครูสใช้ปืนยิงไปที่ไว้อาวุธของชายทั้งสามทันที
ทำให้ชายทั้งสามตกใจกลัวจนตัวแข็งอยู่กับที่

"ตาลุงนี่เป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย!? ทั้งๆที่มองไม่เห็นอะไรเลยแท้ๆ!"

ทันใดนั้น ไฟก็ติด เนื่องจากครูสเดินไปเปิดคัตเอาท์อยู่ข้างในห้องเก็บของ 


"แล้วพวกนาย...จะเอายังไงต่อดีนะ"

พูดจบครูสก็เอาปืนจ่อหัวชายด้านหน้าสุด ทำให้ชายคนนั้นกลัวจนขาสั่น
แต่ทันใดนั้นเอง เสียงของรถตำรวจก็ใกล้เข้ามา

เมื่อตำรวจเดินเข้ามา ชายทั้งสามที่นั่งอยู่ ก็กระโจนเข้าหาตำรวจทันที

"ช่วยจับผมด้วยครับ!! ผมผิดไปแล้ว!!"

"ผมยังไม่อยากตาย!! และไม่อยากเวอร์จิ้นอีกต่อไปแล้วคร้าบ!!"

"แทนที่จะอยู่กับตาลุงปีศาจนี้ ผมขอติดคุกดีกว่าครับ!!"

ตำรวจแสยะยิ้มและมองไปที่ชายทั้งสาม

"เรื่องเวอร์จิ้น...ผมช่วยไม่ได้หรอกนะ.."


เวลาผ่านไป 5 นาที ครูสให้ปากคำเสร็จเรียบร้อย ส่วนโจรทั้งสี่คนก็ไปรอในรถแล้ว

"งั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ แล้วก็ระวังตัวด้วยล่ะครับ"
ตำรวจลุกออกจากที่นั่งและตรงไปที่ประตูบ้าน


"เฮ้อ~ จบแล้วสินะ นานๆทีตำรวจจะมีประโยชน์นะเนี่ย"
มิลาด้าเดินใส่ชุดนอนรูปหมีลงมาจากชั้นสอง

"!!?" ทันใดนั้น ตำรวจที่กำลังจะเดินออกไปก็เหลี่ยวมาเห็นมิลาด้า
แล้วก็เดินตรงไปหาครูสทันที


"...ช่วยไปให้ปากคำที่โรงพักด้วยนะครับ..."  ตำรวจเดินไปจับแขนครูสอย่างแน่น

"เอ๊ะ?...."

ในคืนนั้นครูสก็ได้นั่งรถตำรวจไปโรงพักพร้อมๆกับโจรที่มาปล้นบ้านตัวเอง...


-เย็นวันต่อมา-

หลังจากครูสเลิกงาน และกลับมาถึงบ้าน

"อ้าวไง กลับมาแล้วหรอ?"  

มิลาด้าที่นั่งโซฟาอ่านแมกกาซีน พูดขึ้นมาด้วยท่าทางที่เหมือนอยู่บ้านของตัวเอง

"...แล้วไหงเธอทำอย่างกับเป็นบ้านตัวเองไปซะงั้นล่ะ"

"มาพักชั่วคราวไม่ใช่รึไง? ได้บ้านใหม่รึยัง?"

ครูสถอดรองเท้าที่ประตูหน้าบ้าน
ทันใดนั้น มิลาด้าก็วางแมกกาซีนลงและหยิบมือถือขึ้นมา

"ค่ะ ค่ะ...ใช่ค่ะ หนูได้ที่พักแล้วนะคะไม่ต้องห่วง"

"อ๋อ...เป็นที่ของเพื่อนหนูเองค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ เขาใจดีจะตาย งั้นแค่นี่นะคะ..."

