Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 43 : Mr.M 42

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 765 ครั้ง
    5 ก.ย. 63

 

 

Baby, life was good to me

But you just made it better

I love the way you stand by me

Through any kind of weather

 

 

 

เช้าวันที่สองของการเป็นแม่ เสียงอ้อเเอ้เป็นต่างนาฬิกาปลุกชั้นดี ปลุกทั้งพ่อเเละเเม่ให้ตื่นจากนิทรา แบมแบมเตรียมจะลงจากเตียงไปอุ้มลูกแล้วเเต่เป็นพ่อปีศาจที่ไวกว่า ก้าวฉับๆไปช้อนตัวลูกหมูขึ้นมาส่งให้ ทั้งสภาพที่ผมชี้ๆหน้ายุ่งๆราวกับคนที่ยังไม่ตื่นเต็มตา

 

 

 

เจ้าหมูน้อยดูดปากจับๆหันหน้าเข้าหาแหล่งอาหารทันทีที่ถูกอุ้มเข้าอก มือเล็กเสยผมปลุกตัวเองลวกๆด้วยมือเพียงข้าง เพราะอีกมือนั้นช้อนประคองตัวเจ้าปีศาจหมูอยู่ แต่ยังไม่ทันจะหายห่วงเท่าไรนัก สัมผัสเย็นๆของผ้าขนหนูเนื้อนิ่มก็บรรจงช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขาเสียก่อน

 

 

 

ดวงตากลมๆนั้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นราวกับจะหาคำตอบของการกระทำ แต่นอกจากเงาสะท้อนของตัวเองในนั้นเเล้ว แบมแบมก็ไม่เห็นอะไรเลย

 

 

 

ราวกับว่าดวงตาคู่นี้ มันมีเเค่เพียงตัวเขาเท่านั้น

 

 

 

“อื๊อ!” แรงกัดของปากเล็กดึงออกจากภวังค์ เหงือกเล็กๆนั่นคงขย้ำเนื้อเขาจังๆ แม้จะไม่เจ็บมากนัก เเต่ก็อดรู้สึกจี๊ดๆไม่ได้ หนอย เจ้าเด็กหมู ตัวแค่นี้ก็หวงแล้วเหรอ ใครอยากจะมองพ่อปีศาจของเรากัน

 

 

 

“อย่าทำมัมเจ็บสิครับมิค” มาร์คดุลูกชายไม่จริงจังนัก อดจิ้มนิ้วไปที่แก้มพองๆของเจ้าลูกหมูในอ้อมแขนไม่ได้ ดูสิ กินเอากินเอาจนแก้มพอง อนาคตของเป้นเด็กอ้วนแหงๆเลย

 

 

 

“มิค?”

 

 

 

“ก็..มาจากมิคาเอลไงครับ คุณไม่ชอบเหรอ อ่า จริงๆผมควรถามคุณก่อน” มาร์คสลดลงไปนิด รู้สึกตื้อๆที่แบมแบมดูไม่พอใจชื่อลูกที่เขาตั้ง แต่… เขาอยากให้ลูกชื่อนี้จริงๆนะ

 

 

 

มันสวยงามทั้งชื่อเเละความหมาย ตัวแทนทุกอย่างในชีวิตของมาร์คแล้ว

 

 

 

“มิคาเอล แปลว่าเทวดา เขาเป็นเหมือนเทวดาตัวน้อยๆที่ช่วยชีวิตมืดๆของผมไว้” ใบหน้าเปื้อนยิ้มอ่อนโยนของมาร์คอดทำให้แบมแบมยิ้มตามไม่ได้ แม้ปีศาจตนนี้จะใจร้าย แต่เขาก็มีความอ่อนโยนอยู่มากมายนัก

 

 

 

และแบมแบมก็เห็นด้วยกับชื่อนี้เช่นกัน

 

 

 

เพราะไม่ใช่แค่สำหรับมาร์ค ที่เจ้าลูกหมูนี่เปรียบเหมือนเทวดาที่มาช่วยชี้นำทางสว่าง

 

 

 

แต่กับแบมแบมเองก็เช่นกัน ที่มิคาเอลก็เหมือนเทวดาตัวน้อยๆ เป็นของขวัญที่พระเจ้ามอบให้ เรียกความสุขของเขาให้กลับมาได้อีกครั้ง

 

 

 

“โอเค งั้นเอามิคาเอลก็ได้ครับ ผมชอบความหมายนะ เด็กชายมิคาเอล ภูวกุล"

 

 

 

“ไม่สิครับ มิคาเอล ต้วน” มาร์คโอดควรญทันที ปฏิเสธหัวชนฝา จนคนที่อยากแกล้งนั้นกลั้นยิ้มแก้มแทบแตก

 

 

 

“แต่คุณตั้งชื่อเเล้วนะครับ”

 

 

 

“งั้นผมให้คุณตั้งชื่อก็ได้ครับ แต่ได้โปรด ให้ลูกใช้นามสกุลผมนะครับ นะแบมแบม นะๆ” ไม่เพียงสายตาและน้ำเสียงอ้อนวอน แต่เป็นมือหนาๆนั้นกุมมือเขาแกว่งเบาๆอ้อนไปด้วย หากเป็นเมื่อก่อนแบมแบมขัดใจ มาร์คคงต้องโวยวายไม่ก็อ้างคำสั่งเสียงเเข็งแล้ว แต่ตอนนี้ดูสิ นี่มันอะไรกันเนี่ย

 

 

 

“แต่ผมก็ชอบชื่อมิคาเอลนะ”

 

 

 

“งั้นเอามิคาเอลเป็นชื่อเล่น ชื่อจริงคุณตั้ง นามสกุลของผม ตกลงมั้ยครับ นะๆ” มาร์คพยายามเจรจาต่อรอง ไม่ใช้ชื่อมิคาเอลก็ได้ แต่ต้องใช้นามสกุลต้วนเท่านั้น ลูกชายคนแรก เขาอยากให้ลูกได้ทุกอย่างที่เขาสร้างมา อาจเป็นความคิดที่ผิดๆก็ได้มาร์คยอมรับ แต่เขาฝังหัวแล้วว่าลูกชายจะต้องสืบสกุลต่อไป แต่เหนือสิ่งใด มาร์คกลัวว่าในอนาคต คนอื่นจะใช้เรื่องนามสกุลมาเป็นอาวุธทำร้ายลูกเขา

