Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 46 : Mr.M 43 (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,990
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 425 ครั้ง
    15 พ.ย. 63

43

Until we die.

 

เราไม่มีวันเข้าใจหัวอกของคนเป็นพ่อแม่ จนกว่าเราจะได้เป็นพ่อแม่เอง มาร์ครู้ซึ้งถึงคำกล่าวนี้แล้ว แต่ก่อนเขาเข้าใจว่ามัมกับแด๊ดรักเขามาก ไม่รู้ว่ามากแค่ไหน ไม่รู้สาเหตุของความรักที่ท่านมอบให้ ไม่รู้เลยว่าทำไมท่านถึงได้ยินดีและภูมิใจกับทุกอย่างที่มาร์คทำได้ จนกระทั่งเขาได้เป็นพ่อคนเช่นพวกท่าน

 

มิคาเอลเป็นคนสอนมาร์ค และทำให้มาร์คได้รู้และเข้าใจถึงความไร้เงื่อนไขและไร้เหตุผลนี้  แค่เพียงเป็นมิคาเอล มาร์คก็ยินดีและพร้อมยกทุกอย่างให้  ไม่ต้องมีข้อเสนอแลกเปลี่ยนหรือคำร้องวอนขอ แค่ขึ้นชื่อว่าลูก ทุกอย่างที่มาร์คมีก็พร้อมกองแทบเท้าน้อยๆนั่นแล้ว

 

มิคาเอลยังเล็กเกินกว่าจะเรียกร้องสิ่งใด สิ่งที่มาร์คพอจะทุ่มเทให้ลูกได้คือเวลาและความรักทั้งหัวใจที่มาร์คมี ทุกวินาทีที่ได้อยู่กับแบมแบมและลูกมาร์คยินดีจะทำทุกอย่างเท่าที่เขาทำได้ 

 

น่าเสียดายที่แบมแบมยังไม่พร้อมจะกลับนิวยอร์กด้วยกันในยามนี้ เพราะแบมแบมบอกว่าที่นั่นยังไม่เอื้อต่อการเลี้ยงดูมิคาเอล เพนท์เฮาส์ของเขาแม้จะใหญ่แค่ไหนก็เป็นแค่ห้องสี่เหลี่ยมบนตึกสูง  ไม่มีบริเวณให้มิคาเอลได้วิ่งเล่น ไม่มีอากาศดีๆบริสุทธิ์แบบนี้ เพราะฉะนั้นจนกว่าที่บ้านหลังอื่นของมาร์คจะพร้อม แบมแบมและมิคาเอลจะอยู่ที่นี่ต่อไป

 

มันค่อนข้างจะปวดใจพอสมควรสำหรับมาร์ค เพราะอีกไม่นานมาร์คก็ต้องกลับนิวยอร์กไปทำหน้าที่เหมือนที่คุณบัวบูชาและคิมยูคยอมที่กลับไปก่อนแล้วเช่นกัน แต่มาร์คก็จะพยายามเคลียร์ทุกอย่างให้พร้อมและกลับมารับแบมแบมและลูกให้เร็วที่สุด

 

“แอ๊ะ แอ๊” เสียงใสๆดังขึ้น ทำให้มาร์คต้องวางมือจากกองผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยตรงหน้า แล้วสาวเท้าเพื่อให้เข้าถึงตัวมิคาเอลก่อนที่คนในห้องนอนจะตื่นก่อน 

 

“ว่าไงครับคุณมิคาเอล หิวแล้วเหรอลูก” เสียงทุ้มถามอ่อนโยน ขณะสาวเท้าไปทางโซนขวดนม เพื่อจัดการอุ่นนมที่แบมแบมปั๊มแช่ตู้ไว้มาบริการเจ้าตัวน้อยที่ดูดปากตัวเองเร่งพ่อจับๆ

 

จากคำแนะนำของคุณหมอ เพื่อโภชนาการที่ดีทารกควรได้รับน้ำนมทุก 2-3 ชั่วโมง ต้องขอบคุณนวัตกรรมที่เรียกว่าเครื่องปั๊มนมมากๆ ไม่อย่างนั้นแบมแบมคงต้องเหนื่อยมากแน่ๆที่ต้องมาบริการปีศาจน้อยแทบจะตลอดเวลา แต่กว่าจะบังคับให้มิคาเอลดูดขวดนมได้ ก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน

 

