Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 4 : Mr.M 04 (RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 606 ครั้ง
    2 พ.ย. 63

4

Our exchange..

@ Boston

Triple  De  Hotel

                โรงเเรมขนาดใหญ่ใจกลางเมืองบอสตัน ในเครือของบริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง The Triple Enterprise ภายใต้การดูแลของผู้บริหารอย่างหวัง เเจ็คสัน  ในห้องพักสุดหรูที่มีไว้รับรองผู้บริหารระดับสูง มีร่างหนาของมาร์ค ต้วนกำลังละเลียดชิมไวน์ในแก้วอย่างเอื่อยเฉื่อย ขณะยังนอนแช่น้ำในสระว่ายน้ำ บนห้องพักส่วนตัว

"ส่งของเรียบร้อยดีใช่มั้ย" หันไปถามคนสนิทถึงเรื่องธุระที่ให้ไปจัดการ

"ครับ ถึงมือคุณแบมเเล้วครับท่าน

"ก็ดี ที่นี้มาดูกันว่าเขาจะหาข้ออ้างอะไรมาปฏิเสธฉันอีก"

ยอมลงทุนขนาดนี้ดูสิว่าตากลมๆนั่นจะหาข้ออ้างเด็กอนุบาลข้อไหนมาใช้กับเขาอีกบอกโทรศัพท์ไม่ดี ก็ซื้อให้เเล้ว ถ้าบอกว่าใช้ไม่เป็น มาร์คจะจ้างคนผลิตไปสอนใช้เอง!

"คุณแบมไม่ยินดีกับของที่ได้" นิโคลพูด ปกติเขาไม่ใช่คนพูดมาก เเต่สายตาที่คอยจับสังเกตดูเรื่อยๆ คนตัวเล็กของเจ้านายดูแตกต่างจากทุกคนที่ได้พบ ปกติคนอื่นๆเห็นของมูลค่าสูงๆก็มีเเต่จะกระโดดคว้าไว้

เเต่คนนี้ไม่... แถมยังหาทางหลบเลี่ยงตลอดอีก

"ฉันไม่สนว่าเขาจะยินดีหรือไม่ยินดี ที่ฉันสนคือเขาจะได้หมดข้ออ้างกับฉันสักที"  ก็อย่างที่เคยพูดไป มาร์คไม่สนว่าแบมจะรู้สึกยังไง สิ่งที่เขาต้องการคือชัยชนะต่างหาก

ยิ่งพยศเขาก็ยิ่งอยากได้ลองมาเล่นกับแบมมันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกสนุก ถ้าเขาได้ทั้งตัวทั้งใจของแบมเเล้ว มันคงเป็นชัยชนะที่หอมหวานมากแน่ๆ

"คุณแบมแตกต่าง ผมกลัวว่าจะไม่ง่ายอย่างที่ผ่านมา"

 เคยมีคนเล่นตัวประมาณนี้ เเต่ไม่นานก็แพ้ให้กับอำนาจของเจ้านายอยู่ดี มาร์ค ต้วน ชอบเล่นเกมส์ข้อนี้นิโคลรู้ดี คุณมาร์คชอบเล่นเกมส์ที่ใช้ความรู้สึกของคนเป็นเดิมพัน

ท่านว่ามันสนุกยิ่งกว่าเกมส์ในจอมือถือซะอีก เเต่กับคุณแบม นิโคลสัมผัสได้ว่านี่ของจริง เเละเหมือนมีลางสังหรณ์ว่าเกมส์ครั้งนี้ของเจ้านาย มาร์คอาจไม่เป็นผู้ชนะดังเช่นทุกที

แบบนี้เเหละยิ่งสนุก ยิ่งยาก ยิ่งอยากได้"

ลองนึกถึงภาพคนตัวเล็กร้องไห้แทบขาดใจตอนที่เป็นของเขาเเล้วมารู้ความจริงว่าตัวเองเป็นผู้แพ้สิ มันต้องน่าดูมากแน่ๆ เเค่จินตนาการว่าดวงตากลมๆนั่นคลอไปด้วยหยาดน้ำตา มาร์คก็รู้สึกสนุกเเล้ว

"ถ้าเกิดมันไม่เป็นตามแผนที่คุณวางไว้ล่ะครับ" นิโคลเเค่อยากจะเตือนว่าเจ้านายอาจจะเป็นผู้แพ้ให้เกมส์นี้ ลางสังหรณ์ของเขามันบอกอย่างนั้นเจ้านายไม่เคยโทรหาใครแบบที่ทำกับคุณแบม

สัญญาณแรกมันฟ้องเเล้วว่าเจ้านายมีการเปลี่ยนแปลง เเละเกมส์มันอาจไม่เหมือนเดิม

"นิโคล นายเคยเห็นเกมส์ที่ฉันไม่ชนะเหรอ?"

"ไม่ครับท่าน"

"มันจะเป็นแบบนั้น กับแบมมันอาจจะยาก ฉันเลยต้องลงทุนกับเขาให้มากหน่อย เเต่ไม่นานหรอก ยังไงซะเขาก็ต้องแพ้ฉันอยู่ดี"

มาร์คยิ้ม ไม่ว่าจะยังไงแบมก็ต้องแพ้เขา แพ้ให้กับเกมส์ เเละตกเป็นเบบี้ให้เขา จนกว่าเขาจะเบื่อ เหมือนกับคนก่อนๆ

"ไม่ว่ายังไง แบมก็ต้องแพ้..."

