Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 40 : Mr.M 39

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 915 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

 

 

*ย้อนกลับไปอ่านตอนที่แล้วได้ค่ะ  คนเขียนทิ้งไปนาน  

อาจจะมีการลืมเกิดขึ้น 

 

 

ผ้าห่มนวมผืนหนาถูกยกขึ้นจากเครื่องซักผ้าขนาดใหญ่  พ่อปีศาจหอบตะกร้าผ้าทุลักทุเลเดินตรงไปที่สวนข้างบ้าน  ที่พอจะมีพื้นที่ในการตากชุดเครื่องนอนนี่ได้  จากเจ้าชายที่เติบโตมาบนกองเงินกองทองไม่เคยหยิบจับอะไรนอกจากปากกาเซ็นเอกสาร ตอนนี้ราวกับพ่อบ้านมืออาชีพที่ทำได้ทุกอย่าง ตั้งแต่กวาดบ้านถูกบ้านล้างจานลามไปถึงซักผ้า 

 

ทุกอย่างที่ทำไป ไม่เคยมีใครบังคับ มาร์คทำทุกอย่างอย่างเต็มใจ แม้จะเก้ๆกังๆแต่พอนานๆไปก็เริ่มชินไม้ชินมือ  ทุกๆอย่างเกิดจากหัวใจที่อยากจะทำให้ ด้วยไม่อยากให้คุณมัมที่แบกเจ้าลูกหมูตัวอ้วนนั้นต้องเหนื่อยเพิ่ม 

 

พูดถึงเจ้าลูกหมู มาร์คก็อดตื่นเต้นไม่ได้  เขากาปฏิทินทุกวัน นับทุกช่วงเวลาแทบจะทุกวินาทีเลยด้วยซ้ำ เพื่อรอวันที่จะได้พบกับเจ้าชายน้อย 

 

ใช่

 

เจ้าชายน้อย

 

เจ้าลูกหมูที่นอนอืดอยู่ในท้องกลมๆนั่นเป็นเด็กผู้ชายล่ะ  มาร์คจำได้ดีเลยว่าตัวเองดีใจแค่ไหนที่เจ้าตัวน้อยในท้องเป็นเด็กผู้ชาย  ไม่สิ จะเป็นเพศอะไรมาร์คก็ยินดีทั้งนั้น  เพียงแค่ได้รู้มันก็ดีมากๆแล้ว  ที่ดีใจเพราะเด็กอ้วนเป็นเด็กผู้ชาย  มันมาจากเหตุผลบางอย่างต่างหาก 

 

หากเป็นเด็กผู้ชาย  อย่างน้อยมาร์คก็สามารถสบายใจได้ขึ้นมา  ว่าหากเจ้าตัวน้อยเติบโต เขาคงจะเข้มแข็งมากพอที่จะดูแลและปกป้องแบมแบมได้  และอีกอย่าง มาร์คกลัวกรรมตามสนองตามคำที่เคยได้ยิน ว่าหากพ่อเจ้าชู้  ลูกสาวจะรับกรรมทั้งหมดแทน 

 

แค่คิดว่าหากมีคนทำกับลูกสาวมาร์ค แบบที่มาร์คเคยทำกับคนอื่น  มาร์คก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะทำยังไงกับคนๆนั้นดี จะทำอย่างไรให้มันทรมาณหรือตายอย่างเจ็บปวดที่สุด  มาร์คคิดไม่ออกเลยจริงๆ  เอาเป็นว่าดีแล้วที่เป็นเด็กผู้ชาย ไม่งั้นพ่อคนนี้คงเป็นบ้าตายเพราะความหวงลูกแน่ๆเลย 

 

ยอมรับว่ามาร์คเคยคิดที่จะเลี้ยงลูกให้เป็นแบบนั้นแบบนี้  แต่พอฟังคำแบมแบม มันทำให้รู้ว่ามาร์คเองไม่สามารถกำหนดหรือกะเกณฑ์ทุกอย่างได้จริงๆ   เขาหวังให้ลูกสมบูรณ์แบบไม่ได้  เพราะขนาดตัวเขาเองมันยังไม่สมบูรณ์แบบเลย เอาเป็นว่ามาร์คจะคอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆให้เจ้าหมูอ้วนได้เติบโต  และยื่นมือช่วยในตอนที่ลูกร้องขอก็พอ 

 

“คุณสั่งของมาอีกแล้วเหรอมาร์ค  ต้วน!”  

 

ตอนนี้ลูกขอไม่ได้ งั้นมาร์คจะเตรียมทุกอย่างไว้ให้ลูกก็แล้วกันนะ 

 

 

กล่องสินค้ามากมายถูกยกลงจากรถส่งของ  ทยอยขนเข้าบ้านหลังเล็กที่จากเคยมีขนาดพอเหมาะ ก็ดูคับแคบไปถนัดตา   เพราะบรรดาข้าวของมากมายที่คุณพ่อปีศาจที่ยืนทำหน้าตื่นเต้นอยู่ขยันสั่งมาเพื่อบริการเจ้าตัวอ้วนในท้องให้สะดวกสบายที่สุด

 

โถงบ้านคือสถานที่ที่จะใช้เลี้ยงเจ้าตัวเล็ก เพราะอากาศนั้นถ่ายเทได้สะดวกและมีบริเวณกว้างขวางกว่าห้องนอนอีกสองห้อง  ตอนแรกแบมแบมจัดการทุกอย่างไว้คิดว่ามันจะโอเคพอดีกับการเลี้ยงลูก แต่ตอนนี้ต้องคิดใหม่แล้วล่ะ  เพราะลำพังคอกกั้นขนาดใหญ่ที่มาร์คสั่งมามันก็กินพื้นที่ไปครึ่งห้องแล้วน่ะสิ!

 

ไม่รู้จะโทษเจ้าลูกหมูในท้องดีหรือเปล่า เพระทันทีที่เผยเพศบอกว่าเป็นเด็กผู้ชาย พ่อปีศาจนี่ก็ขนทุกอย่างที่เหมาะกับเด็กมาวางกองไว้รอแล้ว  อุปกรณ์การเลี้ยง  ของเล่นเสริมทักษะ กะๆดูแล้วแบมแบมคิดว่ามันมากพอให้เจ้าเด็กในท้องเล่นไปถึงอายุ10ขวบเลยมั้ง

 

ทั้งๆที่บอกแล้วนะว่าอย่าไปกะเกณฑ์เลือกให้ลูก  แต่เหมือนเขาตั้งคำถามปลายเปิด ชี้โพรงให้กระรอกมากกว่า บอกอย่ากำหนดให้ลูกเป็นแบบนั้นแบบนี้ มาร์คก็ไม่ได้กำหนดจริงๆ แค่สีชุดมาร์คไม่ได้เลือกแค่โทนสีเด็กผู้ชายมาให้ลูก  แต่หมายถึงทุกสีเลยต่างหาก! 