มิคาเอลติดแบมแบมมาก ย้ำว่ามากแบบล้านตัว ไม่รู้ว่าเพราะสายใยแม่ลูกหรือเพราะปีศาจน้อยนี่กำลังท้าทายมาร์คอยู่กันแน่ เคยมีครั้งหนึ่งที่แบมแบมไม่อยู่บ้านออกไปซื้อของที่ตลาด มิคาเอลกำลังหลับปุ๋ยส่วนมาร์คก็กำลังอาบน้ำ อยู่ๆเสียงลูกก็ร้องแผดจ้า มาร์ควิ่งออกมาหาแทบจะล้มหัวฟาดพื้น ฟองยังเต็มหัวนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวทั้งเนื้อตัวเปียกๆ อุ้มโอ๋ก็แล้วกล่อมก็แล้วมิคาเอลก็ไม่หยุดร้องไห้ จนมาร์คพาลจะร้องไห้ตามเพราะไม่รู้ว่าลูกเป็นอะไร  แต่พอได้ยินเสียงแบมแบมร้องเข้ามา เจ้าปีศาจน้อยก็ปิดปากฉับเงียบเสียงลงแทบจะในทันที...

 

ไม่รู้ว่ามาร์คไร้ความสามารถหรืออะไรกันแน่ แต่ถ้าไม่ได้คิดไปเอง ตอนแบมแบมโอ๋เหมือนเขาเห็นตัวเองในร่างมิคาเอลเลย  มิคาเอลครับช่วยเหมือนแม่สักอย่างได้มั้ยลูก?

 

“ไม่เสียงดังนะครับ คุณมัมนอนอยู่ มิคอยู่กับดาด๊านะ” ถึงกับต้องตกลงเจรจากันก่อน ด้วยกลัวว่าเสียงเล็กๆจะแผดเสียงทำให้ผู้เป็นแม่ตื่น แบมแบมเพิ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงเพราะตื่นมาให้นมลูกตอนตีสี่  เขาอยากให้แบมแบมพักอีกนิด  ไม่รู้ว่าแบมแบมเลี้ยงลูกยังไง ปีศาจจิ๋วนี่ตัวพองๆราวกับลูกโป่งอัดไนโตรเจน ต่างกับแบมแบมที่ตัวเล็กอยู่แล้วตอนนี้เหมือนเล็กลงกว่าเดิมเสียอีก

 

แต่หากมาร์คมีกระจกก็คงจะเห็นตัวเองว่าเขานั้นมันก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่นัก

 

“ขอดาด๊าทำงานแปบนึงนะครับ”บอกเจ้าตัวกลมก่อนวางร่างก้อนบนเปลอวกาศ กดปุ่มให้มันไกวอัตโนมัติแล้วหอมแก้มยุ้ยๆที่พองเพราะแรงดูดขวดด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

เสื้อผ้าขนาดกองเท่าภูเขาย่อมๆถูกแบ่งเป็นสามกอง กองหนึ่งเป็นเสื้อผ้าที่ยังไม่ซักกำลังรอการคัดแยก อีกสองเป็นเสื้อผ้าที่ซักแล้วพร้อมกับรอการพับเก็บ  และกองสุดท้ายที่ใหญ่กว่าสองกองแรกรวมกัน คือกองเสื้อผ้าใหม่ที่รอการคัดแยกและส่งซัก

 

ถ้าไม่เป็นนักธุรกิจแบบเขา อีกอาชีพที่มิคาเอลอาจจะเป็นได้ในอนาคตคงไม่พ้นนายแบบ อายุยังไม่ทันครบเดือนดีแต่เสื้อผ้าก็มากกว่าของเขาและแบมแบมรวมกันเสียอีก  แต่จะว่าไม่ได้เพราะมาร์คเองก็เป็นส่วนหนึ่งในการร่วมก่อสร้างภูเขาลูกนี้ ก็นะ เห็นอะไรน่ารักๆก็นึกถึงลูกไปหมด แต่ยังดีที่แบมแบมคอยเบรก ต่างกับไอ้พวกสองตัวไม่ถึงบาทที่อยู่อีกฟากโลก อยู่ไกลขนาดนั้นยังมีเวลาช้อปและส่งมาให้ถึงที่นี่ บางตัวเป็นแบรนด์ดังชื่อก้องโลกที่คุณมัมเห็นราคาแล้วลมแทบจับ 

 

มิคาเอลเป็นเจ้าก้อนที่พวกลุงๆป้าๆพากันหลงหัวปักหัวปำ ทุกวันพวกมันพลัดกันคอลมาหาลูกเขาราวกับเป็นลูกตัวเองเสียเอง ก็นะ มิคาเอลน่ะเป็นเทวดาที่มีเวทย์มนต์ของปีศาจ ใครพบใครเห็นเป็นต้องรักต้องหลงกันทั่ว

