Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 8 : Mr.M 08(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 573 ครั้ง
    2 พ.ย. 63

8

Your world.

@New York

                 เช้านี้ที่นิวยอร์กไม่ค่อยสดใสอย่างที่ควรเป็น ท้องฟ้าสีครามมีความอึมครึมของตะกอนเมฆฝนที่ตั้งเค้ามาอยู่ไม่ไกล แบมเริ่มต้นวันด้วยการตื่นตั้งเช้า นั่นไม่ใช่เเค่ความตื่นเต้นเเต่เพราะเขานอนไม่ค่อยหลับด้วยตั้งหาก ที่นี่มันกว้าง กว้างเกินไปสำหรับการอยู่คนเดียว แบมคิดถึงห้องเล็กๆที่บอสตันมากกว่า  อีกอย่าง เขามีความรู้สึกแปลกๆ เหมือนกับถูกจ้องมองตลอดเวลาเลย ไม่หรอก แบมไม่ใช่คนที่เชื่อเรื่องอะไรแบบนั้น  เขาคงจะตื่นที่เเล้ววิตกจริตไปเอง 

ถ้าเกิดขอคุณมาร์คย้ายไปอยู่กับยองแจ เขาจะว่าอะไรมั้ยนะ

ต้องลองดู...อีกที

กว่าจะจัดการแต่งตัวให้ตัวเองเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบชั่วโมง ชุดที่คุณเขาซื้อมาให้มันดูดีเกินไป จนคนที่ใส่เเค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์มาตลอดชีวิตอดประหม่าไม่ได้ ถอดๆใส่ๆ ลองอยู่หลายชุดกว่าจะมั่นใจ ถึงตัวเองจะพอมีเซนส์เรื่องแฟชั่นอยู่นิดหน่อยเเต่ก็อดประหม่าไม่ได้อยู่ดี สุดท้ายก็มาจบที่เสื้อเชิ้ตสีขาวพิมลายกราฟิคเล็กน้อยดูธรรมดาเเต่แบมรู้แน่ว่าราคามันไม่ธรรมดาเลยสักนิด

กางเกงแสล็คเข้ารูปจนเน้นเห็นขาเรียวๆอย่างชัดเจนก็ไม่ทำให้มั่นใจเท่าไร รองเท้าหนังขัดมันเสริมส้นนิดหน่อยจากแบรนด์ชื่อดังคือลำดับสุดท้ายที่แบมหยิบออกมา เเต่ก็นั่นล่ะ กว่าจะมาลงตัวที่มันได้ ก็กินเวลาไปนานโข


07.30 


                สองขาเรียวจ้ำวิ่งทันทีที่ออกจากลิฟต์ ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากบริษัทก็จริง เเต่สภาพการจราจรที่นี่เอาแน่เอานอนไม่ได้เลย นี่เขาไม่รู้ว่าจะมีแท็กซี่ผ่านแถวนี้มั้ยด้วยซ้ำ เพราะถนนส่วนบุคคลเส้นนี้กินระยะทางเกือบกิโล ผู้คนที่อยู่ที่นี่ส่วนมากก็ฐานะดีมีรถขับทั้งนั้น  เเต่แบมไม่ ก็เดินอีกไกลเลยกว่าจะถึงถนนสายหลัก

"คุณมาร์ค?"

"Good morning, My secretary"

เสียงทุ้มเอ่ยปากออกเสียงสำเนียงอเมริกันแท้ๆที่แสนเซ็กซี่กับร่างสูงของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายเดินนั่งพิงอยู่ที่กระโปรงรถคันหรู แบมขมวดคิ้วนึกสงสัยว่าทำไมเจ้านายถึงได้มาที่นี่ตอนนี้

ก็ไม่อยากจะคิดหรอกนะว่ามารับเขา...

ไม่อยากคิดเขาข้างตัวเองเกินไปน่ะ..