 

 

 

ใช้นามสกุลพ่อไปนั่นแหละ หากวันหน้าเกิดอะไรขึ้นมา นามสกุลที่ทรงอิทธิพลนี้อาจจะพอทำให้คนที่กล้ารังแกลูกเขาเกรงๆใจกันบ้างก็ได้

 

 

 

“แล้วถ้าผมไม่สนใจข้อเสนอนี้ล่ะ คุณจะทำยังไง” ความรู้สึกที่ถือไพ่เหนือกว่าทำให้รู้สึกสนุกจนอยากเอาชนะ จนเจ้ากวางน้อยอาจลืมไปแล้วว่า คนตรงหน้านี้คือราชสีห์นะไม่ใช่ลูกแมว

 

 

 

สีหน้าเจ้าเล่ห์ของกวางน้อยทำให้มาร์ครู้สึกพอใจดังวันวาน เเละอาจจะมากกว่าแต่เก่าก่อนด้วย เจ้ากวางน้อย ไม่สิ ตอนนี้เป็นแม่กวางเเล้ว รู้จักมีลูกล่อลูกชนต่อรองด้วย น่ารักจังเลย

 

 

 

หากแบมแบมอยากเอาชนะ มาร์คก็ยินยอมจะแพ้แต่โดยดี เพื่อให้เเม่กวางของเข้านั้นกล้าแบบนี้บ่อยๆและมีความสุขแบบนี้ต่อไปนานๆ

 

 

“ผมก็จะขอร้องคุณไปเรื่อยๆ จะไม่ปล่อยมือนี้ด้วย อ้อ ผมจะร้องไห้ด้วย ร้องให้น้ำตาท่วมห้องไปเลย”จับมือที่เกาะกุมอยู่มาแนบหน้า ถูเข้ากับแก้มออดอ้อนราวกับเป็นเจ้าแมวยักษ์ตัวโตในคุณแม่ลูกหมูนั้นใจเต้นเล่นๆ ดวงตากลมๆจดจ้องการกระทำของพ่อปีศาจไม่กระพริบ  สองแก้มใสเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

กลับมาแล้วอาการตกหลุมรักซ้ำๆ 

 

ตกบ่วงปีศาจอีกจนได้สินะ…

 

“อธิชา  ให้เขาชื่ออธิชาแล้วกัน!” สะบัดหน้าหนีซ่อนหัวใจที่เต้นระรัว  สองข้างแก้มพองขึ้นส่ออาการแง่งอนจนคนมองอยากกัดให้หายหมั่นเขี้ยว  แต่ก็ไม่อาจทำได้อย่างที่คิดเพราะกลัวคุณแม่หมูนั้นจะเจ็บแล้วพาลโกรธกันขึ้นมา

 

“อะ..ทิ..ชา?”  สำเนียงแปร่งๆพยายามออกเสียงเรียกชื่อลูก  

 

“ครับ อธิชา แปลว่าเกิดมายิ่งใหญ่”  ใหญ่ไม่ใหญ่ไม่รู้  แต่ฝนตกหนักแถมฟ้าร้องโครมคราม  จนคนเป็นแม่อย่างเขานั้นใจไม่ดี  แต่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นมาได้ด้วยดี  นึกขอบคุณจริงๆ

 

ขอบคุณพ่อปีศาจด้วยที่รักษาสัญญาและมาทันเวลา

 

“ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ อธิชา  ต้วน” มาร์คพึมพำอย่างพอใจก่อนจะจับเท้าน้อยๆของเจ้าลูกหมูมาจูบเบาๆทั้งสองข้าง  และเหมือนเจ้าลูกหมูจะรับรู้  หันหน้าคลายจุกออกออกจากแหล่งอาหาร  หันมามองทั้งพ่อเเละแม่ก่อนจะฉีกยิ้มอ้าปากอวดเหงือกแดงๆ  และ

 

“เอ๊อะ”  เรอทักทายเล็กน้อย

 

“ฮ่าๆ อิ่มเเล้วเหรอครับลูก” 

มาร์คหัวเราะเสียงดังก่อนจะเดินไปหาผ้าอ้อมผืนบางมาซับปากให้  สบตาใสๆของลูกแล้วอยู่ๆก็รู้สึกว่ารอยยิ้มของตัวเองมันมากขึ้นเรื่อยๆเลย  

 

รอยยิ้มของปีศาจมันงดงามราวกับเทพบุตร  มาร์คยิ้มอย่างมีความสุขจริงๆจนคนที่มองนั้นอดยิ้มและมีความสุขตามไปด้วยไม่ได้  เปลี่ยนไปแล้วจริงๆน่ะเหรอ   ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆใช่มั้ย  

 

การลงทุนของแบมแบมในครั้งนี้  เขาจะได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่าจริงๆใช่หรือเปล่า

 

ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูเบาๆก่อนจะเปิดออกกว้างปรากฏร่างผู้มาใหม่  ที่โผเข้าหาด้วยรอยยิ้มเต็มสองข้างแก้มทันที  เจ้าโกลเด้นท์ตัวโตแทบจะทิ้งของทุกอย่างในมือลงกับพื้นเลยทันทีที่มาถึง   

 

“แบมตื่นแล้วเป็นไงบ้าง  หลานยูคใช่มั้ย โอ๊ยอยากอุ้มๆขออุ้มหน่อยได้มั้ยอ่ะ”  

 

คุณอาตัวโตวี้ดว้ายถูไม้ถูมือลนลานตื่นเต้น  มองก้อนขาวๆในผ้าแล้วอยากจะจับมาฟัดมาหอม  เด็กอะไรแก้มยุ้ยน่ารักน่าชัง  เสียอย่างเดียวค่อนข้างเหมือนพ่อมากไปหน่อย  ไม่งั้นคงน่ารักกว่านี้เเน่  เหอะ!

