Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 39 : Mr.M 38

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 983 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

 

การให้อภัย คือสิ่งที่ยากที่สุด

ดังนั้นหากคุณได้รับ ก็ควรจะสำนึกมันให้มากและอย่าทำผิดพลาดอีกครั้ง

 

 

 

มือสากหิ้วถุงผ้าและข้าวของพะรุงพะรัง พยายามเปิดประตูรั้วไม้ให้เข้าไปข้างในก่อนที่แสงแดดของประเทศนี้จะแผดเผาให้มาร์คตายเป็นเถ้าถ่านกองที่หน้าบ้านซะก่อน

 

ถุงผ้าหยิบเข้าปากเพื่อให้มือว่างสักข้างเพื่อที่จะไขกุญแจรั้ว สภาพน่าตลกที่มาร์คไม่คิดว่าตัวเองจะทำ แต่เขาก็ทำมันไปโดยแทบไม่เสียเวลาหยุดคิดไตร่ตรองเลยสักนิด ทั้งๆที่เมื่อก่อนเอกสารแผ่นเดียวยังมีคนคอยประคองถือให้ด้วยซ้ำ แต่ถึงเป็นเหมือนเมื่อก่อน มาร์คก็ไม่ยอมให้ใครช่วยถือข้าวของของลูกและเมียเขาหรอก

 

มาร์คอยากทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับของแบมแบมและลูก ด้วยสองมือของเขาเอง

 

โอกาสที่แบมแบมให้ไม่ได้ถูกพูดออกมาอย่างชัดเจนนัก แต่แบมแบมก็ยอมให้เขาเข้านอกออกในบ้านและช่วยดูแลในเรื่องบางเรื่อง มาร์คก็คิดว่ามันเป็นบุญและใจดีมากแล้วนะ สิ่งที่แบมแบมให้มันอาจเป็นแค่โอกาสที่ให้มาร์คได้ใกล้กับลูก แต่มาร์ครู้ดีว่ามันเป็นโอกาสแก้ตัวที่เขาจะต้องพิสูจน์ตัวเองและชดใช้ความผิดที่ทำให้แบมแบมเจ็บปวดอย่างสาสม

 

ก็เลยตกอยู่ในสภาพพ่อบ้านใจกล้าอย่างนี้ไง

 

รับบทเป็นพ่อบ้านเดินหิ้วของ บ้างก็จ่ายตลาดแทนตามใบสั่งที่แบมแบมให้มา แรกๆมันยากเพราะเขาพูดภาษาไทยไม่ได้เลย และที่นี่ก็ไม่ได้เจริญถึงขนาดจะพูดภาษาอังกฤษได้ทุกคน ภาษามือ การใบ้ คือสิ่งที่มาร์คพยายามใช้สื่อสาร แรกๆเขารู้สึกขัดใจและเสียหน้าที่ใครๆต่างมองและหัวเราะราวเขาเป็นตัวตลก เหมือนแบมแบมกำลังเอาคืนโดยจับเขามาทรมาน แต่หลังๆก็เริ่มเข้าใจและชินเพราะสายตาของคนแถวนี้ที่มอง

 

เสียงหัวเราะที่ไม่ได้มาจากการเยาะเย้นหรือเห็นเป็นตัวตลก แต่มันมาจากความรู้สึกเอ็นดู มาร์คก็เพิ่งจะได้รับมันจากคนอื่นก็ตอนนี้

 

เอาไปเล่าให้พวกเพื่อนสองตัวบาทมันคงขำจนปอดโยกแน่

 

ซาตานอย่างเขาโดนคนอื่นเอ็นดู แค่คิดก็ขำแล้ว

 

เสียงเพลงคลาสสิกเปิดดังเบาๆคลอทั่วบ้านเช่นเคย แรกๆมาร์คคิดว่ามันน่าเบื่อและน่ารำคาญที่สุด แต่แบมแบมบอกว่ามันดีกับจิ๋วในท้อง มาร์คก็ได้แต่จำทน ไปๆมาๆ กลายเป็นว่ามาร์คฮึมฮัมตามมันเป็นทำนองในลำคอได้แล้ว

 

เท้าหนักค่อยๆย่ำลงน้ำหนักให้เบาที่สุด ตอนนี้เป็นเวลาที่แบมแบมต้องนอนกลางวันและเขาไม่รู้ว่าแบมแบมไปนอนตรงไหนของบ้าน เพราะมุมโปรดอย่างโซฟาที่มุมรับแขกมันไม่มี มาร์คคิดว่าค่อยออกไปตามหาหลังจากที่เขาจัดการข้าวของในมือนี่ก่อน

 

วัตถุดิบมากมายถูกจัดเก็บเข้าตู้เย็น แยกประเภทเท่าที่มาร์คพอจะเปิดวิธีการจัดเก็บในอินเตอร์เน็ตแล้วเจอ เขาไม่อยากให้แบมแบมต้องมาเหนื่อยแยกเก็บอีกเหมือนครั้งที่แล้วๆมา ที่มาร์คแยกอะไรไม่ได้แล้วรวบมันเข้าตู้เย็นทั้งถุง

 

อะไรที่ช่วยได้ก็อยากช่วย อะไรที่พอจะทำได้ก็อยากทำ ไม่อยากให้เหนื่อยไปมากกว่านี้ แค่อุ้มเจ้าจิ๋วในท้องมาร์คก็เหนื่อยแทนแล้ว จริงๆมาร์คอยากทำมากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่า มาร์คยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ

 

เรียนรู้วิธีจะดูแลและรักษา สิ่งที่เป็นมากกว่าชีวิตและลมหายใจ ให้อยู่กับมาร์คตลอดไปจนกว่าหัวใจมาร์คจะหยุดเต้น

 

สายลมพัดมาอ่อนๆโอบกลิ่นหอมๆให้กระจายทั่วบ้าน กลิ่นที่มาร์ครู้สึกอบอุ่นเหมือนถูกโอบกอดด้วยอ้อมกอดแห่งรัก ไม่ว่าจะเป็นที่ใดในบ้านหลังนี้ ก็มีกลิ่นของคุณแม่ตัวเล็กท้องป่องเต็มไปหมด เดินตามเรื่อยๆไม่รีบร้อนก็พบคุณแม่ท้องโตนอนอยู่บนผ้าปูเนื้อนุ่มที่สวนหลังบ้าน ค่อยขยับกายเชื่องช้าให้เข้าใกล้เจ้าหญิงนิทราที่กำลังนอนหลับไหลให้นานที่สุด

 

 

MARK PART:

 

ผมค่อยพาตัวเองนั่งลงบนผ้าปูผืนนุ่มที่แบมแบมปูไว้กับพื้นหญ้าด้วยความเงียบที่เงียบที่สุด สายลมหอบกลิ่นอ่อนของดอกไม้ที่ผมไม่รู้ชื่อทำให้รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย แต่มันคงไม่เท่ากับกลิ่นหอมอ่อนๆที่ได้จากตัวแบมแบมหรอก