 

                 "คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ"

เป็นเช้าในรอบปีที่ดีจริงๆสำหรับผม ก็พึ่งจะรู้เหมือนกันว่าหน้าตางงๆของแบมมันน่ารักขนาดไหน ยิ่งมาอยู่ในชุดที่ดูดีขึ้นแบบนี้อีก ให้ตายสิ..ผมชอบเขามากขึ้นอีกเเล้ว

วันนี้คุณดูดีนะครับ"

"เอ่อ..ชุดมันดีอยู่แล้วมากกว่า"

 รอยยิ้มจางๆของผู้เป็นนายอดทำให้แบมก้มหน้าด้วยความเขินอายไม่ได้ 

"ผมว่าคุณดูดีอยู่เเล้วมากกว่า ไปครับ เดี๋ยวเราไปทำงานสาย ขับรถเป็นใช่มั้ย?" 

ไม่ทันที่แบมแบมจะเอ่ยปากตอบ กุญแจรถคันหรูในมือเจ้านายก็ถูกโยนเข้าหา ทำให้ต้องคว้ามือไปรับด้วยความตกใจไม่ได้ แบมแบมไม่ทันได้ซักถามอะไรต่อ เจ้านายก็รุนหลังให้เข้าไปเปิดประตูคนขับเสียเเล้ว

"คุณรู้ได้ยังไงครับว่าผมขับรถได้"

ขับออกมาได้พักหนึ่งแบมแบมถึงได้ถามเจ้านายที่นั่งเบาะข้างๆที่เอาเเต่จ้องจอไอแพดในมือ ตอนแรกแบมแบมบอกให้คุณเขาไปนั่งที่เบาะข้างหลัง         แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอม บอกว่าพอใจที่จะนั่งตรงนี้ เเต่ขอเถอะ ท่าทางดื้อเงียบๆนี่เข้ากับบุคลิกเขาชะมัดเลย มันน่าตีจริงๆ

"รู้ได้ยังไงไม่สำคัญหรอกครับ เเค่ผมรู้ก็พอ ว่าเเต่ หลับสบายมั้ยครับ?"

"ผมว่าจะคุยเรื่องนี้กับคุณอยู่พอดีเลยครับ ผมอยากขอย้ายออกครับ"

"ทำไม?"

คิ้วกระบี่ได้รูปสวยขมวดเป็นโบว์ผูกกันด้วยความไม่พอใจที่แบมแบมพูดแบบนี้ออกมา

"คือ...ผมว่ามันมากเกินไปสำหรับผม อีกอย่างที่นี่มันอยู่ค่อนข้างไกลจากถนนหลัก มันทำให้ผมค่อนข้างลำบาก ผมคิดว่าผมอยู่กับเพื่อนน่าจะดีกว่า ถ้าคุณกลัวปัญหาเรื่องการเข้างานสาย ผมสัญญาว่ามันจะไม่มีปัญหานั้นเกิดขึ้นครับ" 

ถ้ามาร์ค ต้วนอยากให้เขาอยู่ใกล้เพราะกลัวปัญหาเรื่องงานสาย เขายินดีที่จะสัญญาว่ามันจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นแน่  อพาร์ตเม้นต์ยองแจไกลจากบริษัทค่อนข้างมาก เเต่ถ้าเกิดจัดการเวลาดีๆ แบมแบมมั่นใจว่าเขาทำได้ไม่สายแน่นอน

"กฎข้อที่ 2 คือห้ามขัดใจผม คุณจำไม่ได้เหรอครับ?"

มาร์คถามเสียงเรียบ เเต่ใครจะรู้ว่าเสียงเรียบๆที่เหมือนปกติมันมีเเต่ความไม่พอใจอยู่เต็มไปหมด นี่เขาพึ่งจะจับแบมแบมขังกรงได้ จะให้เขาปล่อยไปน่ะเหรอ?

ฝัน!

"มิสเตอร์ครับ  กฎของคุณผมยังจำมันได้ดี เเต่นี่มันไม่เกี่ยวกับเรื่องงานเลยสักนิด หวังว่าคุณจะเคารพสิทธิ์ส่วนตัวของผมด้วย"

ถ้าเป็นเรื่องงาน แบมแบมยอมทุกอย่าง กฎ 2 ข้อของมาร์คนั่นด้วย เเต่นี่มันเป็นเรื่องชีวิตของเขา เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่จะต้องมาโดนบังคับกระทั่งที่อยู่อาศัยนี่ด้วย

ปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ ปลูกอู่ตามใจผู้นอน ไม่เคยได้ยินเหรอ?