 

“ไม่ได้! นายยังไม่ล้างมือ”  มาร์คปฏิเสธเสียงแข็งแถมยื่นมือมากัน  ราวกับยูคยอมเป็นตัวเชื้อโรคจะแพร่ใส่ลูกชาย

 

“จิ๊  ไปล้างก็ได้  รอก่อนนะเดี๋ยวอายูคมา” ว่าจบก็เผ่นแน่บเข้าห้องน้ำ คุณบัวบูชายิ้มจางๆให้ลูกชายก่อนจะเดินเข้ามาใกล้

 

“เป็นไงบ้างลูก  ยังเจ็บแผลอยู่หรือเปล่า”  

 

“ยังตึงๆนิดหน่อยครับ  คุณแม่ลองอุ้มสิครับ” แบมแบมส่งหลานให้ผู้เป็นยายอุ้ม  มาร์คเห็นว่าแม่ยายเข้าไปล้างมือมาแล้วถึงได้เบาใจ

 

“ถึงว่าเเม่เราบ่นปวดหลังปวดขาบ่อยๆ  เจ้าเนื้อจริงๆนะเราน่ะ หื้ม แล้วตั้งชื่อหรือยังล่ะลูก ” ออกปากเอ่ยเย้าหลานชายเสียงอ่อนเสียงหวานปนหมั่นเขี้ยว  

 

“ตั้งแล้วครับ  มิคาเอล  อธิชา  ต้วน” นามสกุลพ่วงท้ายที่ออกจากปากของลูกชาย  ทำบัวบูชาขมวดคิ้มฉับก่อนส่งยิ้มล้อเลียนให้ลูกชายเบาๆ   วางเงินเดิมพันแล้วสินะลูกเธอ

 

“เพราะมากเลยค่ะ มิคาเอลหลานยาย เจ้าเทวดาตัวไม่น้อย  ”  บัวบูชาหันไปหยอกหลานชายต่อก่อนที่คุณอาสุดหล่อจะเดินมาสมทบ

 

 

“แบม เป็นอะไรครับ เจ็บแผลเหรอ” มาร์คถามคุณแม่ที่อยู่ๆก็ทำหน้ายุ่งๆใส่  คนตัวโตรีบสำรวจทันทีด้วยความเป็นห่วง

 

“ผม…อยากเข้าห้องน้ำน่ะ”

 

“อ่า..งั้นเดี๋ยวผมพาไปครับ”

 

“คุณ! ไม่ต้องอุ้ม พยุงเฉยๆก็พอ” รีบทุบอกคนที่จะอุ้มทันทีเป็นเชิงห้าม   เขาเเค่ผ่าคลอดนะไม่ได้พิการ  จะมาอุ้มอะไร  แล้วแม่กับน้องชายเขาก็อยู่ด้วย  ไม่อายบ้างเลยหรือไง

 

“ไม่ได้หรอกครับ  คุณเพิ่งผ่าตัดมานะครับอย่าลืม  เกิดแผลอักเสบขึ้นมาจะทำยังไง อย่าดื้อครับ”

 

“ผมไม่ได้ดื้อแต่ห้องน้ำมันอยู่แค่นี่เอง”

 

“แค่นี้ก็ไม่ได้ครับ”

 

"ผมไม่ใช่มิคาเอลนะ! 

 

“ทราบแล้วครับคุณมัม  แต่ผมเป็นห่วง” ว่าจบก็ช้อนกายบางมาอุ้มจริงๆ   ดีนะที่พยาบาลมาถอดสายน้ำเกลือให้แล้วไม่อย่างนั้นคงดูไม่จืดแน่   มาร์ควางร่างบอบบางลงบนชักโครกเบาๆออกไปก็ปิดประตูห้องน้ำให้  แต่ไม่ได้ไปไหน  ยืนรอที่หน้าห้องน้ำให้แบมแบมเรียกใช้นั่นแหละ

 

 

ออกจากห้องน้ำสองอายายก็ยังไม่หยุดอุ้มหยุดโอ๋เจ้าเด็กน้อยในก้อนผ้าเสียที  จนเจ้าตัวอ้วนร้องอ้อแอ้นั่นแหละ  ถึงจำใจส่งคืนเข้าอกแม่

 

“เออว่าแต่คุณมาร์คบอกคุณท่านกับคุณหญิงหรือยังคะ  ว่าหลานออกมาแล้ว”

 

“บอกแล้วครับ ท่านกำลังเดินทาง  คงจะถึงพรุ่งนี้ตอนสายๆ”  มาร์คตอบแม่ยาย  ท่ามกลางความกังวลและตื่นกลัวของแบมแบม  พ่อแม่คุณมาร์คงั้นเหรอ?

 

“ดีแล้วค่ะ จะได้รับรู้และตกลงกันเลย  ใช่มั้ยคะแบมแบม”บัวบูชาหันไปพูดกับลูกที่ทำหน้ากระอั่กกระอ่วนอยู่  มาร์คมองตามยิ่งใจไม่ดี  ขอร้อง  อย่าให้เป็นในสิ่งที่มาร์คไม่อยากคิดเลยนะ…

 

 

 

 

 

คุณบัวบูชาและคิมยูคยอมกลับไปแล้ว  มาร์คยังคงอาสานอนเฝ้าแบมแบมและลูกเช่นเดิม  มิคาเอลถูกนำมาให้อยู่ในพ่อและแม่อย่างถาวรเพราะการตรวจเช็คของคุณหมอบอกว่าเด็กสมบูรณ์แข็งแรงดี  คุณหมอบอกว่ารอดูแผลแบมแบมอีกสักสองสามวันก่อน  หากยังปิดสนิทและแห้งดีแบบนี้  คงให้กลับบ้านได้  

 

มาร์คชื้นใจที่สองแม่ลูกดวงใจของเขานั้นสมบูรณ์แข็งแรงไม่มีอะไรผิดปกติ   หน้าที่ที่เหลือของเขาต่อจากนี้ คือการดูแลทั้งสองให้ดียิ่งๆขึ้นไป  

 

“แบมแบมครับ ถึงเวลาให้นมลูกแล้วนะ”  มาร์คสะกิดปลุกคุณแม่ตัวน้อยที่นอนหลับอยู่บนเตียง  คุณหมอบอกว่าเด็กทารกนั้นเป็นไปได้ควรให้เขาดื่มนมทุกๆสองชั่วโมง  แบบนั้นมาร์คถึงได้ตั้งเวลาไว้รอเเล้ว 

 

