Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 9 : Mr.M 09(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 692 ครั้ง
    2 พ.ย. 63



9

Keep your eyes.

Triple C&PT

                สัปดาห์แรกของการทำงานเป็นไปอย่างทุลักทุเลเเต่ก็ออกมาไม่ได้แย่มากสำหรับคนที่ทำงานครั้งแรกอย่างแบมแบม ไม่สิ งานเลขาครั้งแรกถึงจะถูก งานของคุณมาร์คมากอย่างที่คิด เเละเหมือนคุณมาร์คทำงานเท่าใด เลขาอย่างแบมแบมก็ต้องทำเท่ากัน จากที่คิดว่าจะย้ายออกจากเพนท์เฮาส์ที่คุณมาร์คยกให้ ก็กลับไม่ได้ย้าย ไม่สิ แบมแบมย้ายออกไปแล้ว เเต่ก็ได้เเค่ 3 วัน เขาก็ต้องย้ายกลับมาอยู่ที่เดิม

 ทำไมน่ะเหรอ...

                " คุณมาร์คจะเข้าบริษัทตอน 9.00 เช้าครับ เเต่ก่อนหน้านั้นคุณต้องจัดเตรียมอาหารเช้าให้ท่านด้วย อ้อ ผมลืมบอก เพนท์เฮาส์ห้องที่ 2 ของชั้นบนสุดคือของคุณมาร์คครับ ท่านพักอยู่ที่นั่น"

                "คุณจะบอกว่าผมต้องหาอาหารเช้าให้เขาด้วยเหรอครับนิโคล?"

                "ใช้ครับ ท่านจะตื่นตอน 6.00 รบกวนด้วยนะครับ คุณแบมแบม"

                นี่คือสิ่งที่นิโคลบอก อพาร์ทเมนต์ของยองแจห่างจากบริษัทราวๆ 30 นาที แบมแบมต้องเตรียมอาหารเช้าให้คุณเขาอีก เเล้วคิดดูว่าแบมแบมจะต้องตื่นตอนกี่โมง แบมแบมพยายามปรับเวลาเเล้วเเต่ก็เหมือนเขาโดนกลั่นแกล้ง กว่าจะได้เลิกงานก็เย็นจนบางทีอาจจะไปถึงค่ำ นอนไม่ค่อยพอ ประสิทธิภาพการทำงานก็ลดลงจนเผลอถูกคุณแอนนาลีนดุบ่อยๆ สุดท้ายก็ทนไม่ไหว จำต้องมาอาศัยอยู่ที่เดิม

                อาจเป็นเพราะช่วงนี้บริษัทกำลังเติบโตเเละทำสัญญากับหลายๆประเทศ มันอาจทำให้งานมันหนักไป แบมแบมบอกตัวเองอย่างนั้น เขาคิดว่าหากทุกอย่างเข้าที่เข้าทางมากกว่านี้เเล้ว เขาจะกลับไปอยู่กับยองแจตามเดิม

                ห้องใหญ่ๆหรูๆทำแบมแบมเริ่มชินขึ้นมานิดนึงเเล้ว เขาถูกคุณแอนนาลีนสอนจนปรับเปลี่ยนความคิดมุมมองไปจากเดิม เขาเริ่มจะรู้จักสังเกต เเละเริ่มรู้ถึงความแตกต่างระหว่างสิ่งของธรรมดาเเละของราคาแพง ราวกับว่าหน้าที่การงานมันกำลังบีบบังคับแบมแบมออกจากตัวตนของตัวเองอยู่ ตัวตนที่เป็นเพียงพนักงานในร้านดอกไม้ ให้กลายมาเป็นสิ่งที่บริษัทต้องการ

                เป็นหน้าตา เป็นภาพลักษณ์ให้ดูดีมีราคาค่างวดพอที่จะข้างกายท่านผู้บริหารใหญ่อย่างมาร์ค ต้วน...

                "เฮ้อ...น่าเบื่อชะมัด"

แบมแบมบ่นหลังจากที่ทำความสะอาดห้องทั้งหมดด้วยมือของตัวเองเสร็จ เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ วันหยุดที่ทางบริษัทกำหนดขึ้น

แบมแบมเลยได้สิทธิ์ในการพักผ่อนสักทีหลังจากต้องฝืนทำงานหนักๆมาเกือบสัปดาห์ อันที่จริงเเล้วเพนท์เฮาส์มีบริการเมดที่จะคอยมาดูแลทำความสะอาดให้ทุกอาทิตย์อยู่เเล้ว เเต่แบมแบมปฏิเสธบริการนั้นไป

                เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งย่ามในพื้นที่ส่วนตัวของเขามากนักโดยเฉพาะคนไม่รู้จัก เเค่ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองตลอดเวลามันก็มากพอเเล้ว มันเหมือนเขากำลังถูกคุกคาม ทั้งๆที่มันไม่ได้มีอะไรเลยก็เถอะ

                แบมแบมอาจจะดูหนังมากเกินไปเลยจิตตก เขาถึงพยายามทำความสะอาดเองแล้วหาที่ซ่อนกล้องเหมือนกับในหนัง เเต่ก็ไม่เจอ แถมพอมาคิดๆดูเเล้ว จะมีคนทำแบบนั้นไปทำไมกัน ถ้าไม่ใช่โรคจิตน่ะ สงสัยแบมแบมต้องคิดมากเกินไปแล้วแน่ๆเลย

                ว่าเเต่ว่า...คิดถึงพี่จินยองจัง

"ฮัลโหลพี่จินยอง แบมเองนะครับ"

เสียงใสกรอกลงไปยังสมาร์ทโฟนเครื่องหรูที่มาร์ค ต้วนให้มา ขณะกลิ้งกายไปมาอยู่บนเตียงนุ่มโดยที่ไม่ทันระวังตัวเลยว่า ชุดที่ตัวเองสวมใส่ มันเป็นเพียงชุดคลุมอาบน้ำคอกว้างๆสีขาวบางๆเท่านั้น

 

 

"อึก..."

เสียงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากดังออกมาจากลำคอแกร่งของมาร์ค ต้วน ขณะที่สายตาคู่คมยังจับจ้องไปที่ไอแพดในมือ ที่ภายในจอมันฉายภาพของเรือนร่างบอบบางอันแสนเซ็กซี่ของใครบางคน กำลังกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงอยู่ นี่แบมแบมจงใจจะยั่วหรือเปล่านะ...

ต้องเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายดีล่ะที่วันนี้เป็นวันหยุด ใจจริงผมอยากจะแกล้งให้แบมแบมมาอยู่เป็นเพื่อนผม เเต่เห็นท่าทางเหนื่อยๆของเขาเเล้วผมกลับสงสาร อา...เวลาแบมแบมเหนื่อยนี่มันก็เซ็กซี่ไปอีกแบบนะ เเต่ไม่เอาดีกว่า ผมไม่อยากจะใช้งานเบบี้ผมหนักเกินไป กลัวว่าเขาจะเหนื่อยเเล้วพาลเกลียดผมขึ้นไปอีก

                ตลอดเวลาที่ทำงานมันทำให้ผมรู้ข้อดีอีกอย่างของแบมแบมว่าเขาเป็นคนที่จริงจังมาก หากเขาตั้งใจจะทำอะไรเขาก็ทำมันอย่างดีที่สุด นับเป็นเสน่ห์อีกข้อหนึ่งที่ทำให้ผมหลงใหลในตัวเขามากขึ้นอีก ลองคิดดูสิ ว่าถ้าคนแบบนี้หลงรักและปักใจอยู่ที่ผม เขาจะมอบกายถวายตัว เอ้ย ถวายหัวให้ผมเพียงใด เเค่คิดมันก็รู้สึกดีมากๆเเล้ว

                และยิ่งมาประกอบกับรูปร่างบอบบางอ้อนแอ้น ผิวสีน้ำผึ้งที่นวลเนียนดูนุ่มลื่นมือไปหมดแบบนี้ ให้ตายสิ ผมกลัวเหลือเกินว่าหากได้เขามาจะอดใจ

 

ห้ามตัวเองยังไงให้ไหวไม่ขยำขยี้จนเขาช้ำ เพราะเเค่ดูจากจอ มองห่างขนาดนี้ ในหัวผมมันก็จินตนาการไปไกลลิบแล้วว่าจะทำยังไงดีถ้ามีร่างนี้มานอนกอด

                ชักจะรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวซะแล้วสิ...

                "คุณมาร์คครับ"

เสียงนิโคลดังขึ้นมาขัดจังหวะ ทำให้มาร์คต้องรีบพลิกหน้าจอไอเเพดให้คว่ำลงทันทีโดยที่ตัวเองไม่ทันรู้ตัวว่า กำลังทำท่าทางแปลกๆให้นิโคลสงสัยเข้าเเล้ว มาร์คทำไปตามสัญชาติญาณที่เรียกว่า หวงของ โดยที่ตัวเองไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังทำให้นิโคลรู้สึกว่ามาร์คกำลังทำให้แบมแบมต่างจากเบบี้คนอื่น ไม่สิ แบมแบมกำลังทำให้มาร์คต่างไปจากเดิม

                "ว่าไง"

เสียงเรียบถามไม่ค่อยพอใจนัก ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันที่ไม่พอใจนิโคล เเละไม่อยากให้นิโคลมาเห็นภาพแบมแบมในชุดสุดวาบหวิวนี่ แบมแบมต้องเป็นของมาร์คคนเดียวสิ ให้มาร์คดูคนเดียว...

                "เครื่องบินสำหรับบินไปปารีสคืนนี้พร้อมเเล้วนะครับ"

                "ปารีส?"

                "ครับ เรามีนัดสัมมนากับคู่ค้าที่นั่น กำหนดระยะเวลา 5 วันครับ"

นิโคลรายงาน เพราะนี่เป็นแพลนงานเดิมที่เขาวางไว้ เขาเลยต้องสานต่อจนจบเเละอีกอย่าง เลขาที่เพิ่งจะเข้ามาใหม่ก็ดูเหมือนจะมีประสิทธิภาพที่ยังไม่สูงพอจะไปทำงานข้างคุณมาร์คที่ต่างประเทศได้

                "งั้นก็บอกแบมแบมซะ"

                "เเต่คุณมาร์คครับ ผมเกรงว่าจะไม่เหมาะ คุณแบมแบมเพิ่งจะทดลองงาน เกรงว่าจะ..."