 

“ถึงว่าลูกหายไปไหน มาอยู่นี่นี่เอง ทำไมไม่ปลุกแบมครับ” เสียงหวานที่ยังแหบน้อยๆเพราะเพิ่งตื่นนอนเดินลากเท้ามาหา มาร์คยิ้มให้ไม่ตอบคำถามนั้น กลับเป็นจูบเบาๆที่มุมปากมอนิ่งคิสแทน

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเพิ่งได้พัก ผมคิดว่าคุณน่าจะนอนให้นานหน่อย”

 

“คุณต่างหากที่ต้องนอนบ้าง  ใต้ตาเป็นหลินปิงแล้ว  อรุณสวัสดิ์เช่นกันครับ” ว่าจบก็จูบเบาๆที่ปลายคางที่เริ่มขึ้นสีเขียวจางๆ  ทอดสายตามองคนตรงหน้าให้เห็นชัดๆ  ไม่มีอีกแล้วเทพบุตรนักธุรกิจมาดเนี้ยบ  ตอนนี้เหลือเพียงพ่อบ้านที่เลี้ยงลูกจนหัวฟูดูสิ คางสวยๆนี่มีตอหนวดบางๆแล้ว

 

“บอกแบมพักแต่คุณแทบไม่พักเลย ดูสิ โทรมขนาดนี้ได้ยังไงกัน”

 

“ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่อยากช่วยคุณดูแลลูกบ้างก็เท่านั้นเอง คุณเหนื่อยกว่าผมเยอะครับ” มาร์คว่าก่อนจะจับมือบางมาจูบเบาๆแล้วไถหน้าออดอ้อนกับมือนุ่มนิ่ม

 

“เหนื่อยมากเหนื่อยน้อยใครเป็นคนวัดครับ คุณทั้งดูแลลูกดูแลแบม ส่องกระจกครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน มาครับ โกนหนวดซะหน่อย ดูสิ แบมจำหน้าคุณไม่ได้แล้ว” ยิ้มหวานจนตาปิด ดึงมืออกจากเจ้าปีศาจตัวโต หันมองปีศาจน้อยที่หลับตาแล้วก็พลอยสบายใจ ลากคนตัวโตออกมา 

 

คนตัวบางรั้งร่างแด๊ดดี้ปีศาจให้นั่งรอที่โถสุขภัณฑ์ ก่อนตัวเองจะจัดการเตรียมของพร้อมสำหรับการกำจัดตอหนวดเขียวๆที่ไม่พึงประสงค์ เนื้อครีมสีขาวนุ่มถูกป้ายเบาๆอย่างใส่ใจตามรูปหน้า สันกรามลามไปถึงส่วนเคราเล็กน้อย ตากลมๆทำอย่างตั้งใจพิถีพิถัน จนคนที่มองอยู่อดใจไม่ได้ 

 

จุ๊บ

 

“อยู่นิ่งๆสิครับ เดี๋ยวมันบาดนะ” แบมแบมว่า ไม่สนใจคราบครีมขาวๆที่เปื้อนข้างแก้มเขาเพราะการจู่โจมจากปีศาจเมื่อครู่

 

“คุณน่ารักจังครับ”

 

“นะ..น่ารักอะไรกันครับ  อยู่นิ่งๆสิครับแบมโกนไม่ถนัด” ซ่อนใบหูขาวๆที่ขึ้นสี ตีเบาๆที่มือหนาที่มันกำลังกอดรั้งให้เขาเข้าไปใกล้ตัวมาร์คมากกว่านี้ แบมแบมพยายามไม่สนใจ เชยคางคมขึ้นมาก่อนจะพยายามข่มใจโกนหนวดต่อ

 

“ผมอิจฉาตัวเองจัง ทำไมผมโชคดีขนาดนี้นะ มีแม่ของลูกน่ารักขนาดนี้ แสนดีขนาดนี้  อิจฉาตัวเองชะมัดเลย”มาร์คว่าเพ้อๆ แต่ด้วยความสัตย์จริง มาร์คหมายความแบบนั้นจริงๆมันเป็นเรื่องเหลือเชื่อมากที่ปีศาจร้ายแบบเขาจะได้พบรักกับคนที่แสนดีขนาดนี้ ได้เจอกับคนที่น่ารักและอ่อนโยนแบบนี้ เขาอิจฉาตัวเองจัง ขอบคุณนะครับพระเจ้า 