 

ในเมื่อไม่ให้กำหนด ก็เหมามาหมดเลยเหรอมิสเตอร์เอ็ม!

 

“อันนี้มันจำเป็นกับลูกนะครับ”   เห็นสายตาดุๆของแม่เจ้าเด็กหมูแล้วพ่อปีศาจก็อดร้อนๆหนาวๆที่สันหลังไม่ได้  ไม่ว่าจะตอนไหนแบมแบมก็ไม่เคยชอบเวลามาร์คใช้เงินเลย

 

“เราต้องการเปลอวกาศไปทำไมครับในเมื่อเรามีเปลปกติให้ลูกแล้ว  นั่นก็เหมือนกัน รถหัดเดิน?  คุณครับลูกเราเพิ่ง 7 เดือนในครรภ์ ไม่ใช่ 7 เดือนที่คลอด และถึงเป็นแบบนั้นจริงๆมันก็ยังเร็วเกินไป!”

 

“แต่ยังไงเราก็ต้องใช้ไม่ใช่เหรอครับ?”

 

“มาร์ค ต้วน!”

 

“ใจเย็นๆก่อนนะครับ อย่าเสียงดัง เดี๋ยวลูกตกใจ หายใจลึกๆนะ  โอเค”  คุณแม่ท้องป่องกำลังจะพิโรธคุณพ่อปีศาจต้องรีบเข้าชาร์ตอย่างรวดเร็ว  พยุงคนท้องโตให้มานั่งอยู่บนโซฟา  สองมือไม้ก็ช่วยปัดพัดลมให้ใจเย็นลง

 

คุณแม่ท้องป่องพยายามทำใจให้เย็นลง  สูดลมหายใจลึกๆเรียกสติตัวเอง อารมณ์ของเขามีผลต่อเจ้าเด็กน้อยในท้อง  เห็นได้ชัดตอนที่เขาขึ้นเสียงใส่มาร์คทีไร  เจ้าจิ๋วเป็นต้องถีบทุกที  ไม่รู้ว่าตกใจเสียงแม่หรือห่วงพ่อกันแน่ 

 

แต่พยายามทำใจให้เย็นแค่ไหน  หันไปมองกล่องข้าวของที่ถูกส่งมาทั้งที่แกะและยังไม่แกะจากห่อแล้วก็พาลอยากจะทุบพ่อปีศาจนี่ให้หลังแอ่นสักที  กลับมาอีกแล้วนิสัยเว่อร์วังซื้อทุกอย่างเนี่ย  กลับมาแล้ว!

 

ก็รู้หรอกว่ามีเงิน  แต่นี่มันจะมากเกินไปแล้ว  เห็นทีแบมแบมต้องพิจารณาใหม่  ว่าควรให้พ่อปีศาจนี่มามีส่วนเกี่ยวข้องในชีวิตมากน้อยแค่ไหนดี  เพราะจากเท่าที่เขาคาดการณ์  หากปล่อยให้ลูกอยู่กับมาร์คนานๆ  เจ้าจิ๋วคงได้กลายเป็นจอมเว่อร์ติดหรูเบอร์สองแน่ๆ

 

“เราเคยคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าเราจะไม่ซื้ออะไรที่นอกเหนือความจำเป็นให้ลูกอีก”  

 

“มันจำเป็นกับลูกนะแบม  ถึงจะเร็วไปหน่อยมันก็ไม่เสียหายหรอก  จะช้าจะเร็วยังไงลูกก็ต้องหัดเดินถูกมั้ย  เตรียมไว้ตั้งแต่เนิ่นๆมันดีกว่า  ขอนะครับ  เรื่องอื่นผมยอมคุณทุกอย่างเลย  แต่เรื่องลูกผมยอมไม่ได้จริงๆนะ  อย่าห้ามผมซื้อเลย  คุณไม่รู้หรอกว่าเท่าที่ซื้อมาก็ถือว่าน้อยแล้วนะ  ผมหักห้ามใจยากเย็นแค่ไหนคุณไม่รู้หรอก  เห็นอะไรผมก็นึกถึงแต่ลูกตลอดเลย”

 

พ่อปีศาจขอร้องเสียงแผ่ว สองมือหยาบกร้านจากการทำงานบีบฝ่ามือเรียวเล็กร้องขอความเห็นใจสุดชีวิต   แบมแบมไม่รู้หรอกว่าเขาใช้ชีวิตลำบากแค่ไหน  เห็นของเด็กเล็กเด็กอ่อนทีไรมันก็นึกถึงแต่ลูกตลอด  ที่สั่งมาก็ถือว่าคัดแล้วคัดอีกแล้วนะ  

 

กรรมาของเขาแท้ๆ อยากเปย์ลูกจะแย่แต่กลัวเมียด่า  

 

เฮ้อ  ชีวิต

 

เหตุผลของคุณพ่อปีศาจก็ทำรู้สึกผิดอยู่หรอก  แต่มันก็ไม่สามารถทำให้แบมแบมใจอ่อนได้จริงๆ  เอาเป็นว่าเจอกันคนละครึ่งทางแล้วกัน  มากกว่านี้พื้นบ้านคงไม่มีที่เดิน

 

“งั้นก่อนจะซื้ออะไรกรุณาบอกผมก่อนนะครับ ผมจะคิดดูว่ามันจำเป็นกับลูกหรือเหมาะกับช่วงเวลาหรือเปล่า  เตรียมพร้อมให้ลูกมันดีครับ แต่อย่าให้มากเกินพอดี  คุณเล่นซื้อมาตั้งแต่ตอนนี้ กว่าลูกจะได้ใช้ ของมันไม่เก่าแล้วเหรอ  และถ้ามันเก่า ผมพนันร้อยเหรียญเลยว่าคุณต้องสั่งอันใหม่แน่ๆ”

 

“ผมไม่เดือดร้อนเรื่องเงินนะ” 

 

“อยากลองเดือดร้อนดูมั้ยครับ?”