 

JJ Graden

เช้านี้ที่ร้านยังคงวุ่นวายอย่างเคย เเต่ที่ทำให้แบมว้าวุ่นใจก็คือไอ้กล่องใหญ่ๆของมาร์ค ต้วนนั่นเเหละ เขานอนคิดทั้งคืน รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง เลยไม่กล้าเปิดใช้หรือแกะของในถุงไปมากกว่านี้ ตั้งใจว่าถ้าเจอมาร์ค ต้วนอีกครั้ง เขาจะเอาไปคืนให้ต่อหน้าแน่ๆ

แบมมองไรอ่ะ ตะไมไม่ทานข้าว"

เจจีนเห็นคุณน้าคนสวยไม่ยอมลงมือจัดการกับมื้อเช้าสักทีเลยอดถามไม่ได้  กล่องใหญ่นั่นอะไรเจจีนก็ไม่รู้ ขอเปิดดู ทั้งออมม่าและแบมก็ไม่ยอม

สงสัยของสำคัญ

"คนดีทานเถอะครับ ไม่อย่างนั้นจะสายนะ" แบมลูบหัวหลายชายให้จัดการกับอาหารเช้า ไม่ต้องมาสนใจเขาเเล้ว เจจีนพยักหน้าเบาๆเเล้วรีบจัดการอาหาร พอกินเสร็จ เจ้าชายตัวน้อยก็ยกจานไปเก็บในครัวอย่างเช่นทุกที

"ออมม่าครับ เจอิ่มเเย้ว"

เจ้าชายน้อยวิ่งไปหาแม่ที่เคาน์เตอร์  จินยองจึงละมือจากการเช็คออเดอร์ดอกไม้ หันไปจับจูงมือลูกชายแทน

"แบมเดี๋ยวพี่ไปส่งเจจีนก่อนนะ เจจีนครับ สวัสดีน้าแบมเร็ว"

"สวัสดีครับแบม เจไปน้า"

เจ้าตัวน้อยโค้งทักทายตามที่แม่สอน ก่อนจะวิ่งไปเกาะกุมมือให้แม่พาไปส่งที่ป้ายรอรถโรงเรียนเเทน  แบมมองพี่ชายเเละหลานชายไปจนลับตา แล้วหันมาจัดการกับดอกไม้เเทน แต่ก็ได้ไม่นานเท่าไหร่ เสียงกริ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกที

"อรุณสวัสดิ์ครับแบม"

เขามาอีกเเล้ว!

แบมมองมาร์คอย่างไม่เชื่อสายตา อยากจะเดินไปหยิบมือถือตัวเองเพื่อส่งข้อความให้พี่ชายว่าอย่าพึ่งกลับมา เเต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันแล้วเพราะจินยองเปิดประตูร้านเข้ามาแล้วเช่นกัน

"ไงจินยอง ไม่เจอกันนานเลยนะ" มาร์คยิ้มทักทาย เเต่จินยองยืนตัวแข็งไปเเล้ว

                ผมมอง เพื่อน ที่ไม่เจอกันนานหลายปีอย่างสำรวจ จินยองไม่ต่างจากที่เคยเห็นในอดีตเท่าไร เพียงเเค่ตัวดูเล็กลงเเล้วก็บอบบางมั้ง จริงๆก็คิดถึงเพื่อนเหมือนกันนะ เคยเรียนด้วยกันก็นาน เเต่ก็ไม่เจอกันนานเหมือนกัน

"พี่จินยอง" แบมรีบเข้าไปจับมือพี่ชายที่ดูเหมือนจะตัวแข็งไปแล้ว พี่จินยองหนีคนพวกนี้มานานมาก คงจะกลัวไม่น้อยที่อยู่ๆมาร์คก็มาปรากฏตัวที่นี่

"มาร์ค...มะ มาได้ไง"  จินยองพยายามปลอบตัวเองทักทาย  ไม่ มาร์ค ต้วนต้องไม่รู้เรื่องนี้ เเละเขาก็ต้องไม่รู้

"พอดีมีธุระแถวนี้นิดหน่อยน่ะ ว่าเเต่ เห็นเราเเล้วทำหน้าอย่างนั้นหมายความว่าไง เราไม่ใช่ผีนะ"

 มาร์คพยายามทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย จินยองยังเป็นเหมือนเดิม รู้สึกยังไงก็เเสดงออกมาทางสีหน้าหมด เเต่โทษทีนะ มาร์คไม่ใช่ไอ้บี อย่ามาทำหน้าเหมือนเห็นผีได้มั้ย…

"เรา ตกใจนิดหน่อยน่ะ ไม่คิดว่าจะเจอ"

"เราก็เหมือนกัน เป็นไงบ้าง สบายดีนะ ไอ้บีมันถามหาอยู่"

จริงๆอยากถามว่าหลานเป็นไงเหมือนกัน เเต่ก็ไม่กล้า เรื่องของไอ้บีให้มันมาจัดการเอาเอง มาร์คไม่ยุ่ง

"ดีจ้ะ เอ่อ มาร์คมีอะไรให้เราช่วยหรือเปล่า"