อันที่จริงเขาไม่อยากปลุกแบมแบมสักนิด เพราะวันทั้งวันนอกจากแบมแบมจะคุยกับคุณแม่เพื่อถามเคล็ดลับวิธีการเลี้ยงดูลูกแล้ว  พยาบาลยังเขามาสอนวิธีอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และวิธีการดูแลทำความสะอาดสายสะดือด้วย  มาร์คเองก็พยายามจดจำช่วยแบมแบมเพื่อเเบ่งเบาภาระ   แต่มีหน้าที่ให้นมนี่แหละที่เขาทำให้ไม่ได้จริงๆ

 

“หื้อ..ถึงเวลาแล้วเหรอ  งั้นเดี๋ยวรอแป๊บนึงนะครับ” คุณแม่มือใหม่พยายามจะฝืนลุกมาทำความสะอาดร่างกายเพื่อให้นมลูก  แต่เป็นมาร์คที่ไวกว่า  จัดการทุกอย่างเสร็จสรรพปลดเชือกเสื้อ  ใช้สำลีชุบน้ำสะอาดมาเช็ดรอบฐานนมให้อีก

 

 

การกระทำที่แสนใส่ใจแบบนี้ ทำเอาคนหน้าบางอดร้อนๆหนาวไม่ได้   จะเกินไปแล้ว  แบบนี้มันเกินไปแล้วนะมาร์คต้วน!

 

“เอ่อ..คุณไปเอาลูกมาดีกว่า ผม  ผมจัดการเองได้”  ละล่ำละลักบอกพยายามซ่อนแก้มขาวๆที่ขึ้นสี ไม่ให้คนตรงหน้าเห็น  พ่อปีศาจหน้าเสียคิดว่าแม่กวางนั้นรังเกียจกัน แต่พอเห็นหน้าแดงๆก็พอใจชื้นขึ้นมาได้  เขินงั้นเหรอ…

 

“อ่า..เอางั้นก็ได้ครับ” มาร์คว่า อันที่จริงก็ว่าจะไม่เขินหรอก แต่เห็นอกขาวๆนั้นแล้วใจไม่ดีเท่าไหร่  เย็นไว้มาร์ค  นั่นของลูกนะ  อย่าแย่งลูก  เดี๋ยวลูกไม่อิ่ม!

 

กลั้นใจกดตบะที่ใกล้จะแตก หันไปอุ้มก้อนขาวๆที่เปลี่ยนมาใส่ชุดทารกแรกเกิดสีฟ้าสดใสขึ้นมาอุ้มแนบอกแต่เหมือนเขาถูกคุกคามด้วยสายตากลมๆที่ค่อนข้างคล้ายคลึงกับแบมแบม กำลังจับจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง

 

ไม่สิ

 

ไม่เหมือน  สายตาแบมแบมไม่เคยจ้องเขาแบบนี้นี่  เดี๋ยวนะ  เหมือนมาร์คเห็นตัวเองในดวงตาคู่นี้เลย  นี่มันไม่ใช่เทวดามิคาเอลแล้วล่ะ  นี่มันมินิเดวิลชัดๆ 

 

เปลี่ยนชื่อลูกตอนนี้ทันมั้ย? 

 

“คุณมาร์ค  เอาลูกมาได้แล้วครับเดี๋ยวเขาหิว”  เสียงแบมแบมร้องบอก  เจ้าปีศาจจิ๋วถึงได้เลิกคุกคามเขาด้วยสายตา  เปลี่ยนเป็นขยับปากมุบมิบทำตัวน่ารักโผเข้าหาอกแม่ทันที

 

พยัคฆ์ไม่เคยออกลูกเป็นแมวฉันใด  ลูกปีศาจก็หาเป็นเทวดาได้ฉันนั้น

 

มิคาเอลเจ้าเด็กอ้วนสองหน้า!

 

“คุณจ้องลูกทำไมครับ เป็นอะไรหรือเปล่า”  อยู่ๆพ่อปีศาจก็ขมวดคิ้วแน่น  ดวงตาคมๆนั้นจดจ้องเจ้าตัวเล็กที่โหยหาดื่มกินสารอาหารอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

“ผมแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย”

 

“คุณไม่เคยคิดเรื่องเรื่อยเปื่อย เวลาของคุณล้วนเป็นสิ่งมีค่า ”  แบมแบมยิ้มจางแต่ดูเหมือนกรีดยิ้มให้พ่อปีศาจใจเสียเล่นๆ 

 

“สิ่งมีค่าของผมคือคุณเเละลูก ผมคิดเรื่องของเราต่างหาก” มาร์คว่า  ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเรียกความกล้าเเล้วร้องถาม  เรื่องของวันพรุ่งนี้..

 

“แบม…เรื่องของเรา  มันจะเป็นยังไงต่อเหรอ”  มาร์คถาม เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้  ที่มองใบหน้าหวานๆนี้แล้วเขาสูญเสียความกล้าความมั่นใจ   เขาหวั่นกลัวคำตอบที่จะเอ่ยออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ  แต่ในขณะเดียวกันใจทั้งใจมันก็ร้อนรนไปหมดอยากรู้คำตอบแทบจะบ้าตาย   ยิ่งคำพูดที่แม่ยายทิ้งท้าย  มาร์คใจไม่ดีเลย

 

เขาเคยให้เวลาแบมแบมทบทวนแล้ว  คำตอบของแบมแบมมันจะเป็นแบบไหน?

 

“แล้วคุณอยากให้มันเป็นยังไงต่อล่ะครับ?”  เลิกคิ้วเรียวถาม  พลางขยับกายเอียงตัวให้อยู่ในท่าทีสบายที่สุด  จากแรงดูดดึงที่หน้าอกนิ่ม  เจ้าตัวน้อยคงไม่อิ่มในเวลาอันใกล้นี้แน่ๆ

 

“ผมอยากอยู่กับคุณกับลูก  ผมอยากมีครอบครัว  อยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับคุณ อยากเป็นพ่อของมิคาเอล อยากดูแลเขาทุกวัน  อยากอยู่ในทุกช่วงเวลาของเขา ไม่ใช่เป็นแค่พ่อที่มีหน้าที่รับผิดชอบทางกฎหมาย”    

 