 

“นอนน้อยจนเบลอเหรอครับ พูดอะไรเนี่ย” แบมแบมกลั้นยิ้มอายๆ ก่อนจะจัดการเช็ดเสี้ยวหน้าคมเบาๆเพื่อทำความสะอาดเมื่อโกนหนวดจนแล้วเสร็จ

 

“ผมคิดแบบนั้นจริงๆนะ รู้สึกดีชะมัดเลยที่ได้รักคุณ และเป็นคนที่คุณรัก ผมแทบไม่เชื่อเลยว่าคนแบบผมน่ะเหรอจะมีความรักดีๆ กับคนดีๆแบบคุณ”

 

“แบมไม่ได้ดีอะไรเลยนะครับ แบมเองก็มีข้อผิดพลาด แต่คุณชอบมองข้ามมันมากกว่า”

 

“ข้อผิดพลาดของคุณในสายตาผมมันแทบไม่มีเลยด้วยซ้ำแบมแบม”

 

“ในสายตาของผมคุณก็ดีที่สุดแล้วเหมือนกันครับ”

 

จุ๊บ

 

จุมพิตแผ่วเบาแนบชิดปากหยักเพียงชั่วครู่ หนนี้แบมแบมเป็นคนเริ่มก่อน เล่นเอาพ่อปีศาจตาโตด้วยความตกใจ

 

“เราสองคนไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครดีที่สุด เราเหมือนกระเบื้องที่บิดเบี้ยว หากอยู่โดดเดี่ยวมันจะดูประหลาด แต่หากมันมาอยู่ด้วยกัน มันจะเป็นชิ้นส่วนที่สมบูรณ์แบบครับ” 

 

คนตัวบางว่าพลางอธิบายด้วยการประกบฝ่ามือตัวเองเข้ากับมือหนา กุมมันเบาๆด้วยรอยยิ้มจางๆ แววตาของมาร์คเมื่อครู่มันทำให้แบมแบมทั้งใจหายทั้งซึ้งใจ ใจหายที่แววตาที่เคยเย่อหยิ่งนั้นมองเขาราวกับจะเทิดทูนไว้เหนือหัว ละทิ้งซึ่งความน่าเกรงขามและความยึดมั่นในตัวเอง แต่ในขณะเดียวกันก็ซึ้งใจ ที่มันมีแต่ความรักจะมอบให้เขา 

 

“ชีวิตของผมดีได้เพราะมีคุณกับลูก” 

 

“ชีวิตแบมกับลูกก็สมบูรณ์แบบได้เพราะมีคุณครับ ดาด๊า”

 

สิ้นเสียงหวานใส ปากหยักได้รูปก็เคลื่อนตัวมาทาบทับยังอวัยวะเดียวกันของคนที่ตัวเล็กกว่า เรียวลิ้นไล้กวาดต้อนซึ่งกันและกัน จูบแสนหวานที่เต็มไปด้วยความรู้สึกทั้งรักและขอบคุณ เนิ่นนานกว่าหลายนาทีกว่าที่สองร่างจะผละออกจากกัน เพราะเสียงกดออดดังขึ้นจากทางหน้าบ้าน

 

“แบมไปดูเองครับ คุณจัดการตัวเองดีกว่าครับ ” คนตัวบางว่าก่อนจะรีบออกจากห้องน้ำวิ่งไปยังประตูรั้วบ้าน เพื่อหาสาเหตุของเสียงก่อนที่เจ้าเทวดาจิ๋วจะตื่นก่อน  แต่ยิ่งเข้าใกล้ประตูรั้วมากเท่าไหร่ ก็ราวกับหัวใจนั้นเต้นช้าลงทุกที

 

“พี่จินยอง ยองแจ!” ร้องลั่นด้วยความดีใจ ทันทีที่ประตูรั้วเปิดออก ร่างบอบบางก็โผเข้ากอดพี่ชายด้วยความยินดี สามร่างบอบบางกอดกั้นแน่นด้วยความคิดถึงที่มี แบมแบมโอบกอดครอบครัวของเขาจนแน่นเต็มสองแขน พร้อมกับแรงโอบรัดจาดคนทั้งสองเช่นกัน

 

“คิดถึงที่สุดเลยครับ คิดถึงที่สุดเลย” บอกทั้งน้ำตา

 

“คิดถึงเหมือนกัน ไม่เอาสิ อย่าร้องไห้ แจโอ๋นะแบมบี้”

 

“ก่อนจะโอ๋คนอื่นบอกตัวเองก่อนดีกว่ามั้ยยองแจ” 