                "นิโคล ฉันเป็นคนตัดสินเองว่าอะไรเหมาะหรือไม่เหมาะ จัดการที่ฉันสั่งให้เรียบร้อย ออกไปได้เเล้ว"

นิโคลค้อมหัวแม้จะไม่ค่อยเห็นด้วยนักก็ตาม เเต่ก็ยอมเดินออกจากห้องแต่โดยดี ไม่รู้สิ ถ้าถามความรู้สึกเขา คุณมาร์คกำลังเปลี่ยนไปจริงๆ

                "ปารีสงั้นเหรอ? สนุกแน่"

มาร์ค ต้วนพึมพำ

 

 

 

 

The Triple Enterprise

20:00

เสียงฝีเท้าที่ก้าวย่ำลงกับพื้นคอนกรีตเนื้อดีดึงเข้ามาใกล้ ก่อนจะได้ยินเสียงหอบหายใจที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวรีบเพียงใดของใครที่เพิ่งจะเข้ามา

ทำให้รอยยิ้มละมุนที่ติดประดับมุมปากของผู้บริหารหนุ่มเผลอยกขึ้นมาโดยไม่ทันรู้ตัว  ร่างสูงหมุนกายกลับมาเผชิญหน้าของแบมแบมที่กำลังวิ่งมาหาพร้อมกับหยุดอยู่ตรงหน้าด้วยความเหนื่อยอ่อน  แก้มใสที่ดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัสขึ้นสีแดงระเรื่อพอๆกับจมูกรั้นที่ขึ้นสีเพราะความเหนื่อยหอบและความหนาวเหน็บจากอากาศ

“You’re late.”

เสียงเรียบติดเย็นชาเอ่ยวาจาตำหนิคนตรงหน้า ยิ่งทำให้ร่างบางที่รูตัวว่าทำผิดก้มหน้าชิดอกด้วยความกลัว โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นถึงประกายตาที่ส่อแววความสนุกสนานที่ปนอยู่ในดวงตาคู่สวยของเจ้านายหนุ่ม

มาร์ค ต้วน ชอบนักล่ะที่สามารถแกล้งแบมแบมได้   ก็เวลาที่แบมแบมหงอยหรือเศร้าน่ะ มันน่ารักน้อยซะเมื่อไหร่

ขอโทษที่ช้าครับ แต่มันกะทันหันไปหน่อย แล้วแถวนั้นก็หาแท็กซี่ยากมาก ผม...

แบมแบมพยายามอธิบายเหตุผลที่ตัวเองสาย  แม้จะรู้ว่ายังไงมาร์คก็ไม่ฟังมันอยู่ดีก็ตาม  เขาไม่ได้ตั้งใจจะสาย แต่ทุกอย่างมันดูชุลมุนฉุกละหุก ไปหมดเลย

ใครจะคิดละว่าอยู่ๆในวันหยุดงานก็เข้าแบมแบม  คุณนิโคลติดต่อว่าเขาต้องไปปารีสกับคุณมาร์คกะทันหัน  เวลาเตรียมตัวก็ไม่มี

แพลนเดิมที่คิดว่าจะหายองแจเป็นอันต้องพับเก็บไป  เวลาเตรียมตัวไม่มีแล้ว ยังเสียเวลาไปกับการจัดกระเป๋าอีก เพราะเขาไม่รู้ว่าตัวเองต้องเอาหรือไม่เอาอะไรไปบ้าง  ก็นะ เขาไม่เคยไปปารีสนี่ 

ไหนจะความเครียดและความกดดันที่จู่ๆก็พุ่งขึ้นมา  เพราะเขาเพิ่งจะได้รับข้อมูลจากคุณแอนนาลีนว่ามันเป็นงานสัมมนาคู่ค้าประจำปีของ The Triple Enterprise คู่ธุรกิจทั่วโลกที่ร่วมงานกับบริษัทต้องมาที่นี่ ยิ่งทำให้แบมแบมกังวลไปใหญ่

กลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาด กลัวว่าจะทำให้บริษัทขายหน้า  กลัว กลัวไปหมดทุกอย่างเลย!

                “งั้นผมต้องแก้ปัญหานี้ให้คุณสินะ” 

มาร์คพึมพำกับตัวเองขัดประโยคของร่างบาง  ตอนแรกก็รู้สึกดีที่เห็นแบมแบมเหนื่อย  จะว่าไงดีล่ะ ท่าทางตอนแบมแบมเหนื่อยและเสียงหอบสุดเซ็กซี่นี่มันโคตรเร้าใจมาร์คเป็นบ้า  แต่คิดไปคิดมากลับสงสารขึ้นมาดื้อๆซะอย่างนั้น  อา... แบมแบมเหนื่อยและช้าแบบนี้เพราะไม่มีรถสินะ  อืม มาร์คเตรียมวิธีแก้ไว้หมดแล้วล่ะ

                “ไม่ใช่นะครับ!

สองมือบางยกปฏิเสธเป็นพัลวันเมื่อได้ยินรูปประโยคที่คล้ายจะประชดประชันออกมาจากปากเจ้านายตัวสูง  แต่เหมือนมาร์คจะไม่สนใจฟังกัน

อีกต่อไปแล้ว ร่างสูงหมุนกายเตรียมจะไปขึ้นบันไดของเครื่องบินที่จอดไว้รอท่าแล้ว   ทำให้แบมแบมต้องวิ่งตามไปอย่างทุลักทุเลเพราะกระเปาเดินทางใบใหญ่ที่ตัวเองหอบมาด้วย

วางกระเป๋าคุณลงซะแบมแบม” 

 มาร์คสั่งเสียงเรียบปรายตามองท่าทางทุลักทุเลของแบมแบมไม่ค่อยพอใจนัก  เขาไม่ค่อยชอบใจเลยที่เห็นแบมแบมลำบากแบกของหนักๆ  การ์ดเขามีตั้งเยอะทำไมไม่มีใครช่วยแบมแบมเลย?