พรั่งพรูสิ่งในใจที่อยากออกมาตั้งนานด้วยน้ำตาที่พยายามจะสะกดกลั้นไม่ให้มันไหลออกมา  มาร์คพยายามฝืนให้ตัวเองนั้นเข้มเเข็ง  เขาไม่อยากให้น้ำตานั้นมันไหลออกมา  เพราะรู้ดีว่าสำหรับแบมแบมนั้นน้ำตาของเขามันไร้ค่า 

 

“พูดกันตรงๆนะคุณมาร์ค  สิ่งที่คุณทำกับผมมันไม่เคยหายออกไปจากใจผมเลย  มันเด่นชัดในทุกช่วงเวลาและความทรงจำ  และผมก็รู้สึกว่าความรักที่ผมเคยให้คุณนั้นมันไม่เหมือนเดิมแล้ว”  

 

แบมแบมสารภาพกลับเช่นกัน  แม้เขาจะยังรักมาร์คอยู่ หรือมีมาร์คแล้วมันดีกว่า  แต่เขารู้ดีว่ามันไม่เหมือนเดิมเหมือนครั้งนั้น  เขาไม่สามารถทุ่มเทให้มาร์คได้หมดทั้งใจ  ไม่สามารถเชื่อใจมาร์คได้เต็มร้อยเปอร์เซ็น  มาร์คไม่ใช่ที่หนึ่งในใจของเขาหรือทั้งชีวิตของเขาแล้ว 

 

“แบม…”  ความจริงที่ได้รู้ทำมาร์คสะอึกพูดไม่ออก  ไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาได้เพราะจุกไปทั้งใจ  

 

ไม่รักกันเเล้วเหรอ…?

 

“ผมรักคุณไม่ได้เท่าเดิม  คุณไม่ใช่ที่หนึ่งในใจผมเหมือนครั้งที่แล้วมา  และคุณก็ไม่ได้สำคัญกับผมที่สุดแล้วเช่นกัน  คุณรับข้อนี้ได้หรือเปล่า  ถ้าคุณต้องหารความรักกับผู้ชายอีกคน  ที่เขาชื่อมิคาเอล  คุณจะยอมหารมั้ย?” 

 

 แบมแบมคลี่ยิ้มหวานปลอบใจพ่อปีศาจที่หน้าเสียไปแล้ว  พอได้ยินแบบนั้นพ่อปีศาจถึงได้ยิ้มออกมาได้  มือบางจึงละจากลูกชายเสียหนึ่งข้าง  เอื้อมไปเกลี่ยน้ำตาให้พ้นออกไปจากใบหน้าหล่อเหลานี่เสีย

 

“ผมรักคุณได้ไม่เท่าเดิมแล้วเพราะความรักของผมมันจะถูกแบ่งไปให้มิคาเอลด้วย  คุณจะไม่ใช่ที่หนึ่งเพราะมิคาเอลต้องมาก่อน  คุณสำคัญแต่มิคาเอลก็สำคัญเหมือนกัน  อะไรที่คุณเคยได้เพียงคนเดียว ตอนนี้ต้องแบ่งไปให้มิคาเอลด้วยนะ  ว่าไงครับท่านผู้บริหาร  ข้อเสนอนี้คุณรับไหวมั้ย”

 

“ข้อเสนอฟังดูดีครับ แต่ผมขอเพิ่มเงื่อนไขอีกสักหน่อยได้มั้ย”  ยิ้มหล่อเหลาอ่อนโยนให้กับคำพูดของแม่กวางที่กลั่นแกล้งจนเขาเผลอใจเสีย  ร่างหนารีบสวมบทบาทผู้บริหารระดับสูงรับมุกที่คุณแม่ตัวน้อยส่งให้ทันที 

 

“ผมยินยอมแบ่งทุกๆอย่างของผมให้มิคาเอลเป็นการชั่วคราว  แต่ต่อไปในอนาคตคุณต้องแบ่งความรักที่ให้มิคาเอลและผมไปให้คนอื่นๆอย่างเท่าเทียมด้วย”

 

“คนอื่นๆ?”

 

“มินิมาร์คและมินิแบมแบมเบอร์สองไงครับ  แบ่งเผื่อรอไว้ด้วยนะครับคุณมัม  มิคาเอลจะไม่อยู่คนเดียวแน่นอน”  ว่าแล้วก็กดจูบไปที่สองแก้มนิ่มนั้นหนักๆด้วยความหมั่นเขี้ยว จนคนถูกหอมนั้นเอียงหน้าหันตามแรงหอม  

 

“เบอร์สองเหรอฝันไปเถอะ! มีมิคาเอลคนเดียวก็พอแล้วเนอะลูกเนอะ”  ฟาดไหล่หนาแรงๆให้หายหมั่นไส้  ก่อนหันไปขอกำลังเสริมจากเด็กชายตัวอ้วนที่ยอมสนใจคุณมัมด้วยการคายจุกนมแล้วหันมายิ้มให้ก่อนจะหันกลับไปดูดนมต่อ  

 

“เป็นลูกคนเดียวมันเหงานะครับแบม” ยิ้มกว้างเปิดเผยความจริงใจอย่างไม่ปิดบัง เกยคางไปที่ตักบอบบางข้างเท้าเจ้าปีศาจจิ๋ว

 

“เงียบเดี๋ยวนี้นะมาร์คต้วน!” แบมแบมแหวลั่นเสียงดัง ถ้าไม่ติดว่ามีมิคาเอลอยู่ในอ้อมแขน  หน้าหล่อๆนั่นคงโดนเขาฟาดไปแล้ว   หน็อย  ช่างกล้า!

 

มิคาเอลเพิ่งเกิดได้แค่สองวันแพลนคนที่สองแล้ว  กล้าเกินไปนะมาร์คต้วน กล้าเกินไป!