 

“คิดว่าไม่ดีกว่า  โอ๊ะ  ได้เวลานอนกลางวันคุณแล้ว  มาครับผมพาไป”  

 เห็นดวงตากลมๆนี่หรี่ลงแล้วมาร์ครู้สึกร้อนๆหนาวๆแปลกๆ    ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทชั้นแนวหน้าของโลกรีบใช้ไหวพริบทั้งหมดที่มีเปลี่ยนเรื่องเบี่ยงเบนสถานการณ์ทันทีก่อนจะโดนเมียขบหัวจริงๆ   ร่างแกร่งสูงสง่าประคองคุณแม่อายุครรภ์ 7 เดือนกว่าๆ ไปนอนในห้อง  ด้วยว่ามุมโปรดในห้องรับแขกนั้นถูกรีโนเวทให้เป็นห้องเลี้ยงลูกไปแล้ว

 

“หลับฝันดีครับ ลิตเติ้ลพิก”   พ่อปีศาจจูบท้องโตๆส่งท้ายเมื่อเห็นว่าคุณแม่นั้นหลับตาเข้าสู่ห้วงนิทราฝันไปแล้ว  ห่มผ้าผืนบางเนื้อนิ่มให้คลุมถึงอก   เดินไปปรับอุณหภูมิห้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปล่อยให้คุณแม่ตัวกลมได้พักผ่อน

 

 

คัตเตอร์ด้ามเล็กกรีดลงกล่องแกะเอาข้าวของที่ซุกซ่อนอยู่ข้างในออกมาอย่างระมัดระวัง  จำแนกจัดให้มันอยู่ในที่ๆต้องอยู่   เพื่อสะดวกต่อการหยิบใช้   มีบ้างที่เป็นเสื้อผ้าหรือชุดผ้าอ้อม ก็ถูกจัดแยกลงตะกร้าเพื่อซักเตรียมพร้อมไว้  แม้จะมีเสียงทัดทานจากคำบอกเล่าของคนอาวุโสว่าหากซื้อของเตรียมไว้ลูกจะไม่ได้เกิดก็ตาม  

 

 ตอนแรกมาร์คก็กังวลนะ  แต่ฟังคำแม่เจ้าตัวอ้วน มาร์คก็เบาใจขึ้น ว่า มันก็แค่ความเชื่อโบราณมากกว่า  ที่ไม่อยากให้ซื้อเตรียมไว้เพราะเด็กโตไวจะเป็นการสิ้นเปลืองมากกว่าหากใช้ไม่ทัน  คิดอีกที นี่ลูกมาร์คนะ  กะอีแค่ซื้อของเตรียมไว้  ทำไมลูกจะไม่ได้เกิดกัน  ใครจะทำอะไรลูกเขา  มันกล้าเหรอ?

 

ต่อให้เป็นผีห่าซาตานจากนรกขุมไหน  ถ้ามันกล้ามาแตะต้องลูกหรือเมียของมาร์ค  มาร์คสาบานว่าแม้แต่เศษธุลีวิญญาณ  มันก็ไม่มีเหลือไว้!  

 

ฟองน้ำกันกระเเทกถูกติดตรงมุมเหลี่ยมโต๊ะกันลูกกระแทก  จุกปิดปลั๊กไฟก็ถูกคุณพ่อจัดการติดตั้งมันเสร็จสรรพ   เอาจริงๆมาร์คอยากปูพรมปูเบาะให้ทั่วทั้งบ้านด้วยซ้ำ  แต่แบมแบมก็ห้ามไว้  บอกว่าถ้าปูจนนิ่มไปหมด ลูกจะรู้มั้ยว่าถ้าวิ่งถ้าซนจนล้มแล้วมันจะเจ็บ   แต่ทำไมแบมแบมไม่คิดบ้างว่าที่ทำทั้งหมดน่ะเพราะไม่อยากให้ลูกเจ็บ!

 

แต่จะให้พูดอะไรมากได้ล่ะ  คนมีคดีติดตัวแบบเขา  จะไปหาญกล้าต่อกรอะไรคุณเขากัน   มาร์คไม่ได้ตัดพ้อน้อยใจอะไรหรอก   เขาเข้าใจดี  ถึงแม้จะโหวงๆในใจก็ตาม   จากที่เคยพูดอะไรแบมแบมก็ฟัง  กลายเป็นแบมแบมพูดอะไรมาร์คต้องฟังแทน  ก็ตลกดีเหมือนกัน   แต่แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ  ค่อยๆใช้เวลาซื้อความเชื่อใจแบมแบมคืนมา  ค่อยๆทำให้แบมแบมรู้ว่ามาร์คคนเก่านั้นตายไปแล้วและไม่มีทางกลับมาอีก

 

จะทำให้แบมแบมเชื่อใจว่าคนๆนี้จะไม่ใจร้าย  จะอยู่ดูแลและทำให้แบมแบมกับลูกไว้ใจได้ตลอดไป แม้จะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าแบมแบมจะไว้ใจก็ตาม   

 

ยินดีจะใช้ทุกช่วงเวลา  มอบทุกวินาทีที่ผมมีให้คุณ จนกว่าคุณจะรัก  จนกว่าเราจะกอดกันได้อย่างไม่มีเรื่องใดๆติดค้างในใจกันอีก

 

 

-นิโคล-

 

เสียงเรียกเข้าจากมือถือที่โทรทางไกลข้ามทวีปมาทำให้คุณพ่อปีศาจย่นคิ้วโดยอัตโนมัติ  เท่าที่จำได้ทันทีที่เขารู้ที่อยู่ของแบมแบม  เขาก็ให้คนปล่อยนิโคลไปแล้ว และให้มันไปใช้ชีวิตอิสระไม่ต้องข้องเกี่ยวใดๆกับเขาอีก    เพราะมาร์คยังแค้นนิโคลอยู่ที่พาแบมแบมหนี  แม้มันจะทำให้เขารู้ใจตัวเองก็ตาม  แต่เหนือสิ่งอื่นใดมาร์คละอายใจจนไม่กล้ามองหน้ามันอีกมากกว่า   

 

ทำผิดมาตั้งมาก แต่นิโคลมันก็ยังบ้าที่ยังจงรักภักดีกับเขาอยู่  สิ่งที่นิโคลทำมาร์ครู้ว่ามันไม่ได้แค่ช่วยแบมแบมกับลูก  แต่มันสอนมาร์คให้ได้รู้ถึงความรักด้วย   ถ้าย้อนเวลากลับไปได้มาร์คก็อยากขอโทษมันสักครั้งเหมือนกัน  เพราะถ้าไม่มีมัน  มาร์คคงทำร้ายแบมแบมกับลูกในท้องไปเรื่อยๆแน่