 

“พี่จินยองเองก็เหมือนกันแหละ”  ยองแจว่าก่อนจะผละออกจากอ้อมกอด คนสามคนพลัดกันเช็ดคราบน้ำตากันไปมา ดูน่ารักไม่หยอก

 

“ไปเถียงกันในบ้านได้ป่ะ ทางนี้จะละลายแล้วครับผม!” เสียงทุ้มที่แหบนิดดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้แบมแบมต้องเอี้ยวตัวไปดู ก็พบกับร่างหนาของผู้บริหารอีกคนอย่างหวัง แจ็คสัน ที่อยู่ในชุดเอ่อ...ค่อนข้างที่จะเข้ากับบรรยากาศเมืองร้อนไปหน่อย

 

“ลุงแจ็คเป็นไอติมหยอฮะ ทำไมละลายได้อ่ะฮะอัปป้า” เจจีนในอ้อมกอดพ่อถาม เจบีส่ายหน้าปลงๆกับแจ็คสัน แล้วหันมาอธิบายให้ลูกฟัง  ก่อนที่แจ็คสันมันจะสอนอะไรแปลกๆให้ลูกเขา

 

“ละลายไม่ได้ครับ ลุงแจ็คเขาเปรียบเทียบเฉยๆน่ะครับ”

 

“สวัสดีครับเจจีน คุณเจบี คุณแจ็คสัน  เชิญในบ้านก่อนครับ” แบมแบมว่าก่อนจะผายมือเดินนำแขกเข้าไปข้างใน 

 

“ขอโทษด้วยนะครับ บ้านอาจจะแคบไปหน่อย”

 

“ไม่เป็นไรเลยแบมน่ารักดี ว่าแต่หลานอยู่ไหนล่ะ”

 

“ใช่ๆ ปีศาจเบอร์สองอยู่ไหน ลูกพี่มาหาแล้ว”

 

“หลับอยู่ข้างบนน่ะครับ รบกวนเบาเสียงหน่อยเนอะ แกค่อนข้างรับมือยากน่ะครับเวลาที่แกสะดุ้งตื่น” แบมแบมเตือนคู่รักที่เสียงดังกว่าใครอย่างยองแจและแจ็คสัน ก่อนจะเปิดประตูบ้านเพื่อนำไปสู่ห้องรับแขกที่ถูกดัดแปลงให้เป็นห้องเลี้ยงเล็กชั่วคราว

 

"ขอพี่ข้าไปดูใกล้ๆได้มั้ยแบม" จินยองขออนุญาต แต่ก่อนแบมแบมจะได้ถาม ก็เป็นเสียงทุ้มๆของมาร์คที่เดินออกมาสมทบเป็นคนตอบแทน

 

“เข้าไปได้แต่ล้างมือก่อน แกหลับไปสักพักแล้วอีกไม่นานคงตื่น แต่เบาเสียงหน่อยก็ดี ส่วนไอ้แจ็คสัน มึงอาบน้ำไปเลย อย่าลืมใส่แมสด้วย เดี๋ยวเชื้อบ้าติดลูกกู”

 

“ไอ้เหี้ยมาร์ค มึงบุลลี่กู โอ๊ย แจตีเฮียทำไม”

 

“ตีให้รู้สึกน่ะสิ ไม่เห็นเหรอว่าที่นี่มีเด็กอยู่ ระวังคำพูดบ้าง” ยองแจเตือน บุ้ยใบ้ไปทางทารกน้อยที่นอนหลับสนิท กับเจีจนที่นั่งอยู่บนตักคุณเจบี แต่เคราะห์ดีที่มีมือบางๆของจินยองปิดสองหูที่ไร้เดียงสาของเด็กน้อยไว้ก่อน

 

“ไม่ต้องไปหัวเราะเพื่อนเลยครับ คุณมาร์คก็ด้วย ระวังคำพูดด้วยครับ”

 

“ขอโทษครับ”

 

“มากันเหนื่อยๆหิวกันมั้ยครับ เดี๋ยวแบมหาอะไรให้ทาน”

 

“แจไปช่วย” 

 

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปด้วยแล้วกัน  คุณเจบีครับ ดูแลลูกด้วนะครับ ดูแลด้วยความระมัดระวัง”แม่เสือกดเสียงแน่นหนัก แม้จะแย้มยิ้มแต่กลับไม่สัมผัสได้ถึงความใจดีปราณีเลยสักนิด 

 