จินยองชะงักเมื่อได้ยินชื่อของใครอีกคน   มือเย็นเฉียบของพี่ที่แบมจับไว้เริ่มสั่น ตอนนี้พี่จินยองคงกลัวจนจะไม่ไหวเเล้ว เขาว่าเขาควรทำอะไรสักอย่างให้พี่หลุดจากความรู้สึกบ้าๆนี่สักที

"คุณมาร์คบอกอยากดื่มกาแฟใช่มั้ยครับ มาครับเดี๋ยวผมพาไป"

 แบมปล่อยมือพี่ชายหันไปลากแขนมาร์คออกจากร้านทันที เขานี่มันอันตรายจริงๆ

"เฮ้ๆ ใจเย็นๆครับ ไม่ต้องรีบก็ได้"

มาร์คพูด ยอมรับว่าตกใจนิดๆที่อยู่ๆแบมก็กล้าจับแขนเขาลากออกมาจากร้าน ทั้งๆที่ล่าสุดตอนที่เขาสัมผัสตัวร่างบางยังสะดุ้งอยู่เลย  สงสัยลืมตัวและเป็นห่วงพี่มากสินะ เเต่แบบนี้ล่ะ ยิ่งดี...

"คุณทำแบบนี้ทำไม?" ลากมาร์คออกมาไกลเเล้วแบมถึงได้ถาม เขารู้ว่ามาร์ครู้ว่าเขาหมายความว่าอะไร  เขาเอ่ยถึงคนที่ทำร้ายพี่จินยองหน้าตาเฉยได้ยังไงกัน จะใจร้ายเกินไปเเล้ว

"ทำอะไร? ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะครับ"

ไม่มีทาง! แบมไม่มีทางเชื่อว่ามาร์คจะไม่รู้ไม่เห็นเรื่องราวในอดีต จงใจพูดถึงคนๆนั้น จะทำร้ายพี่ชายเขาไปถึงไหน?

"คุณโกหก"

มาร์คมองดวงตากลมโตที่ตอนนี้เริ่มแข็งกร้าว ว้าว! แบมนี่ฉลาดชะมัด เขาชอบนะแววตาแบบนี้น่ะ มันดื้อรั้นเเละไม่ยอมคน มันยิ่งทำให้เขารู้สึกสนุกที่จะได้แกล้ง

                ผมไม่ได้โกหก ก็เเค่ถามความเป็นไปของเพื่อนเฉยๆ อย่าคิดมากสิครับ" 

พอเขาพูดแบบนั้นแบมเองก็ไม่อยากจะดันทุรังเถียงอะไรอีก มาร์คคงยังไม่รู้เรื่องเจจีน มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญเฉยๆก็ได้  ถึงแม้มันจะเป็นไปได้น้อยมากก็ตาม ตอนนี้เนียนๆไหลตามเขาไปมันน่าจะดีที่สุด

"เฮ้ นั่นคุณกำลังจะไปไหนครับ"

 อะไรคือทำหน้าตาเหมือนแมวขู่แล้วสะบัดหน้าจะเดินหนีเขาแบบนั้นกัน กลับมาให้กัดเลยนะแบม

"ร้านกาแฟไงครับ จะดื่มไม่ใช่เหรอ ตามมาสิ!"

แบมตะโกนทั้งๆที่ยังหันหลัง มาร์คเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะวิ่งตามไปแบบนี้เเหละดีแบม เผยนิสัยตัวเองออกมา ยิ่งดื้อมาร์คยิ่งสนุก

กลิ่นของขนมปังและกาแฟหอมกรุ่นไปทั่วร้านคาเฟ่เล็กๆในตลาด มันเป็นร้านเล็กๆที่ดูเก่าเเก่เเต่ยังให้ความรู้สึกอบอุ่น เอาจริงๆมาร์คว่ามันก็ดีไปอีกแบบไม่ต่างจากในห้างของแบรนด์ดังๆเท่าไหร่นัก

"นี่เป็นร้านโปรดผม ดื่มได้ใช่มั้ยครับ"

แบมถาม ถึงแม้มาร์คจะอยู่ในชุดธรรมดาๆดูสบาย เเต่ตัวตนจริงๆเขาเเล้วก็ยังคงเป็นนักธุรกิจใหญ่ที่ถือกิจการหลายพันล้านอยู่ดี คาเฟ่เล็กๆอาจไม่เหมาะกับเขาก็ได้

                จริงๆผมไม่ค่อยเข้าร้านแนวนี้ เเต่ถ้าเป็นร้านโปรดคุณลองดูก็ไม่เสียหาย"

มาร์คพูดขณะมองไปรอบๆเเละแอบสำรวจแบมไปด้วย แก้มกลมๆขึ้นสีนิดๆตอนที่มาร์คบอกอยากลองร้านโปรดของตัวเองแบมแพ้ผู้ชายอบอุ่น มาร์คต้องจำให้ขึ้นใจ

"ไงที่รัก วันนี้มากับหนุ่มหล่อเชียว" สตรีสูงวัยร่างท้วมท่าทางใจดีเดินออกมาหาทันทีที่แบมเข้าไปในร้าน

"สวัสดีครับป้ามาร์ธา นี่คุณมาร์คครับ เขาเป็น.."