 

 

 

 

 

ช่วงสายขออีกวัน  ครอบครัวของมาร์คต้วนก็เดินทางมาถึงอย่างที่ได้ว่าไว้  ตอนนี้ร่างบอบบางนั้นได้แค่กังวลว่าพวกท่านจะมีท่าทีอย่างไรต่อตัวเขา  หากท่านรับไม่ได้ขึ้นมาจะทำอย่างไร  ว่ากันโดยเนื้อแท้แล้วแบมแบมก็แทบไม่มีอะไรที่จะเชิดหน้าชูตาหรือเกื้อกูลอะไรมาร์คเลยสักอย่าง  แถมยังเคยตกอยู่ในสถานะเบบี้  ไม่รู้ว่าพวกท่านจะมองยังไง  แล้วถ้าเกิดพวกท่านไม่พอใจเขาขึ้นมา  มิคาเอลจะโดนผลกระทบอะไรไปด้วยหรือเปล่า  

 

“ไม่ต้องคิดมากนะ  พวกท่านใจดีและจะรักคุณเหมือนที่ผมรัก”  มาร์คปลอบแม่กวางที่นั่งอุ้มลูกหน้าเครียดอยู่บนเตียง  เขาส่งคนออกไปรับแด๊ดกับมัมแล้ว  อีกไม่นานคงจะถึง

 

“เชื่อที่เขาพูดเถอะแบม  คุณลุงกับคุณป้าใจดีมากเอาหัวยูคเป็นประกันได้ ไม่ใจร้ายเหมือนใครบางคนแถวนี้แน่” 

 

“คิม ยูคยอม!”

 

“ว่าไงล่ะมาร์ค ต้วน!”

 

“เอาล่ะหนุ่มๆ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว  แบมแบมปวดหัวแล้วนั่น  แยกกันเดี๋ยวนี้เลยครับ  ยูคยอมมาช่วยแม่ทางนี้ที” บัวบูชาปรามสองเสือก่อนจะดึงลูกชายให้ไปช่วยเธอจัดของอีกมุม  ปล่อยให้สองสามีภรรยาเขาได้มีช่วงเวลาและปลอบใจกันตามลำพัง 

 

มิคาเอลคลายจุกนมหันหน้าออกจากเต้า  พอดีกับเสียงเคาะประตูเบาๆดังขึ้น  ยูคยอมที่อยู่ใกล้ที่สุดเป็นคนไปเปิดและนำพาผู้มาใหม่เข้ามา  

 

ชายสูงวัยที่มีเค้าโครงหน้าคล้ายคลึงกับมาร์คอยู่หลายส่วนกลิ่นกายสูงค่าสง่างามตามฉบับนักธุรกิจขนานแท้  เคียงข้างมากับสตรีวัยเดียวกันที่ใบหน้านั้นยังคงความงดงามเอาไว้  ใบหน้าหวานนั้นเจือยิ้มบางแทบจะตลอดเวลา  เต็มไปด้วยเสน่ห์ที่น่าเข้าหาเหมือนกับมาร์ค ต้วน ยามที่ได้ใส่หน้ากากเทวดาปกปิดใบหน้าที่แท้จริงไว้

 

ไม่แปลกใจว่าทำไมมาร์ค ต้วนนั้นสมบูรณ์แบบขนาดนี้  ก็ต้นแบบทั้งสองที่หล่อหลอมให้เกิดมาร์คมานั้นไร้ที่ติเลยจริงๆเชียว

 

“สวัสดีจ้ะแบมแบม  ได้เจอกันจริงๆสักทีนะเรา”   คุณหญิงต้วนเป็นฝ่ายทักลูกสะใภ้ก่อน   ใบหน้าหวานดูนุ่มนิ่มนั้นคล้ายจะตื่นกลัว น่าเอ็นดูมากเหลือเกิน  ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าน่ารักขนาดนี้แล้วมาร์คยังทำร้ายได้ลง ว่าแล้วก็โมโหอยากจะตีลูกตัวเองอีกสักที 

 

“เอ่อ สวัสดีครับ คุณท่านคุณผู้หญิง”  

 

“คุณท่านอะไรกันเรียกแด๊ดกับมัมเหมือนมาร์คเถอะ  นั่นหลานแด๊ดใช่มั้ย ขอแด๊ดอุ้มได้หรือเปล่า”

 

“ดะ…”

 

“ไม่ครับ!  แด๊ดไปล้างมือก่อน” ไม่ทันจะได้อนุญาต มาร์ค ต้วนห้ามพ่อตัวเองเสียงเขียวแล้ว แบมแบมดึงแขนปรามแทบไม่ทันแต่พ่อปีศาจก็ค้านหัวชนฟ้า เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย โดยมีมาร์คเดินไปกำกับอีกทีเพราะกลัวสะอาดไม่พอ 

 

“เป็นยังไงบ้างคะ  เจ็บแผลผ่าตัดหรือเปล่า  มัมรู้เรื่องหมดแล้วนะคะว่าเกิดอะไรขึ้นกับหนู  มัมขอโทษจริงๆนะคะที่เลี้ยงลูกชายมาไม่ดี”  

 

    เอ่ยขออภัยด้วยความรู้สึกผิดและละอายจริงๆที่เลี้ยงลูกชายมาไม่ดี  จนลูกชายที่เธอแสนจะภูมิใจนั้นกลายเป็นปีศาจร้ายไปเสียได้ 

 

“ไม่เป็นไรเลยครับ ไม่ใช่ความผิดของคุณผู้หญิงเลย  อีกอย่างเรื่องมันผ่านมาเเล้ว  เราย้อนเวลากลับไปแก้ไขไม่ได้หรอกครับ” 

 

“แต่ถึงอย่างนั้นมัมก็อดรู้สึกผิดไม่ได้อยู่ดี  แต่มัมก็ขอบคุณหนูนะคะที่ให้โอกาสลูกชายมัมได้ปรับตัว  ขอบคุณหนูจริงๆที่ดูแลเจ้าตัวน้อยมาอย่างดี  ขอบคุณจริงๆนะลูก”   

 

คุณหญิงต้วนว่าด้วยความรู้สึกซึ้งใจและขอบคุณจริงๆที่แบมแบมได้ให้โอกาสหลายๆอย่างกับมาร์ค  เด็กคนนี้เป็นเด็กดีจริงๆและเหมาะกับมาร์ค ต้วนที่สุด

 

“ต่อไปนี้ถ้าเกิดมาร์คทำให้หนูไม่พอใจหรือไม่สบายใจ  หนูบอกมัมทันทีเลยนะคะ  มัมจะจัดการมาร์คเอง”

 

“เกรงว่าจะไม่ถึงมือคุณป้าหรอกครับ  มีผมกับคุณแม่อยู่ทั้งคน”   ยูคยอมว่าแทรกขึ้นมา  แม้บัวบูชาจะไม่พอใจที่ลูกชายแทรกขึ้นกลางปล้องแต่ก็ไม่ได้ออกปากห้ามอะไรนักเพราะตัวเธอเองก็จะทำแบบนั้นจริงๆ  