ดวงตาคมกริบส่งสายตาตำหนิให้คนสนิท  แบมแบมหยุดกับที่อย่างงุนงงเมื่ออยู่ๆกระเป๋าของตนในมือถูกแย่งไปถือ  พยายามส่ายหน้าบอกว่ามันไม่เป็นไรเลยแต่พอสบสายตาของคุณมาร์คก็ทำให้เขาหยุดแทบจะทันที  ได้แต่มองตามกระเป๋าที่ถูกยกไปเก็บก่อนจะหมุนกายเดินตามหลังเจ้านายขึ้นเครื่องไป

เลขาของผมไม่ได้มีหน้าที่ยกกระเป๋านะ

มาร์คพูดขึ้นมา เขาไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ เอาจริงๆเขาแค่ไม่อยากเห็นแบมแบมทำอะไรด้วยตัวเองเท่าไหร่  มันทำให้แบมแบมดูลำบากและน่าสงสารมากสำหรับเขา  และมาร์คก็ไม่ชอบมันมากๆด้วย

กระเป๋าแค่นั้นเองครับ อีกอย่างมันเป็นของผม

  ในสายตาแบมแบมเขาก็ไม่ต่างอะไรกับลูกน้องของมาร์ค ต้วน ที่ทำงานกินเงินเดือนเหมือนกัน การ์ดพวกนั้นถูกจ้างมาเพื่อดูแลมาร์ค ต้วน ไม่ใช่เขา  อะไรที่เขาควรทำเองเขาก็ต้องทำ

การ์ดพวกนั้นมีหน้าที่ดูแลคุณเหมือนที่ดูแลผม เพราะคุณก็เป็นของผม

“...”

หมายถึง...คุณเป็นคนของผมน่ะ  เดี๋ยวผมช่วยครับ

เจ้านายหนุ่มขยับลุกจากที่นั่งหันมาช่วยแบมแบมคาดเข็มขัดนิรภัยที่ดูเหมือนมันจะสร้างปัญหาให้แบมแบมอีกแล้ว  ดวงตากลมโตแวววับจับจ้องการกระทำของมาร์คอย่างประเมินและไว้ตัว  แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือหัวใจข้างในความรู้สึกแบมแบมที่กำลังฟองฟูอย่างน่าประหลาดที่ได้รับการกระทำอันเหมือนถูกใส่ใจ

เวลามีคนใส่ใจทำอะไรๆให้  มันรู้สึกดีแบมนี้สินะ...

 “ขะ...ขอบคุณครับ ผมทำคุณลำบากอยู่เรื่อยเลย

ผมเต็มใจมากกว่า  ได้ดูแลคนอื่นบ้างมันก็ดีเหมือนกัน โดยเฉพาะคุณ

มาร์คจับจ้องประสานตาไปที่ดวงตากลมโตที่ดึงดูดสายตาเขาไว้  ยิ่งเห็นมันสั่นวูบไหวด้วยความรู้สึกขัดเขินและแก้มแดงๆที่ขึ้นสีของแบมแบม มาร์คยิ่งรู้สึกเอ็นดู

การกระทำเล็กๆน้อยๆก็ทำให้ใจสั่น  แบบนี้แบมแบมจะหนีมาร์คพ้นได้ยังไง

แบมแบมเสสายตาหันมองไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน พยายามจะแอบซ่อนใบหน้าร้อนๆขึ้นสีให้พ้นสายตามาร์ค ต้วน แต่นั่นยิ่งทำให้มาร์ครู้สึกเอ็นดูมากขึ้นอีกเท่าตัวจนแทบอยากจะขยำขยี้แบมแบมเสียเดี๋ยวนั้น

ถ้าไม่ติดว่ามาร์คยังอยากรู้สึกสนุกเกมส์อยู่  แบมแบมเสร็จไปนานแล้ว

คุณทำอะไรครับ

แต่อยู่ๆแบมแบมก็ยกไอแพดขึ้นมาบังหน้าตัวเองที่มาร์คจ้องอยู่ซะงั้น  เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่มาร์คเริ่มรำคาญไอเครื่องมือหน้าจอเป็นเหลี่ยมนี่ กล้าดียังไงแย่งความสนใจแบมแบมไปจากเขา?

ผมกำลังตรวจสอบเอกสารแล้วก็ตารางงานครับ ไม่อยากให้มันผิดพลาด

งานนี้นับเป็นงานใหญ่ครั้งแรกในชีวิตแบมแบมเลยก็ว่าได้ เขาอยากทำออกมาให้ดีที่สุดให้สมกับที่คุณแอนนาลีนได้พร่ำสอน 

ผมยากให้คุณพักผ่อนมากกว่า นิโคลจัดการทุกอย่างแล้ว
 “หมายความว่าไงครับ?”