 

ความรู้สึกมากมายตีกันมากมายในหัว  สุดท้ายมาร์คก็จำใจกดรับ  คิดในใจว่าหากนิโคลขอความช่วยเหลือ  มาร์คก็ยินดีจะยื่นมือช่วยเพื่อไถ่โทษทันที   หนี้สินบุญคุณที่ติดค้างจะได้หมดสิ้นจากใจมาร์คสักที

 

 

(สวัสดีครับคุณมาร์ค  นึกว่าคุณจะไม่รับสายผมแล้ว)

 

“จริงๆก็ไม่อยากจะรับ  แต่มีอะไรรีบพูดมาฉันกำลังยุ่ง”

 

(ผมมาแจ้งข่าวเกี่ยวกับ The Triple Enterprise ครับ  คุณหายจากบริษัทไปนาน  ผมคิดว่าเรื่องบางเรื่องแพททริกอาจรายงานคุณไม่หมด)

 

“จำได้ว่าฉันปลดนายออกจากการการทำงานแล้ว”

 

(ผมไม่เคยวางมือจากงานที่ยังไม่สำเร็จครับ  เรื่องนี้คุณมาร์คน่าจะรู้)

 

“นายยังเหลืองานอะไรอีก?”

 

(ฮาร์เวิร์ดมันเล่นแรงขึ้นเรื่อยๆแล้วครับ  ตอนนี้คุณเจบีและคุณแจ็คสันกำลังรับมืออยู่แต่ผมคิดว่าคงจะตึงมือไม่น้อย)

 

“ทำไมแพททริกไม่บอกฉัน”  

มาร์คเค้นเสียงถาม  ชื่อที่ปลายสายเอ่ยออกมากระตุกต่อมความเครียดของมาร์คได้เป็นอย่างดี  มาร์คลืมไปแล้วจริงๆว่าทำอะไรทิ้งไว้  เขามัวแต่ห่วงแบมกับลูกจนลืมไปแล้วว่ากำลังวางแผนทำอะไรก่อนที่แบมแบมจะหนีมา

 

(คำสั่งคุณๆทั้งสองครับ  ผมคิดว่าพวกคุณเจบีไม่อยากให้คุณกังวล  แต่อีกไม่นานคงได้รายงานแน่ๆเพราะมันเล่นมากเกินไป)

 

“…."   มาร์คขบกรามกลั้นอารมณ์จนเส้นเลือดปูดอยู่ข้างขมับ   ความเป็นห่วงในตัวของทั้งแบมแบมและลูกมีมากล้นจนเขาไม่สามารถตัดใจพักเรื่องตรงนี้ไว้ได้  แต่เรื่องเพื่อนๆเขาก็ห่วงไม่ต่างกัน  แบมแบมและลูกเป็นชีวิตและลมหายใจของมาร์ค  ไอ้พวกเพื่อนสองตัวไม่ถึงบาทก็เหมือนอาหารและน้ำในชีวิต  เขาทิ้งแบมแบมไปไม่ได้ และเขาก็ทิ้งพวกมันไม่ได้เหมือนกัน 

 

มาร์คเกลียดสถานการณ์ตอนนี้ที่สุด  เพราะเขาเลือกไม่ได้  และไม่ต้องการจะเลือกด้วย  

 

(ยากใช่มั้ยครับ  ตัดสินใจยากมากใช่มั้ย  ผมไม่ได้ต้องการบังคับให้คุณกลับมานะ  แต่สิ่งที่คุณเริ่มคุณทำไว้ก็ต้องถูกดำเนินต่อให้สิ้นสุดโดยคุณ   ผมส่งไฟล์ให้คุณแล้วนะครับเพื่อประกอบการตัดสินใจ  เรื่องอะไรที่คุณกังวลผมมั่นใจว่าคุณมีทางออกแน่ๆ  และผมยินดีช่วยคุณเสมอครับเจ้านาย)

 

นิโคลทิ้งท้ายตามเดิมก่อนสายจะถูกตัดไป  มาร์คเหม่อมองหน้าจอที่แจ้งเตือนอีเมลเข้าด้วยสายตาที่คุกรุ่นสับสนในแววตาจนเขาไม่รู้เลยว่าควรจะเลือกทำสิ่งใดก่อนดี

 

ยังไม่ทันจะได้คิดหรือตัดสินใจอะไร  เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้นทำให้มาร์คต้องพักเรื่องราวทั้งหมดลงไว้ก่อน  สองขายาวก้าวออกไปยังประตูรั้วหน้าบ้าน  ที่มีผู้มาใหม่ยืนรออยู่ตรงนั้น   บุคคลสองคนที่หนึ่งในนั้นมาร์ครู้จักและจำได้ดีว่ามันเป็นใคร

 

คิม ยูคยอม  มาทำห่าอะไรที่นี่!?

 

“ได้เจอกันสักทีนะคะคุณมาร์ค   ดิฉันอยากเจอคุณมาตลอดเลยค่ะ”   รอยยิ้มหวานๆของสตรีวัยกลางคนที่มาร์คไม่รู้จักฉีกยิ้มให้  อัธยาศัยดีนั้นถูกมาร์คโต้ตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆไว้ตัว  ดวงตาของผู้หญิงคนนั้นช่างคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน 

 

“ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง  ผมไม่ทราบจริงๆว่าคุณเป็นใคร”

 

“หึ  คุณแม่งก็ไม่เคยรู้อะไรหรอก” 

 

 ยูคยอมแค่นเสียงเย้ยหยัน  แม้จะทำใจมาแล้วว่าต้องเจอมาร์คที่นี่แต่มันก็อดเคืองโกรธไม่ได้  ทำร้ายพี่ชายเขาขนาดนั้นยังกล้าเสนอหน้ามา  ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นพ่อหลานและเกรงใจคุณแม่ ยูคยอมคงซัดหน้ามันไปแล้ว  ไม่ยืนมือสั่นอยู่เฉยๆแบบนี้แน่

 

คำพูดของเด็กปากดีทำมาร์คคิ้วกระตุก   ไม่เคยมีใครกล้าหยาบคายต่อหน้ามาร์คแบบนี้  แล้วไอ้เด็กนี่เป็นใครถึงได้กล้ามาปากดีใส่มาร์ค  หาที่ตายงั้นเหรอ

 

“ไม่เป็นไรค่ะ  ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ดิฉันยินดีแนะนำตัวค่ะ  แต่เราไปคุยกันในบ้านดีมั้ยคะ อยู่ตรงนี้คงไม่เหมาะสมเท่าไหร่” 