 

แบมแบมในตอนนี้ไม่ต่างจากตุ๊กตาเครื่องแก้วราคาแพงที่ควรค่าแก่การทนุถนอม ยิ่งตอนนี้เขามีเจ้าปีศาจตัวจิ๋วซุกพุงในท้องนอนหลับอยู่ เขาก็ยิ่งน่าเอ็นดูมากกว่าเดิม ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกรัก ยิ่งมองก็ยิ่งหวงแหน อยากกอดทั้งคู่เอาไว้ในอ้อมกอดไม่ให้ไปไหน แต่ผมรู้ดีว่าการโอบกอดเขาไว้กับตัวผมตลอดเวลา มันไม่มีทางเป็นไปได้

 

พวกเขามีชีวิตจิตใจ และต้องการอิสระ ผมกอดกับตัวไม่ได้ จะขังเขาปิดหูปิดตาเหมือนที่แล้วๆมาไม่ได้ สิ่งที่ผมทำได้ คือการดูแลและโอบกอดพวกเขาด้วยความรักต่างหาก ความรักที่ผมเพิ่งได้รู้ และต้องเริ่มเรียนรู้ที่จะมีมัน

 

ผมต้องเรียนรู้อีกหลายอย่าง และผมก็หวังว่าเขาจะช่วยสอนผมด้วยเหมือนกัน เพราะโลกของผมมันขาดพวกเขาไม่ได้แล้ว ไม่ได้จริงๆ หากพวกเขาหายไปอีกครั้ง ผมคงใจสลายตายจริงๆแน่

 

-END MARK PART-

 

 

เนิ่นน่านเกินกว่าจะใส่ใจนับ เข็มนาฬิกาเคลื่อนที่จากบ่ายคล้อยเป็นค่อนเย็นย่ำ เปลือกตาสีน้ำนมของคุณแม่เจ้าปีศาจจิ๋วค่อยขยับยุกยิกก่อนจะลืมตาขึ้นมา กระพริบตาปริบๆปรับโฟกัส ใบหน้าหล่อเหลาของปีศาจตัวพ่อที่อยู่ไม่ไกลทำให้ย่นคิ้วด้วยความสงสัย อยากจะลุกขึ้นถามแต่พอขยับตัวก็รู้สึกเจ็บปวด

 

"โอ๊ย"

 

"แบมแบม! เป็นอะไร เจ็บตรงไหนครับ"

พ่อปีศาจตาโตที่อยู่ๆแบมแบมก็ร้องออกมา สีหน้ายับย่นที่มีแต่ความเจ็บปวดยิ่งทำให้ร้อนใจกังวล

 

"ขา มันเจ็บ เหมือนตะคริวจะกินเลย" ได้ยินคำตอบก็พอทำให้พ่อปีศาจหายโล่งขึ้น แต่ก็ไม่ทั้งหมด พยักหน้าหงึกๆก่อนจะค่อยแตะไปที่ท่อนขาเรียวเล็กเบาๆ

 

"เดี๋ยวผมช่วยนวดให้นะ"

 

"เบาๆนะคุณ เจ็บจริงๆนะ"

 

"ครับผมรู้ เบาๆนะๆ พอได้มั้ย" มือสากค่อยบีบลงน้ำหนักเบาๆตามท่อนขา เป็นการนวดคลายตะคริวที่มาร์ครู้สึกกดดันและใช้สมาธิมากที่สุดในชีวิตมาร์คแล้ว มาร์คไม่กล้าลงแรงมากด้วยกลัวแบมแบมเจ็บ แรงของเขามันเยอะถ้าควบคุมไม่ดีคุณแม่เจ้าปีศาจคงเจ็บตัวเพิ่มอีกแน่

 

สัมผัสเบาๆค่อนคลายความเจ็บปวด แรงฝ่ามือที่มาพร้อมความอุ่นร้อนค่อยผ่อนคลายอาการเหน็บชา คุณแม่ท้องป่องค่อยคลายความเจ็บปวด หันไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่ตั้งอกตั้งใจนวดขาให้ก็รู้สึกแปลกๆกับใจตัวเอง

 

ทำไมต้องจริงจังขนาดนี้ด้วยนะ?

 

"ดีขึ้นมั้ย"

 

"อะ...อือ พอแล้ว" ดวงตากลมโตซ่อนความรู้สึกไว้ในแววตา พยายามจะพยุงกายลุกขึ้น แต่สองแขนแกร่งก็ช่วยประคองไว้เป็นอย่างดี

 

ความอบอุ่นเดิม น้ำหอมกลิ่นเดิมที่ทำให้รู้สึกทั้งล่มหลงและผ่อนคลายในคราวเดียว ทำไมอะไรๆมันถึงเหมือนเดิมไปหมดเลยนะ ความรู้สึกบ้าๆนี่ก็ด้วย

 

จะเป็นคนโง่อีกแล้วเหรอแบมแบม?

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ดูคุณเหม่อๆ"

 

"ปะ เปล่า ผมคงเบลอ วันนี้นอนเยอะไปหน่อย ว่าแต่คุณเข้ามาได้ยังไง"

 

"ผมแวะเข้าไปในเมือง ซื้อของเข้ามาให้ครับ ในหนังสือบอกว่าคุณต้องกินเยอะๆ ผมได้นิทานเรื่องใหม่มาให้ลูกด้วยนะครับ ขออนุญาตอยู่เล่าให้ลูกฟังได้มั้ยครับ?"

 

มาร์คถามกล้าๆกลัวๆ ใช่อยู่ที่แบมแบมเปิดโอกาสให้แต่ไม่มากนัก น้อยครั้งที่จะได้อยู่คุยกับแบมแบมนานๆ ถ้าลูกไม่ดิ้นมาร์คก็คงไม่ได้คุยกับลูกเลย

 

"อืม จิ๋วคงเบื่อเสียงผมเหมือนกัน"

 

ฉายาคู่หูปีศาจไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วยแต่มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ จิ๋วในท้องดูชอบปีศาจตัวพ่อมาก โดยการส่งสัญญาณเป็นพฤติกรรมที่แบมแบมมองว่ามันน่าหมั่นไส้เหลือเกิน ไม่ว่าคนๆนั้นจะพูดอะไรจิ๋วก็ฟังเป็นเด็กดี แต่พอแบมแบมพูดเข้าหน่อยจิ๋วกลับไม่สนใจจะฟังกัน ไม่พอ เหมือนรู้ว่าพ่อโดนแบมแบมพูดประชดทำร้ายจิตใจ จิ๋วในท้องก็ถีบประท้วงจนแบมแบมเจ็บตัว

 

