Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 41 : Mr.M 40

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 563 ครั้ง
    27 ส.ค. 63

*แนะนำให้อ่านตอนก่อนหน้าอีกครั้ง หายไปนานอาจมีการลืมเกิดขึ้นค่ะ

 

 

 

 

การจากลาจากสิ่งที่รักคือการจากลาที่ยากและทรมานที่สุด

 

ทันทีที่มาร์คได้บอกและตัดสินใจจะกลับนิวยอร์ก   การเดินทางก็ถูกจัดขึ้นทันทีเสียตอนนั้นเดี๋ยวนั้น  ไม่ใช่ว่าเขารีบจะจากสองแม่ลูกไป  แต่เขาต้องรีบเพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น  เขาคงเปลี่ยนใจไม่จากทั้งคู่ไปแน่ๆ อันที่จริงแล้วมาร์คอยากพาแบมแบมกับลูกกลับไปด้วยกันเลยด้วยซ้ำ   แต่มันอันตรายเกินไป   

 

ชั่วโมงการบินเป็นสิบชั่วโมงไม่เหมาะกับคุณแม่ท้องโตแน่ อีกอย่าง มาร์คก็กลัวพวกนั้นจะเล่นไม่ซื่อเหมือนที่ทำกับครอบครัวของเพื่อนเขา ถ้าเป็นแบบนั้นมาร์คคงได้คลั่งตาย...

 

การที่แบมแบมอยู่นี่มันจึงปลอดภัยกว่ามาก  อีกทั้งอิทธิพลของแม่ยาย ที่มาร์คเพิ่งได้รู้ก็พอทำให้เบาใจได้ว่าจะไม่มีใครหรืออันตรายใดๆหาญกล้ามาแตะต้องแบมแบมกับลูก   หน้าที่ของมาร์คคือเคลียร์ปัญหาทุกอย่างให้จบโดยเร็วที่สุด  และกลับมาดูแลสองแม่ลูกที่เป็นมากกว่าชีวิตและลมหายใจของตัวเอง

 

ตะวันกำลังจะขึ้น  อากาศยามเช้ากำลังเย็นสบายเหมาะกับการหลับใหล  สองขาก้าวเข้าไปในห้อง  ก่อนประคองจูบเบาๆทั้งหน้าท้องที่เจ้าลูกหมูปีศาจนอนอยู่   ก่อนจะจูบอีกครั้งที่หน้าผากสวยของแม่หมูเป็นการกล่าวลาแทนคำพูดของมาร์คที่ไม่อาจอยู่พูดกับแบมแบมได้ 

 

“ผมจะรีบกลับ  อย่าดื้อกับมัมนะครับลิตเติ้ลพิก”   มาร์คพูดกับคนในท้อง  ก่อนจะกลั้นน้ำตาหมุนกายเดินออกจากห้องไป   โดยไม่รู้เลยว่าคนที่กำลังหลับใหลนั้น  ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งหยาดน้ำตานองหน้า  

 

ไม่ว่าจะไปหรือมา  ก็ไม่เคยจะบอกกันดีๆสักทีเลยสินะ  มาร์ค  ต้วน 

 

 

 

 

 

เข็มนาฬิกาไม่เคยหยุดเดิน  มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสม่ำเสมอ  จากวินาที เป็นนาที และจากนาที เป็นชั่วโมงค่อยๆเคลื่อนไป แต่ในความรู้สึก  มันเหมือนกับทุกอย่างกำลังหยุดนิ่ง  ตั้งแต่ที่เริ่มจมอยู่กับความคิดตัวเอง  หรืออาจจะเป็นตอนที่ลืมตาตื่นมาแล้วเห็นเพียงแค่หลังไวๆของพ่อปีศาจที่ค่อยๆเดินออกไปจากบ้าน  

 

ไม่ใช่เเค่มาร์คที่นอนไม่หลับเพราะทำใจยากในการจากไป  ตัวเขาเองก็เหมือนกัน  แม้จะรู้เเละเข้าใจดี  แต่ลึกๆในใจมันก็อดห่วงและใจหายไม่ได้   ถ้าหากมาร์คไปและไม่กลับมา  แบมแบมจะทำอย่างไร?

 

เขาจะดูแลเจ้าลูกหมูได้ใช่มั้ย  เขาจะเข้มเเข็งได้ใช่หรือเปล่า  เขาอาจเคยคิดว่าอย่างไรคงจะเลี้ยงลูกเองได้  แต่พอมีมาร์คเข้ามาความตั้งใจแรกที่เคยวาดไว้นั้นมันกลับดูยากเสียเหลือเกิน  บางทีมันอาจจะเป็นความเคยชินที่หันหลังไปแล้วมีมาร์คคอยดูแลตลอดก็ได้มั้ง  พอมาร์คเดินจากไปมันถึงหวั่นใจแบบนี้

 

แบมแบมเคยคิดว่าอาจจะเลิกรักมาร์คได้ในสักวันนึง  แต่ตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้ว  ความรักมันมากขึ้นทุกวัน แต่ความกลัวมันก็ไม่เคยจะจางหายไปสักทีเลย   

 

จะทำอย่างไรดีนะ…

 

 

 

 

 

กายหยาบอยู่นิวยอร์ก  แต่กายละเอียดและจิตที่คิดถึงแต่แบมแบมกับลูก  มาร์คทิ้งมันไว้ตั้งแต่ที่ไทยแล้ว   เขาเดินทางกลับมาเงียบๆ มีเพียงนิโคลเท่านั้นที่รู้และคอยอำนวยความสะดวกให้  และมันก็ทำให้มาร์ครู้ว่าเขาเห็นแก่ตัวมากแค่ไหนที่ทิ้งเพื่อนทั้งสองไปมีความสุขอยู่คนเดียว

 

ทุกอย่างมันตึงมือพวกเราไปหมดอาจเป็นเพราะพวกเราพลาดเผลอจุดอ่อนให้ศัตรูได้เห็น   ความรักคือจุดอ่อนของทุกอย่าง  มาร์คไม่ปฏิเสธว่าเคยคิดแบบนี้   ความรักเป็นจุดอ่อนของทุกอย่าง  แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าก็เพราะความรักอีกนั่นแหละ  มันถึงทำให้เราได้รู้และได้สัมผัสถึงความสุขของชีวิต

 

“สนุกกันสองคนแต่เสือกไม่ชวนกู  นี่พวกมึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่มั้ยเนี่ย”   เจ้าชายปีศาจทักเพื่อนทั้งสองทันทีที่เปิดประตูห้อง  รูปประโยคราบเรียบและน้ำเสียงไม่บ่งบอกความรู้สึกนั่นทำเอาสองผู้บริหารที่กำลังหน้าดำคร่ำเคร่งอยู่โต๊ะประชุมนั้นหันมามองด้วยความตกใจ

 