มิลาด้าพูดจบก็วางมือถือลงแล้วหยิบแมกกาซีนขึ้นมาอ่านต่อ



"..." ครูสนิ่งเงียบไปสักพัก

"ใครเป็นเพื่อนเธอฟระ!?"  ครูสตะโกนขึ้นและเดินไปหามิลาด้า

"อะ! นี่"  มิลาด้าโยนไม้คฆาสีฟ้าใส่ครูส และครูสก็รับไว้


"ฮื้อ?" ครูสมองคฆาแล้วทำท่างงๆ

"ก็ต้องมีติดตัวไว้บ้างไม่ใช่รึไง? เรื่องปกติของสาวน้อยเวทย์มนต์นี่นา" มิลาด้ากวักมือไล่

"ใครเป็นสาวน้อยเวทย์มนต์กันฟระ!? ฉันชายทั้งแท่งนะเฟ้ย!!"

"ถึงนายจะมีแท่งนั้น แต่ก็ใช่ว่าจะลบล้างความจริงที่นายสามารถใช้คฆานั้นได้หรอกนะ"

มิลาด้าวางแมกกาซีนลง มองหน้าครูสและพูดอย่างจริงจัง


"เดี๋ยว...เธอว่ายังไงนะ... ฉันก็นึกว่าใครๆก็ใช้ได้ซะอีก..." ครูสทำท่าตกใจ

"จะบ้ารึไง? เวทย์มนต์นะ ไม่ใช่ห้องน้ำสาธารณะ ที่ใครจะใช้ก็ได้"

มิลาด้าเท้าคางพูดออกมา

"แต่ตอนนั้น..."


"อ๋อ...ตอนแรกนั้น ฉันกะจะแกล้งให้นายหน้าแตกเล่นเท่านั้นแหละ"

"เพราะยังไงฉันก็จะตายอยู่แล้ว ขอลากใครสักคนไปด้วยก็ดี แต่ว่ามันกลับ..."

มิลาด้าเอาหัวฟุบไปกับโต๊ะ

"แล้วมันเป็นไปได้ยังไงล่ะ?" ครูสทำท่างงๆ

"เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้หรอก" มิลาด้าเงยหน้าขึ้นมาพูด


"เอาเป็นว่า หวังว่านายจะค้นพบตัวตนเร็วๆละกัน"

"ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะเฮ้ย! แถมไม่อยากจะเป็นด้วย!"

มิลาด้าลุกขึ้น และหันหลังมามองครูส


"จะบ้ารึไง ฉันหมายถึงตัวตนของเวทย์มนต์นายต่างหากล่ะ"

"เห๊?..."  ครูสนิ่งไปชั่วขณะ


"อย่างของฉันก็...มีอาวุธเป็นมีดสั้นนี้ไง"

มีมีดสั้น 5 เล่มปรากฎขึ้นมารอบๆตัวมิลาด้า และลอยไปรอบๆ

"งั้นเองเหรอ... แล้วทำยังไงถึงจะรู้ได้ล่ะ?"

"นายก็ต้องใช้มันยังไงล่ะ..."

แล้วมิลาด้าก็เดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง

"ไม่ต้องห่วง ฉันมีของส่วนตัวอยู่แล้ว แล้วก็อย่าทำหายล่ะ ฉันผู้นี่เป็นคนให้กับมือเลยนะ"

มิลาด้าพูดลงมาจากชั้นสอง


"งั้น...หรอกหรอ?"  ครูสมองไปที่คฆาในมือตัวเอง



-วันรุ่งขึ้น ณ สนามหญ้าอเนกประสงค์ ไคเน่-


"สุดท้ายฉันก็ต้องมาทำหน้าที่บอดี้การ์ดให้กับกลุ่มเด็กของพวกผู้ใหญ่คนเดียวสินะ..."

ครูสถอดใจและทำหน้าเหนื่อยใจ ในขณะที่นั่งคิดอยู่ในร่มไม้ของสนามหญ้า
พร้อมกับดูเด็กๆวิ่งเล่นกัน

"หน้าเบื่อจังแหะ..."

"ค้นพบตัวตนงั้นหรอ?..." ครูสมองไปที่ไม้คฆาในกระเป๋าตัวเอง

"แล้วไหงฉันต้องมาข้องเกี่ยวข้องกับเด็กตลอดเลย..."


"ไอ้เจ้าพวกเด็กโง่! ถอยออกไปห่างๆตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ! ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของพวกแกนะ!"