                หึ..อย่างนั้นก็ตามใจคุณครับ เอาที่คุณสะดวกเลย" 

"ขอบคุณครับ"

มาร์คแค่นหัวเราะในลำคอ เอาสิ อยากไปก็ไป เพราะยังไงแบมแบมก็หนีไม่พ้นมาร์ค ต้วนอยู่ดี คอยดู!

The Triple Enterprise

เป็นที่สนใจสำหรับใครต่อใครในบริษัท The Triple Enterprise ที่เช้านี้ข้างกายของท่านผู้บริหารระดับสูงฝ่ายโครงการอสังหาริมทรัพย์มีร่างเล็กๆที่ดูน่ารักบอบบางอ้อนแอ้นของชายชาวเอเชียมาเดินด้วย เเทนที่การ์ดร่างหนาอย่างนิโคล แบมแบมรู้สึกประหม่ากับสายตาที่มองจนไม่กล้าเงยหน้ามาสบตาใครต่อใครมากนัก รีบสาวเท้าตามให้ทันเจ้านายที่เดินเข้าลิฟต์ไปแล้ว

                "คุณไม่ควรเดินก้มหน้า" เสียงเจ้านายบ่นออกมาเบาๆ ทำให้เลขาตัวน้อยต้องพยักหน้ารับคำติวิจารณ์

"ขอโทษครับ ผมจะปรับปรุงตัว" 

"เหตุผลหนึ่งของพนักงานที่นี่ ที่พวกเขาได้มาอยู่ในจุดนี้ไม่ใช่เเค่ความสามารถ เเต่คือตัวตนของเขา ตัวตนที่เขามั่นใจเเละแสดงมันออกมาโดยที่ไม่สนสายตาของผู้คน  หวังว่าคุณจะทำแบบนั้นได้นะ แบมแบม " 

                จริงๆมาร์คก็ชอบนะที่แบมแบมดูกล้าๆกลัวๆ ท่าทางเหมือนกระต่ายตื่นนี่น่ารักเป็นบ้า เเต่เขาไม่ชอบให้ใครต่อใครมาเห็นมุมนี้ของร่างบาง อีกอย่าง เขาชอบคนมั่นใจในตัวเอง จะเป็นเบบี้ของเขาเเล้ว ต้องเชิ่ดหน่อยสิ

                กล่องโดยสารจอดลงที่ชั้นเกือบบนสุดคุณเจ้านายก็ทิ้งให้แบมแบมยืนเคว้งอยู่บนชั้นหนีเข้าห้องแทบจะทันที โชคดีที่คุณนิโคลมาทันเวลาที่แบมแบมกำลังสับสนว่าควรจะเอาตัวเองไปอยู่จุดไหนพอดี

                   ร่างสูงของชายอเมริกันในชุดสูทเต็มยศเดินตรงเข้ามาหา ก่อนจะชี้ไปยังส่วนที่แบมแบมต้องทำงาน พร้อมกับส่งไม้ต่อให้เลขาของชั้นดูแลอีกที

"นี่แอนนาลีนครับ เธอเป็นเลขาที่ดูแลชั้นผู้บริหารระดับสูงที่นี่ เธอจะเป็นคนสอนงานคุณ เเละคุณมีเวลาเรียนรู้จากเธอให้ได้เร็วที่สุดเเละมากที่สุด" 

                เสียงของคุณนิโคลอธิบายขณะผายมือให้หญิงสาวที่ดูท่าว่าจะอายุมากกว่าแบมแบมหลายปี ท่าทางใจดีเดินเข้ามาใกล้ 

"สวัสดีครับ คุณแอนนาลีน ผมแบมเเบมครับ จากนี้ก็ขอรบกวนด้วยนะครับ"

"เรียกพี่แอนก็พอจ้ะ มาเถอะ เราจะไปดูกันว่าควรจะทำอะไร"