“ไอ้เหี้ยมาร์ค กลับมาทำห่าไรน้องแบมไล่เหรอวะ”   แจ็คสันฝืนเหยียดยิ้มเอ่ยแซวเพื่อน  แต่มาร์ครู้ดึว่ารอยยิ้มแบบนี้มันปั้นขึ้นมาปกปิดความเจ็บปวดในใจแจ็คสันต่างหาก   การแสดงถ้ามันเฟค  คนเขาดูออกนะเเจ็ค

 

   “เงียบปากไป  ฝืนไม่ไหวอย่าเสนอหน้าทำ  เกะกะลูกตา”   มาร์คว่าไปนั่นแต่ก็เดินไปตบไหล่ให้กำลังใจเพื่อนที่นั่งอยู่  นั่นแหละถึงได้เรียกยิ้มจางๆที่เป็นความรู้สึกจริงๆของมันออกมาได้  

 

 

เจอมาหนักใช่มั้ย  เป๋ชิบหายเลยไอ้เหี้ยเเจ็คเนี่ย

 

 

“พวกกูจัดการกันได้ มึงไม่ต้องกลับมาหรอก  ไปอยู่กับเมียกับลูกไป  ใกล้คลอดแล้วนี่”  

 

 

“ไม่ต้องมาไล่ กูไม่กลับหรอก  กูรอเวลานี้มาทั้งชีวิตนะ  จะให้พวกมึงสนุกกันสองคนได้ไงแม่งไม่แฟร์   ไหนดูดิ๊กูทำอะไรได้บ้าง” 

 

 

 มาร์คว่าเหมือนไม่ใส่ใจความเป็นไปของเพื่อน  แต่ทั้งเจบีเเละเเจ็คสันรู้ดีว่าที่มันพูดนั้นแปลเป็นความหมายได้ว่าห่วงพวกเขาทั้งสองคนล้วนๆ   สามผู้บริหารทำงานกันไปเงียบๆ  แผ่เพียงรังสีมาคุที่พร้อมเอาชีวิตเป้าหมายออกมาก็เท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

@Thailand

 

ใบนัดตรวจครรถ์ถูกเก็บลงกระเป๋าผ้าใบสวย  พร้อมกับสมุดฝากครรถ์ที่กำหนดวันเวลาผ่าคลอดไว้อย่างชัดเจน  ความรู้สึกหนักอึ้งและความหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาเมื่อเผลอจินตนการถึงวันที่เขาต้องนอนรอบนเตียงให้ผ่าตัด  

 

มันต้องน่ากลัวมากแน่ๆเลย 

 

แบมแบมเผลอคิดถึงหน้าใครคนนึง ที่มักจะเข้ามาพร้อมวิธีการที่จะมาปัดเป่าความกลัวให้หายไป  ใครคนนั้นที่ไม่ใช่เทวดา  แต่ทว่าเขาเป็นปีศาจร้าย  ปีศาจที่ดูแล้วเหมือนจะไร้จิตใจและโหดเหี้ยม  แต่กลับทำให้หัวใจของทั้งเขาและเจ้าลูกหมูในท้องอบอุ่นอย่างถึงที่สุด

 

จะเป็นไปได้มั้ยถ้าในวันนั้น  มาร์คจะกลับมาและจับมือเขาเข้าห้องผ่าตัดไปพร้อมๆกัน

 

เข็มในมือยังคงปักผ้าลายสวยไปเรื่อยๆ  ประดิดประดอยเส้นด้ายหลากสีลงบนผืนผ้ากันเปื้อนเนื้อนุ่ม  ลวดลายรูปลูกหมูเล็กๆน่ารักที่แบมแบมได้เรียนในช่วงเวลาสั้นๆกำลังรังสรรค์สัญลักษณ์แทนตัวตนของเจ้าลูกหมูในท้อง

 

อายุครรภ์แปดเดือนกว่า เจ้าลูกหมูตัวโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด   คนตัวบางที่แบกท้องใหญ่ๆเลยทำอะไรไม่ค่อยถนัด  จะลุกจะเดินก็ลำบาก แต่โชคดีที่มีทั้งแม่และน้องชายคอยดูแลประคองไม่ห่าง  ก็พอจะช่วยแบมแบมไปได้บ้าง  

 

“แบม แบมครับอยู่ไหนอ่ะ!!”  

 

“อยู่หลังบ้านครับยูค”

 

 เสียงตะโกนเรียกของเจ้าโกลเด้นท์รีทรีฟเว่อรดังทั่วบ้าน  ทำให้คนท้องต้องวางงานปักในมือเเล้วขานรับ  ไม่ช้าเจ้าหมายักษ์ตัวโตก็ยิ้มแป้นวิ่งมาหา 

 

“มีอะไรครับ เสียงดังทั่วบ้านเลย  แล้วคุณแม่ล่ะครับ”

 

“คุณแม่กำลังจัดการของอยู่ครับ  นี่ๆ  แบมดูนี่  เมื่อเช้านี้คุณเเม่พายูคไปหาพระมา  ท่านให้ชื่อเจ้าลูกหมูมาด้วย  แบมลองดูสิ”

 

ยูคยอมยิ้มแป้น  ทันทีที่รู้วันเวลาของเจ้าลูกหมูที่จะเกิด   เขาเเละคุณแม่ก็พากันกระตือรือร้นหาชื่อหลานมาให้แบมแบมเลือก   คุณแม่บอกว่าคนไทยถือเรื่องชั่วยามเวลาตกฟากมาก และชื่อดีก็ย่อมเป็นมงคล  เจ้าตัวเล็กจะได้เป็นเด็กดีเลี้ยงง่ายไม่งอแง

 

มือบางรับกระดาษที่มีลายมือหวัดๆบอกรายละเอียดและชื่อเเนะนำด้วยความสนใจ   อันที่จริงเรื่องชื่อแบมแบมก็กำลังคิดอยู่เหมือนกัน  มีคนไกด์หาทางให้ก็พอจะได้ไปต่อด้วย 

 

“โห  ชื่อเพราะจังครับ  แต่ชื่อไทยทั้งนั้น  น่าจะลำบากคนเรียกนะครับ”   

 

คนเรียกที่แบมแบมว่าคงไม่พ้นพ่อปีศาจของเจ้าลูกหมูแน่   คนที่พูดภาษาอังกฤษมาทั้งชีวิต  จะให้หัดเรียกชื่อไทยๆคงเป็นไปได้ยาก  ลำพังชื่อเขามาร์คยังเรียกออกมาเเปลกๆเลย  ให้เรียกชื่อลูกไทยๆ  ลำบากและตลกตายเลยนะเนี่ย 

 

“สนทำไมล่ะ   เรียกไม่ได้ก็ไม่ต้องเรียก”

 

  ยูคยอมเอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจนัก รู้ดีว่าคนที่พี่ชายว่านั้นหมายถึงใคร ทำไมต้องสนใจด้วยว่าเรียกได้หรือไม่ได้  คนใจร้ายที่ทำร้ายแบมแบมขนาดนั้น  จะไปสนใจทำไม  ยูคยอมนี่เอาเเต่เฝ้าภาวนาสวดมนต์ขออยู่ทุกคืน  ว่าให้มาร์ค ต้วนไปแล้วไปลับอย่าได้กลับมา  

 

หลานเขา  พี่ชายเขา  ยูคยอมเลี้ยงเองได้!