"เพื่อนครับ! เพื่อนคนพิเศษ"

ไม่ทันแบมจะพูดจบมาร์คก็แย้งทันที เขาเห็นนะว่ามีไอ้ผู้ชายคนนั้นที่มันจะมาเป็นคู่เเข่งหัวใจเขาอยู่ กล้าดีมากแบมที่พามาร้านของมัน กล้าดีมาก!

"ว้าว คนดีของป้าตาถึงใช้ได้เชียว มาทางนี้ดีกว่าจ้ะ"

หญิงชรายิ้มหวานล้อเลียนก่อนจะเดินนำทั้งคู่ไปยังโต๊ะที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวซักหน่อย

"เดี๋ยวป้าจะมารับออเดอร์นะจ๊ะ อยากทานสั่งได้เลย"

แบมแบมยิ้มรับกล่าวขอบคุณเบาๆ พอป้ามาร์ธาคล้อยหลังไป ดวงตากลมๆก็หันมาถลึงใส่ร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที

"คุณพูดกับป้ามาร์ธาแบบนั้นได้ยังไงครับ เดี๋ยวเขาก็เข้าใจผิดหมด                 แบมไม่ชอบถ้อยคำเป็นเจ้าเข้าเจ้าของของมาร์คเลย มันทำให้ใจเขาเต้นแรง เเต่มันก็เหมือนจะหยุดเต้นเพราะมันไม่ใช่ความจริง

มาร์คเเค่อาจจะพูดล้อเล่น

"คุณกลัวใครเข้าใจผิดเหรอครับ?"

              ถ้าแบมพูดว่ากลัวไอ้หมอนั่นเข้าใจผิดเขาจะให้นิโคลจัดการมันทันที มาร์คไม่ชอบการเเข่งขันที่ดูเหมือนว่าเขาจะเสียเปรียบคู่เเข่ง

กำจัดมัน คือสิ่งเดียวที่มาร์คจะทำ

"ก็มันไม่ใช่ความจริง คุณจะเสียหาย"

"เสียหายตรงไหน ไม่มีใครรู้จักผมด้วยซ้ำ"

ที่เขาไม่กลัวก็เพราะแถวนี้ไม่มีใครจำเขาได้ เลยไม่กลัวจะเป็นข่าวสินะมาร์คไม่กลัวที่จะเสียหาย เเต่แบม เสียใจไปแล้วเต็มๆก็อย่างว่า มาร์คจะมาสนใจคนธรรมดาอย่างเขาทำไมกันล่ะ

"เเต่ถ้ามันเป็นข่าวจริงๆ เป็นกับคุณมันก็คุ้มดีนะ" 

มาร์คยิ้มบางทำให้ใจดวงน้อยที่เริ่มเสียกลับมาเต้นอย่างปกติได้ แบมเสไปมองทางอื่นไม่สนใจมาร์ค ทั้งๆที่หัวใจเต้นแรงกับคำพูดไปแล้ว มือบางยกมือกวักให้พนักงานมารับออเดอร์ของตน

คุณจะดื่มอะไรดีครับ"

"เอสเปรซโซ่ดับเบิ้ลช็อต"

มาร์คหันไปสั่นเสียงเรียบกับพนักงานที่ดูเหมือนจะสนใจเขาอยู่ ตาเป็นประกายวิ้งวับเชียวล่ะ

"เธอชอบคุณ" แบมพูดขณะมองพนักงานคนนั้น

"เเต่ผมชอบคุณ" 

"..."

                   เสียงเรียบๆที่พูดออกมาราวกับหมัดฮุกที่ต่อยเขาที่ท้องจนแบมสะอึก เงียบไปนานหลายนาที มาร์คจึงคลี่ยิ้มเเล้วพูดว่า

                ล้อเล่นครับ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ"

นั่นสิ เขาจะมาชอบแกทำไมกัน มีอะไรให้เขาชอบเหรอ?

แกเเค่คนธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษเลยนะ

ไม่มี...

ออเดอร์ที่สั่งถูกนำมาเสิร์ฟ กาแฟสองแก้วเเล้วก็คุกกี้นิดหน่อยที่เป็นเมนูโปรดของแบม  เเต่ดูเหมือนมาร์คจะได้อะไรที่มากกว่า เมื่อแก้วกาแฟของเขาแปะเบอร์โทรศัพท์ของแม่พนักงานมาด้วย

มาร์คเพียงเเค่หยิบมันขึ้นมาเเล้วขย้ำมันทิ้งโดยที่แทบไม่มองดูด้วยซ้ำ แอบเห็นพนักงานคนนั้นหน้าเจื่อนไปเลยล่ะ

"ปกติคุณปฏิเสธผู้หญิงแบบนี้เหรอครับ"

"ทำไมล่ะครับ?"