 แอนนาลีนยิ้มกว้างก่อนจะเกี่ยวแขนเรียวเล็กให้เดินตามเธอไป นิโคลมองตามอย่างโล่งใจก่อนจะ เดินเข้าไปหาผู้เป็นนายในห้อง 

                  สภาพห้องทำงานที่เคยดูดีเหมือนในนิตยสาร บัดนี้ไม่ต่างอะไรกับสนามระบายอารมณ์ของมาร์ค ต้วน โซฟาถูกเตะจนเบี้ยวไปข้าง ข้าวของแฟ้มงานกระจายระเกะระกะ

 นิโคลปรายตามองมันอย่างชาชิน ก่อนจะค่อยทยอยจัดทุกอย่างให้มันเข้าที่...

"นายบอกคุณแอนนาลีนเเล้วใช่มั้ยว่าแบมแบมจะมาทำหน้าที่อะไร"

 เส้นผมที่เคยเซตอย่างหล่อเหลาดูดีชื้นไปด้วยเหงื่อก่อนจะถูกปัดลวกๆไปทางด้านหลัง  สูทที่เคยเนี้ยบมีรอยยับย่นบ้างในบางที่  สภาพของเจ้านายเขาตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ได้เลยว่าคุณแบมแบมขัดใจอีกเเล้วแน่...

สงสัยต้องบอกแอนนาลีนให้ย้ำคุณแบมแบมเเล้วว่าคุณมาร์คไม่ชอบการถูกขัดใจ...

"เรียบร้อยเเล้วครับ ฝึกการเป็นเลขาเเต่เน้นที่สุดเรื่องมารยาทเเละการวางตัว"

"ก็ดี ฉันไว้ใจคุณแอนนาลีนที่สุดเเล้ว" 

แอนนาลีนเป็นเลขาที่มีความเก่งกาจเเละมั่นใจในตัวเองสูง โดยเฉพาะพวกเรื่องการวางตัว ทำงานมาก็หลายปี มาร์คเลยวางใจที่จะส่งแบมแบมไปอยู่ในการดูแลของเธอ 

แบมแบมเป็นคนแรก ที่มาร์คอยากทำให้เบบี้ของเขาดูดีที่สุด สง่างามที่สุด 

"นิโคล"

ครับ"

"ไปย้ายของฉันมาไว้ที่เพนท์เฮ้าส์ด้วย"

"เพนท์เฮ้าส์? ที่ไหนครับ?" 

                 เพนท์เฮาส์ของเจ้านายมีหลายที่ แทบจะทั่วนิวยอร์กเลยด้วยซ้ำ จริงๆมาร์คมีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งคือที่เพนท์เฮาส์ส่วนตัวไม่ไกลจากบริษัทเท่าไหร่ เป็นสถานที่ลับที่มีเเค่นิโคลเเละพวกคุณๆที่รู้  

                มาร์คมีโลกส่วนตัวสูงเเละค่อนข้างหวงพื้นที่ของตัวเอง บ้านที่เคยลงในนิตยสารบ่อยๆว่ามาร์คอาศัยอยู่ที่นั่น ก็เเค่ที่เพนท์เฮาส์ทีหนึ่งที่มาร์คซื้อไว้หลอกตานักข่าวเเค่นั้น 

"ที่บริษัท ฉันมีอะไรบางอย่างที่สนุกๆต้องทำ"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเจ้านายทำให้นิโคลหวั่นใจกับมันมาก เขาไม่รู้ว่าคุณมาร์คมีแผนจะทำอะไร ได้เเต่ตอบรับคำสั่งผู้เป็นนายเท่านั้น...

"มิสเตอร์เป็นคนที่มีระเบียบมาก ท่านไม่ชอบความผิดพลาด เพราะฉะนั้นทุกงานก่อนจะผ่านสายตาท่าน เราต้องจัดการก่อน แบมเป็นเลขาส่วนตัว ต้องดูก่อนทุกครั้ง แน่นอน พี่จะคัดกรองงานของคุณมาร์คได้เเค่เฉพาะที่ติดต่อกับบริษัทโดยตรง เป็นพวกเอกสารภายใน เเต่แบมไม่ แบมต้องคอยทำหน้าที่ดูแลคุณมาร์คทุกอย่างทั้งเรื่องงานเเละเรื่องส่วนตัว ตารางนัด ตารางการประชุม และอาจจะรวมไปถึงจัดการเรื่องสีสูทในเเต่ละวันด้วย"