 

 

“เอาเป็นว่าแบมจะคิดดูก่อนนะครับ  คนรอบตัวเรามีแต่ชาวต่างชาติ  ตั้งไทยมากเกินไปคงจะลำบากเขา แบมอยากให้เขาเรียกชื่อลูกที่แบมตั้ง  มากกว่าชื่อที่เป็นโค้ดเนมนะครับ”   

 

แบมแบมพยายามอธิบาย  คนอื่นที่ว่านั่นรวมไปถึงทั้งพี่จินยองเเละยองเเจด้วย  เขารู้ว่ายูคยอมไม่ชอบมาร์คเท่าไหร่นัก  เรียกว่าเกลียดขี้หน้าเลยน่าจะว่าได้ ตั้งเเต่รู้จักกันครั้งเเรกจนวันนี้ก็ยังคงตั้งแง่อยู่เหมือนเดิม 

 

“งั้นตามใจแบมเลยครับ  ”  ยูคยอมว่าเเต่ก็ยอมคลายอารมณ์ไม่พอใจลง   

 

“น่ารักมากครับ  มาครับช่วยพยุงแบมหน่อย”  แบมแบมขอความช่วยเหลือ  เรียกรอยยิ้มยินดีให้ยูคยอมมากมายนัก   แบมแบมเพิ่งได้รู้ว่าเจ้าโกลเด้นท์รีทรีฟเวอร์ตัวนี้มีหัวใจที่ค่อนข้างเล็กสวนทางกับขนาดตัวมากนัก  ขี้งอนก็ไม่เเพ้ใคร  ทางที่จะง้อน่ะเหรอก็คงต้องอ้อนทำเป็นขอความช่วยเหลือให้เจ้าตัวรู้สึกว่าตัวเองสำคัญนี่แหละ  ยูคยอมถึงจะได้หายงอแง

 

แม้ตัวจะใหญ่แต่ใจผมยังเป็นเด็ก   วลีนี้คงเกิดมาเพื่อยูคยอมจริงๆ

 

 

 

 

 

อากาศเย็นๆในยามค่ำคืนทำให้คุณแม่ตัวน้อยต้องกระชับเสื้อมากอด  ตั้งเเต่มาร์คไป  แทบจะทุกค่ำคืนที่แบมแบมนั้นออกมานั่งมองพระจันทร์เพื่อคลายความรู้สึกอ้างว้างของตัวเอง

 

หวังให้ความรู้สึกนี่ลอยผ่านไป  ไปกับพระจันทร์ให้คนทั้งนั้นได้รู้ทีว่าทางนี้ยังมีคนรออยู่

 

ความรู้สึกที่ต้องทบทวน  ความหวาดกลัวที่แบมแบมตระหนักถึง  มันคือความหวาดกลัวว่ามาร์คจะไม่กลับมา  มากกว่ากลัวจะเจ็บแบบครั้งเดิม  นั่นเป็นเพราะช่วงเวลาที่เดียวดายนั้นแบมแบมได้ทบทวนแล้วว่าสิ่งที่มาร์คให้มันคือของจริงเเละมีคุณค่ามากกับใจแบมแบมและชีวิตเจ้าลูกหมูในท้องเท่าไหร่

 

“เจ้าลูกหมูหนาวแล้วมั้ง  คุณแม่ยืนรับลมนานขนาดนี้”  ผ้าคลุมไหล่ผืนบางจากผู้หญิงที่รักที่สุดทาบลงกับไหล่บอบบาง  รอยยิ้มละมุนของบัวบูชายังทำให้แบมแบมรู้อบอุ่นไปทั้งหัวใจ  

 

“แบมคิดอะไรเรื่อยเปื่อยครับ”

 

“เรื่อยเปื่อยนี่คงไม่พ้นพ่อเจ้าเด็กอ้วนในท้องใช่มั้ยลูก”   บัวบูชายิ้มหวานให้ลูกชาย   เธอผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เธอมองออกว่าในแววตากลมๆนั้นมันคิดถึงลูกเชยปีศาจของเธอมากเพียงไร

 

“แบมอ่อนเเอมากเลยใช่มั้ยครับ  โง่มากเลยใช่มั้ยที่เขาทำให้เจ็บมากแค่ไหนก็ยังเอาแต่รักเขาอยู่เหมือนเดิม”

 

“ไม่เลย  ลูกเข้มเเข็งมาก  หนูโตมาอย่างดีในแบบที่เเม่เคยวาดฝัน  และกับเรื่องความรักไม่มีใครเข้มเเข็งกับมันได้หรอก  แม่เองก็เคยแพ้ให้มันเหมือนกัน”

 

บัวบูชาลูบกลุ่มผมนิ่มบอกด้วยเสียงภูมิใจ  เธอยินดีที่ได้เจอลูกชาย  เเละยินดีมากขึ้นไปอีกที่เขาเติบโตมาอย่างดี  เป็นเด็กจิตใจดีที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก    และเขาก็โชคดีที่ได้เจอความรักจริงๆแม้จะเจ็บปวดจากมันก็ตาม

 

“มาร์คน่ะ  เขารักหนูจริงๆนะ   สิ่งที่เขาทำ สิ่งที่เขาอดทน  สิ่งที่เขายอมเปลี่ยนก็เพื่อหนูและลูก  หนูสัมผัสมันได้ใช่มั้ยครับแบมแบม”

 

“เพราะเเบมรู้สึกได้ไงครับ แบมเลยกลัวที่จะล้มเหลวอีกครั้ง”

 

“คนที่ต้องกลัวว่าจะล้มเหลวน่ะ  น่าจะเป็นมาร์คมากกว่า  ทุกอย่างที่มาร์คมีที่มาร์คเป็น  เขาให้หนูหมดแล้วล่ะเจ้าเด็กขี้กลัว”

 

บีบจมูกโด่งรั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว  คนขี้กลัวนี่ไม่รู้เลยจริงๆใช่มั้ยว่าปีศาจร้ายน่ะแพ้ให้ตัวเองเเค่ไหน  ลองแบมแบมออกปากสั่งสิ  ขี้คร้านมาร์คจะทำตามอย่างไม่ลังเล  หมอบราบคาบกองกับพื้นไปแล้วมั้ง

 