 

“งั้นจัดการให้หนักๆเลยนะครับสุดหล่อของป้า” คุณหญิงต้วนไม่โกรธแถมยิ้มเอ็นดูให้อีกต่างหาก  

 

“เต็มที่เลยแล้วกันนะ  ข้อนี้ลุงสนับสนุน  ว่าไงเอ่ย  มาหาแกรนด์ฟามาลูกมา  โอ๊ย  จ้ำม่ำจริงเชียว” คุณท่านต้วนได้ยินสิ่งที่หลานชายพูดพอดีถึงได้ออกปากสนับสนุน  ก่อนจะตรงไปขอก้อนเเป้งในมือลูกสะใภ้มาอุ้ม  ทั้งกอดทั้งหอมอย่างหมั่นเขี้ยว  

 

“กินเก่งตั้งเเต่อยู่ในท้องแล้วล่ะค่ะคนนี้”  บัวบูชารีบเสริมทัพอีกแรง

 

“ใช่ฮะคุณลุง กินเก่งและกินทุกอย่างตั้งเเต่ยังเป็นวุ้นเลย”

 

“แหงสิ ก็ผมรับเอาทุกอย่างเลยนี่นา”  มาร์คว่า ความทรมานในตอนนั้นยังจำฝังหัวไม่หาย  เขาขยาดผักไปแล้วตอนนี้ 

 

“ถ้าแกไม่รับจะให้ใครรับ  น้องแบมเหรอ?”  คุณท่านต้วนแกล้งแหย่

 

“งั้นผมรับแหละดีแล้ว  แด๊ดเอาลูกผมมาก่อน  ยังไม่เรอเลยเดี๋ยวท้องอืด”  ฉวยเอาลูกจากมือพ่อมาอุ้มเอง  ลูบหลังลูบไหล่ให้เจ้าตัวน้อยแหวะนมออกมา  ของเหลวร้อนๆเพียงน้อยนิดและเสียงเรอเล็กๆ เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้เป็นอย่างดี  

 

หน้าตาของความสุข  ค่อยๆเผยออกมาแล้วสินะ  

 

 

 

อยู่ด้วยกันทั้งวันจนเย็นย่ำ  คุณท่านทั้งสองก็ขอตัวกลับไปพักผ่อน พร้อมๆกับคิมยูคยอมเเละคุณบัวบูชาด้วย  ห้องพักผู้ป่วยเริ่มกลับมาเงียบสงบอีกครั้งแต่ก็ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดเท่าใด   เพราะมีเสียงทุ้มๆที่ดัดจนหวานกำลังฮึมฮัมในลำคอ  กล่อมให้เทวดาตัวน้อยหลับใหลไปในอ้อมกอด  

 

ร่างบอบบางนอนตะแคงมองพ่อปีศาจกล่อมลูกน้อยด้วยรอยยิ้ม  ไม่นานนักเทวดาตัวจิ๋วก็สิ้นฤทธิ์  จมสู่ห้วงนิทราของเปลกว้างแทนที่อ้อมกอดอบอุ่นของผู้เป็นพ่อ

 

“ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะกล่อมเด็กเป็นด้วย” 

 

“มิคาเอลทำให้ผมอยากลองทำทุกอย่าง  สำหรับเขาผมอยากเป็นพ่อที่สมบูรณ์แบบและดีที่สุด” มาร์คว่าพลางเขยิบตัวมานั่งใกล้ๆ  ท้าวคางสบตากลมๆของคนรักด้วยความรักสุดหัวใจ

 

“ถึงคุณไม่สมบูรณ์แบบ แต่คุณดีที่สุดสำหรับผมและลูกแล้วครับคุณมาร์ค”

 

“นั่นเพราะคุณทำให้ผมเป็นแบบนี้แบมแบม  คุณทำให้ผมอยากกลายเป็นคนดีกว่า อยากจะดีให้พอ เพียงเพื่อให้เทียบเท่าและเหมาะสมกับคุณ”  

 

 จูบที่มือบางอย่างอ่อนโยน เปิดเผยทุกความรู้สึกในใจที่มีให้แบมแบมได้รับรู้  ว่าปีศาจที่พบแสงสว่างได้นี้มันเป็นเพราะใคร 

 

“ผมได้รู้แล้วว่าความรักมันคืออะไร  ผมรู้แล้วแบมแบมว่าผมต้องรักคุณแบบไหน  และผมก็รู้แล้วว่าผมต้องทำยังไงคุณและลูกถึงจะอยู่กับผมไปให้นานเท่านาน”

 

“ทำแบบไหนครับ?”

 

“ผมต้องทำแบบนี้…”  มาร์คยันกายลุกขึ้นก่อนจะลุกไปนั่งบนเตียงกว้าง  แล้วล้มลงนอนเคียงข้างก่อนจะค่อยเอื้อมมือไปกอดดึงให้ร่างบอบบางมาอยู่ใกล้ๆ แขนยาวพาดโอบกอดไว้พอหลวมๆ จัดที่จัดทางไม่ให้กดทับแผลผ่าตัดมากเกินไปนัก โชคดีที่โรงพยาบาลนี้เตียงนั้นกว้างมากพอที่จะนอนเบียดกันสองคนได้อย่างไม่อึดอัดนัก

 

“ผมจะกอดคุณและลูกไว้แบบนี้   กอดด้วยความรัก  จะไม่รัดแน่นมากเกินไปให้คุณอึดอัด และจะไม่หลวมเกินไปจนคุณรู้สึกขาดหาย  จะกอดคุณไว้แบบนี้ด้วยความรักที่ผมมี  ตลอดชีวิตของผมเลย”

 

ประโยคบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักนั้นทำให้หัวใจที่เคยเยือกแข็งอบอุ่น  จนเผลอเขยิบตัวเข้าไปใกล้  ซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างฟังเสียงหัวใจที่เต้นดังในนั้นด้วยรอยยิ้มจางๆ  อ้อมกอดที่เคยคิดว่ามันกักขังตัวเขาเอาไว้  ตอนนี้มันเหมือนเกราะที่จะคอยปกป้องคุ้มครองเขาให้พ้นจากทุกภัยอันตรายมากกว่า 

 