เล่านิทานก็เหมือนกัน ฟังแบมแบมเล่าทุกวันจิ๋วคงเบื่อแล้วมั้ง ไม่ค่อยจะดิ้นตอบเท่าไรเลย บางทีให้ปีศาจตัวพ่อเล่าบ้างคืนนี้คงไม่เป็นไรหรอก

 

"ลูกไม่ได้เบื่อเสียงคุณหรอกครับ"

 

"ไม่ต้องมาแก้ตัวให้กันเลย ผมไม่หลงกลคุณหรอก ถอยหน่อยผมจะดูว่าคุณซื้ออะไรมาบ้าง" คนท้องย่นจมูกใส่ปีศาจตัวพ่อที่ดูทำท่าจะสปอยล์จิ๋วตั้งแต่ไม่ลืมตาเกิด เจ้าปีศาจจิ๋วนี่ก็รู้ความจริงๆ ดิ้นเข้าไป อย่าหยุดดิ้นนะแบมแบมจะตีให้

 

ตีลูกยังไม่ได้ก็ขอทดไว้ก่อนแล้วกัน ตีตัวพ่อไปพลางๆก่อนก็ได้แบมแบมไม่ถือ

 

"ในหนังสือเขาบอกว่าคุณควรทานพวกปลาทะเลให้มากหน่อย ผมไม่รู้ว่าคุณชอบทานอะไร "

 

"ก็เลยเอามาทั้งหมด?"

 

"ครับ"

 

"เฮ้อ.."

 

คำอธิบายจากปีศาจตัวพ่อเรียกลมหายใจหนักๆของคุณแม่ได้เป็นอย่างดี เนื้อปลาทะเลหลายชนิดที่บางอันแบมแบมก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรกับมัน ซื้อมาเยอะขนาดนี้ไม่ยกทะเลมายัดไว้ในตู้เย็นซะเลยล่ะ?

 

"งั้นเอาเป็นสเต็กแซลมอนก็แล้วกัน คุณโอเคมั้ย?"

 

"เอ่อ ผม ผมไม่แน่ใจ" มาร์คไม่กล้ารับปาก เขาดีใจนะที่แบมแบมจะทำอาหารเผื่อเพราะรู้สึกคิดถึงฝีมือแบมแบมมากจริงๆ แต่เขากลัวอาการแพ้ของเขามันจะทำให้แบมแบมเสียใจถ้าเขาอ้วกมันออกมา

 

"ก็ลองดูก่อน ใจคอคุณจะกินแต่ผักจนลูกคลอดเลยหรือไง"

 

"ก็ถ้าต้องเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมก็โอเค"

 

"ไปไกลๆผมเถอะ" กลอกตามองบนอย่างจนใจ ก่อนจะจัดการวัตถุดิบตรงหน้าจนแล้วเสร็จ

 

 

สเต็กแซลม่อนหน้าตาน่ารับประทาน ถูกจัดเสิร์ฟ กลิ่นหอมอบอวลลอยเข้าจมูก ไร้อาการผะอืดผะอม มาร์คก็เริ่มใจชื้น มีดหั่นอันเล็กตักเนื้อปลาเขาปาก รับรสชาติคุ้นเคยที่ปลายลิ้น จนกลืนมันลงคอแล้วยังรู้สึกปกติ มาร์คก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

 

"เป็นอะไร กินไม่ได้เหรอ คายออกมาเร็วคุณ" เห็นกินทั้งน้ำตาแบมแบมก็นึกห่วง แต่มาร์คส่ายหน้าบอกว่าไม่เป็นไรแบมแบมยิ่งงงไปมากกว่าเดิม

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมโอเค มัน มันอร่อยมากเลย"

 

"ผมก็นึกว่าคุณไม่โอเคซะอีก " คุณผอมเกินไปแล้ว แบมแบมอยากจะพูดออกไปทั้งหมด แต่ก็เก็บทุกคำลงคอ ตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารในจานตัวเองต่อไป ไม่ได้สนใจสายตาของคนตรงข้ามเลยสักนิด

 

"ขอบคุณนะครับ" เสียงทุ้มเอ่ยปากบอก แบมแบมเพียงแต่เงยหน้ามาสบตานิ่งๆก่อนจะพยักหน้าเบาๆไม่พูดอะไร แต่แค่นั้นมันก็มากเพียงพอแล้วล่ะสำรับคนทำผิดอย่างมาร์ค ต้วน

 

ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ เพราะแค่การกระทำนี้ แค่แบมแบมทำว่ายังห่วงกันอยู่ มันก็มากมายแล้วสำหรับมาร์ค

 

 

 

หลังจากจบมื้ออาหาร หน้าที่ล้างจานถูกรับไปโดยการขันอาสาของพ่อบ้านปีศาจ แรกๆแบมแบมก็นึกกังวลเพราะท่าทางงกเงิ่นๆเก้ๆกังๆของเขา พาลจะทำจานหลุดมือแตกอยู่หลายรอบ แต่เห็นความพยายามตั้งใจจะทำ แบมแบมก็ปล่อยให้มาร์คทำไป ส่วนตัวเองก็ถอยฉากไปจัดการธุระส่วนตัว ดูจากอากาศที่อบอ้าว คิดว่าคืนนี้ฝนคงตกแน่ๆ

 

จานใบสุดท้ายถูกทำความสะอาดและเช็ดอย่างทนุถนอม กว่าจะเสร็จมาร์คก็แอบปาดเหงื่อตัวเองเบาๆเพราะเกร็งแขนจนปวดไปหมด ล้างจานครั้งแรกในชีวิตเป็นไปด้วยดี อันที่จริงแบมแบมไม่ได้สั่งแต่มาร์คอยากทำให้ ด้วยไม่อยากให้คนรักหอบท้องป่องๆมายืนนานๆ เจ้าจิ๋วในท้องดูท่าจะไม่จิ๋วแล้วมั้ง เพราะท้องแบมแบมใหญ่ขี้นเรื่อยๆทุกวันราวกับสูบลม แต่ถึงท้องใหญ่ยังไง ตัวก็ยังเท่าเดิม สงสัยเจ้าปีศาจน้อยแย่งแม่กินหมดแน่

 

คิดไปคิดมามาร์คก็ได้แต่ยิ้มกับตัวเองราวกับคนบ้า แบมแบมจะไปหาหมออีกเมื่อไหร่นะ มาร์คอยากไปด้วยจัง สองขายาวก้าวออกจากครัว ได้ยินเสียงน้ำไหลออกมาจากห้องน้ำก็พอรับรู้ได้ว่าแบมแบมคงกำลังอาบน้ำอยู่ มาร์คจึงเดินวนอยู่แถวนั้นเผื่อแบมแบมร้องขอความช่วยเหลือ และอีกอย่างเขาอยากสำรวจบ้านนี้มากขึ้นสักหน่อย

 