“ถ้ากำลังคิดว่าจะเอายังไงต่อ  จะให้มาร์คเป็นเเค่พ่อของลูกหรือจะกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกัน  หนูก็ลองมองตัวเองตอนนี้นะครับ  ว่าตอนที่มีมาร์คอยู่กับไม่มี  แบบไหนหนูสบายใจและมีความสุขมากกว่ากัน”   

 

บัวบูชาทิ้งท้ายก่อนจะเข้าบ้านไป  ทิ้งให้คุณแม่ตัวน้อยนั่งใช้ความคิดกับตัวเองอีกสักพัก   แน่นอนว่าถึงเเม้มาร์คจะจากไปแต่ความช่วยเหลือเเละสิ่งอำนวยความสะดวกยังมาไม่ขาด   หากจำลองสถานการณ์แบบที่หนึ่งที่แบมแบมให้มาร์คเป็นแค่พ่อของลูก   มีสิทธิ์แค่รับผิดชอบค่าใช้จ่ายและตัวลูก  แบบนี้มันก็คงไม่ต่าง  แต่แบมแบมไม่ได้รู้สึกดีกับสิ่งเหล่านี้เลยสักนิด  

 

เขาอยากได้คนคอยดูแลแบบก่อนหน้านั้นมากกว่า  อยากได้คนที่คอยหอบชุดเครื่องนอนไปตาก   คนที่ล้างจานแบบเก้ๆกังๆ  คนที่คอยแอบแกะของเล่นลูกที่แอบสั่ง  คนที่เล่นตุ๊กตาเล่านิทานให้เขาและลูกฟังก่อนหลับฝันนั้นมากกว่า

 

การเดิมพันครั้งสุดท้าย  แบมแบมแน่ใจแล้วว่าจะเสี่ยงลงที่ข้างไหน 

 

 

 

 

 

 

 

@New  York

 

‘การอุ้มท่านอนคว่ำ เหมาะสำหรับคุณพ่อที่มีกำลังเเขนค่อนข้างแข็งแรงค่ะ  การอุ้มท่านี้นะคะทารจะชื่นชอบมากเพราะจะช่วยให้ทารกนอนหลับได้นานขึ้นและช่วยลดอาการโคลิค  มีวิธีการอุ้มคือ คุณพ่อใช้เเขนประคองน้องให้นอนคว่ำด้วยมือข้างเดียวค่ะ  ใช้ฝ่ามือและกำลังเเขนประคองลำตัวน้องไว้แบบนี้นะคะ  ยิ่งถ้าอุ้มไปด้วยร้องเพลงกล่อมหรือถ้าเดิน  ทารกจะชอบมากๆเลยค่ะ…’

 

เสียงของพยาบาลชุดขาวท่าทางใจดีกำลังสาธิตพร้อมอธิบายประกอบวิดิโอการสอนอุ้มทารกสำหรับคุณพ่อมือใหม่   มีตาคมๆของมาร์ค  ต้วนกำลังจ้องมองมันไม่กระพริบยิ่งกว่าเส้นกราฟแสดงเทรดหุ้นบริษัทเสียอีก  ในมือก็มีตุ๊กตาทารกที่ถูกจัดท่าทางไปตามการสอนของวิดิโอ  ดูงกๆเงิ่นๆแต่ก็เต็มไปด้วยความตั้งใจ  

 

ว่างจากการวางแผนและการเตรียมพร้อมสำหรับเปิดศึก  มาร์คก็มักจะหลบผู้คนและฝังตัวเองไปกับพวกคลิปวิดิโอเหล่านี้   เขาเปิดดูวนไปเรื่อยหลายๆเรื่องทั้งการอุ้ม  การอาบน้ำ  วิธีการดูแลคุณแม่หลังคลอด   เรียกได้ว่าจบงานกลับไปเขาก็พร้อมดูแลแบมแบมและเจ้าลูกหมูทันทีเลยทีเดียว

 

 แจ็คสันมองเพื่อนที่ทำท่าทางประหลาดอยู่หน้าจอแม็คบุ๊คด้วยอาการที่กลั้นขำจนหน้าเขียว  ดูๆมันอุ้มแบบนั้น  ต่อให้เป็นตุ๊กตาไม่ใช่หลานเขาจริงๆเเจ็คสันอดกลัวไม่ได้อยู่ดี  อุ้มแบบนั้นหลานเเจ็คเเจ็คจะได้โตใช่มั้ยวะครับ  แบบมันคงไม่มีอุบัติเหตุลูกหลุดมือใช่มั้ยครับอุ้มแบบนั้นอ่ะ   เเจ็คกลัวใจ  เพิ่งเกิดก็น่าจะได้ท้านรกแล้วละหลานเอ้ย!!

 

“จ้าง *แนนนี่ มั้ย  กูออกเงินให้กูสงสารหลาน”

 

“เสือกครับ ลูกกูกูเลี้ยงเอง”  มาร์คว่าแล้วกอดตุ๊กตาเข้าอกตัวเองเเน่นราวกับเด็กหวงของกลัวเเจ็คสันจะเเย่งไปจริงๆ

 

“แต่ดูจากทรงที่มึงอุ้มตุ๊กตา  กูว่าหลานกูไม่น่าได้โต!”

 

“ก็มันสอนแบบนี้!”

 

“ไหนมาดูดิ๊!”  เเจ็คสันว่าพลางเขยิบไปเบียดเพื่อนบนโซฟา  และหลังจากนั้น  ภาพชายฉกรรจ์สองคนที่ยื้อแย่งตุ๊กตาและเถียงกันจนเสียงดังลั่นห้องก็ปรากฏสู่สายตา..

 

 

  “ถ้าอยากกลับไปอุ้มลูก  ก็วางตุ๊กตาแล้วหยิบปืนได้แล้วไอ้พวกห่า!”   เจบีตวาดเสียงดัง

 

 

 

 

 

 

 

มัจจุราชสีดำด้านถูกขัดจนเงาวับสะท้อนเเสง  กระสุนเหล็กวาววับบรรจุจนเต็มเเม็กก่อนจะใส่กลับเขาไปอีกครั้ง เมื่อเช็คความเรียบร้อยเสร็จเเล้ว  ยิ้มจางๆประดับใบหน้าหล่อเหลาดุจเทวดาปั้นเเต่คนมองคงไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น  เพราะสายตาที่นิ่งเรียบเเละเย็นชาไม่ได้แฝงไปด้วยแววตาเมตตาปราณีใดๆนั้นมันร้องบอกว่า  คนตรงหน้านี่ไม่ใช่เทวดา  แต่เป็นปีศาจจากขุมนรกที่โผล่ขึ้นมาต่างหาก

 

ปังๆๆๆ

 