 

  คุณบัวบูชารีบเบรกสงครามประสาทที่ลูกชายคนเล็กกำลังจะก่อวิวาทกับพี่เขยตัวเอง  ยอมรับว่าเธอไม่ค่อยพอใจมาร์คแต่ยูคยอมทำก็ไม่ถูก   อีกอย่างเธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูเด็กๆทะเลาะกัน

 

รอยยิ้มหวานๆถูกส่งออกมาอีกครั้ง แต่คนรับกลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน  จำต้องเปิดประตูรั้วให้กว้างขึ้นก่อนที่จะเบี่ยงกายถอยให้แขกผู้มาเยือนได้ย่างกรายเข้าไปในบ้าน  

 

“ขอโทษนะครับที่ต้องรับแขกตรงนี้  ในบ้านไม่สะดวกเท่าไหร่”  มาร์คผายมือที่โต๊ะหินอ่อนในสวน  ในแขกผู้มาเยือนได้นั่งพัก

 

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ เวลานี้น้องแบมคงนอนกลางวัน”

 

“น้องแบม?  คุณรู้จักแบมแบมด้วยเหรอครับ”

 

“แล้วคุณคิดว่าตัวเองรู้จักแบมแบมดีแค่ไหนกัน?”   เจ้าโกลดเด้นท์รีทรีฟเวอร์แยกเขี้ยวขู่  คิ้วคมๆของพ่อปีศาจกระตุกอีกครั้งเตรียมแผ่สยายกางปีกออกฤทธิ์สั่งสอนเด็กปากดีตรงหน้า  แต่พอคิดถึงแบมแบมที่หลับอยู่ในบ้านเวลานี้คงไม่เหมาะที่จะเกิดการปะทะให้คุณแม่ท้องโตตื่นจากฝันหวาน

 

นับหนึ่งถึงล้านในใจรัวๆก่อนจะสวมใส่หน้ากากเทวดาเหยียดยิ้มสุภาพให้เด็กตัวโต

 

“การเข้าไปเป็นบุคคลที่สามในบทสนทนาที่มีผู้โต้ตอบแค่สองคน  ผมคิดว่ามันไม่ใช่มารยาทที่ดีของผู้มีการศึกษานะครับ มิสเตอร์คิม”

 

“ไอ้!”

 

“ยูคยอม อย่าหยาบคาย  ขอคุณแม่คุยธุระสักครู่นะครับ”  คุณบัวบูชาปรายตามองคาดโทษลูกชายตัวโต  ยูคยอมได้แต่อมลมอดกลั้นความไม่พอใจ  จำต้องกอดอกข่มอารมณ์ปล่อยให้ผู้ใหญ่คุยกันต่อ

 

“ขอโทษแทนลูกชายด้วยนะคะ  แกคงใจร้อนเกินไป”

 

“ผมไม่ถือสาเด็กครับ  พูดธุระของคุณดีกว่า  ว่าคุณและเด็กคนนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับ 'ภรรยา' ผม”

 

“อ่า…งั้นดิฉันก็ขอพูดตามความจริงเลยนะคะ  ว่าเราสองคนเกี่ยวข้องอะไรกับ ‘ภรรยา’ ของคุณ”

 

รอยยิ้มหวานเคลือบลิสติกเหยียดยิ้มขึ้นอีกครา ก่อนเสียงนุ่มๆจะเอ่ยปากเล่าเรื่องราวให้มาร์คนั้นได้หายข้องใจ 

 

เรื่องราวในอดีต ความจริงที่ถูกกักเก็บเอ่ยถ่ายทอดผ่านเสียงนุ่มให้มาร์คได้ฟัง  ทำให้รู้ได้ว่าทำไมมาร์คถึงคุ้นเคยกับสายตาของผู้หญิงคนนี้  นั่นคงเป็นเพราะเธอมีสายตาที่เหมือนกับแบมแบมไม่มีผิดเพี้ยน  ไม่สิ  ต้องเป็นแบมแบมต่างหากที่มีสายตาและดวงตาหวานซึ้งไม่ต่างจากเธอ   ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้รับรู้และประจันหน้ากับผู้ให้กำเนิดของคนรัก

 

“เรื่องของฉันและน้องแบมก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ  มันอาจจะดูบังเอิญ  แต่มันคือเรื่องจริงทั้งหมด  ฉัน บัวบูชา คิม หรือนามสกุลเดิม ภูวกุล  เป็นแม่ของน้องแบมค่ะ  คุณมาร์ค ต้วน”

 

“และผมคิม ยูคยอม ก็เป็นน้องชายร่วมท้องต่างพ่อกับแบมแบมครับ คุณมาร์ค”  รอยยิ้มเย้ยหยันของเจ้าโกลเดนท์รีทรีฟเวอร์ถูกส่งให้อีกครั้ง

 

“งั้น..ก็คงเป็นพวกคุณสินะครับที่ปกปิดเรื่องที่อยู่แบมแบม  คงเป็นพวกคุณสินะที่ยื่นข้อเสนอบ้าบอให้ผม” 

 ความทรมานที่ได้รับเมื่อหลายเดือนก่อนทำให้มาร์คเคืองโกรธ  แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นแม่แบมแบมก็ตาม  แต่มาร์ครู้สึกว่าอีกฝ่ายทำเกินไป   นับตามศักดิ์คนตรงหน้าของเขาเป็นทั้งยายและอาเจ้าเด็กอ้วน  แต่กลับปกปิดไม่ยอมให้มาร์คเจอแบมกับลูก  นี่มันพรากพ่อพรากลูกพรากผัวพรากเมียเขาชัดๆ

 

“ทุกอย่างที่เราทำ มันมาจากคำขอของแบมแบมทั้งหมด  คุณอาจจะไม่รู้นะว่าถ้าไม่มีผมกับคุณแม่   คุณก็ไม่มีทางได้มาอยู่ตรงนี้หรอก”

 

“หมายความว่าไง”

 

“คุณลองคิดถึงสิ่งที่คุณทำกับพี่ชายผมสิ  ลองคิดดูว่าคุณทำอะไรลงไปและทำให้เขาเสียใจแค่ไหน   คุณคิดบ้างมั้ยว่าเวลาคนมันเสียใจมันเจ็บปวด มันทำทุกอย่างได้เพราะอารมณ์ชั่ววูบทั้งนั้น”

 