"มันใจร้ายมาก" เป็นแบมถึงไม่ชอบเขาก็ไม่ขยำมันต่อหน้าหรอกนะ แอบเก็บเอาไปทิ้งก็ได้นี่นา

"ผมไม่คิดว่าเราต้องใจดีกับสิ่งที่เราไม่ต้องการ ผมไม่ชอบวิธีการเสนอแบบนี้ อะไรที่ผมสนใจผมมักจะเดินไปหามันเองมากกว่า"

มาร์คมองที่แบมอย่างสื่อความหมาย ก็อย่างที่บอก เขาไม่ชอบอะไรที่ได้มาง่ายๆ

"เหมือนกับที่ผมเข้าหาคุณ"

"อย่าล้อเล่นบ่อยครับ" แบมยิ้มบางยกแก้วกาแฟจิบซ่อนหน้าร้อนที่ขึ้นสีของตัวเอง

"ไม่ได้ล้อเล่นครับ ผมสนใจคุณจริงๆนะ"

"ผม? มีอะไรให้คุณสนใจกัน"

อย่างแบมเนี่ยนะทำให้มาร์คสนใจ อย่ามาโกหกกันไปหน่อยเลย

"คุณธรรมดา นั่นเเหละที่ผมสน"

"พูดอย่างกับคนรอบตัวคุณแปลกประหลาด"

"เขาไม่ได้แปลกครับ เอาเป็นว่าผมชอบความธรรมดาของคุณก็เเล้วกัน"

 มาร์คยังไม่อยากบอกอะไรมาก ค่อยๆเป็นค่อยไปดีกว่า เขาอยากจะเล่นเกมส์อย่างใจเย็นมากกว่าบุ่มบ่ามให้แบมกลัว ยิ่งดูเตลิดง่ายแบบนี้เขายิ่งไม่อยากเสี่ยง

"เท่าที่จำได้จินยองไม่มีพี่น้อง เเล้วทำไมคุณถึงมาอยู่กับเขาได้ เล่าให้ผมฟังหน่อยครับ"

 ข้อมูลที่สืบมาทำเขาแปลกใจ เพราะเท่าที่จำได้จินยองไม่มีพี่น้อง เเต่ทำไมแบมถึงมาอยู่กับเขาได้กัน

เเล้วไอ้บีมันรู้ยังวะเนี่ย?

"พี่จินยองไม่ใช่พี่น้องแท้ๆกับผมหรอกครับ เราโตมาจากที่เดียวกัน เลยนับถือกันเป็นพี่น้อง เพราะพี่จินยองคอยดูแลผมมาตลอด"

แบมแบมไม่เล่ารายละเอียดจึงข้ามๆมันไปบ้าง เเต่แววตาที่พูดถึงพี่มันมีเเต่ความรักจนเต็มหัวใจ

"คุณดูรักเขามาก"

"ที่สุดเลยครับ พี่จินยองเป็นทุกอย่าง ทั้งพี่ทั้งครอบครัว ผมเลยเลือกที่จะอยู่ดูแลเขาที่นี่"

"ถึงว่าเห็นคุณทำงานที่นี่ ตอนแรกผมนึกว่าคุณทำงานที่ Prime ซะอีก"

"เปล่าหรอกครับ คุณชเวเป็นเพื่อนผม วันนั้นผมไปทำงานเเทนเฉยๆ"

"แสดงว่าตอนนี้คุณทำงานที่ร้านดอกไม้ที่เดียว..."

"ครับ"

"สนใจมาทำงานกับผมมั้ยครับ?"

"ฮะ?"

"ตอนนี้ผมหาเลขาอยู่ มาทำงานกับผมมั้ยครับ?"

"ขอโทษนะครับ เเต่ผมไม่เคยทำงานแบบนั้น เเล้วผมก็ไม่ได้จบทางด้านนี้"

                แบมแบมจบเอกภาษา ไม่ใช่การจัดการธุรกิจซะหน่อย เรื่องธุรกิจก็รู้เพียงเเค่ผิวเผิน ไม่ได้รู้ลึกรู้ละเอียดอะไรขนาดนั้น

"ผมคิดว่าทุกอย่างเริ่มต้นจากการลอง อีกอย่าง ผมรู้มาว่าคุณจบด้านภาษา มันเป็นข้อได้เปรียบ เพราะตอนนี้บริษัทของผมกำลังขยายไปหลายประเทศในแถบเอเชีย ภาษาที่คุณพูดได้ มันจะช่วยผมได้มาก"

แบมแบมพูดได้มากถึง 5 ภาษา นั่นทำให้มาร์คนึกชื่นชมเหมือนกัน สำหรับเด็กกำพร้าที่ไม่ได้เรียนเสริมหรือถูกฝึกมาตั้งเเต่แรกเริ่ม เเต่เรียนรู้ด้วยตัวเองก็นับว่าเก่งมาก

"ทำไมต้องเป็นผม"

แบมแบมถาม จริงอยู่ที่ภาษาของเขามันเป็นข้อได้เปรียบ เเต่คนเก่งๆกว่านี้ก็ย่อมมี แถมงานกับบริษัทใหญ่ขนาดนี้ใครต่อใครก็ต้องการ

"เพราะผมเลือกคุณ บอกตามตรงว่าคุณมีในสิ่งที่ผมต้องการ"

ครั้งนี้มาร์คขอแหกกฎที่ว่าจะไม่มีเบบี้ในที่ทำงาน ระหว่างรอให้แบมมาเป็นเบบี้ ก็ถือว่าให้ทำงานเล่นชั่วคราวไปด้วย เพราะเลขาที่เขายังหาไม่ได้มันกำลังให้เขาทำงานได้ยากขึ้น พอแบมแพ้เมื่อไหร่ก็ค่อยเอาออก

มีเเต่ได้กับได้ มาร์คโคตรฉลาด...

"เเล้วอะไรคือสิ่งที่คุณต้องการ..."