เสียงปืนที่ดังขึ้นจากโกดังด้านหน้า บ่งบอกว่าคนยิงนั้นกราดกรุสุนไม่ยั้งเเละคงมีการปะทะกันอย่างหนักแน่ๆยิ่งทำให้มาร์คนึกสนุก  และยิ่งคนตรงหน้าเขามีสภาพตื่นกลัวเขายิ่งสะใจจนอดยิ้มออกมาไม่ได้

 

“กลัวเหรอครับ  ผมว่ามันสนุกดีออกนะ  ไม่คิดงั้นเหรอ”  ปลายกระบอกปืนถูกดันขึ้นที่คางเรียวให้แหงนมามองหน้าตน  สภาพอันน่าอดสูของวาเนสซ่าทำให้มาร์คกลั้นขำจนไหล่เเทบสั่น

 

“คุณต้องการอะไรอีกมาร์คต้วน!  ฉันไม่ได้ทำอะไรให้คุณเเม้เเต่นิดเดียวเลยนะ  ฉันเกี่ยวอะไรด้วย”  วาเนสซ่าตะโกนเสียงสั่นพยายามกดความหวาดกลัวให้ลึกสุดขั้วหัวใจ  ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไป  เธอพลาดเเล้วที่ตกหลุมซาตานตัวนี้

 

“อย่าพูดอย่างนั้นสิคนสวย  ทำไมไม่เกี่ยวล่ะ  ในเมื่อมิสเตอร์พาเวลน่ะยังเป็นพ่อของคุณอยู่”

 

“มะ..หมายความว่ายังไง”

 

“ผมว่าคุณรอฟังคำอธิบายจากพ่อคุณดีกว่า  อย่ากังวลเลย ผมไม่ฆ่าคุณหรอก เห็นแก่เด็กตาดำๆ” มาร์คเเสยะยิ้ม บุ้ยใบ้ไปทางท้องโตๆของวาเนสซ่าที่ซ่อนอยู่  เรียกความโล่งใจให้กับหญิงสาวได้มาก   

 

คิดถูกที่เก็บมารหัวขนนี่ไว้  อย่างน้อยก็พอมีประโยชน์ต่อรองกับมาร์คบ้าง

 

“นี่ลูกคุณนะมาร์ค…” วาเนสซ่าพยายามโน้มน้าว เธอยังหวังจะเกาะซาตานร้ายตัวนี้อยู่  เเม้จะไม่เหลือศักดิ์ศรีเเต่นี่เป็นทางรอดทางเดียวที่เธอมี  เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกมาร์คแต่เธอหวังให้มาร์คเชื่อเเละเมตตาเด็กบ้าง  หากวันนี้มาร์คเมตตา  เธอสาบานเลยว่าในสักวันมาร์คต้องกลับมาเป็นของเธอแน่

 

เเต่เธอคงลืมไปว่าปีศาจร้ายนั้นไร้หัวใจ

 

“ผมเปลี่ยนใจเเล้ว  ฆ่ามันดีกว่า” เสียงหวานเสเเสร้งเอื้อนเอ่ยประโยคน่ารำคาญจนปืนในมือมาร์คหันไปจ่อที่ท้องโตๆแทบจะในเสี้ยววิ  ทำวาเนสซ่าลนลานถอนคำพูดแทบไม่ทัน

 

“ไม่ๆ ฉันขอโทษมาร์ค  ฉันขอโทษ  ฉันไม่พูดเเล้ว”

 

“ก็ดี   มากันเเล้ว” ดึงหญิงสาวท้องโตไปให้การ์ดประคอง(ล็อค)ที่ด้านหลังก่อนจะฉีกยิ้มกว้างต้อนรับสภาพสะบักสะบอมของอดีตว่าที่พ่อตาเเละเพื่อนรักอย่างฮาเวิร์ด  หว่อง

 

“มิสเตอร์เอ็ม คุณปล่อยลูกผมเดี๋ยวนี้นะ!”  หัวใจคนเป็นพ่อเเทบขาดยามที่เห็นลูกสาวถูกซาตานกุมกักตัวไว้  มิสเตอร์พาเวลไม่เคยรู้สึกอับจนหนทางเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต

 

“เกรงว่าคุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมนะครับ มิสเตอร์พาเวล  แต่เห็นแก่การที่เราเคยมีสัมพันธ์ที่ดีกันมาก่อน  ผมจะปล่อยทั้งคุณและลูกสาวคุณด้วยก็ได้”

 

มาร์คแค่นยิ้มส่งสัญญาณให้การ์ดปล่อยตัววาเนสซ่า  ด้วยเวทนาเห็นเเก่เด็กในท้องตามประสาคนที่กำลังจะเป็นพ่อคน  อันที่จริงเเล้วกับพาเวลมาร์คไม่ได้มีความเเค้นอะไรที่ขนาดจะเอาให้ตาย  พาเวลมันก็แค่จิ้งจอกห่มหนังเสือก็เท่านั้น  ถูกมาร์คบีบขนาดนี้จนเเทบไม่มีอะไรเหลือเป็นของตัวเอง  อยากจะรอดก็ต้องพยายามให้มากหน่อย

 

อย่าคิดว่านี่จะเป็นการปล่อยเสือเข้าป่า  อย่างที่บอกพาเวลมันไม่ใช่เสือ  เเละถ้ากล้ามาแว้งกัดอีกมากก็จะจัดการอีกครั้ง  เห็นแก่เด็กในท้องอุตส่าห์ดิ้นรนกระเสือกกระสนมาเกิด  แต่น่าเสียดายที่เลือกแม่ไม่ได้  มาร์คไม่อยากเพิ่มเวรกรรมหรอกนะ  

 

“10 นาทีในการออกจากที่นี่ครับ ถ้าช้ากว่านั้น เกรงว่าเพื่อนๆผมอาจจะไม่ใจดี”

 

“บ้าไปแล้วเหรอมิสเตอร์เอ็ม นี่มันไม่ต่างอะไรจากการฆ่ากันเลยด้วยซ้ำ  รังเเกกันเกินไปแล้ว”  ที่นี่กว้างใหญ่เเถมมีเเต่ป่าจะหนียังไงให้พ้น  หนีขึ้นเครื่องยังใช้เวลามากกว่านี้เลยด้วยซ้ำไป  นี่มันไม่ต่างอะรจากการเอามาทรมานให้ดิ้นตายในมือกันชัดๆ

 

“ผมให้ทางเลือก ก็เพราะว่าผมเวทนาเด็กนั่น  อีกอย่างผมไม่ได้เจ็บเเค้นอะไรกับคุณ  แต่เพื่อนของผมไม่ ที่ให้นี่ก็ถือว่าปราณีถึงที่สุดเเล้ว  เเต่ถ้าไม่เอาก็ตายตรงนี้ได้นะครับ  ไม่ว่ากัน”

 