ผมพาคุณมาเพื่อดูงานครับ หน้าที่ของคุณคือคอยสังเกตและอยู่ข้างๆผมก็พอ

จริงๆมาร์คอยากจะบอกว่าแบมแบมไม่จำเป็นต้องเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับงานมากก็ได้  เพราะใจมาร์คคงไม่ปล่อยให้แบมแบมทำหน้าที่เลขานานนักหรอก  หน้าที่ของแบมแบมคือใช้ชีวิตให้มีความสุขและสบายที่สุดข้างกายมาร์คต่างหาก  งานเลขาก็แค่ข้ออ้างเพื่อดึงแบมแบมมาอยู่ด้วยเฉยๆหรอก

และที่เอามาด้วย ก็เพราะไม่อยากให้แบมแบมไกลหูไกลตาต่างหาก

คุณมีเวลาพัก 7 ชั่วโมงก่อนเครื่องจะแลนดิ้ง เก็บเรี่ยวแรงให้พอพร้อมไปตะลุยปารีสดีกว่า

มือหนาฉวยเอาไอแพดของแบมมาถือไว้ จัดการปิดเครื่องมันเสร็จสรรพพร้อมยึดไว้ข้างตัว

และอย่างแรกที่คุณต้องมีคือเสื้อโค้ทอุ่นๆ เพราะปารีสน่ะ หนาวกว่าที่คุณคิดนะครับ”  

 เสียงทุ้มกระซิบเข้าข้างหูขณะโน้มตัวถอดเสื้อโค้ทตัวยาวของตัวเองมาห่มให้แบมแบม  ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มจนแบมแบมเผลออย่นคอหนีอัตโนมัติด้วยความจั๊กจี้  หัวใจดวงน้อยพลันเต้นระรัวจนแบมแบมกลัวเหลือเกินว่ามันจะกระเด็นออกมาข้างนอกให้มาร์คได้เห็น

คิดซะว่าผมพามาเที่ยวเป็นโบนัสก่อนสิ้นปีก็ได้ครับ  แบมบี้

 ปลายนิ้วอุ่นของมาร์คจิ้มเบาๆไปที่จมูกโด่งขึ้นสีแดงของแบมแบมด้วยความเอ็นดูระคนพอใจที่ตัวเองสามารถทำให้หัวใจของแบมแบมวูบไหวได้  ตอนนี้แบมแบมเหมือนเจ้ากวางตัวน้อยที่กำลังสั่นกลัวมากเลยล่ะ  และมันก็ทำให้มาร์คโคตรจะพอใจเลยด้วย

แบมแบมเป็นกวาง...มาร์คจะเป็นนักล่า  รอเวลาที่กวางเผลอตัวเผลอใจเมื่อไหร่ เขาจะตะปบกินให้หายหิวเลย!

 @PARIS , FRANCE

 Le Marais

 ย่าน เลอ มาเร่ส์  เป็นย่านการค้าที่ยังคงความเป็นฝรั่งเศสในยุคกลางเอาไว้อย่างครบถ้วน แต่ถึงอย่างนั้นก็มีความเจริญแฝงไว้อย่างลงตัว ตัวอาคารยังคงความงามในอดีตเอาไว้ไม่เสื่อมคลานทำให้เพลิดเพลินไปกับการท่องเที่ยวได้มาก และแบมแบมก็เดินเตร็ดเตร่อยู่ที่นี่มาเกือบ 1 ชั่วโมงแล้ว

เป็น 1 ชั่วโมงหลังจากที่เท้าเหยียบแผ่นดินฝรั่งเศส

                มาร์คทำตามอย่างที่ว่าแทบจะในทันที  แบมแบมถูกส่งให้ขึ้นรถคนละคันกับมาร์คก่อนที่มันจะมาส่งเขาถึงโรงแรมในเครือบริษัท ส่วนตัวของเจ้านายนั้นแบมแบมไม่รู้ไปไหน พยายามจะถามคนที่ถูกส่งมาให้ดูแลเขาก็ได้รับคำตอบเดิมๆว่ายังไม่มีหน้าที่  สำคัญสำหรับเขา และเขาควรจะพักผ่อนให้สบาย นั่นทำให้เขาอดน้อยใจลึกๆไม่ได้  ถ้าเขาไม่จำเป็นขนาดนี้ จะพามาทำไมก็ไม่รู้...

พอจัดการข้าวของของตนเสร็จ  แบมแบมก็จัดการทำตามอย่างที่มาร์คสั่งไว้ซะเลย เอาล่ะ  แบมแบมจะพักให้สมกับคำสั่งแล้วนะเจ้านาย!

                “แบมแบมอยู่ไหน?” 

มาร์คถามคนสนิทข้างกายอย่างนิโคลที่ถูกส่งมาที่นี่ก่อนที่มาร์คจะมา  เพื่อเคลียร์ทางและจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับเขาและแบมแบม เพราะทันทีที่ขาเหยียบแผ่นดินฝรั่งเศส  มาร์คก็ต้องไปพบปะกับลูกค้าที่ร่วมลงทุนกับบริษัทก่อนงานเลี้ยงจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้

 “ย่านเลอ มาเร่ส์  ครับ  การ์ดรายงานมาว่ากำลังสนุกกับการช้อปปิ้ง” 

 นิโคลรายงาน  อย่าได้คิดเชียวว่าคุณมาร์คจะปล่อยให้คุณแบมแบมได้อยู่คนเดียวอย่างที่เจ้าตัวรู้สึก  นับตั้งแต่โรงแรมจนถึงย่านการค้าล้วนแต่มีคนตามดูเต็มไปหมด  การ์ดพวกนั้นตามประกบและเฝ้าดูอยู่ห่างๆไม่ให้คุณแบมแบมรู้ตัว

บางทีนิโคลก็เริ่มสงสารคุณแบมแบมเหมือนกัน  ที่ไม่สามารถมีชีวิตอิสระได้อย่างที่เจ้าตัวคิดจริงๆ