“บาดแผลที่คุณให้น้องแบมไว้  มันหนักหนามากนะคะ  หนักจนแกแทบไม่อยากจะเป็นแม่ใครเลยด้วยซ้ำ   ที่ฉันพูดฉันไม่ได้ต้องการตอกย้ำความผิดคุณ   แต่ฉันมีสิทธิ์จะปกป้องน้องแบมตามที่ลูกร้องขอ  โดยเฉพาะสาเหตุที่มันเริ่มมาจากคุณค่ะ”  

 

เหมือนถูกทุบหัวด้วยค้อนปอนด์ใหญ่ๆจนมาร์คถึงกับตึ้บ  นั่นแปลว่าหากไม่มีสองแม่ลูกนี้แบมแบมจะไม่เก็บลูกไว้งั้นเหรอ   มาร์คแค่นเสียงเย้ยหยันตัวเอง  เขาลืมไปได้ไงนะว่าแบมแบมก็เคยพูดเอาไว้แท้ๆ  ไม่ มาร์คไม่โกรธแบมแบมหรอก  เขาโกรธตัวเองมากกว่าที่ทำให้แบมเจ็บปวดแบบนั้น  มาร์คแม่งโคตรเลวเลย 

 

เหี้ยเอ๊ย  เจ็บจนหายใจไม่ออกแล้วแม่ง!

 

“เรามาที่นี่เราไม่ได้มาเพื่อโทษคุณ  หรือกีดกันคุณใดๆทั้งนั้น  แต่เรามาเพื่อแบมแบมกับหลาน เขาคือครอบครัวของเรา เรื่องของคุณกับแบม เราจะไม่เกี่ยวด้วยอะไรทั้งนั้น  เราเคารพการตัดสินใจของแบมแบมแม้เราจะโกรธคุณที่ทำกับแบมแบมแค่ไหนก็ตาม ถ้าแบมแบมยินดีจะให้โอกาสคุณ  เราไม่ขัดขวางอะไรทั้งนั้น แต่เราต้องมั่นใจว่าแบมแบมจะไม่เจอเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเสียใจแบบนี้อีก  ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม”

 

    บัวบูชาพูดในฐานะของคนที่เป็นแม่  ธุระที่เธอมาที่นี่ก็เพราะสิ่งที่ได้รับรู้มา  ว่าอีกไม่นานมาร์คคงต้องกลับไปทำหน้าที่ตัวเองแม้จะไม่อยากไปก็ตาม  เธอต้องกลับมาดูแลลูกด้วยตอนนี้อายุครรภ์แบมแบมนั้นมากเกินกว่าจะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้แล้ว  และนี่ก็เป็นโอกาสที่ทั้งมาร์คและแบมแบมจะได้ทบทวนตัวของทั้งสองคนอีกครั้งว่าจะเอาอย่างไรต่อไป

 

มาร์คต้องทบทวนว่าตัวเองจะจัดการปัญหา  จะสามารถเป็นพ่อที่ดีของหลานได้มั้ย  และแบมแบม ก็ต้องทบทวนว่าจะให้มาร์คเป็นแค่พ่อของลูก หรือจะลืมความเจ็บปวดในอดีตและกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง

 

เธออยากให้หลานมีทั้งพ่อทั้งแม่มีครอบครัวอบอุ่นครบถ้วนสมบูรณ์  แต่หากคนสองคนไม่สามารถก้าวผ่านสิ่งเหล่านี้ไปได้จริงๆ  เธอก็ยินดีกับทางที่แบมแบมเลือกทั้งนั้น 

 

ความสุขของแบมแบมและหลานต้องมาอย่างแรก 

 

“ผมรักแบมกับลูก  รักมาก  รักด้วยใจจริงๆ และผมจะดูแลเขาให้ดีที่สุด”

 

“ดีใจที่ได้ยินอย่างนี้นะคะ  แต่การที่จะเป็นพ่อที่ดี  คุณก็ควรรับผิดชอบชีวิตตัวเองให้ดีด้วย”

 

“ผมไม่อยากไปไหนเลยจริงๆ”

 

“ก็ลองทบทวนอีกครั้งนะคะ”  บัวบูชาทิ้งท้าย

 

 

สองแม่ลูกนั้นกลับไปแล้ว  แต่ก่อนกลับพวกเขาก็ทำให้มาร์คได้รู้แล้วจริงๆว่าทั้งสองคนมีความหมายกับแบมแบมมากแค่ไหน  รอยยิ้มแบมแบมฉีกกว้างกล้าพูดคุยกับพวกเขาทั้งสองคนสนิทสนม  มาร์ครู้สึกถึงความดีใจและยินดีมากจริงๆ ทำให้มาร์ควางใจได้ว่าหากเขาไม่อยู่สักพักคงมีคนดูแลแบมแบมได้  มาร์คตัดสินใจได้แล้วว่าเขาต้องกลับไปเพื่อสานต่อสิ่งที่ทำค้างไว้ให้เสร็จ  เขาไม่สามารถทิ้งเพื่อนทั้งสองคนเผชิญชะตากรรมได้   เพราะสาเหตุมันก็มาจากพวกเขาทั้งสาม  ถ้าจะแค้นก็ต้องต้องแค้นทั้งสาม  และมาร์คมั่นใจว่ามันไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ๆ 

 

เนื้อร้ายต้องตัดทิ้ง  อย่าได้ปล่อยให้มันลุกลามมากไปกว่านี้  เกรงว่ามันจะทำร้ายแก้วตาดวงใจของเขาทั้งสองคน 

 

แก้วนมอุ่นๆสำหรับบำรุงครรภ์ถูกส่งให้แบมแบมดั่งเช่นทุกคืน  แต่วันนี้ใบหน้าหล่อเหลาของพ่อปีศาจกลับไม่สดใสเหมือนเมื่อวานเลย  หรือว่าเพราะวันนี้มาร์คได้เจอได้คุยกับทั้งคุณแม่และยูคยอมแล้วไม่สบายใจหรือเปล่า แบมแบมเองก็ไม่แน่ใจ   

 

แม้เราจะเพิ่งเจอกันแต่ความรู้สึกที่ค้างคาของยูคยอมมันยังมี  มันอาจทำให้เด็กคนนี้มีท่าทีต่อต้านมาร์คก็เป็นได้  แบมแบมไม่รู้หรอกว่ายูคยอมได้พูดอะไรทำร้ายจิตใจมาร์คหรือเปล่า  คุณพ่อเจ้าปีศาจหมูในท้องถึงได้เซื่องซึมลงไปจนเห็นได้ชัด

 

  “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ  หน้าตาดูไม่ดีเลย”  

 