ที่แบมแบมพอจะจับใจความได้คร่าวๆก็มีประมาณนี้เเหละ  เป็นเลขาหรือเมดส่วนตัวก็ไม่อาจรู้ได้แฟ้มงานกองเป็นตั้งๆ 3 กอง คือสิ่งที่แบมต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจเกี่ยวกับระบบการทำงานของบริษัท ที่นี่ดูแลกิจการที่หลากหลาย บางงานก็ร่วมมือกับผู้บริหารอีกฝ่ายในบริษัท เเต่บางงานก็ไม่  เรื่องงานไม่น่ามีปัญหาเพราะแบมแบมเคยเรียนพื้นฐานสมัยมหาวิทยาลัยแล้ว เป็นวิชาการจัดการพื้นฐาน เอามาปรับบ้างนิดหน่อยก็คงพอจะรู้เรื่อง  ที่หนักใจคือเรื่องที่ต้องคอยดูแลมาร์ค ต้วนต่างหาก 


"มิสเตอร์เป็นภาพลักษณ์ เป็นหน้าฉากของบริษัทที่จะสร้างความมั่นใจให้กับลูกค้าของเรา แบมจะต้องเป็นคนดูแลให้หน้าฉากของเราดูดีตลอดเวลา"

  มาร์ค ต้วนนี่เป็นผู้บริหารหรือเซเลปเนี่ย บอกแบมแบมที?

เข็มนาฬิกายังเดินไปเรื่อยๆพอๆกับสองขาของแบมแบมที่เดินตามหลังคุณแอนนาลีนไปด้วยกัน รุ่นพี่คนสวยพาแบมแบมเดินแนะนำทุกส่วนทุกแผนกของบริษัทอย่างคล่องเเคล่วสมกับเป็นผู้ที่ทำงานมาหลายปี  

                ช่วงเช้าจบการแนะนำตัวกับทุกแผนก แบมก็มานั่งจมกับแฟ้มเอกสารตลอดช่วงพักเที่ยง แม้ท้องจะร้องว่าหิวแสนหิวเเค่ไหนก็เถอะ เเต่แบมแบมไม่มีเวลามากินอะไรหรอก เขาอยากทุ่มเทกับงานตรงหน้า ให้สมกับเม็ดเงินที่มาร์ค ต้วนเสียไป


จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดที่รับของคนอื่นมามากมายขนาดนี้...


คุณแบมแบมไม่ไปพักเหรอครับ"

นิโคลที่เดินออกมาจากห้องผู้เป็นนายถามเลขาหมาดๆตัวบางที่ยังคงเอาเเต่นั่งจ้องเอกสารอยู่

"ยังดีกว่าครับ ผมอยากอ่านนี่ให้เสร็จก่อน

"แต่นี่มันไม่ใช่เวลาทำงาน บริษัทผมไม่มีนโยบายให้พนักงานทำงานเกินเวลา" 

เป็นร่างของมาร์ค ต้วนที่เดินมาเเทนที่ แบมแบมพยายามจะส่งสายตาให้คุณนิโคลช่วยเหลือ  เเต่เพียงมาร์คปัดมือไล่เบาๆนิโคลก็เดินหลบฉากออกไปแล้ว


อะไรจะสั่งได้ทุกอย่างขนาดนี้...


"เวลาพักคุณก็ควรพักครับ" 

"เดี๋ยวๆ คุณจะพาผมไปไหน?"

"หาข้าวทานครับ นิโคลฝากเก็บของด้วย"  

                ร้องบอกการ์ดส่วนตัวก่อนจะเดินจูงมือแบมแบมเดินออกมา  แม้แขนเล็กนั่นจะพยายามบิดมือออกจากการเกาะกุมมากเเค่ไหน เเต่แรงเท่ามดของแบมแบมเหรอจะสู้แรงของมาร์ค ต้วนได้  โชคดีที่เป็นเวลาพักพนักงานในบริษัทจึงแทบไม่เหลือเลยสักคน ไม่อย่างนั้นแบมแบมคงตกเป็นหัวข้อสนทนาแน่ๆ

ทำงานวันเเรกก็โดนเจ้านายลากไปแล้ว..