“ครับที่รัก” เจบีรับคำเสียงอ่อย พอคล้อยหลังบรรดาแม่บ้าน สมาคมพ่อเสือถึงได้สุมหัวกันนั่งจุมปุ๊กเฝ้าลูก

 

“อัปป้าฮะ ทำไมน้องตัวเล็กจัง เหมือนตุ๊กตาเลย” เจจีนเขยิบเข้าไปใกล้ทารกน้อยด้วยความสนใจ แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรน้องนอกจากดูอยู่ห่างๆด้วยแววตาวาบวับ 

 

“เพราะน้องยังไม่โตไงครับ ตอนนี้น้องไม่แข็งแรง ถ้าเจจีนอยากเล่นกับน้อง เจจีนต้องเล่นเบาๆ”

 

“น้อนจะเจ็บมั้ยฮะลุงมาร์ค”

 

“ไม่เจ็บครับถ้าเจจีนจับน้องเบาๆ แบบนี้” มาร์คจับมือน้อยของหลานให้สัมผัสตัวมิคาเอลเบาๆ พอแตะน้องได้เจจีนก็ลูบเบาๆด้วยความทะนุถนอมก่อนจะค่อยๆปล่อยมือออก

 

“น้องเหมือนมาชเมลโล่วเลย”  เจจีนว่า เล่นเอาผู้ใหญ่ตัวโตกลั้นขำ ก่อนจะพากันถอยมาห่างๆให้พี่ชายคนใหม่ได้ดูน้องเต็มที่  เจจีนจะเป็นพี่ชายที่ดีมาร์คเชื่ออย่างนั้น และเขาก็หวังให้ลูกๆของพวกเราเติบโตมาดูแลกันและกัน แบบที่พวกเขาเป็น

 

“เจจีนออร่าพี่ชายจับมาก มึงวางใจได้เลยเพื่อน” แจ็คสันว่า

 

“เขาเหมือนจินยองมาก มึงมั่นใจได้เลย จินยองดูแลเมียมึงยังไง เจจีนคงดูแลลูกมึงไม่ต่าง”

 

“กูหวังให้เขาดูแลกันและกันมากกว่า  นายน้อยอิม นายน้อยต้วน เท่เนอะ”

 

“อ้าวๆ แล้วนายน้อยหวังล่ะวะ?”

 

“มีให้ได้ก่อนค่อยมาขอร่วมทีม”

 

“อ้าวไอ้บี”

 

“ไม่คุยกับคนไร้น้ำยานะครับ”

 

“ไอ้พวกเหี้ย พวกมึงรุมกู!” แจ็คสันโอดครวญ อยากจะดิ้นพราดๆประท้วงแต่เกรงใจหลานๆ เลยจำต้องสงบปากสงบคำฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจ 

 

 

ตัดภาพไปที่อีกฝั่งในห้องครัว

 

“มากันไม่บอก แบมเลยไม่ได้เตรียมอะไรไว้ให้ ขอโทษด้วยนะครับ” แบมแบมขอโทษพลางจัดของหวานที่พอมีติดบ้านเอาไว้ เพื่อไปรับรองแขกที่มาอย่างปุบปับ

 

“เหมือนกับแบมแหละที่มีอะไรไม่เคยบอกพี่เลย” จินยองว่ากลับ ตอนแรกจะไม่โกรธแล้วเชียวแต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้จริงๆ น้องเลือกที่จะแก้ปัญหาคนเดียว มากกว่าจะบอกเขา ดีแค่ไหนแล้วที่พบเจอเรื่องดีๆ ไม่อย่างนั้นเขาไม่อยากจินตนาการเลยว่ามันจะเป็นยังไง แต่ที่แน่ๆจินยองมั่นใจว่าเรื่องนี้อาจได้มีคนเจ็บตัว

 

“ขอโทษครับ แบมแค่...”

 

“ช่างเถอะ ผ่านมาแล้วก็แล้วไป”

 

“นั่นสิๆไม่คุยเรื่องเครียดกันแล้วนะ แจเคยอ่านนะถ้าคุณแม่เครียด น้ำนมจะน้อย เดี๋ยวหลานไม่อิ่มนะ”

 

“รู้ดีจังนะยองแจ เตรียมตัวเป็นคุณแม่อยู่เหรอ?” จินยองแกล้งแซว

 

“ฝันไปเถอะพี่จินยอง แจยังสนุกกับงานอยู่”

 

“แต่ดูคุณแจ็คสันเขาอยากมีนะ”

 

“ใช่ แจ็คสันน่ะรักเด็กจะตายไป ไม่สนใจมีให้เขาสักคนเหรอ?”