 มาร์คว่า  เขาโชคดีเองหรือเปล่าที่ทั้งลูกเเละเมียอยู่ไกลเอื้อมมือพวดเศษสวะนี่ เเต่อิมเเจบอมเเละหวังเเจ็คสันไม่  ครอบครัวเพื่อนเขาถูกตาเฒ่าจิ้งจอกนี่เล่นงานไปมาก  ตอนเขาขอให้ไว้ชีวิตพวกมันยังเเทบจะกระทืบเขาให้ตาย  สุดท้ายก็ได้มาซึ่งข้อเสนอนี่เเหละ

 

“จับเวลา…”  เป็นเสียงของเเจ็คสันที่โผล่มาจากมุมประตูเอ่ยขึ้น  มังกรหนุ่มไม่เหลือความร่าเริงเลยสักนิด  มือแกร่งที่กอบกุมปืนนั้นยังอาบเลือดอยู่เลย  รังสีสังหารเเผ่ออกกว้างจนหายใจติดขัด   เเละเหมือนจะรู้นี่คือการอาทรครั้งสุดท้ายจริงๆ  จิ้งจอกเฒ่าจึงพยุงลูกสาวท้องโตวิ่งออกไปจากโกดัง

 

“ครบ10นาที  สั่งการ์ดตาม ถ้ามันไม่พ้นเขตนี่  อย่าให้รอดไปได้” เเจ็คสันเอ่ยเสียงเรียบ  การ์ดข้างตัวรีบพยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะสั่งการลูกน้องผ่านอินเอียร์

 

“ฮ่าๆ ยังเลือดเย็นเหมือนเดิมเลยนะ  นับถือว่ะ นับถือ”  เสียงของชายที่ถูกการ์ดล็อคให้นั่งส่งเสียงออกมา เสียงแหบพร่าหัวเราะเย้ยหยัน ไร้ซึ่งความชื่นชมขัดแย้งกับรูปประโยคโดยสิ้นเชิง

 

“เวลาทำอะไรพวกกูไม่ได้หรอก  แม้แต่มึงก็ตาม  ไง ลอบกัดมาหลายปี  เจอกันซึ่งๆหน้าสักทีนะ ฮาร์เวิร์ด”  มาร์คยิ้มเยาะ ฮาร์เวิร์ดแทบจะถลันไปตะบันหน้าหล่อๆนี่ให้เเหลกคามือถ้าไม่ติดว่าเขาถูกล็อคไว้อยู่

 

“พวกที่ลอบกันมันคือมึงมากกว่า  มีปัญญาทำได้เเค่นี้เหรอไอ้พวกนรก!”

 

“ก็เเค่ใช้วิธีเดียวกับที่มึงเคยใช้ไง  ลอบกัดกูว่าไม่เพราะว่ะ  เรียกล้อมจับกูว่าน่าจะเข้าท่ากว่า” เเจ็คสันว่า

 

“ถุ้ย!  จะทำอะไรก็ทำ พล่ามน้ำลายอยู่ได้  ไอ้เวร”

 

“มึงคิดว่าการตายมันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?  คิดว่าการตายของหมาไร้ค่าเเบบมึงนี่มันจะพอให้พวกกูหายเจ็บจากสิ่งที่มึงทำเหรอฮาร์เวิร์ด”    

เจ้าพ่อมาเฟียถามเสียงขม  เขาอยากฆ่ามันให้ตายคามือเเต่กระสุนในปืนที่ถือดูจะสูงค่ากว่าชีวิตเน่าๆของมัน  เขาอยากทรมานมันให้สมกับที่เขาเจ็บ   อยากทำให้มันมีชีวิตอยู่ไม่ได้จนต้องร้องขอความตายด้วยตัวของมันเอง

 

“สิ่งที่พวกมึงเจ็บมันเทียบไม่ได้กับสิ่งที่กูเจ็บเลยด้วยซ้ำ  ชีวิตของน้องสาวกูไม่ใช่พวกมึงเหรอที่ทำมันพัง!”

 

“ก็ไม่ใช่เพราะน้องสาวมึงเองเหรอที่เดินเข้ามาหาพวกกูเอง แต่ถ้าจะโทษกันจริงๆก็เพราะมึงมันไร้น้ำยามากกว่าที่ไม่มีปัญญาดูแลน้องมึง”

 

“ไอ้เหี้ยมาร์ค!”

 

ฮาร์เวิร์ดดิ้นพล่าน  คนที่ปั่นประสาทยิ่งนึกสนุกแสยะยิ้มออกมาอย่างสะใจ  รู้สึกดีชิบหายที่ได้เห็นคนทรมานเเบบนี้   

 

“พอเเล้วว่ะไอ้มาร์ค  กูว่าถึงเวลาตัดสินโทษมันเเล้วว่ะ”

 

“ไม่รอไอ้บีก่อนเหรอวะ”

 

“มันบอกจัดการได้เลย  ปลอบเเม่เสืออยู่คงปลีกตัวมาไม่ได้”  

 

“มาได้ไงวะ”

 

“ค่อยคุยกันทีหลัง”  

ฮาร์เวิร์ดมองอดีตคู่อาฆาตที่กำลังสนทนากันด้วยความเจ็บใจในโชคชะตา  ทั้งๆที่พวกมันเลวระยำขนาดนี้เเต่ทำไมสวรรค์ถึงเมตตาให้พวกมันมีความรัก  มีครอบครัวที่อบอุ่นอยู่ได้  แต่กลับกันกับตัวฮาร์เวิร์ดที่ต้องสูญเสียทุกอย่างไปเพราะพวกมัน

 

“กูแม่งไม่เข้าใจ  ทำไมสัตว์นรกอย่างพวกมึงมันถึงได้มีชีวิตที่ดีนักวะ  ทำไมพวกมึงสารเลวขนาดนี้ยังมีคนโง่ตาบอดหูหนวกหลงมารักพวกมึงได้  กูไม่เข้าใจเลยจริงๆ”

 

“มึงต่างหากที่โง่ หูหนวกตาบอดเอาเเต่จะเเก้แค้น รังแต่จะเอาคืน  คิดดูดีๆไอ้ฮาร์เวิร์ด คนรักมึงน่ะมี  เเต่มึงทำร้ายเขาจนลืมไปแล้วหรือเปล่า”  

 

 มาร์คว่าด้วยความสังเวช  มองฮาร์เวิร์ดเเล้วเหมือนได้มองย้อนกลับไปเห็นตัวเองก่อนที่จะได้รับบทเรียน  เขาเห็นชีวิตคนที่รักเป็นเกมส์เป็นเรื่องสนุก  ฮาร์เวิร์ดก็เห็นคนที่รักมันเป็นเเค่สิ่งของ  เป็นบันไดไต่ไปหาการแก้แค้นก็เท่านั้น 

 

ปัง

 

“นัดนี้ของกู  สำหรับปัญหาที่มึงสร้างให้กูปวดหัว  กูกับมึงจบกันเเล้ว” 