"คุณมาร์คครับ ผมเดินเองได้"

"คุณเดินเองได้เเต่คุณจะไม่เดินกับผม" 

เสียงเรียบๆของมาร์คที่ตอบมาพร้อมกับแรงมือที่จับแบมแบมแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็กยิ่งทำให้แบมแบมหัวเสีย เขาถูกดันให้เข้าไปนั่งในรถคันหรูที่เป็นคันเดิมกับเมื่อเช้า  เเต่ครั้งนี้มาร์ค ต้วนเป็นคนขับแทน

"               คุณมาร์คครับ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ"

มีเลขาที่ไหนกันนั่งข้างเจ้านาย ซ้ำยังให้เจ้านายขับรถให้อีก สายตาคนอื่นที่เห็นคงไม่คิดว่าแบมแบมเป็นเลขาแน่  แบบนี้มันดูไม่ดีเลยนะ

"ได้หรือไม่ได้ ผมเป็นคนตัดสินเองครับ นั่งนิ่งๆนะครับ จำได้ใช่มั้ยว่ากฎข้อที่ 2 บอกไว้ว่ายังไง อย่าขัดใจผม" 

                แบมแบมรู้สึกเกลียดเสียงทุ้มๆ สายตาคมๆที่มาร์คเอาเเต่จับจ้องตัวเองชะมัดเลย มันทำให้เขาเองรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุมไม่ต่างจากผู้แพ้เลยสักนิด เเต่ในขณะเดียวกัน หัวใจมันก็เร็วและแรงอย่างบ้าคลั่งราวกับจะหลุดออกมาจากอก

เป็นบ้าไปแล้วหรือไงแบมแบม...

"น่ารักมากครับ"

 รอยยิ้มพอใจประดับมุมปากของร่างสูง ราวกับอารมณ์ร้อนๆเมื่อครู่เเละตอนเช้าที่แบมแบมขัดขืนมันได้มลายหายไปหมดแล้วสิ้น  มาร์คเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีวิ่งมาเปิดประตูรถอีกฝั่งแล้วลงมือขับมันออกไป

มาร์คน่ะไม่ใช่ไบโพล่าห์หรอกนะ เขาเเค่อารมณ์เปลี่ยนไวเเค่นั้นเองก็เหมือนเด็ก ที่พอได้สิ่งที่ถูกใจเเล้ว ความโกรธก่อนหน้านี้มันก็หายไปหมดเเล้ว

อะไรที่มาร์คพอใจน่ะเหรอ?....การที่แบมแบมเชื่อฟังเขาไง

เชื่อฟังเขา ยอมเเค่เขา แบบนี้น่ะ มันโคตรน่ารักเลย

     โต๊ะอาหารที่ถูกเเยกออกจากโต๊ะอื่นๆ จนได้ความเป็นส่วนตัวในร้านชื่อดังของโรงเเรมสุดหรูกลางเมืองนิวยอร์ก คือที่ที่มาร์คต้วนคิดจะฝากมื้อเที่ยงเอาไว้ที่นี่ เเม้จะมาถึงในร้านเเล้วคุณเจ้านายก็ไม่ยอมปล่อยมือของเเบมเเบมสักที

 จะบิดออกก็เเล้วขอร้องก็เเล้วมาร์คก็ไม่ฟัง จับมันอยู่อย่างนั้นไม่สนสายตาใครเลย

"คุณควรปล่อยผมได้เเล้วนะครับ เจ้านาย"

"จริงๆคุณเรียกผมว่าคุณมาร์คดีกว่า คุณจะทานอะไรดี"

                ไม่แม้เเต่เงยหน้ามามองด้วยซ้ำ มาร์คยังคงไล่สายตาไปที่เมนูในมือในขณะที่ปากยังสั่งอาหารไม่หยุดจนแบมแบมกลัวว่าคุณพนักงานเสิร์ฟจะจดตามไม่ทัน