“ผมแค่คิดอะไรนิดหน่อยครับ  ไม่มีอะไรหรอก”

 

“บอกผมได้มั้ย  ผมยินดีรับฟังนะ”   คุณแม่ท้องโตเอ่ยอย่างใจดี  คนขี้แพ้ก็ยังเป็นคนขี้แพ้แบบเดิม  ที่พอเห็นมาร์คไม่สบายใจก็พลอยร้อนใจตามไปด้วย  ในหัวมันเอาแต่คิดถึงวิธีการ  ถึงสาเหตุที่ทำให้มาร์คเป็นแบบนี้   

 

“ผมรักลูกนะครับ รักเขามาก  รักคุณมากๆด้วยเช่นกัน”  มาร์คซบหน้ากลั้นน้ำตาลงกับท้องโตๆที่มีเจ้าปีศาจน้อยอาศัยอยู่  พึมพำตอบเสียงอู้อี้ในลำคอ  มาร์คอยากจะย้ำให้แบมแบมรู้ว่าเขารักทั้งแบมและลูกจริงๆ  ให้แบมแบมรู้  และอย่าได้คิดจะทำอะไรทำร้ายตัวเองและลูกอีก

 

“บอกทุกวันแล้วนะ  ผมจำได้หรอก”

 

“แต่คุณก็ไม่เคยมั่นใจเลยใช่มั้ย  เพราะคุณกลัวหรือเปล่า  กลัวว่าสิ่งที่ผมพูดมันจะเป็นคำโกหก”  

 

คำถามของมาร์คทำให้แบมแบมหยุดคิด   ใช่  แบมแบมยังคงกลัวเช่นนั้นจริงๆ  เขายังเป็นคนโง่เหมือนเดิมที่เอาแต่จดจำภาพความเลวร้ายในอดีตจนไม่อาจทำใจให้เชื่อมาร์คได้จริงๆว่าสิ่งที่มาร์คพูดออกมานั้นจะเป็นความจริง 

 

ไม่ต่างกับมาร์คที่กำลังกลัว  กลัวว่าถ้าหากเขากลับไป  เขาจะไม่สามารถกลับมาเจอแบมแบมกลับลูกได้  กลัวว่าจะเสียทุกสิ่งทุกอย่าง  แต่หากไม่ไป ก็กลัวว่าจะทำให้มีปัญหาในอนาคตอีก

 

“ทุกสิ่งที่ผมทำ  ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้  มันคือความสัตย์จริงเท่าที่ชีวิตนี้คนแบบผมจะมีให้คุณได้  มันไม่ใช่การแสดง มันคือทุกความรู้สึกทั้งหมดในใจที่ผมมี  ผมขอร้อง  คุณกลัวได้แต่ช่วยรับรู้ถึงมันได้มั้ย  รับรู้ความรู้สึกของผมที”

 

แบมแบมกำลังถูกบีบบังคับทางอ้อมด้วยเสียงสั่นๆและสัมผัสเปียกชื้นที่หน้าท้อง  มือขาวประคองสองข้างแก้มของพ่อปีศาจให้หันมามองหน้าตนชัดๆ  ปลายยนิ้วไกล่ไล่หยาดน้ำตาที่เปอะใบหน้าหล่อเหลาให้พ้นไป

 

“ผมรับรู้  ลูกก็รู้ถึงสิ่งที่คุณทำ  ผมดีใจที่คุณพยายามเปลี่ยนแปลงเพื่อเราได้มากมายขนาดนี้   ความรู้สึกของผมตอนนี้ คือยินดีที่มีคุณอยู่ตรงนี้  แต่ถ้าถามว่าเทียบเท่าเมื่อก่อนมั้ย  ผมยังตอบไม่ได้”

 

สิ่งที่มาร์คทำให้ใช่ว่าแบมแบมจะไม่รู้สึก  กำแพงสูงหนาที่เคยตั้งใส่มาร์คมันค่อยทยอยพังไปทีละน้อยเพราะความเอาใจใส่และการเปลี่ยนแปลงของคุณพ่อปีศาจ  แต่คนมีแผล อย่างไรก็คือมีแผล  แบมแบมรู้สึกว่าตัวเองยังรักมาร์ค  แต่คิดว่ามันคงไม่อาจเทียบเท่าแต่ก่อนได้แล้ว  ใจมันระแวงไม่อาจทุ่มให้มาร์คจนไม่เผื่อใจดังเช่นที่แล้วๆมาได้ 

 

เขาต้องเซฟทั้งความรู้สึกตัวเอง  ทั้งจิ๋วในท้อง  จนไม่อาจปล่อยใจให้มาร์คได้ง่ายๆจริงๆ

 

“คุณคงต้องการเวลา”

 

“ทุกอย่างต้องการเวลาทั้งนั้นครับ  คุณมาร์ค”  

 

“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องให้เวลาคุณทบทวนสักหน่อย”  ปาดน้ำตาตัวเองทิ้งลวกๆตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าคงต้องกลับนิวยอร์กจริงๆ  ไม่หรอก  มาร์คไม่ได้ยอมแพ้แค่จะกลับไปจัดการเรื่องที่เคยค้างคา   ถือเป็นโอกาสปล่อยให้แบมแบมได้ทบทวน  เขาสาบานว่าเขาจะไปไม่นานและกลับมาอย่างแน่นอน

 

เขาจะให้เวลาว่าแบมแบมจะวางเขาไว้ที่จุดไหน   ไม่ว่าจะจุดไหนมาร์คก็ยินดีที่จะดูแลสองแม่ลูกทั้งนั้น  จะรักด้วยใจทั้งหมดที่มีเหมือนเดิมเช่นกัน

 

“คุณจะไปไหน?” แค่คำว่ามาร์คจะไป  ใจมันก็สั่นแล้ว  เพิ่งกลับมาเจอก็จะทิ้งกันไปแล้วเหรอ ไหนว่ารักลูก รักเขากัน?