 

 เสียงปืนดังขึ้นที่เข่าขวาจนเลือดทะลักจนคนที่โดนยิ้งนั้นแทบจะทรุดลงทั้งๆที่นั่งอยู่และมีคนพยุง มาร์คว่าก่อนหลบฉากให้แจ็คสันจัดการ

 

เสียงปืนดังลั่นที่เข่าซ้าย

 

“นี่สำหรับที่มึงกล้าเเตะต้องเมียกู”

 

เสียงปืนดังลั่นที่เเขนขวา ฮาร์เวิร์ดเซเอนไปหลังจนเเทบล้มไปกองที่พื้น

 

“นี่สำหรับที่มึงสร้างความชิบหายวายป่วงให้ชีวิตกู”

 

เสียงปืนดังลั่นที่เเขนซ้าย  ลมหายใจของคนเป็นเป้านั้นรวยริน ทั่วร่างชโลมไปด้วยหยาดเลือด

 

“นี่สำหรับชีวิตของลิลลี่  และนัดสุดท้าย ก่อนมึงตายกูมีไรจะบอกมึงหน่อยว่ะ”  เเจ็คสันยิ้มกวนๆให้  รอยยิ้มเเรกที่พบได้เลยในวันนี้

 

“มี…เหี้ย..อะไร…อีก”

 

“ผู้หญิงที่ชื่อเดลลีนท้องว่ะ  ยินดีด้วยนะว่าที่คุณพ่อ”  สิ้นเสียงทุ้มเอ่ยบอก  เสียงปังก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายที่หลุดลอยไปไกลพร้อมกับรูสวยที่ประดับกลางหน้าผากกว้าง  และดวงตาที่เบิกค้างของร่างไร้วิญญาณ

 

 

มือเรียวไหวปัดให้การ์ดเข้ามาจัดการก่อนที่สองผู้บริหารจะเดินออกจากสถานที่เเห่งนี้ไป  ทิ้งไว้เพียงความทรจำสีจางๆที่จะไม่มีผู้ใดกล่าวถึงต่อไปอีก

 

จบสิ้นกันสักทีนะความเเค้น…

 

 

 

 

สายฝนโหมกระหน่ำรุนเเรงจนรู้สึกหวาดกลัวขึ้นเล็กน้อย  คุณเเม่ท้องโตกอดกระชับคาร์ดิแกนเนื้อนิ่มหวังให้มันสร้างความรู้สึกปลอดภัยให้ทั้งตัวเองเเละปีศาจหมูในท้อง  สภาพอากาศช่วงนี้เเปรปรวนมาก  เมื่อเช้ายังแดดจ้าอยู่เลย  ตกบ่ายนี่กลับมีพายุเข้าซะได้

 

สภาพอากาศที่ว่าแปรปรวนเเล้ว ยังสู้อารมณ์ของใครบางคนไม่ได้หนอก แบมแบมคิดว่า

 

“นึกถึงหน่อยไม่ได้เชียวนะลูกหมู” แบมแบมยิ้มจางๆพลางลูบท้องให้ปีศาจหมูในท้องคลายความคึกคักลง อยู่ในท้องมาเกือบปีนี่ทีมเเม่หน่อยไม่ได้เลยหรือไงเจ้าลูกหมู

 

ออกมาเมื่อไหร่จะฟัดให้พุงยุบเลยเจ้าตัวดี

 

เสียงโทรศัพท์กรีดร้องทำให้แม่ลูกหมูต้องพยุงตัวเองลุกจากเบาะเนื้อนิ่มไปรับ  ปลายสายคือคุณอาตัวโตของเจ้าลูกหมูที่ออกไปซื้อของเข้าบ้านกับคุณยายเมื่อไม่ชั่วโมงก่อน

 

“ว่าไงครับยูค”

 

‘แบม ฝนตกหนักมากเลยยูคกับคุณเเม่เลยคิดว่าเราจะรอฝนหยุดตกก่อน แบมอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย รอก่อนเเปบนึงนะเดี๋ยวเรารีบกลับ’

 

“แบมอยู่ได้ครับ ไว้รอฝนซาค่อยขับมาก็ได้ ไม่ต้องรีบเดี๋ยวจะเกิดอะไรขึ้นเปล่าๆ”

 

‘ครับผม งั้นยูควางเเล้วนะ  ดูแลตัวเองดีๆด้วย อย่าลุกบ่อยล่ะ’

 

“ครับ”  กดวางสายเจ้าโกลเด้นท์ตัวโตเสร็จ  ก็พันนึกขึ้นได้ว่าหน้าต่างตรงครัวนั้นเปิดแง้มไว้อยู่  คุณเเม่ท้องโตเลยรีบประคองท้องก้าวอย่างระมัดระวังไปปิด  แต่หยาดน้ำฝนที่สาดเข้ามาจนพื้นเปียกก็ทำให้ยู่หน้าด้วยความไม่สบายใจ

 

“ต้องเช็ดก่อนที่จะลื่นล้ม”  พึมพำกับตัวเองเเล้วเอื้อมหยิบผ้าเช็ดโต๊ะมาถือ   ก้าวขยับถอยจะจัดที่ทางในการเช็ด เเต่ละอองน้ำที่เปียกกระจายบนพื้นหินอ่อนเป็นวงกว้าง  ก็ทำให้เกิดการลื่นล้ม

 

“โอ๊ย!”  จังหวะเสียหลักมือบางคว้าหาที่พึ่ง  ด้วยกลัวว่าหากล้มลงไปจริงๆเจ้าปีศาจหมูในท้องคงได้รับอันตราย  เเต่อารามตกใจหลักที่ยึดได้กลายเป็นเเท่นเคาร์เตอร์ครัว  ทำให้ท้องโตๆนั้นเผลอกระแทกเข้ากับขอบจังๆจนเจ็บไปทั้งหน้าท้อง

 

ความรู้สึกจุกกลับกลายเป็นความเจ็บปวดทั่วท้องทำให้คนเป็นเเม่นั้นรู้สึกแย่ได้ไม่เท่ากับความรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆที่ไหลซึมออกมาตามเรียวขาสวยจนเเผ่ขยายเป็นวงกว้าง  หยาดเลือดสีเข้มไหลรวมกับหยาดน้ำฝนกลายเป็นสีจางยิ่งน่าหวาดกลัว

 

“ไม่นะ…ใคร..ใครก็ได้ ช่วยด้วย”  ร้องเรียกเเข่งตะโกนกับเสียงฝน ไม่สนเลยว่าตัวเองนั้นอยู่ในบ้านเพียงผู้เดีวจะมีใครได้ยิน  หยาดน้ำตาเเห่งความหวาดกลัวไหลออกมาไม่ขาดสายเกรงว่าเจ้าลูกหมูจะเป็นอะไรไป  และที่เจ็บใจยิ่งกว่าคือเขาไม่สามารถยันกายลุกไปหยิบโทรศัพท์มาขอความช่วยเหลือได้เลย