"คนที่พอใจกับตัวเอง นี่คือสิ่งที่ผมต้องการ เอาเป็นว่าผมจะส่งเมลข้อเสนอให้คุณดูก่อน จะรับหรือไม่รับก็เเล้วเเต่คุณนะครับ"

มาร์คลุกขึ้นเมื่อเห็นข้อความในโทรศัพท์ถูกส่งมาจากนิโคลว่ามีงานด่วน

"ผมมีงานด่วน ต้องไปแล้ว กาแฟร้านนี้อร่อยดี ขอบคุณที่พามานะครับ"  แบมเดินตามไปส่งถึงตัวรถคันหรูก่อนที่การ์ดจะเปิดประตูให้เขาเข้าไปนั่ง

"ผมหวังว่าจะเป็นข่าวดีนะครับ แบม"

มาร์คลดกระจกพูดก่อนที่รถคันสวยจะเคลื่อนออกไปจนลับตา

@New York

มาร์คบินกลับมาจัดการเอกสารด่วนที่ตึก ใหญ่ตามที่นิโคลรายงาน  ตอนแรกเขากะจะบินกลับไปบอสตันเลยทันทีเเต่ไอ้แจ็คสันตัวดีสร้างเรื่องเสียก่อน ดีที่เจบีมันจัดการเรื่องเสร็จเรียบร้อยเเล้ว มาร์คเลยไม่ต้องเปลืองมือมาจัดการไฮดราไร้สมองแบบแจ็คสันมัน

นี่เพื่อนหรือลูก ต้องสั่งต้องสอน

บางทีมาร์คควรคุยกับเจบีอย่างจริงจังถึงเรื่องที่จะส่งแจ็คสันไปโรงเรียนดัดสันดาน..

ร้านอาหารหรูหรา โต๊ะวีไอพีที่เป็นส่วนตัวที่สุด ถูกจับจองโดยผู้บริหารทั้ง 3 ที่หาโอกาสค่อนข้างยากที่จะอยู่กับครบทีมแบบนี้ เพราะภาระหน้าที่การงานที่แสนหนักหน่วงของเเต่ละคน นับเป็นโอกาสดีที่บังเอิญว่างตรงกันเลยได้มีโอกาสนัดสุมหัว แจ็คสันเคยพูดอย่างนี้

"อ่ะ 28 หรือ 8 ขวบมานั่งแยกผักห๊ะไอ้เจบี แค่มะเขือเทศแดกไปก็ไม่ตายหรอกไอ้ห่า!"

"มึงนั่งแดกเฉยๆไม่เสือกเพื่อนก็ไม่ตายเหมือนกันนะแจ็ค

"มาร์คด่าเเทนเพื่อน เขารู้ดีถึงเหตุผลของเจบี พยายามส่งสัญญาณเตือนแจ็คสันแล้วมันก็ไม่ฟัง ไอ้หมาขาสั้นนี่!

"รุมเก่ง ใช่สิ! กูมันหัวเดียวกระเทียมลีบนี่"

"คนชั่วย่อมถูกประจานนะแจ็คสัน"

"ไอ้หน้าหมา"

"อ่ะด่ามา เเต่ขอเสือกนิดหนึ่ง นี่อยากรู้จริงทำไมไม่แดกมะเขือเทศวะ?"

"ไอ้เเจ็คสัน.." มาร์คกดเสียงต่ำ ไม่เสือกมันจะตายห่าจริงๆใช่มั้ยไอ้เวรนี่!

"กูเล่าได้มาร์ค"

เจบีวางมือจากอาหาร เห็นเพื่อนทำเหมือนรวบรวมความกล้าของตัวเองมาร์คก็อยากพุ่งไปจัดการไอ้ตัวต้นเรื่องแทบไม่ทัน

"ถ้ามึงจำตอนเราเกรด 12 ได้ ตอนนั้นกูเริ่มประกาศตัวว่าคบกับจินยอง แล้วตอนนั้นจินยองถูกบุลลี่หนักมาก ร้ายสุดก็ปาข้าวของใส่ โดยเฉพาะอีมะเขือเทศเนี่ย"

เจบีเล่าทั้งๆที่ตัวยังสั่น มาร์คมองเพื่อนเป็นแบบนั้นแล้วอยากพุ่งไปตบปากแจ็คสันสัก 100 ที

เสือกไรไม่เข้าเรื่อง!

"ตอนนั้นกูเห็นแล้วลมแทบจับ รับไม่ได้ว่ะ มันเหมือนเลือดเลยอ่ะ แดงฉานไปทั้งตัวจินยองเลย แถมกลิ่นมันก็โคตรจะทุเรศ ผะอืดผะอมเหม็นเขียวฉิบหายกูเลยเกลียดมันตั้งเเต่นั้นมา เพราะมันทำให้คนที่กูรักดูแย่"

"แจ็คว่า แจ็คไม่ควรถามโน๊ะ" แจ็คสันหน้าเสีย อยากตบปากตัวเองสัก 100 ที ไอ้ปากเวร ไอ้ปากหาเรื่อง!

"ยังจะมาแบ๊วอีกนะไอ้ควาย!"