งั้นเราไปที่นั่นเลยดีกว่า  ฉันปล่อยเขาไว้นานเกินไปแล้ว” 

  ผู้บริหารหนุ่มออกปากสั่ง  เตรียมหันหลังจะก้าวขาออกจากโรงแรมเพื่อไปตามอีกคน   แต่เสียงของคนข้างหลังที่มากลับดึงตัวเขาไว้ก่อน

อ้าวมาร์ค เจอตัวพอดีเลย  ลุงมีคนแนะนำให้รู้จัก

  ชายชาวเอเชียที่มาร์คคุ้นชื่อดีว่าเป็นคู่ค้าชั้นดีจากเกาหลี ทำให้มาร์คถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดที่โดนขัดฝัน  แต่ก็ยอมปั้นยิ้มการค้า สวมหน้ากากสุภาพบุรุษแสนดีหันกลับมาทักทาย

นี่คิม ยูคยอมครับ  ลูกชายลุงเอง แกเพิ่งเรียนจบมาใหม่ๆเลยล่ะ  รบกวนมาร์คดูๆน้องด้วยนะ” 

นักธุรกิจหนุ่มชื่อดังจากฝั่งเกาหลีวัยกลางคน ดันหลังลูกชายตัวสูงให้ออกมาโค้งคำนับฝากตัวกับผู้เป็นรุ่นพี่เพราะในสายตา คิม ยูบอม  แล้วมาร์ค ต้วน คนนี้เป็นคนเก่งที่เขาค่อนข้างให้การยอมรับในด้านการบริหารงาน อายุเพียงแค่นี้แต่สามารถนำพาบริษัทให้ไปยืนอยู่ในจุดสูงสุดได้แล้ว  เขาเองก็หวังอยากให้ลูกชายเอาเยี่ยงอย่างบ้าง 

ยินดีอย่างยิ่งเลยครับ

 หน้าปั้นยิ้มสุภาพ  น้ำเสียงนุ่มละมุนไพเราะน่าฟัง  ถูกแสดงออกมาอย่างแนบเนียนแม้จะถูกขัดใจอยู่บ้างก็ตาม  สายตาคมกริบมองหน้าคนที่ถูกแนะนำอย่างประเมินว่าเขาจะสามารถร่วมงานหรือให้คำแนะนำผู้ชายคนนี้ได้หรือเปล่า

                สำหรับมาร์ค ต้วนแล้ว  คิม ยูบอม คนนี้เป็นนักธุรกิจที่ค่อนข้างมีอิทธิพลกับโครงการของเขาที่เพิ่งริเริ่มค่อนข้างมากเหมือนกัน  อีกอย่างก็เป็นถึงเพื่อนสนิทอีกคนของพ่อเขา  จะทำอะไรก็ต้องเกรงใจไว้หน้ากันบ้างสักหน่อย

คิม ยูคยอมครับ” 

มือหนาถูกยื่นมาให้จับตามารยาทสากล  ร่างสูงโปร่งผิวขาวของชายชาวเกาหลีที่อ่อนกว่ายิ้มอย่างสุภาพจริงใจ  ทำให้มาร์คเบาใจลงนิดว่าคงไม่มีพิษมีภัยอะไรมาก  มือหนาของตนจึงค่อยยื่นมาจับไม่ให้เสียน้ำใจ

มาร์ค ต้วนครับ  ยินดีที่ได้รู้จัก

ทำความรู้จักกันแล้ว งั้นเย็นนี้ลุงขอเลี้ยงมื้อเย็นแล้วกันนะ  มาร์คสะดวกใช่หรือเปล่า?”

อ่า...ต้องขอโทษคุณลุงจริงๆครับ พอดีผมมีนัดสำคัญแล้ว

เอ...นัดสำคัญกับคนพิเศษหรือเปล่านะ

เรียกอย่างนั้นก็ได้มั้งครับ

 ท้ายทอยแกร่งถูกเกาแก้เก้อดูเสียอาการ  สร้างความเอ็นดูให้กับชายสูงวัยจนอดยิ้มแซวอย่างเสียไม่ได้ แต่คิม ยูบอม คงจะหารู้ไม่ ว่าท่าทางที่มาร์คแสร้งทำลงไป  ก็เพื่อให้มีข้ออ้างออกจากตรงนี้เร็วๆเท่านั้น

งั้นลุงไม่กวนเราดีกว่า  หวังว่าจะได้เจอคนพิเศษของเราเร็วๆนะ

 ตบบ่าแกร่งดังปุๆให้กำลังใจ

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดนะครับ ขอตัวนะครับคุณลุง” 

ก้มหัวขอตัวอนุญาตออกมา  ก่อนจะเดินนำหน้าการ์ดไปที่รถของตัวเองทันที  เพราะคุณลุงคนนี้ทำมาร์คเสียเวลามามากแล้ว!