 

“ลูกหมู  ไม่เป็นไรนะลูก  อดทนก่อนนะคนดี  ฮึก  อยู่กับเเม่ก่อน  ช่วยด้วย!  ใครก็ได้”  

 

เสียงหวานวิงวอนอย่างปวดร้าว  ขอให้สวรรค์เมตตา  ให้เจ้าลูกหมูน้อยของเขานั้นเข้มเเข็งอดทน  และออกมาอย่างปลอดภัย  ขอใครสักคนที่จะมาช่วยให้เจ้าลูกหมูปลอดภัยที  แลกกับอะไรแบมแบมก็ยอมทั้งนั้น  แค่เจ้าหมูน้อยปลอดภัย

 

จะเอาชีวิตแบมแบมไป  เขาก็ให้ได้เลยทั้งนั้น…

 

 

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

 

*มาร์คไม่ได้กลับมาเเค่ยิงปืนนัดเดียวนะคะ  ฉากบู๊ที่เหลืออยู่ใน Mr.W ค่ะ  รอติดตามกันหน่อยนะคะ

ที่ไม่ใส่ตรงนี้ให้หมดเพราะส่วนมากยึดพาร์ทฝั่งเจ้าพ่อเป็นหลักค่ะ อีกอย่างเราอยากให้จิ๋วออกมาเเล้ว! 555+

*มาง้อเเล้วดีกันเถอะ  หายไปนานไม่ใช่อะไรวุ่นวายยกับการเปิดเทอมอยู่ค่ะ  ปีนี้เป็นปีที่หนักสำหรับเจมากจริงๆ  ตั้งใจจะลงสักพักเเล้วล่ะค่ะ เเต่เกิดเรื่องขึ้นกับตัวเจก่อน  รถชนเดี้ยงไปหลายวันเลย 555 

ขอบคุณทุกคนที่รออยู่  เตรียมซื้อของกันได้เเล้วนะคะ  ปีศาจลูกหมูจะออกมาเเล้ว 

รักค่ะ 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 563 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,809 ความคิดเห็น

  1. #3722 oni (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 16:10

    จัดการปัญาได้แล้ววววววววว แบมและลูกหมูอยู่คนเดียวแบบนี้ก็แย่ดิ

    #3,722
    0
  2. #3505 รรร (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 22:28

    คคุณเจคิดถึงนะคะ มาบ่อยๆนะคะ

    #3,505
    0
  3. #3494 TToeyMB (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 02:29
    คิดถึงคุณไรท์ ส่งกำลังใจให้ค่า💘✊🏻📦❤️
    #3,494
    0
  4. #3465 Wawa (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 09:32

    เอ็นดู พ่อปีศาจหัดอุ้มตุ๊กตา...

    แต่ก็สงสารฮาเวิร์ดที่ไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าลูก

    #3,465
    0
  5. #3435 Khampoohnaka (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 19:44
    ลูกหมูน้อยลูกกกก
    #3,435
    0
  6. #3417 nichapa_c (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 16:33
    คิดเเล้วค่าาาา
    #3,417
    0
  7. #3416 yahye (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 09:12
    พี่มาร์คมาเร็วๆๆ
    #3,416
    0
  8. #3415 Taengkwa_is_a_Cucumber (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 00:37

    รอดูน้องจิ๋ววววววว
    #3,415
    0
  9. #3414 cartoona007 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 00:35
    พ่อต้องมาช่วยลูกหมูแล้วน๊าาาาาาาาาา
    #3,414
    0
  10. #3413 มิรา (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 00:02

    รอลูกหมูอย่างใจจดใจจ่อ

    #3,413
    0
  11. #3412 May (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 00:01

    ขอให้ปลอดภัยทั้งแม่และลูก พี่มาร์ครีบกลับมาหาลูกหาน้องนะ ไรท์สู้ๆ นะคะ ขอให้หายไวๆ

    #3,412
    0
  12. #3411 yunie (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 23:46
    ดีใจที่กลับมาค่ะ รอทุกวันเลยยยย มาร์คจะมาช่วยแบมกับลูกหมูทีนมั้ยเนี่ยย รอเลยค่ะ
    #3,411
    0
  13. #3410 Sunnyday (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 23:10

    โอ๊ยยยย สนุก เปิดพรีเมื่อไหร่จะรีบจอง

    #3,410
    0
  14. #3409 XCIIIXCVII9397 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 22:57
    ขิลิตเติ้ลพิกปลอดภัยนะๆๆ /ขอให้หายดีไวๆด้วยนะคะคุณไรท์♡ คิดถึงม้ากกกกมาก
    #3,409
    0
  15. #3408 SaiScandium (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 12:51
    อยากได้หนังสือทั้งสามเรื่องเลยค่าาาาาาา ลูกหมูสู้ๆ
    #3,408
    0
  16. #3407 FangTanarak (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 12:02

    จะได้เจอหลานแล้วใช่มั้ย //// ขอให้คุณเจหายไวๆนะคะ สู้ๆค่ะ
    #3,407
    0
  17. #3406 น้อนไข่หวาน (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 10:31
    เกียมอุ้มหลานค่า
    #3,406
    0
  18. #3405 nooonut293 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 09:00
    เตรียมรับขวัญหลาน
    #3,405
    0
  19. #3404 nuanprang19 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 08:57
    ต้องแข็งแกร่งให้สมกับฉายาลูกหมูปืศาจนะจิ๋ว
    #3,404
    0
  20. #3403 Atum Atum (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 07:01
    ขอจิ๋วปลอดภัย นะลูก
    #3,403
    0
  21. #3402 DgKookkik (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 06:56
    ลูกหมูไม่เป็นอะไรน้าเดี๋ยวออกมาซนๆ แน่เลย
    #3,402
    0
  22. #3401 MoMay-MarkBam (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 06:03

    แงงงงง คิดถึงมากๆๆ น้องอย่าเป็นไรน้า มาร์คมาช่วยน้องหน่อย /คุณเจหายไวๆน้า
    #3,401
    0
  23. #3400 Kkim (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 03:46

    แงงงง Mr. M กลับมาเเล้วววว

    คิดถงมากกกกก


    เจ้าลิตเติลพิก รอแด๊ดก่อนนน อย่าใจร้อนสิ รอแด๊ดกลับมาก่อนค่ะ

    #3,400
    0
  24. #3399 My love markbam (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 00:57
    ไม่นะมาร์คมาช่วยเมียเร็ว
    #3,399
    0
  25. #3398 WifeMT (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 00:41

    แงงงงงรอเเด๊ดดี้ก่อนนะลูกกกก เจ้าลิตเติ้ลพิก
    #3,398
    0