บ้านเดี่ยวชั้นเดียวขนาด 2 ห้องนอน 1 ห้องน้ำหลังนี้ไม่ได้มีพื้นที่ใช้สอยมากนัก แต่ก็เป็นสัดเป็นส่วนชัดเจนเหมาะสำหรับครอบครัวขนาดเล็ก ดูเหมือนมันถูกสร้างขึ้นมาอย่างดีเลยทีเดียว และดูเหมือนมันถูกออกแบบมาให้เหมาะสำหรับการเลี้ยงเด็กเสียด้วย โถงบ้านกว้างพอมีพื้นที่ให้เจ้าจิ๋วคลานเล่น สวนหน้าบ้านกว้างพอให้เจ้าตัวเล็กปั่นจักรยานได้เลยด้วยซ้ำ องค์ประกอบทุกอย่างจัดเรียงอย่างดีให้เปิดโล่งกว้างขวางแต่มีรั้วรอบขอบชิดแน่นหนาปลอดภัย

 

แบมแบมได้บ้านนี้มายังไงนะ มาร์คอยากจะรู้

 

"คุณจะเข้าห้องน้ำมั้ย" แบมแบมร้องถาม เพราะทันทีที่เปิดประตูเข้ามาก็เห็นแผ่นหลังของพ่อปีศาจหยุดรอที่หน้าห้องน้ำแล้ว

 

"ไม่ครับ มาครับผมช่วย"

 

"ไม่เป็นไร ผมเดินไปเองได้" คุณแม่ท้องป่องรีบปฏิเสธเพราะตัวเองอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำที่ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่นัก

"ผมกลัวคุณลื่น ผมเป็นห่วง"

มาร์คว่าอย่างนั้นแบมแบมก็ได้แต่จำใจพยักหน้าจำยอม คุณพ่อปีศาจพยุงคนท้องส่งจนถึงเตียง ส่งเสร็จมาร์คก็ถอยออกหลบฉากให้แบมแบมได้ทำธุระส่วนตัวแม้จะอยากอยู่ช่วยแค่ไหนก็ตาม แต่แววตาไม่ไว้วางใจของแบมแบมทำให้เขาต้องล่าถอย

 

ระหว่างที่คุณพ่อปีศาจรอให้แบมแบมแต่งตัว พื้นหน้าห้องน้ำที่เปียกชื้นก็ถูกคุณพ่อคนเก่งเช็ดจนแห้งสนิท ไม่พอยังลามไปยังพื้นในห้องน้ำด้วย มาร์คกลัวว่าหากแบมแบมตื่นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก จะพลาดลื่นล้มได้ จริงๆมาร์คอยากรื้อกระเบื้องปูใหม่เป็นแผ่นยางกันลื่นให้หมดเลยด้วยซ้ำ แต่เกรงว่าแบมแบมจะว่าเอาเลยต้องพักไว้ก่อน

 

จากคนที่เคยทำอะไรตามใจตัวเอง กลายเป็นคนที่จะทำอะไรต้องรอขอรอคำอนุญาตจากแบมแบมทุกครั้ง มาร์คก็ค่อนข้างเหลือเชื่อกับตัวเองเหมือนกันนะ

 

"คุณมาร์ค ยังอยู่หรือเปล่า เข้ามาได้แล้ว" เสียงเรียกของคุณแม่เจ้าจิ๋วเรียก มาร์คแทบจะทิ้งผ้าเช็ดพื้นในมือเข้าไปหาเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องเก็บข้าวของในมือให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วค่อยหอบถุงของที่ซื้อมาเข้าไป

 

แบมแบมที่อยู่ในชุดพร้อมนอน นั่งพิงพนักหัวเตียงเฝ้ามองดูทุกการก้าวย่างของพ่อปีศาจด้วยความรู้สึกหลากหลาย ท่าทางขัดๆเขินของมาร์คแบมแบมไม่เคยเจอมันมาก่อนก็อดแปลกตาไม่ได้ จนเขามาหยุดอยู่ข้างเตียงนั่นแหละแบมแบมถึงได้เลิกสนใจใบหน้าหล่อเหลาที่มีแต่แววตาของความขัดเขินนั่น

 

โอเคจิ่ว ไม่มองแล้ว มัมไม่มองพ่อจิ๋วแล้ว ดิ้นเบาๆหน่อยลูก

 

"จิ๋ว วันนี้มีคนจะเล่านิทานให้จิ๋วฟังนะลูก เป็นเด็กดีนะ" แบมแบมลูบท้องปลอบประโลมเจ้าตัวยุ่งในท้องที่ถีบผนัท้องเขาจนรู้สึกเจ็บนิดๆ อะไรจะดีใจขนาดนนั้นฮะจิ๋ว

 

"ว่าไงครับลูก ตื่นเต้นเหรอครับ วันนี้ดาด๊าจะมาเล่านิทานให้หนูฟังนะ" เสียงทุ้มเข้มถูกดัดปรับอย่างอ่อนโยนเพื่อใช้คุยกับเจ้าตัวน้อยในท้อง สัมผัสแผ่วเบาลากไล้ไปทั่วหน้าท้องนูน ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าที่หัวใจทั้งสองดวงของทั้งแม่และเด็กในท้อง จนอดยิ้มออกมาจางๆไม่ได้

 

"ดาด๊า?"

 

"ก็...เด็กๆเขาเรียกคำยากๆไม่ได้นี่ครับ ดาด๊าเรียกง่ายกว่า แล้วอีกอย่าง...ผมอยากให้ลูกเรียกผมได้เร็วๆ"

 

มาร์ครู้ว่าลูกไม่ได้พูดได้เร็วๆนี้ แต่เขาอยากจะทำให้ลูกชินตั้งแต่อยู่ในท้อง ในหนังสือเขาบอกว่าลูกจะเริ่มจดจำเสียงได้แล้ว เขาอยากให้ลูกจำเสียงเขาได้ จำได้ว่านี่คือดาด๊า และเรียกมาร์คได้ง่ายๆเร็วๆ

 

คงจะดีถ้าคำแรกที่ลูกเรียกคือดาด๊า แต่ถ้าเป็นคำที่สองก็ไม่เป็นไร หากคำแรกที่เจ้าตัวน้อยจะเอ่ยออกมาคือคำว่า มัมหรือแบมแบม

 

มาร์คยอมเป็นที่สองของลูกได้ ถ้าแบมแบมเป็นที่หนึ่ง

 

"มะ..ไม่ดีเหรอครับ"

เอ่ยถามอย่างเขินอายที่แบมแบมเอาแต่มองหน้านิ่งๆไม่พูดอะไรออกมา ยอมรับว่าคำว่าดาด๊านี่ออกมาอย่างถี่ถ้วนเท่าที่ผู้ชายหยาบๆคนนึงจะทำได้แล้ว มันอาจจะไม่น่ารัก แบมแบมอาจจะไม่พอใจ ถ้าอย่างนั้นมาร์คก็จะเปลี่ยนมันให้แบมแบมก็ได้ แบมแบมอยากให้ลูกเรียกมาร์คว่าอะไรก็ได้ แต่ทุกความหมายของมันขอให้แปลว่าพ่อหรือคนที่รักแบมแบมกับลูกมากที่สุด