เสียงของเด็กสาวคนหนึ่ง ตะโกนออกมาจากวงล้อมของเด็กๆ

"เด็ก...งั้นเหรอ?"  ครูสลุกขึ้นยืนอย่าวช้าๆ


"หนอยแน่พวกแก! ฉันจะไม่ทนแล้วนะ! ไม่ได้ตายดีแน่!!"

เสียงของเด็กสาวคนเดิม ตะโกนออกมาด้วยความโมโห

"ความมืดเอ๋ยจงสถิตอยู่แกข้า!!" 

ทันใดนั้นเองพวกเด็กๆที่รุมล้อมก็กระเด็นออกมาจากเด็กคนนั้น


"นี่มัน!?" ครูสหยิบไม้คฆาในกระเป๋าและรีบเดินไปในทันที


"ไม่ต้องพูดมาก! ฉันจะทำให้เด็กอย่างพวกแกได้รู้จักความเจ็บปวดซะบ้าง"

เด็กสาวคนนั้นจ่อปืนที่มีไฟสีม่วงแปลกๆออกมาจากปากกระบอก
ทำให้พวกเด็กๆ นั่งตัวแข็ง และกลัวจนน้ำตาไหล

"พ่อแม่พวกแกคงเลี้ยงพวกแกแบบไม่ให้เจอชีวิตเลยสิท่า ถึงเป็นซะแบบนี้..."

"ชีวิตน่ะนะ! มันคือการต่อสู้! ในโลกความจริงมันมีแค่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก 
และผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด ตายซะ...เจ้าพวกเด็กกระโปก"


"ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสง..."

ครูสเดินเข้ามาหาเด็กคนนั้นอย่างช้าๆ

"ขอให้พลังแห่งความรักและความสงบสุขจงสถิตอยู่แก่ข้าพเจ้า..."

"ดอกไม้แห่งท้องฟ้าเอ๋ย..บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งพื้นดินเอ๋ย จงมอบพลังให้แก่ข้า"

"สาวน้อยเวทย์มนต์...ผู้นี้ด้วยเถิด!"

ทันใดนั้น ก็ได้มีแสงประกายรอบตัวของครูส 


"นะ-นี่...มันอะไรกัน!?"  เด็กสาวมีท่าทางแปลกใจ


"ตกใจใช่ไหมล่ะ?...ฉันก็เหมือนกัน..."  ครูสพูดออกมาอย่างจริงจัง 

ในขณะที่ชุดกำลังเปลี่ยนรูปร่าง


"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า..."  เด็กสาวคนนั้นก้าวถอยห่างไปประมาณหนึ่ง


"แล้วอยากจะรู้ไหมล่ะ ว่าทำไมฉันถึงทำแบบบนี้ได้..." ครูสเดินเข้าใกล้เด็กสาวมากขึ้นเรื่อยๆ


"ก็เพราะว่าฉันน่ะคือ...สาวน้อยเวทย์มนต์ยังไงล่ะ..."

ทันใดนั้นชุดของครูสก็เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสั้นมากจนเห็นกางเกงในรูปหมีแว๊ปๆ
ถุงน่องยาวขาวเลยเข่า เสื้อกาลาสีของผู้หญิงสีขาวเอวลอย ถุงมือสีขาว
และมีกิ๊ปติดผมรูปหัวใจสีชมพูติดอยู่ที่ผมด้านซ้าย พร้อมกับที่มัดผมหูกระต่ายสีชมพู


"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า...จะมีโรคจิตอยู่ที่สนามเด็กเล่น!?..."

เด็กสาวท่าตกใจกลัว


"เอ๋?..."








~จบตอน~

สำหรับคนที่คิดไม่ออกว่าชุดเป็นยังไง ก็ประมาณนี้ครับ แค่อยู่ในคราบตาลุงล่ำบึ้ก




3 ความคิดเห็น

  1. #3 Thanutporn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:55
    รีบมาต่อนะค่ะไรท์





    ป.ล.เรื่องแนวดีค่ะ สนุกมาก
    #3
    1
    • #3-1 NaNikaz (@NaNikaz) (จากตอนที่ 2)
      25 เมษายน 2560 / 17:06
      -////-
      #3-1