 

“ผมไม่ได้อยากไป  แต่ที่นู่นกำลังเกิดเรื่อง  เพื่อนผมกำลังต้องการคนช่วย ผมสาบานว่าไม่ได้อยากไปเลยสักนิด  คุณกับลูกสำคัญกับผมมากๆ  มากกว่าอะไรทั้งหมดเสียอีก แต่ผมต้องไป  ได้โปรดเข้าใจผมได้มั้ย”

 

“ผมเข้าใจ  คุณไปเถอะ”   แบมแบมเข้าใจว่าสิ่งที่มาร์คพูดไม่ได้โกหก   เขารับรู้ว่าคนทั้งสามนี่ผูกพันกันมากแค่ไหน และเขาก็ไม่อาจบังคับก้าวก่ายให้มาร์คเลือกได้เลยว่าระหว่างเขากับเพื่อน  มาร์คต้องเลือกใคร

 

เพราะถ้าหากบังคับให้เขาต้องเลือกระหว่างพี่จินยองและยองแจกับมาร์ค  เขาก็คงไม่เลือกเช่นกัน

 

ทั้งสองสำคัญในชีวิต  แม้จะอยู่ในจุดที่ต่างกันแต่ก็ไม่อาจขาดได้  แบมแบมเข้าใจดี  ในเวลานี้เขายินดีที่มาร์คจะไปเพื่อช่วยเพื่อน  ดีกว่าการมาคอยอยู่ดูแลคนท้องที่ไม่ได้ทำอะไรเช่นเขา  อีกอย่างตอนนี้เขามีทั้งคุณแม่และยูคยอมแล้ว  คงไม่มีอะไรให้เป็นห่วง

 

“ผมสาบานว่าผมจะกลับมาหาคุณและลูก  ได้โปรดเชื่อในตัวผมนะครับ”

 

“ผมเชื่อคุณครับ  ผมจะรอ”

 

 

นี่จะเป็นการจากลาครั้งสุดท้ายของเราจริงๆ  มาร์คสาบาน 

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

 

*ห่างหายไปนาน  คิดถึงกันมั้ยคะ  เจอคำผิดสะกิดกันได้ค่ะ  เรื่องใกล้จะถึงตอนจบแล้ว  ทุกคนคงรอบทสรุป  ใจเย็นๆนะคะ   มีสรุปแน่ๆค่ะ  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 915 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,801 ความคิดเห็น

  1. #3363 onea (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 18:23
    เขียนดีมากจริงๆ กลับมาวนอ่านอารมณ์ยังไม่หลุดจากเดิมเลย// ชอบมากกกกก>\\\<
    #3,363
    0
  2. #3351 มาร์คแบม (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 16:00

    อ่านวนรอบที่2แล้วนะคุณเจ มาต่อหน่อยเร็วคนดี

    #3,351
    0
  3. #3341 รรร (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 22:12

    คคุณเจน หายไปนานมากๆ คิดถึงแล้วคะ งอแงแล้ว

    #3,341
    0
  4. #3337 krumeawnaka (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 10:06
    รออยู่น้าาสสสส
    #3,337
    0
  5. #3331 mylove2BB (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 06:54
    คิดถึงนะคะพ
    #3,331
    0
  6. #3329 Sunnyday (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 08:43

    รอนะคะ เขียนดีมากเลย เป็นนักเขียนฟิคดีๆที่หาได้ยากตอนนี้ ดังนั้น อย่าหยุดเขียนเลยนะคะ เป็นกำลังใจให้

    #3,329
    0
  7. #3325 NamWan0263 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 22:53
    รอน่าาา
    #3,325
    0
  8. #3322 ของขวัญ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 06:58

    เป็นกำลังใจให้ writer นะคะ เอาใจช่วยให้เขียนจนจบค่ะ

    #3,322
    0
  9. #3315 Souk2233 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 20:33
    แงไรหายไปนานเลยหลืไรจะไม่มาต่อแล้วนะ😂
    #3,315
    0
  10. #3314 Minny (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 00:40

    คิดถึงจังไรท์มาอัพไวๆนะคะ

    #3,314
    0
  11. #3312 KYR (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 22:56

    ที่จริงมันควรจะ3วันอ่านจบแต่ติดการบ้าน กลายเป็น4วัน เนื้อเรื่องดีมาก อ่านแล้วติดงอมแงมเลย รอมาต่ออยู่นะคะ🥺💚

    #3,312
    0
  12. #3310 mkjbjinjsyjbbyy (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 11:48

    รออ่านอยู่นะคะไรท์

    #3,310
    0
  13. #3309 มาดามคิมมี่ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 14:21

    เข้ามารอไรท์จ้าาาา

    #3,309
    0
  14. #3308 TToeyMB (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 11:07
    หมอนเปียกเลยค่ะ🥺
    #3,308
    0
  15. #3306 Souk2233 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 13:58
    ตามไรค่ะหายไปนานเลยคีดเถีงมากๆค่ะรอนะ
    #3,306
    0
  16. #3304 mai_mtbb (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 10:35
    แงงงงง..จากกันอีกแล้ว คุณมาร์คจัดการปัญหาทุกอย่างไวๆเอาให้สิ้นซากไปเลยแล้วรีบกลับมาหาแบมกับแสบจิ๋วนะ อยากอ่านโมเมนต์หวานๆแล้ว ไรท์รีบกลับมาต่อนะคะ
    #3,304
    0
  17. #3303 jiab155 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:42
    จัดการให้เด็ดขาดอย่าให้หลุดมายุ่งกับน้องนะ
    #3,303
    0
  18. #3302 MM_MB (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 16:32
    คุณพ่อ รีบกลับมาหาจิ๋วววและคุณแม่ เร็วๆน้าาาา
    #3,302
    0
  19. #3300 รรร (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 13:47

    ดีใจมากๆคะไรท์กลับมาแล้ว. ไม่สบายหายหรือยังคะ ยังปวดอยู่ไหมคะ อย่าหักโหมน๊ะคะ เป็นห่วงไรท์น๊ะคะสู้ๆๆ 😊💗💗💗💗

    #3,300
    0
  20. #3298 Writing Story (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 12:23
    แงงงจากลูกอีกแล้ว
    #3,298
    0
  21. #3297 nnidsupapunn (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 05:10
    อุแงงงงงง ต้องกลับมาหาเจ้าลูกหมูนะพ่อ !
    #3,297
    0
  22. #3296 May (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 23:53

    พี่จะะกลับมาหาน้องแบมและลูกอย่างปลอดภัยใช่ไหม

    #3,296
    0
  23. #3295 Choky97 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 05:13
    กลับมาอย่างปลอดภัยนะคุณพ่อเจ้าหมูน้อย ส่วนแม่หมูกับลูกหมูต้องเข้มแข็งนะ ฮือออ รักเรื่องนี้สุดๆเลย;_;
    #3,295
    0
  24. #3294 St_libra (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 00:10
    กลับมาอย่างปลอดภัยนะพ่อมาร์ค💖
    #3,294
    0
  25. #3293 ploylaksi (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 23:00
    คุณมาร์คสู้ๆๆๆ
    #3,293
    0