 

“เอาไว้ก่อนเถอะ วางแพลนยาวๆไปเลย รายนั้นยังให้เจคอปวิ่งวุ่นทำนู่นทำนี่ให้อยู่เลย จะเลี้ยงลูกเหรอ? นอนฝันไปก่อนจ้า” ยองแจประชด คนรักเขาดูอยากมีลูก ดูรักเด็กก็จริง แต่เขาเชื่อว่าทั้งเขาและแจ็คสันยังไม่พร้อม หนึ่งเลยคือเรื่องงาน ยองแจยังสนุกกับมันอยู่ ยังไม่อยากพะว้าพะวงกับอะไรทั้งนั้น แจ็คสันเองก็กำลังขยายคาสิโน ยุ่งพอกัน และถ้าเกิดมีจริงๆ ยองแจไม่มั่นใจว่าเขาจะต้องเลี้ยงทั้งพ่อทั้งลูกไปพร้อมๆกันเลยหรือเปล่า?

 

“เรื่องของเรา ใครจะจัดการให้ก็ได้ แต่เรื่องของคนที่เรารัก ต้องตัวเราเท่านั้นที่จัดการ  ดูอย่างคุณมาร์คสิ เคยทำอะไรเองที่ไหน ตอนนี้น่ะเหรอ แทบจะเอาทุกอย่างของแบมกับลูกไปทำแล้ว”

 

“เจบีเองก็ไม่ต่าง เวลาแทบจะไม่มีแต่ก็พยายามทำทุกอย่างให้ลูกด้วยตัวเอง จนเจจีนน่ะติดอัปป้าเขาแจเชียว”

 

“ขอต้อนรับสู่ช่วงขิงผัวค่า”

 

“ยองแจ!/ยองแจ”

 

ประสานเสียงเรียกชื่อเตือนลั่น ก่อนที่เสียงหัวเราะใสๆจะดังออกมาจากห้องครัวให้ได้ยิน ภาพตรงหน้าหากใครได้มองก็คงต้องบอกว่ามันงดงามนัก รอยยิ้มของความสุข เสียงหัวเราะจากคนสวยทั้งสาม  น่าดูกว่าภาพใดในโลกเลยล่ะ...

 

บางทีความสุข มันก็เกิดขึ้นง่ายๆเพียงแค่นี้เอง เพียงแค่อยู่กันพร้อมหน้า เพียงแค่บทสนทนาที่ห่วงใย มันก็เพียงแค่นี้ แต่อบอุ่นไปทั้งหัวใจเลยล่ะ

 

 

แล้วความสุขของคุณล่ะ? มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? ประกอบไปด้วยอะไรบ้างที่เป็นสาเหตุ? เรื่องราวเหล่านี้พอจะเป็นความสุขของคุณได้หรือเปล่า? หากใช่เราก็รู้สึกดีใจมาก ที่สามารถทำให้คุณมีความสุขและยิ้มได้บ้าง ...

 

ท่ามกลางโลกอันแสนบิดเบี้ยวนี้ ความสุขอาจเกิดขึ้นไม่ง่าย แต่ก็ใช่ว่าจะยาก เพียงแค่คุณมองและเปิดใจ ความสุขเหล่านั้นก็พร้อมจะอ้าแขนรับและโอบกอดคุณเสมอ

 

-END-

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjta3000

 

*โค้งสุดท้ายสิ้นสุดลงจนได้ เจขอบคุณทุกการติดตามตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้จริงๆค่ะ ทุกความรักที่ทุกคนมอบให้ เจขอรับไว้ด้วยใจ และขออนุญาตเก็บมันไว้ตอลดไปนะคะ 

ไทมไลน์จบแต่ความพิเศษไม่จบ ติดตามกันต่อได้ที่E-bookนะคะ

(รูปเล่มแรก เจตั้งใจมาก หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ รักค่ะ)

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 425 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,806 ความคิดเห็น

  1. #3801 mkjbjinjsyjbbyy (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2564 / 12:55

    ขิงผัว5555....ขอบคุณมากนะคะไรท์

    จะกลับมาอ่านกี่รอบก็อินจนมีน้ำตาเล็ดและ

    ชอบมิตรภาพของจินแจแบม(คิดภาพตามแล้วน่ารักมากกกกกๆๆๆ)