 

ขอแค่นี้จริงๆ

 

"เล่าเถอะครับดาด๊า" แบมแบมเอ่ยออกไปอย่างนั้น ให้มาร์คเริ่มเล่านิทานเสียที จะได้จบวันนีเร็วๆ เพราะตัวเขารู้สึกว่าเริ่มจะสูญเสียความตั้งใจที่เคยตั้งไว้เข้าไปทุกทีๆแล้ว

 

เสียงทุ้มถูกดัดจนนุ่มเอื้อนเอ่ยบอกเล่าเรื่องราวในนิทานด้วยความตั้งใจ สองมือหนาสากสวมตุ๊กตาหุ่นผ้าจำลองตัวละครในนิทาน ไต่แตะสัมผัสกับหน้าท้องนูนราวกับหยอกเย้าให้เจ้าจิ๋วมีส่วนร่วมในนิทานเรื่องนี้ให้มากที่สุด ประกายในแววตาที่เคยชินคือความแข็งกร้าวบางครั้งก็ลุ่มหลงเจ้าเล่ห์ปั่นประสาทให้คนที่จ้องมองดำดิ่งตกลงไปในห้วงเหวของความลุ่มหลง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนขณะที่จ้องมองท้องนูน มันเปี่ยมไปด้วยความรักจนคนมองสัมผัสได้ถึงความรักนั้น

 

แต่ประเด็นที่ต้องคิดทบทวน คือความรักที่เห็นมันมาจากตัวตนจริงๆของมาร์คจริงๆใช่มั้ย? มีเพียงแค่หนึ่งหัวใจก็รับมือกับความรู้สึกนี้จนแทบไม่ไหว แต่ครั้งนี้แบมแบมแบกไว้ซึ่งหัวใจสองดวงคือของทั้งตัวเองและเจ้าจิ๋ว แบมแบมรู้สึกเท่าไหร่ เจ้าจิ๋วรู้สึกเท่ากัน ก้อนตะกอนความรักที่เคยคิดจะแช่แข็งเหมือนถูกกวนด้วยเครื่องปั่น หมุนวนในหัวใจจนเริ่มลังเลว่าตัวเองจะทำอย่างที่ตั้งใจไว้ได้หรือไม่

 

ความตั้งใจที่ว่าจะวางให้ปีศาจคนนี้เป็นพ่อของลูก เหตุใดมันถึงดูยากมากขึ้นไปทุกทีๆนะ ควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

 

จะเอายังไงกันแน่นะหัวใจ จะเอายังไงกันแน่นะ...

 

"และแล้วทุกตัวก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข...ฝันดีครับลูก"

ตอนจบของนิทานถูกกล่าวขึ้น พร้อมจูบเบาๆจากริมฝีปากหยักที่ประทันแนบท้องนูน ยามใบหน้าหล่อเหลาช้อนตาขึ้นมามองแบมแบมมองเห็นสายตาอ้อนวอนอยู่ในนั้น ได้แต่ผินหน้าหนีความรู้สึกบ้าบอนี่ อยากจะไล่คนตรงหน้าให้พ้นๆไปแต่หยดน้ำที่เกาะรอบหน้าต่าง พร้อมไอน้ำที่ขึ้นฝ้าก็ทำให้แบมแบมล้มเลิกความคิด

 

"ดึกแล้ว ผมออกไปดีกว่าคุณกับลูกจะได้พัก"

 

มาร์คพูดทั้งๆที่อยากอยู่ด้วยใจแทบขาด แต่เขาสัมผัสได้ถึงความอึดอัดที่แบมแบมมี นั่นเลยไม่ทำให้เขามีแรงต้านอยู่ต่อ เพราะเเค่สำหรับทุกอย่างในวันนี้มันก็มากพอเกินกว่าที่มาร์คควรจะได้แล้ว มาร์คเป็นคนโลภ เขากลัวว่าจะอยากได้มากขึ้นกว่าเดิมและนั่นมันต้องสร้างความอึดอัดให้แบมแบมแน่ แบมแบมเปิดเรื่องลูก แต่เรื่องของแบมแบมปิดไว้แน่นหนาราวกับประตูป้อมปราการที่ขวางกั้นข้าศึก

 

มาร์คเข้าใจ พยายามที่จะเข้าใจ ขนาดที่เขาเป็นคนกระทำ กว่าเขาจะทำใจยอมรับตัวเองได้ก็แทบฆ่าตัวเองหลายหน ความผิดที่เขาทำมันเกินกว่าจะทำใจมองข้ามและรับมันได้ และยิ่งกับคนที่โดนกระทำอย่างแบมแบม มันแทบเป็นไปไม่ได้เลย

 

แต่มาร์คก็อ้อนวอนขอถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อยู่ทุกวัน ว่าได้โปรดให้มันเป็นไปได้ที เพราะเขาอยากกลับไปอยู่ในจุดนั้นเหลือเกิน จุดที่แบมแบมรักเขามากกว่าใครและอะไรทั้งหมด

 

"ฝนตกหนัก จะกลับยังไง กว่าจะถึงปากซอยที่รถผ่าน"

 

"งั้นผมคงต้องรบกวนยืมร่มสักคันแล้วล่ะ" มาร์คพูดข้อเสนอ เขามีที่พักคือโรงแรมในตัวเมืองไม่ไกลจากนี่เท่าไรนัก แต่การเดินทางก็ค่อนข้างมีข้อจำกัดเพราะรถส่วนตัวที่เขาสั่งคนสนิทไปยังมาไม่ถึง แต่เห็นทีมาร์คต้องจำใจลดมาตรฐานเปลี่ยนมาใช้รถในประเทศทั่วไปมาแก้ขัดก่อน แต่นั่นก็เป็นปัญหาอีกนั่นแหละเพราะกว่าจะได้รถมาก็เสียเวลาสั่งจองอยู่เหมือนกัน

 

การรอคอยนี่น่ารำคาญเหมือนกันนะ

 

"คุณนอนนี่ได้นะ มีฟูกและผ้าห่มสำรองอยู่ในตู้ เชิญห้องรับแขกได้เลย"

โอเคมีมาร์คอยู่ใกล้มันอึดอัด แต่แบมแบมไม่ใจร้ายถึงขนาดไล่พ่อของลูกออกไปฝ่าฝนที่ฝนตกหนักขนาดนี้หรอกนะ

 

"ขอบคุณครับ แต่ผมว่า..."