มันอบอุ่นและแบมแบมก็ชอบที่จะได้อยู่ในนี้

 

“ถ้าอย่างนั้นผมก็จะกอดคุณไว้แบบนี้เหมือนกัน”  ไม่ว่าเปล่าแขนเรียวบางก็พาดทับเอวสอบกลับไปด้วยเช่นกัน  ริมฝีปากบอบบางกดจูบไปที่อกข้างซ้ายเบาๆก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวาน

 

“ยินดีให้คุณกอดตลอดไปเลยครับ…ที่รัก”  จูบเบาๆไปที่หน้าผากสวยก่อนจะกระชับอ้อมกอด  สูดกลิ่นกายแห่งความสบายใจเข้าปอดเเล้วเข้าสู่ห้วงนิทราตามไปด้วยเช่นกัน  

 

 

 

 

บันทึกของมาร์ค

วันที่ xx เดือนxxx 20XX

วันที่สามของมิคาเอล  แกรนด์ฟาร์และแกรนด์มามาหาหนูด้วย  เขาบอกว่ามิคาเอลของดาด๊าน่ารักมาก  มันแน่อยู่แล้วล่ะเนอะ  ปีศาจจิ๋วของดาด๊าต้องน่ารักที่สุดสิ   วันนี้ดาด๊ามีความสุขมากจนไม่รู้จะเขียนถึงหนูว่าอะไรดี  เอาเป็นว่าต่อไปนี้ดาด๊าสัญญานะว่าจะเป็นดาด๊าที่ดีที่สุดสำหรับหนู  จะรักหนูให้มากที่สุดด้วย  ดาด๊าเกือบลืมไปเลย  วันนี้มัมบอกว่าไม่รักดาด๊าเท่าเดิมแล้วเพราะต้องแบ่งไปให้หนู  ดาด๊าไม่โกรธหนูหรอกนะ  แต่หนูสัญญากับดาด๊าได้มั้ยว่าหนูจะแบ่งความรักของหนูให้กับน้องๆด้วย(เอาจริงๆมัมยังไม่อนุมัติ แต่ดาด๊าขอเสนอเรื่องไว้ก่อนนะลูก)  สุดท้ายนี้ ดาด๊าดีใจนะที่หนูเกิดมา ดีใจจริงๆ  รักหนูนะครับมิคาเอล  รักที่สุดเลย… 

 

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

*รีบมาเดี๋ยววันหยุดยาวจะไม่มีอะไรอ่าน 555  ยังไม่ตรวจคำผิดค่ะ  เจอแล้วก็เตือนได้ค่ะ  แต่เบาๆนะเจขี้ตกใจ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 765 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,809 ความคิดเห็น

  1. #3773 jum1398 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:26
    อ่านไม่ได้อ่ะ
    #3,773
    0
  2. #3724 oni (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 18:23

    น่ารักครอบตรัวอบอุ่นดีจัง ชอบค่ะที่ออกมาแบบนี้ ขขอบคุณนะคะ

    #3,724
    0
  3. #3690 My love markbam (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 11:24
    ดาด๊าน่ารักมากเลยนะ 555?
    #3,690
    0
  4. #3689 My love markbam (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 11:24
    ดาด๊าน่ารักมากเลยนะ 555?
    #3,689
    0
  5. #3600 Lullaby Girl (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 16:18

    รอเขารักกันทุกวันเลย

    #3,600
    0
  6. #3594 grunumthip (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 12:39
    น่ารักมากกกกก
    #3,594
    0
  7. #3582 _bbammqx (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 09:45
    อบอุ่นมากๆเลยค่ะ รออ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆแบบนี้ออกมาให้อ่านนะคะ
    #3,582
    0
  8. #3576 PennapaRoybang (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 20:04
    อบอุ่นมาก มากจริง ๆ คะ
    #3,576
    0
  9. #3572 mylove2BB (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 00:50
    อบอุ่นหัวใจสุดๆ
    #3,572
    0
  10. #3571 yaipeuk (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 11:13
    เจ้าปีศาจตัวน้อยย
    #3,571
    0
  11. #3569 น้อนไข่หวาน (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 23:54
    ฮื่อออ น่ารักมากเลยแง
    #3,569
    0
  12. #3568 JinLeeChK (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 11:15
    งื้ออออ อบอุ่นหัวใจมากเลยค่า
    #3,568
    0
  13. #3567 ♥Mark Ka Jiab♥ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 10:55

    ดาด๊าน่ารักมากๆ♥♥

    #3,567
    0
  14. #3566 TToeyMB (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 03:09
    ในที่สุดฟิคดราม่าก็สดใสแน้วว
    #3,566
    0
  15. #3565 MBLOVE (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 02:22

    น่ารักโพดด

    #3,565
    0
  16. #3564 May (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 01:49

    น่ารักที่สุดเลย ขอให้คุณดาด๊าประสบความสำเร็จกับอนาคตที่ว่างไว้นะคะ

    #3,564
    0
  17. #3562 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 01:34
    ดาด๊าคือวางแผนเร็วมาก55555
    #3,562
    0
  18. #3561 My love markbam (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 01:07
    น่ารักที่สุดเลย อบอุ่นหัวใจ
    #3,561
    0
  19. #3560 มิรา (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 00:16

    น่ารักที่สุด

    #3,560
    0
  20. #3559 41124112 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 22:05
    วางแผนไว้แน่นอนจริงๆ คุณมาร์คคค
    #3,559
    0
  21. #3558 Wawa (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 19:52

    มินิเดวิล!! มาร์คคค นั่นเทวดาของดาด๊าไง 555

    #3,558
    0
  22. #3557 Kkim (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 19:20

    เจอแล้วค่ะ คนที่จะมาต่อสู้กับมาร์คต้วนได้ 555

    #3,557
    0
  23. #3556 yahye (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 18:28
    อบอุ่นมากกกกก
    #3,556
    0
  24. #3555 onea (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 18:27
    น่ารักจนใจเจ็บ นุบนับ มุบมับ หื้อออออ
    #3,555
    0
  25. #3554 นานะ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 17:04

    คือแบบ น่ารักมากกก อบอุ่นหัวใจ พึ่งผ่านวันเกิดพี่มาร์คมา หวานทั้งชีวิตจริงและในฟิคเลย☺☺

    #3,554
    0