    ยูคแบมพี่ชายน้องชายและที่ชอบสุดๆคือนิโคลคุณบัวบูชา

    #3,801
    0
  2. #3748 chichipu06 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 17:44
    ขิงผัว! ว่าซั่น555+
    #3,748
    0
  3. #3747 chichipu06 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 17:34
    ชอบความมืออาชีพของไรค่ะไม่ดองเหมือนหลายๆเรื่องค่ะ555+ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่านนะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #3,747
    0
  4. #3746 chichipu06 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 17:26
    ดาด๊า~~~โอ้ยเอ็นดูววว
    #3,746
    0
  5. #3725 oni (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 19:00

    อ่านเพลินไม่อยากให้จบเลยค่ะชอบความเป็นมาร์คคนใหม่

    #3,725
    0
  6. #3717 SmileMybunnyy (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 02:01
    จบแล้ววว สนุกมากๆค่ะ ปรกติจะไม่อ่านฟิคที่ยังไม่จบกลัวขาดตอน😂 ของไรท์เป็นเรื่องแรกเลยที่เราตามอ่านที่อัพจนจบ💚
    #3,717
    0
  7. #3712 นานะ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 22:26

    จบแล้ววว สนุกมากๆๆเลย ขอบคุณที่แต่งฟิคมาร์คแบมสนุกๆมาให้อ่านนะคะ😍😍

    #3,712
    0
  8. #3697 MyMB9397 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 16:49
    จบแล้วววว ขอบคุณไรท์นะคะที่เขียนฟิคดีๆ แบบนี้สนุกมากชอบมากๆ เลยค่ะ
    #3,697
    0
  9. #3691 My love markbam (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 11:38
    ขอบคุณไรท์เช่นกันค่ะ
    #3,691
    0
  10. #3688 cartoona007 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 07:15
    เป็นครอบครัวที่น่ารักกันจังเลย จบแบบยิ้มเลยค่ะ
    #3,688
    0
  11. #3687 yunie (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 23:21
    เขียนดีตั้งแต่ต้นจนจบเลยค่ะ เราชอบมากเลย อาจมีหน่วงตอนที่มาร์คแบมไม่เข้าใจกัน แต่ก็รู้สึกดีที่เขาสมหวังกันและเข้าใจกัน ประทับใจมากกก อบอุ่นมากกก
    #3,687
    0
  12. #3685 aomdunk (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 18:12
    แต่งดีมาก ชอบทั้งตอนดราม่าและโรแมนติกเลยค่ะ น่ารักอบอุ่นมาก เป็น1ใน10เรื่องที่ประทับใจเลยค่ะ
    #3,685
    0
  13. #3684 Bee (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 16:09

    สรุกม่ก ขอบคุณไรท์

    #3,684
    0
  14. #3683 DgKookkik (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 11:34
    คุณนะคะที่แต่งมาให้อ่านกัน สนุกมากๆเลยค่ะชอบจริงๆ
    #3,683
    0
  15. #3682 Khunnay_smile (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 07:44
    ขอบคุณสำหรับนิยายเรื่องนี้นะคะ สนุกมากเลย เป็นกำลังใจให้ไรท์ต่อไปนะคะ
    #3,682
    0
  16. #3681 May (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 01:17

    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆ นะคะ ไรท์แต่งได้ดีมากๆ เลยค่ะ

    #3,681
    0
  17. #3680 adizza2 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 01:11
    สนุกมากๆเลยค่า ติดตามเรื่องต่อไปนะคะ
    #3,680
    0
  18. #3677 Oub-1992 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 00:17
    ชอบมากค่ะ
    #3,677
    0
  19. #3674 PJ_PM (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 22:33
    ขอบคุณมากๆเลยค่ะ จากใจเลย ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ
    #3,674
    0
  20. #3670 รรร (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 20:29

    คุณเจ แต่งดีมากเลยคะลึกซึ้ง

    #3,670
    0
  21. #3669 Kkim (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 20:29

    ฮือออ จบเเล้ว เป็นเรื่องที่มีหลากหลายอารมณ์จริงค่ะ ขอบคุณที่แต่งให้อ่านจนจบนะคะ

    #3,669
    0
  22. #3668 74400010001 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 12:41
    สนุกมากๆเลย
    #3,668
    0
  23. #3667 TToeyMB (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 09:56
    เก่งมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #3,667
    0
  24. #3666 PRscarlet (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 07:23

    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆค่ะ ปวดใจมาตั้งแต่แรกๆ ตอนนี้จบแบบแฮปปี้แล้ว โฮฮฮ 😭😭
    #3,666
    0
  25. #3665 Atum Atum (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 06:50
    คิดถึงน้องมิคแล้ว ใจหายจังเลย
    #3,665
    0