 

"พรุ่งนี้มีตรวจจิ๋วแต่เช้า"

 

"งั้นผมคงต้องขอรบกวนสักคืน" รับคำอย่างลิงโลดกระวีกระหวาดไปขนหมอนผ้าห่มในตู้มากอดแนบอก วิ่งปรู๊ดออกจากห้องด้วยกลัวแบมแบมมเปลี่ยนใจ เจอลูก มาร์คจะได้เจอลูก จะเจอลูกแล้ว!

 

แบมแบมทอดมองผู้บริหารที่เสสียอากรด้วยความรู้สึกระอา สาบานได้มั้ยว่านี่พ่อของเจ้าจิ่วในท้อง

 

"เฮ้อ ดาด๊าเราติงต๊องจริงๆเลยจิ๋ว ฝันดีครับ" บอกเจ้าตัวน้อยอีกครั้งก่อนจะล้มลงนอนหลับฝัน

 

นับว่าเป็นคืนที่รู้สึกหลับสนิทอีกคืนนึงเลยสำหรับแบมแบม แต่สำหรับคนที่นอนยิ้มกอดหมอนอยู่โซฟาข้างนอก คืนนี้คงเป็นคืนที่ดีที่สุดอีกคืนในชีวิตมาร์คเลย

 

 

 

 

แผนกสูติในโรงพยาบาลเอกชนของจังหวัดเป็นสิ่งที่แปลกใหม่มากสำหรับคนอย่างมาร์ค เขาไม่เคยที่จะเชียดกรายเข้าใกล้แผนกนี้เลยตั้งแต่เกิดมา แต่ในวันนี้กลับกลายเป็นเขาที่นั่งรอคิวร่วมกับครอบครัวอีกมากมายที่มาพร้อมคนท้องนูนเหมือนกับแบมแบม บางทีโรงพยาบาลมันก็ไม่ได้แย่ไปซะทั้งหมดหรอกนะ

 

มาร์คนั่งมองคนอื่นๆไปพลางๆขณะกดความตื่นเต้นของตัวเองให้ลึกสุดใจ แม้เราจะมาแต่เช้าแล้วก็ต้องรอคิวกับคนอื่นๆเช่นกัน นั่นทำให้มาร์คทั้งหงุดหงิดทั้งตื่นเต้น อยากจะจับย้ายโรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำแต่ทำไม่ได้นี่สิ ถ้าเป็นที่นิวยอร์กนะ ไม่มีหรอกที่ต้องมารอแบบนี้ อันที่จริงอยู่นี่ก็พอทำได้นะ แต่ดูจากนิัยของแบมแบมแล้ว มาร์คว่าอย่าเพิ่งสร้างคดีใหม่เลยดีกว่า

 

"คุณกันพิมุกต์ค่ะ" เสียงพยาบาลเรียกชื่อภาษาไทยที่จำได้ว่าเป็นของแบมแบม มาร์ครีบดีดตัวขึ้นโดยอัตโนมัติประคับประคองคุณแม่ท้องป่องเข้าห้องตรวจ

 

"สวัสดีครับคุณแม่ วันนี้คุณพ่อไม่มาด้วยเหรอครับ"

คุณพ่อที่ว่าคงไม่พ้นคิมยูคยอมที่มักมาพร้อมกับแบมแบมจนใครเข้าใจผิด อีกทั้งชื่อบนสมุดฝากครรภ์ยังเป็นคิมยูคยอมด้วย คุณหมอจะถามอย่างนั้นคงไม่แปลกอะไร แบมแบมยิ้มบางๆนึกขอบคุณเหลือเกินที่มาร์คฟังภาษาไทยไม่ออก ไม่อย่างนั้นองค์ได้ลงแน่

 

มาร์คใจร้อนแค่ไหนแบมแบมจำได้ และโมโหร้ายแค่ไหนแบมแบมก็พอจะรู้ ถึงแม้ตอนนี้มาร์คจะอ่อนลงมากแล้วแต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่ามาร์คจะไม่ฟิวล์ขาด

 

"อ่า คุณพ่อคนนั้นเขาไม่ว่างครับ ตอนนี้เป็นคุณพ่อคนนี้แทน"

 

"ครับ?"

 

"คนนั้นน้องชายครับ เป็นพ่อทูนหัว แต่คนนี้พ่อจริงๆ" คำอธิบายของคนไข้แม้หมอจะงงอยู่แต่ก็ไม่อยากเสียมารยาทไปมากกว่านี้ รีบดึงสติมาแล้วทำหน้าที่ตัวเองเช่นเดิม

 

"เอ่อ งั้นหมอว่าเรามาดูน้องดีกว่านะครับ เชิญคุณแม่เลยครับ" คุณหมอเอ่ยปาก ก่อนจะลุกขึ้นมาช่วยพยุงพร้อมพยาบาลดังเช่นทุกที แต่สายตาเขียวๆของคนที่มาด้วยนั่นทำให้หมอต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ

 

สายตาคุณพ่อคนนี้น่ากลัวมาก แผ่พลังงานบางอย่างออกมาจนหมอไม่กล้าเข้าใกล้เลย

 

มาร์คพยุงแบมแบมขึ้นเตียงตรวจจนแล้วเสร็จ แต่ก็ไม่ได้ไปไหนไกล ปักหลักนั่งเก้าอี้ข้างๆที่เตรียมไว้ให้คุณพ่อได้นั่ง เสื้อเชิร์ตเนื้อนิ่มตัวโคร่งถูกเลิกขึ้น เจลเย็นๆถูกทาลงบนหน้าท้อง มือสากของคนนั่งข้างๆสั่นจนแบมแบมต้องจับไว้ เมื่อจอภาพสีขมุกขมัวเริ่มปรากฏรูปร่างของเด็กน้อยในครรภ์

"คุณหมอครับ ช่วยอธิบายเป็นภาษาอังกฤษได้มั้ยครับ เขาฟังภาษาไทยไม่ออก" แบมแบมร้องบอกหมอก่อนที่คุณหมอจะเริ่มอธิบาย คุณหมอพยักหน้ารับคำรับรู้ ก่อนจะค่อยเอื้อนเอ่ยอธิบายให้คุณพ่อชาวต่างชาติได้ฟังช้าๆชัดๆ

 

"อายุครรภ์ประมาณ 22 สัปดาห์ครับ น้องจะเริ่มมีการพํฒนาและใช้กล้ามเนื้อส่วนต่างๆ คุณแม่จะสังเกตได้จากที่น้องดิ้นนะครับ น้องเริ่มสร้างปอดและอวัยวะภายในส่วนต่างๆจะเริ่มเป็นรูปร่างชัดเจนขึ้น ในช่วงนี้เส้นประสาทของน้องจะเริ่มทำงานมากขึ้น หมอขอแนะนำให้คุณพ่อคุณแม่ใช้เสียงพูดคุยกับน้องบ่อยๆนะครับ เขาจะเริ่มจดจำได้แล้ว น้ำหนักของคุณแม่ตรงตามเกณฑ์นะครับ อัตราคลื่นหัวใจของน้องปกติ โดยรวมน้องและคุณแม่ปกติแข็งแรงดีครับ"