คิดว่าไม่ดีกว่าครับ  คุณมาร์คครับ ช่วยสนใจผมสักนิดได้มั้ย"

 แบมแบมไม่ใช่คนอารมณ์ร้อน เเต่ท่าทางสบายๆของมาร์ค ต้วนนี่กวนประสาทเขาชะมัดเลยให้ตายเถอะ ทำตัวสบายๆไม่รู้ร้อนรู้หนาวแบบนี้ได้ยังไงกันนะ ในขณะที่แบมแบมอึดอัดจนแทบจะบ้าเเล้ว

เสียงแง้วๆของแบมแบมที่ดุผมออกมา ทำให้ผมหยุดสนใจตัวหนังสือยึกยือในหน้ากระดาษของเมนู เเล้วหันไปไล่พนักงานให้ออกไปก่อน

อ่า...นี่แบมแบมกำลังดุผมที่ผมไม่สนใจเขาเหรอ

สาบานนะว่าดุ ดุได้เเค่นี้จริงดิ  น่ารักเป็นบ้าเลยเเฮะ...

"แล้วผมไม่สนใจคุณตรงไหน"

 ผมสนใจเขาตลอดนะ ปรักปรำผมแบบนี้ได้ยัง

"ตอนนี้ที่คุณกำลังทำอยู่  โอเค ผมรู้ว่ากฎของเราคือการห้ามขัดใจคุณ เเต่คุณช่วยสนสายตาคนอื่นสักนิดได้มั้ยครับ" 

                ทุกคนมองมาที่มาร์คด้วยความสนใจ ก็แน่สิเขาเป็นดาวเด่นที่ไปไหนก็ราวกับมีแสงส่องประกายวิ้งๆวับๆออกมา ในขณะที่แบมแบมเหมือนเป็นอะไรสักอย่าง เเละการที่ได้เดินข้างเขาพร้อมกับถูกจูงมือไปไหนต่อไหน คำนินทาว่าร้ายต้องตามมาแน่

"เหมือนว่าคุณจะความจำสั้นนะ ได้ข่าวว่าเมื่อเช้าผมพึ่งบอกคุณว่าอย่าไปสนใจสายตาคนอื่น" 

"ไม่สนไม่ได้ครับ ที่นี่มันคือที่สาธารณะ ภาพลักษณ์คุณออกมามันจะดูไม่ดี"

แบมแบมจำได้ว่าภาพลักษณ์ของมาร์ค ต้วนคือที่หนึ่ง หน้าที่ของเขาก็คือต้องรักษามันไว้ด้วยอย่างที่พี่แอนนาลีนเคยบอก  เเละการที่ผู้บริหารบริษัทยักษ์ใหญ่มาจูงมือเขาต้อยๆแบบนี้ มันได้ที่ไหนกัน

ไหนว่ามาร์คระวังตัวเองที่สุด..เเต่ตอนนี้ ทำไมเขาทำแบบนี้กันล่ะ

"การที่ผมพาเลขามาทานกลางวันนี่มันผิดมากนักเหรอครับ ถ้าจะตัดสินผมด้วยอะไรแบบนี้มันคงจะใจร้ายเกินไปหน่อยนะ เลขากับเจ้านายไม่มีสิทธิ์จะสนิทกันเหรอ? อีกอย่างผมเองก็บริสุทธิ์ใจ ใครจะมองยังไงผมต้องแคร์ด้วยเหรอ?" 

นั่นน่ะสิ...เขาเองบริสุทธิ์ใจ เขาไม่ได้คิดอะไรกับแกเลยแบมแบม  จะไปเดือดร้อนทำไม

เเล้วใจน่ะ จะเต้นช้าลงทำไม...

แกคิดอะไรกับเขาเหรอ?