                “อัปป้าครับ คุณมาร์ค เขาดูต่างจากที่ผมคิดไว้มากเลยนะครับ” 

 คิม  ยูคยอมที่มองตามหลังมาร์คไปจนลับตาเอ่ยกับผู้เป็นพ่อ  เขาแค่รู้สึกว่ามาร์ค ต้วน คนนี้ดูต่างจากที่คิดไว้มาก  และการกระทำของเขาก็ดู...ดีเกินไป

                “มาร์คเขาสุภาพมาตั้งแต่เด็กแล้ว ใครจะเหมือนเราล่ะ ทโมนมาตั้งแต่เด็กๆเลยเชียว

 คิม ยูบอมแซวลูกชายอดขยี้กลุ่มผมสีเข้มที่ถูกเซตจักทรงอย่างดีด้วยความเอ็นดูไม่ได้  มาเห็นลูกใส่สูทยืนขนาบข้างแบบนี้ ก็อดภูมิใจไม่ได้

อัปป้า! ผมโตแล้วนะ

Le Marais

สวน Anne Frank คือที่ที่แบมแบมหยุดพักคลายเหนื่อยให้แขนและขาตัวเอง ร่างบางทรุดกายลงกับม้านั่งในสวนมองผู้คนเดินไปเดินมา  ข้างกายก็มีถุงช้อปปิ้งหลายใบถูกวางไว้ข้างตัว  ที่นี่มีมนต์สะกดอย่างที่ใครต่อใครว่าไว้อย่างไม่มีผิด  แบมแบมเหมือนถูกมนต์สะกดให้ลุ่มหลงไปกับศิลปะและสินค้า กว่าจะรู้ตัว ในมือก็เต็มไปด้วยข้าวของทั้งนั้น

หลายพันยูโรถูกเสียไปมันทำให้แบมแบมรู้สึกหายใจลำบากนิดๆ  ก็เกิดมาเขาเพิ่งเคยเที่ยวครั้งแรกนี่นา  เห็นอะไรสวยอะไรดีก็คิดอยากจะคว้าไว้หมด ทั้งของตัวเองของฝากของคนอื่นๆ  จนลืมคิดไปเลยว่าต้องเก็บและใช้เงินอย่างไร

ฮือ  ทำไมแบมแบมต้องหน้ามืดตามัวแบบนี้ด้วยนะ

ทำหน้าแบบนี้  ยังช้อปปิ้งไม่พอเหรอครับ” 

เสียงทุ้มสะกิดให้แบมแบมหลุดจากภวังค์  ดวงตากลมโตตระหนกตกใจที่อยู่ๆเจ้านายก็มานั่งข้างๆไม่บอกไม่กล่าว

คุณมาร์ค!  มาที่นี่ได้ยังไงครับ” 

แถมมาแบบตัวเปล่าเล่าเปลือยไร้การ์ดคอยติดตามอีก  แบมแบมรู้สึกแปลกๆนะ

เอาเป็นว่าผมมาได้แล้วกัน  ตอบคำถามผมครับ ว่าเบะปากทำไม” 

มาร์คถาม  เขาแอบดูตั้งแต่แบมแบมเดินออกจากร้านขายเสื้อแล้วด้วยซ้ำ  ตอนซื้อของก็เห็นดูดีใจมีความสุข  แต่ทำไมพอมานั่งเงียบๆคนเดียวแบบนี้ถึงทำหน้าอยากจะร้องไห้กัน

มาร์คไม่ชอบ  ไม่ชอบเลยเวลาแบมแบมทำหน้าเสียใจจนจะร้องไห้  ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

ก็ผม..ผม งื้อ  คุณมาร์ค ตีผมหน่อยครับ” 

มือบางๆถูกยื่นมาให้พร้อมเสียงโอดครวญราวกับเด็กที่ทำผิดและพร้อมกับการถูกลงโทษของแบมแบมทำให้มาร์คชะงักไปพักหนึ่ง  เพราะตั้งตัวไม่ถูกกับการกระทำของคนตรงหน้าและอีกอย่าง  เวลาที่แบมแบมงอแงนั่น มันน่ารักชะมัดเลย

ตี? ตีทำไมครับ

                “ทำโทษครับ ทำโทษผมที ผมซื้อของไม่คิด ผมใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ลงโทษผมด้วยครับ! คุณดูสิครับ  ของบางชิ้นมันก็ฟุ่มเฟือยเกินไปจริงๆ  แต่เพียงแค่มันมีอันเดียวถูกตั้งไว้เฉยๆ ผมก็หยิบมันมาแล้ว  ฮือ  แพงมากด้วย

 แบมแบมชูนาฬิกาทรายที่ถูกทำจากเครื่องแก้วอันจิ๋วให้มาร์คดู  ทั้งๆที่มันตั้งอยู่เฉยๆแล้วแท้ๆ แบมแบมก็ไปหยิบมันมาจนได้

มันสวยมากก็จริง แต่ก็แพงเอาเรื่องเช่นกัน

ไม่แปลกหรอกครับ เพราะของบางชิ้นที่มันมีค่า แค่อยู่เฉยๆก็อยากได้แล้ว

ดวงตาคมกริบจ้องสื่อความหมายไปยังร่างของอีกคน  ดวงตาที่วาววับราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังมองเหยื่อพลันให้แบมแบมขนลุกขึ้นมาเอาดื้อๆ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ  คุณมาร์ค ทำโทษผมหน่อยครับ นะครับ นะๆๆ

คำว่าลงโทษหลอนหูมาร์คอย่างกับเทปกรอกลับไปกลับมา  ยิ่งมาสบตากลมๆที่ดูเหมือนจะร้องไห้นั่นอีก  แบมแบมจะรู้มั้ยนะว่าคำว่าลงโทษของตัวเองมันต่างจากมาร์คเข้าใจแค่ไหน...

แต่ก็เอาเถอะ  มาร์คจะยอมลงโทษแบบที่แบมแบมขอก็แล้วกัน...