 

แพทย์หนุ่มอธิบายไปพร้อมๆฉายภาพส่วนต่างๆที่กล่าวมา เสียงตึกตักดังเบาๆจากเครื่อง เรียกหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันให้มาร์คได้มากมายนัก ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าเมื่อได้ยินได้เห็นกับตัวแบบนี้ จะทำให้รู้สึกดีใจจนร้องไห้ออกมาได้ จากคนเข้มแข็งกลายเป็นคนอ่อนไหวไม่อาจกักกั้นหยาดน้ำตาได้ยามที่ได้ยินได้เห็นตัวลูกรัก

 

"แล้วต้องระวังอะไรเพิ่มหรือเปล่าครับ ต้องดูแลมากขึ้นมั้ย" มาร์คถามตะกุกตะกัก

 

"ในช่วงนี้หมอขอแนะนำให้คุณแม่ดูแลตัวเองให้เพิ่มมากขึ้นนะครับ เพราะหน้าท้องเริ่มขยายใหญ่ ควรระวังในการลุกนั่งหรือเดิน คุณแม่อาจมีอาการปวดหลังหรือเท้าบวม นั่นถือเป็นอาการปกติครับ หมอแนะนำให้ดื่มน้ำให้มากและออกกำลังกายเคลื่อนไหวน้อยๆสม่ำเสมอ แต่ถ้าหากเท้ามีอาการบวมมากต้องรีบมาหาหมอนะครับ เพราะนั่นอาจเป็นสาเหตุของครรภ์เป็นพิษได้ ไม่ต้องกังวลนะครับ หมอแค่พูดเผื่อไว้"

 

เห็นสีหน้ากังวลฉายชัดบนใบหน้าของทั้งพ่อและแม่ คุณหมอก็ต้องรีบบอกออกมาก่อนอย่างรวดเร็วด้วยกลัวว่าจะทำให้ทั้งสองกังวลจนส่งผลถึงเจ้าตัวน้อยในท้อง

 

"แล้ว เราสามารถรู้เพศเขาได้เลยมั้ยครับ" มาร์คถามกระตือรือร้น อยากรู้จะแย่แล้วว่าลูกเป็นยังไง

 

"ตอนนี้น้องหลับอยู่และหุบขาไว้แน่นมากครับ แต่เราสามารถทำได้ เดี๋ยวหมอจะเปลี่ยนไปใช้ระบบ 4 มิติเพื่อส่องเพศน้องให้นะครับ"

 

"ไม่ครับหมอ ผมว่ายังดีกว่า" แบมแบมรีบเบรก เรียกคิ้วกระบี่คมของมาร์คมาผูเป็นโบว์ได้เสร็จสรรพ

 

"ทำไมล่ะแบม"

 

"ผมอยากเก็บไว้ลุ้นตอนลูกคลอดมากกว่า"

 

"อันนั้นก็สามารถทำได้นะครับ ไปลุ้นกันหน้าห้องคลอดเลย แต่หมอแนะนำให้ส่องเพศนะครับ จะได้เตรียมตัวรับน้องถูก"

แพทย์หนุ่มแนะนำมาร์ครีบพยักหน้าเห็นด้วยหงึกหงัก เขาจะได้ต่อสายบอกสถาปนิกถูกว่าห้องลูกของเขาจะเป็นแบบไหน จะเป็นห้องแสนสวยของเจ้าหญิงหรือห้องสุดเท่เต็มไปด้วยซุปเปอร์ฮีโร่กัน มาร์คตื่นเต้นอยากแต่งห้องเองจะแย่

 

"เอาไว้จะคิดดูอีกทีนะครับ แต่ตอนนี้อยากเก็บไว้ก่อน" แบมแบมบอกปัด คุณหมอก็ยอมรับแต่โดยดี มีแต่ดาด๊าเจ้าจิ๋วนี่แหละที่น่านิ่วคิ้วขมวด

 

มาร์คยังทำหน้าไม่สบอารมณ์เช่นเดิม แม้จะรอรับยาแต่คนข้างๆก็ยังคงหน้าตาความไม่พอใจไว้ แต่แบมแบมก็ไม่ปริปากพูดง้อก่อน แบมแบมรู้ว่ามาร์คอยากรู้ แต่แบมแบมอยากลุ้นเพื่อให้แน่ใจอะไรบางอย่างมากกว่า

 

"ทำไมคุณถึงไม่ยอมดูเพศลูก" เป็นมาร์คที่ทนความอึดอัดไม่ไหว รีบเอ่ยถามแต่ก็พยายามกักเก็บความไม่พอใจไว้ให้มากที่สุด มาร์คไม่อยากกลายร่างใส่แบมแบมกับลูก มาร์คต้องใจเย็นให้มากกว่านี้

 

"แล้วทำไมคุณถึงอยากรู้เพศลูกขนาดนั้นครับ"

 

"ผมแค่จะได้เตรียมรับมือถูก ไหนจะพวกของใช้อีก เราต้องเตรียมกันตั้งแต่เนิ่นๆนะแบม" หากลูกเป็นผู้ชาย ของใช้ก็ควรจะเป็นของเด็กผู้ชาย หรือถ้าเป็นเด็กผู้หญิงคอลเลคชั่นเจ้าหญิงก็ต้องมากองให้ลูกใช้ได้แล้ว จะยื้อเวลารอกระชั้นชิดทำไม

 

มาร์คชอบการที่เรามีแผนรับมือ ไม่ใช่ด้นสดรับมือหน้างาน จะให้ลูกพ้นท้องออกมาแล้วค่อยหาซื้อใช้ได้ยังไง นี่ลูกมาร์ค ต้วน เลยนะ!

 

"ถ้าลูกเป็นผู้หญิง คุณจะรักเขาน้อยลงเหรอ หรือถ้าเขาเป็นเด็กผู้ชาย คุณจะไม่รักเขาเหรอ?"

 

"ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย จะเป็นแบบไหนผมก็รักเขา"

 

"ถ้าคำตอบเป็นแบบนั้น แล้วคุณจะหงุดหงิดทำไม ส่วนของใช้เราก็เลือกโทนสีกลางๆที่ใช้ได้ทุกเพศจะดีกว่า เขายังเด็ก เขาไม่รู้หรอกว่าเพศคืออะไร สีที่ถูกที่ควรคืออะไร มีแต่ผู้ใหญ่ต่างหากที่ยัดเยียดและกำกับใส่สีให้เขาเป็น ให้เวลาเขาได้เติบโต ได้เลือกสีของเขาเองจะดีกว่า หรือคุณจะกำกับว่าเขาต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ คุณจะทำแบบนั้นกับลูกจริงๆน่ะเหรอ?"