"ได้ข่าวว่าคุยธุรกิจเเค่วันเดียว บินไปบินกลับยังได้ ไปอยู่ทำห่าไรเป็นอาทิตย์"

เจบีถามมาร์ค มาร์คเลิ่กลั่กไปพักหนึ่งพยายามหาข้อแก้ตัวไม่ให้โดนเจบีเทศนา เจบีมันเป็นพวกบูชาความรัก เป็นสุภาพบุรุษที่ยึดมั่นในรักแท้แบบจริงๆไม่ใช่ปีศาจในร่างแปลงเทพบุตรแบบเขา

"จะมีอาไร้ ถ้าไม่ไปหาเบบี้ จริงจังแค่ไหนเเค่ไหนเรียกจริงจัง?"

                แจ็คสันชอบเบบี้เหมือนกับมาร์ค เเต่เขาไม่ชอบเล่นกับความรู้สึกคนแบบที่มาร์คทำ ไม่ชอบหลอกให้ใครรักแล้วทิ้ง เพราะแจ็คสันเชื่อว่าความรักเป็นสิ่งที่มีค่า ถ้าไม่คิดจริงจังเขาก็ไม่เสี่ยงเล่นกับมัน

เขารักสนุกชอบที่จะวิน-วินทั้งสองฝ่าย

one night stand น้ำแตกเเล้วแยกทางมากกว่า

"ก็อะไรทำนองนั้น คนนี้ไม่เหมือนคนอื่น กูเลยลงทุนเยอะหน่อย" 

 หาข้ออ้างไม่ได้ ก็เลยต้องบอกเพื่อนตามความจริง  เจบีมันเป็นพวกคลั่งบูชาเทิดทูนความรักเหนือชีวิต มันไม่ค่อยชอบให้เขาเล่นอะไรแบบนี้ เเต่มันก็ไม่มาก้าวก่ายสักทีหรอก

ถ้าไม่จริงจังก็อย่าไปให้ความหวังเขา มันน่าสงสาร"

"ช่างหัวกููเถอะ จริงๆมีอะไรจะเล่าให้ฟังด้วย มึงรู้ป่ะกูเจออะไรที่บอสตัน"

มาร์คยิ้มเจ้าเล่ห์จ้องหน้าเจบีเขม็ง ตอนแรกคิดว่าจะไม่ยุ่ง เเต่เจอฉากดราม่าพระเอกยังเจ็บปวดกับเรื่องราวในอดีตแล้วทนไม่ไหวว่ะ

อยากช่วยเพื่อน?

ไม่หรอก อยากให้จินยองแยกจากแบมมากกว่า ป่านนี้คงปั่นหัวอะไรว่าที่เบบี้เขาแล้วมั้ง

จินยองรู้ทันเขา ต้องอยกออกจากแบมให้เร็วที่สุด

"หน้าตาแบบนี้ไม่ใช่เรื่องราวดีๆนะกูว่า" แจ็คสันพูด

"สำหรับไอ้บี กูว่าดีนะ..."

มาร์คยิ้มแบบที่แจ็คสันมันเคยบอกว่าเหมือนยิ้มของปีศาจ

"กู?"

"กูเจอจินยอง คิดว่าดีป่ะล่ะ"

"จะ..จินยองงั้นเหรอ เขาเป็นไงบ้าง ไม่สิ มึงไปเจอเขาได้ไง มึง เขาสบายดีมั้ย เขา..เขา" เจบีละล่ำละลักถาม มาร์คขำกับท่าทางของเพื่อน

"Stop friend! หยุดเเล้วตั้งสติ ทีละคำถามไอ้เหี้ย! รัวแบบนี้มาร์คมันจะตอบมึงทันเหรอวะครับ" แจ็คสันชี้หน้าให้เจบีได้ตั้งสติ

"เล่ามาไอ้มาร์ค ไม่ต้องเก๊กหล่อ มันเหมือนตัวร้าย"

"ไม่ต้องเก๊กกูก็หล่อ ก็อย่างที่บอก กูเจอจินยอง เจอได้ไงนี่ขอไม่ตอบนะ พอดีมีเหตุผลส่วนตัว จินยองสบายดี เเต่ถ้าอยากรู้อะไรมากกว่านี้แนะนำให้ไปเจอเอง จินยองอ่ะ มีเซอร์ไพรซ์รอมึงอยู่"

ก็บอกเเล้วว่ามาร์คชอบเล่นสนุก บอกไปเลยก็ไม่สนุกสิ ไปนะเจบี ไปหาเอาเอง…

"เซอร์ไพรซ์?"

"ใช่ ที่อยู่หาเองนะ กูว่ามึงทำได้" ความสามารถการ์ดของเจบีระดับพระกาฬ เห็นไบรอันหน้าหงิมๆแบบนั้นเรื่องข้อมูลมันเก่งสุด

"เเล้วทำไมมึงไม่ให้ๆมันไปเลยวะ ดึงซีนเพื่อ?" แจ็คสันโวยวาย

"กูพอใจ ถ้าไม่อยากเสียใจจนตาย กูว่ามึงควรรีบนะ" 

ถ้าเปรียบกับเจบีกำลังจมน้ำ มาร์คก็เเค่โยนห่วงยางให้ก็เเค่นั้น จะรับไม่รับก็ขึ้นอยู่กับมันอีกที  เรื่องของมันมันต้องจัดการเอง

"กู..กู"  ได้ยินเสียงก็รู้เเล้วว่ามันลังเล

"กูเคยพูดเเล้วนะ ว่ามึงไม่เหมือนเมื่อก่อน ไม่จำเป็นต้องกลัวแม่มึงแล้ว ถ้าเขายังไม่หยุดทำเรื่องบ้าๆทำร้ายมึงและจินยองอีก กูไม่อยู่เฉยแน่"