แปะ

ฝ่ามือหนาตบลงเบาๆกับมือบางที่ยื่นมาให้  แต่พอมาร์คยกมืออก  พลาสติกแข็งๆสีดำแผ่นบางเฉียบก็มาอยู่ในมือแบมแบมเสียอย่างนั้น

นี่มัน...อะไรครับ” 

รางวัลเด็กดีไงครับ  ผมลงโทษเด็กฟุ่มเฟือยใช้เงินไม่คิดแล้ว นี่เป็นรางวัลของเด็กดีที่กล้าทำกล้ารับผิดไง

  มาร์คยิ้มละมุนให้เวลาที่ดวงตากลมโตมันสับสนและเสียงหัวใจของอีกคนที่เต้นไม่เป็นจังหวะ  มาร์คชอบมันแทบบ้าเลย

ทีนี้  อยากได้อะไรก็เอาไปรูดไปใช้นะครับ  เพราะรางวัลเด็กดี  ไม่มีจำกัดเลยล่ะ” 

 เสียงละมุนเอ่ยกระซิบก่อนจะผละกายลุกขึ้นฉุดดึงแขนบางของคนที่ยังตั้งสติไม่ทันให้ออกลุกเดินตามไป

ไปใช้รางวัลเด็กดีกันครับ  แบมแบม J”


 


 

 

 

 

 

 

 



100%
@iammeamjtha3000
#มิสเตอร์มบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 692 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,809 ความคิดเห็น

  1. #3700 hiddenhills (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 19:39
    โอ้ยแบมมมมม เจ้ากวางน้อยไม่รู้เรื่องอะไรเลยลูกกก
    #3,700
    0
  2. #3348 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 20:47
    จ้าา พ่อบุญทุ่ม
    #3,348
    0
  3. #2570 nobikrin16 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 08:53
    ทำเป็นได้แล้วจะทีได้แล้วจะโงหัวำม่ขึ้นอ่ะสิคะมิสเตอร์
    #2,570
    0
  4. #1763 oni (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 16:52

    อยากได้แบบนี้สักคนค่ะ เปน์ไม่งั้นแบบนี้ชอบค่ะ

    #1,763
    0
  5. #1332 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 01:11
    จงรักจงหลงน้องแบมหัวปักหัวปรำ ขอให้มาร์คเป็นคนที่แพ้น้องราบคาบ
    #1,332
    0
  6. #1331 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 01:10
    ทุ่มสุดจ้าาาา
    #1,331
    0
  7. #1075 Aton7 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 05:31

    เปย์ได้ใจมากพ่อ

    #1,075
    0
  8. #1059 YanisaCH (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 11:40
    เกินไปพ่อออ
    #1,059
    0
  9. #861 My love markbam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:20
    ทุ่มสุดๆ เปย์มาก
    #861
    0
  10. #849 aimchta (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:27
    ทุ่มอะไรเบอร์นั้น พ่อเอ้ย
    #849
    0
  11. #842 nooonut293 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:14
    เจอแบบนี้ถามก่อนใครไม่หวั่นไหว...น้องแบมลูกกกกลัวใจจริงๆ
    #842
    0
  12. #777 จระเข้ ฟาดหาง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 22:24

    คิคิคิ ครบ 777 เป็นกำลังใจให้นะ อยากอ่านต่อจริงๆ

    สนุกมากชอบ

    #777
    0
  13. #658 fah7a (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 17:18
    เปย์เก่งมากกด ทุ่มหนักมากกก
    #658
    0
  14. #639 ayumikimlee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 13:05
    คยอมมม*^*
    #639
    0
  15. #604 jiab155 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 20:58
    หวังไว้สูงก็ต้องเปย์เยอะเป็นธรรมดานะพ่อ คริ คริ
    #604
    0
  16. #479 kaespicy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 03:03
    หลงเยอะๆนะมาร์คต้วน​5555แร้วจะได้รู้ว่าใครจะแพ้กันแน่
    #479
    0
  17. #469 littlebird05 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 10:43

    เปย์สุดๆเลย

    #469
    0
  18. #400 uromtbb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 02:40
    โอ้ยยอมมม
    #400
    0
  19. #391 toto (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 14:49

    อยากมีมาร์คเป็นของตัวเอง

    #391
    0
  20. #349 น้ำเน่าสีออน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 21:26
    ทุ่มมาก เปย์สุดๆ แต่มั่นใจไปหน่อย ไม่หน่อยล่ะมากเลยบางมุมก็ดูโรคจิต คุณมาร์คคนร้ายกาจ
    #349
    0
  21. #348 Bella1997 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 21:03
    ไม่อยากจะคิดถึงตอนที่มัาคชนะแล้วเลยอ่ะ เปนห่วงลุก
    #348
    0
  22. #343 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 18:41

    เปย์หนักขนาดนี้ตอนคินทุนคืนจะขนาดไหน

    #343
    0
  23. #302 lovebam2x (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 15:44
    แค่นี้ก็รู้แล้วนะคะว่าใครที่แพ้ ว้ายยยยยยยแพ้ 55555 หลงน้องขนาดนี้เลย
    #302
    0
  24. #293 n_npsk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 09:39
    ทุ่มสุดตัวขนาดนี้ ไม่เผื่อใจเลยมิสเตอร์ ;)
    #293
    0
  25. #289 TAI TH (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 16:02
    มาร์คเกมส์นี้ทุ่มทั้งตัวทั้งใจเลยปล่าวจ๊ะ
    #289
    0