 

แบมแบมรู้ว่าผู้ชายอย่างมาร์คมันต้องเต็มไปด้วยแผนการมากมายเพื่อความสมบูรณ์แบบแน่ แต่ความสมบูรณ์แบบของมาร์คเก็บไว้ใช้กับเรื่องงานก็พอ เรื่องลูกอย่ายุ่งเลยจะดีกว่า ไม่ว่าจะทฤษฏีเลิศเลอหรือแผนสมบูรณ์แบบแค่ไหน มันก็ใช้เลี้ยงลูกไม่ได้ และแบมแบมก็ไม่ยอมให้มาร์คมากะเกณฑ์บงการชีวิตลูกตั้งแต่เกิดแน่

 

แบมแบมอยากให้ลูกได้เติบโต ได้เลือกสิ่งที่เขาชอบด้วยตัวเขาเอง แม้แค่เรื่องสีชุด เขาก็อยากให้ลูกได้เลือก

 

แม้มันไม่สมบูรณ์แบบ แม้มันจะเว้าแหว่ง แต่นั่นคือสิ่งที่สวยงามที่สุด เพราะมันคือสิ่งที่ลูกเลือกด้วยมือของตัวเอง

 

"เปล่า แต่ถ้าคุณว่ามาขนาดนั้น ผมคงต้องยอมรับ" อันที่จริงสิ่งที่แบมแบมพูดมันก็ถูก มาร์คตื่นเต้นกับลูกมากเกินไป อยากเลี้ยงให้ลูกเป็นแบบที่มาร์คฝัน หากเป็นผู้หญิงลูกเขาต้องเรียบร้อยดุจเป็นเจ้าหญิง หรือหากเป็นเด็กผู้ชายเขาต้องเป็นผู้ชายที่เข้มแข็งดูแลปกป้องมัมของแกได้ แต่มาร์คคงลืมคิดไปว่าลูกต้องมีชีวิตของเขาเอง

 

มาร์ควางแผนไม่ได้ทุกเรื่อง กำหนดไม่ได้ทุกอย่าง เขาผ่านมาและได้เรียนรู้แล้ว

 

คงต้องไปปล่อยให้ลูกเป็นไปอย่างที่อยากเป็นและมีมาร์คคอยซัพพอร์ตทุกอย่างอยู่ข้างๆแทน

 

 

 

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

 

*ยังไม่ตรวจคำผิดค่ะ เขียนๆลบๆอยู่หลายรอบเพราะสภาพจิตใจไม่ค่อยคงที่ อารมณ์ไม่ค่อยเสถียรจริงๆค่ะ เจอแต่เรื่องหนักๆ ขอบคุณคอมเม้นต์ที่เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ รักทุกคนค่ะ

 

1 เม้นต์ = 1 ล้านกำลังใจ

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 983 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,801 ความคิดเห็น

  1. #3686 napalm (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 21:46
    ❤️❤️❤️❤️❤️ ดาด๊า
    #3,686
    0
  2. #3592 grunumthip (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 10:38
    💓💓💓💓💓💓
    #3,592
    0
  3. #3321 ของขวัญ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 06:31

    ขอบคุณนะคะที่ทำให้เห็นพัฒนาการของทั้งแบมและมาร์ค เห็นความพยายามของทั้งคู่ คนอ่านอย่างเราก็คอยเอาใจช่วย

    #3,321
    0
  4. #3299 รรร (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 13:17

    Wowwมันดีต่อใจ

    #3,299
    0
  5. #3232 StandbyBam (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 06:45
    กว่าจะเป็นคนดีแบบนี้ได้นะพ่อ เจ้าจิ๋วยายฝากใช้งานพ่อหนูหนักๆเลยนะ
    ห้ามเข้าข้างพ่อเด็ดขาด ช่วยมัมด้วย
    #3,232
    0
  6. #3230 airadaaa (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:55
    คิดถึงดาด๊ากะมัมกะเจ้าตัวจิ๋วแล้ว
    #3,230
    0
  7. #3229 cream_24 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 10:46
    ดาด๊า ฮือออ น่ารัก
    #3,229
    0
  8. #3228 ploylaksi (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 22:46
    ได้เจอกันแล้ว ฮือ ตอนเล่านิทานน่ารักมาก
    #3,228
    0
  9. #3227 Souk2233 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 13:58
    ตามหาเจ้ค่ะอับนะค่ะรอค่ะ
    #3,227
    0
  10. #3226 มาริกา สาอ่อน (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 20:30

    แต่งสนุกมาก

    #3,226
    0
  11. #3225 yuuichigo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 16:39
    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #3,225
    0
  12. #3224 Taengkwa_is_a_Cucumber (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 02:54

    สู้ๆน้าาาาาา
    #3,224
    0
  13. #3223 Jamsai_MB (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 22:36
    สู้ๆ ค่ะไรท์
    #3,223
    0
  14. #3222 too love (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 11:22
    ชอบความคิดแบม
    #3,222
    0
  15. #3221 XCIIIXCVII9397 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 02:12
    ดาด๊าตอนนี้นน่ารักเรยน้าเนี่ย
    #3,221
    0
  16. #3216 นานะ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 12:18

    น่ารักกก จริงอย่างที่น้องแบมว่าต้องปล่อยให้เด็กๆเลือกในสิ่งที่ตนชอบ คุณพ่อมือใหม่ก็จะได้เรียนรู้หลายๆอย่างจากคุณมัม

    #3,216
    0
  17. #3215 pkbb_bambam (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 05:10

    หือ ชอบมากๆเลยค่ะ
    #3,215
    0
  18. #3214 misssyouuu (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:31
    ไรท์สู้ๆๆๆๆ มาอัพไวๆๆๆน้าาา คือแบบลุ้นมาก ที่จริงเกลียดดาด๊ามากเลย แต่ตอนนี้สงสารแล้วงะะ
    #3,214
    0
  19. #3213 arrayakhing (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 23:02
    ไรท์สู้ๆน้า
    #3,213
    0
  20. #3212 RabbiitK (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 23:23
    น่ารักมากกกกก ดาด๊าสู้นะ
    #3,212
    0
  21. #3211 KuenNun (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 18:48
    ดาด๊า น่ารักจังเลยย
    #3,211
    0
  22. #3210 KanoonPanpanich (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 16:06
    ลืมดาด๊าคนใจร้ายไปสนิทเลย มีแต่คนน่ารักกกก
    #3,210
    0
  23. #3209 WTWT (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 10:10
    คุณดาด๊าน่ารักขึ้นมากเลย
    #3,209
    0
  24. #3208 realMTBB (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 02:00
    แบมใส่ใจมาร์คมาก ฮือออคุณดาด๊าสู้ๆนะ
    #3,208
    0
  25. #3207 FangTanarak (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:02
    ดาด๊ามาร์ค เป็นน่ารัก
    #3,207
    0