"อย่าห่วงเลยครับ เรื่องเเค่นี้ ไม่มีใครมานั่งคิดหรอก"

ใช่ ไม่มีใครมานั่งคิด เพราะงั้นหยุดได้เเล้วนะ...หยุดหวั่นไหวซะที



100%
@iammeamjtha3000
#มิสเตอร์มบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 573 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,800 ความคิดเห็น

  1. #3699 hiddenhills (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 19:27
    โอ้ยยย สงสารแบม
    #3,699
    0
  2. #3347 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 20:09
    เล่นกับความรู้สึกน้องมากเลยอะ
    #3,347
    0
  3. #3191 jkevewg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 20:30
    หวั่นไหวได้แต่หัวใจอย่าให้มิสเตอร์เอ็มง่ายๆนะลูก
    #3,191
    0
  4. #2548 TabiBabi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 16:31
    พึ่งมาตามอ่านสนุกมากๆเลย
    #2,548
    0
  5. #1762 Oni (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 15:44

    มสเตอร์รุกเร็วไปแล้วค่ะ คนดีอย่างแบจะทันมั๊ยหวั่นไหวดิ

    #1,762
    0
  6. #1314 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 15:00
    ชั้นอยากจะฟาดแกมาร์ค!!!
    #1,314
    0
  7. #1212 ((((d^dek^d)))) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 08:22
    สนุกค่าาาา เป็นพล็อตที่คาแรคเตอร์มาร์คชัดมากๆ รอติดตามค่ะ
    #1,212
    0
  8. #1058 YanisaCH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 11:28
    แบมดุแล่ว
    #1,058
    0
  9. #860 My love markbam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:53
    แบมใจเย็นลูก
    #860
    0
  10. #666 Caff? Latte (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 20:24
    ดำเนินเรื่องไปแบบนี้กำลังดีเลยจ้าาา อ่านไปก่ใจตุ้มๆต่อมๆอย่าเพิ่งปล่อยบอมพ์มาเลยจ้าา สงสารน้องงง
    #666
    0
  11. #638 ayumikimlee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 12:57
    แบมลูกกกก
    #638
    0
  12. #603 jiab155 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 20:42
    สนุกดีนะคะ แต่แอบกาหัวคุณมาร์คไว้ อิ อิ
    #603
    0
  13. #559 นานะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 20:27

    เจ็บแทนน้องเลยย

    #559
    1
    • #559-1 J_tha(จากตอนที่ 8)
      21 ธันวาคม 2562 / 21:22
      นี่เเค่เริ่มครับ
      #559-1
  14. #478 kaespicy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 02:19
    มาร์คเกินไปแร้วเล่นกะความรู้สึกน้องแบบนั้​
    #478
    0
  15. #399 uromtbb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 02:25
    น้องอย่าหวั่นไกวก่อนสิ
    #399
    0
  16. #397 mtonea (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 23:13
    สนุกค่ะลุ้นทุกตอนเลยค่ะสู้ๆค่ะ,✌✌✌
    #397
    0
  17. #390 toto (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 14:25

    มาร์คจะรู้ตัวมั้ยวาาหลงแบมมากไปละอะ แบมหนีไปลูก

    #390
    0
  18. #347 Bella1997 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 20:47
    สนุกมั้ย? เล่นกับความรู้สึกคนอื่นสนุกมากมั้ยมิสเตอร์เอ็ม
    #347
    0
  19. #342 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 18:21

    บางทีมิสเตอร์เอาแต่ใจมากไปนะคะ ก็รู้แหละว่าที่เอาแบมมาน่ะนอกจากทำงานแล้วจะให้เป็นเบบี๋ด่วย แต่ก็อย่าเอาแต่ใจตัวเองให้มากนัก

    #342
    0
  20. #287 TAI TH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 15:10
    สนุกมากค่ะแต่กลัวมาร์คต้วน 5555 คนร้ายๆ
    #287
    0
  21. #281 mybamboo07 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 05:41
    อยากไปแยกเขาสองคนจริงๆนะ
    #281
    0
  22. #227 leekan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 08:35
    สนุกมากกค่ะ
    #227
    0
  23. #213 B_Rmarktuan8193 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 12:42
    สนุกมากกค่ะรอๆๆๆ
    #213
    0
  24. #212 pulin19 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 12:39
    สนุกมากมาย ทาร์คร้ายได้ใจมาก
    #212
    0
  25. #193 pcnmtcn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 00:42
    น้องแบมอดทนไว้คับอย่าไปหวั่นไหวนะลูก
    #193
    0