"กูเห็นด้วยกับแจ็คสันนะ ไปตามหาเขาเถอะ ไม่ต้องห่วงว่าแม่หรือเมียตามกฎหมายอะไรของมึงจะมายุ่ง เพราะครั้งนี้กูก็ไม่ยอมเหมือนกัน" 

 มาร์คก็เเค่สงสารทั้งเพื่อน ทั้งหลาน เเค่นั้นเเหละ

"มีพวกกูอยู่ มึงไม่ต้องกลัวอะไรเเล้ว!" แจ็คสันยิ้มแล้วตบบ่า

"ไบรอัน!" ตะโกนเรียกการ์ดที่ยืนคุ้มเชิงอยู่ไม่ไกลด้วยความตื่นเต้น

"ครับคุณเจบี"

"สืบเรื่องคนที่ชื่อปาร์ค จินยอง ทุกๆเรื่องเท่าที่นายจะทำได้ ขอเร็วที่สุด!"

"ได้ครับ"

"อย่าลืมเรื่องเมียมึง" มาร์คชี้นิ้วเตือน นี่ตัวการสำคัญเลยนะเพื่อน

"ใช่ๆ ส่งหนังสือหย่าให้วิเวียนด้วย ฉันอยากให้เรื่องมันจบเร็วที่สุด"

"รับทราบครับคุณเจบี"

มาสนุกกันเถอะ ปาร์ค จินยอง แบมแบม...




100%

@iammeamjtha3000

#มิสเตอร์มบ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 606 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,801 ความคิดเห็น

  1. #3514 adobecs3 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 10:11
    ตัวร้ายแหละ เรื่องนี้โนพระเอกรึป่าว พระเอกไม่น่ารักรึป่าว แงง
    #3,514
    0
  2. #3343 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 15:22
    ร้ายมาก
    #3,343
    0
  3. #3334 krumeawnaka (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 07:18
    อย่ามาตกม้าตายนะคะ มิสเตอร์
    #3,334
    0
  4. #3301 mai_mtbb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 22:36
    นี่พระเอกหรือตัวร้ายคะมาร์ค
    #3,301
    0
  5. #3218 aomdunk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 15:38
    ร้ายให้ตลอดนะพ่อคนเก่ง
    #3,218
    0
  6. #2793 chichipu06 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 01:16
    แค่ภาพขึ้นมาตอนเปิดอ่านก็สู่ขิตแล้วค่ะ
    #2,793
    0
  7. #2705 FangTanarak (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 02:26
    เราจะรอดูวันที่นายเสียน้ำตา มาร์คต้วน!!!!!!
    #2,705
    0
  8. #1758 Oni (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 13:49

    มมาร์รร้ายเบ่ห์เหลี่ยมเยอะแต่อย่าทำร้ายแบมนะ

    #1,758
    0
  9. #1286 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 03:05
    ขอให้เทอแพ้น้องมาร์คต้วน!!!
    #1,286
    0
  10. #1285 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 03:04
    มาร์คร้ายสุดแลัวว
    #1,285
    0
  11. #1073 Aton7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 04:06

    ไม่น่าจะร้ายอย่างเดียวนะ ดูเหมือนเลวเลยล่ะมาร์ค😰

    #1,073
    0
  12. #1054 YanisaCH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 10:57
    อื้อหือร้ายสุดในเรื่อง
    #1,054
    0
  13. #856 My love markbam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:28
    พี่มาร์คแกเป็นตัวร้ายหรือพระเอก 555
    #856
    0
  14. #847 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:28
    มาร์คร้ายจริง .... แต่ทำไมเจบีไม่รู้ว่ามีลูกอะ ??
    #847
    0
  15. #746 yahye (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 11:53
    มาร์คแม่งร้ายเราเริ่มจะสงสารน้องแบมแล้วนะ
    #746
    0
  16. #663 Caff? Latte (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 17:55
    ม้ากกก​ แกมันบ้าไปแล้ววว​ อยากเอาชนะ​อะไรกับคนที่เพิ่งรู้จัก​กัน​ บ้ามาก
    #663
    0
  17. #633 ayumikimlee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 10:58
    จอมแผนการเวอร์
    #633
    0
  18. #598 jiab155 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 18:13
    เหมือนจะดีถ้าไม่มีผลประโยชน์แอบแฝง
    #598
    0
  19. #509 8 o'clock (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 19:29
    คุณมันตัวร้ายยยย
    #509
    0
  20. #475 kaespicy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 01:14
    อยากให้อีมาร์คมันสยบแทบเท้าแบมๆเล่นกะความรู้สึกคนอื่นดีนัก
    #475
    0
  21. #461 littlebird05 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 17:37

    มาร์คร้ายสุดๆ

    #461
    0
  22. #386 uromtbb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 04:06
    เกลียดรอ
    #386
    0
  23. #379 toto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 02:11

    รีายอะมาร์ค กำตัดตัวข่วยแบมแบมเลยนะ

    #379
    0
  24. #299 lovebam2x (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 14:09
    เหมือนจะดีนะคะคุณเอ็ม คือแบบเคลียร์ทางให้ตัวเองสุดฤทธิ์
    #299
    0
  25. #278 mybamboo07 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 04:55
    โห....
    #278
    0