Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 38 : Mr.M 37

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 894 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

 

เจ้าจิ๋วในท้องยังทำหน้าที่ได้ดีไม่ต่างจากนาฬิกาปลุก แรงถีบที่ท้องทำให้แบมแบมที่ตกอยู่ในห้วงนิทราได้ลืมตาตื่น แสงแดดรำไรในช่วงเช้าทำให้รู้สึกสดชื่นได้มากนัก

 

ร่างบางค่อยประคองท้องลุกทำหน้าที่ธุระส่วนตัวดังเช่นทุกวันตามปกติ อันที่จริงแล้ววันนี้เขารู้สึกว่าตัวเองตื่นสายจากทุกๆวันนิดหน่อย นั่นคงเป็นเพราะเรื่องเมื่อวานมันทำให้เขาเสียเวลาขบคิดอยู่นานกว่าจะข่มตานอนหลับได้มันก็เท่านั้น

 

ในใจเขาหวนนึกถึงคนป่วยที่นอนอยู่โรงพยาบาล แต่คิดไปคิดว่าเขาคิดว่าเราไม่มีเรื่องจำเป็นที่จะต้องเจอกันอีก ในเมื่อเขาแน่ใจว่าสิ่งที่เขาควรพูดเพื่อปกป้องตัวเขาเอง เขาได้พูดมันไปหมดแล้ว และก็หวังว่ามาร์คจะเข้าใจ

 

แม้สภาพมาร์คมันจะไม่สู้ดี แม้มันจะทำให้เขาเป็นห่วงมากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้ความรู้สึกบ้าบอมันมาปกคลุมตัวเขาได้อีก เขาได้เรียนรู้แล้วว่าผลของการที่ให้ความรู้สึกนำทางมันเป็นอย่างไร แม้ทำแบบนี้เขาจะลำบากใจ แต่มันก็ดีกว่าการกลับไปเป็นดังเช่นแต่ก่อน

 

หัวใจของเขามันก็มีอยู่แค่นี้ ถ้าต้องกลับไปเจ็บอีกครั้งมันคงไม่ไหว ไหนจะหัวใจของจิ๋วอีก แบมแบมยอมไม่ได้จริงๆ

 

ผู้ชายคนนั้นมีทุกสิ่งทุกอย่าง แค่คนดูแลเขาคงหาไม่ยาก เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองลำบากหรอก

 

แบมแบมคิด...

 

เสื้อตัวใหญ่ถูกหยิบมาสวมคลุมร่างบอบบาง แม้จะเป็นเสื้อตัวใหญ่ที่สุดแล้วแต่แบมแบมเริ่มรู้สึกว่ามันกำลังบีบเจ้าจิ๋วที่อยู่ในท้องค่อนข้างมาก จะว่าอย่างไรดีล่ะ เจ้าจิ๋วกินเก่งจนเสื้อผ้าในตู้เริ่มจะใส่ไม่ได้ เห็นทีแบมแบมต้องซื้อชุดคลุมมาไว้ในตู้แล้วล่ะ

 

 

เจ้าจิ๋วคงจะไม่จิ๋วเเล้ว ต้องเป็นเด็กอ้วนแน่ๆเลย

 

 

ถุงเท้ากันลื่นข้อสั้นคือสิ่งสุดท้ายที่หยิบออกมาใส่เข้าคู่กับกางเกงผ้ายืดสีขาว กระเป๋าผ้าถูกหยิบขึ้นสะพายบนลาดไหล่ เป้าหมายของวันนี้คือการเดินทางไปตลาดสดที่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก เพื่อกักตุนอาหารให้เจ้าจิ๋วในท้อง ใกล้จะก้าวเข้าสู่สัปดาห์ที่ 20 แล้ว เจ้าจิ๋วจำเป็นต้องได้รับอาหารเสริมพัฒนาการให้เหมาะกับช่วงวัย

 

 

เป้าหมายของคนเป็นแม่ แบมแบมไม่ได้คาดหวังจะให้จิ๋วเป็นเด็กฉลาดหรือดีกว่าใคร เขาแค่หวังให้เจ้าจิ๋วสมบูรณ์แข็งแรงและปลอดภัยก็แค่นั้น

 

 

อาหารเช้ารสอ่อนถูกจัดการเเล้วตามด้วยน้ำเปล่าอีกหนึ่งแก้วใหญ่ วิตามินบำรุงครรภ์จับเข้าปากปิดท้ายเป็นอันเรียบร้อยจบไปสำหรับหนึ่งมื้ออาหาร สองขาเรียวตรวจเช็คทุกอย่างในบ้านก่อนจะเปิดประตูเพื่อเข้าสู้การเดินทางไปยังตลาดสดที่ไม่ไกลจากที่นี่

 

"คุณมาร์ค?"

 

"อรุณสวัสดิ์ครับ"

 

คำทักทายและสีหน้าซีดเซียวของมาร์ค ต้วนไม่ทำให้แบมแบมรู้สึกยินดีเลยสักนิด มาร์คมาที่นี่ได้ยังไง เขาควรนอนอยู่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ

 

"คุณมาที่นี่ทำไม ผมแน่ใจนะว่าผมพูดชัดแล้วว่าเราไม่ควรเจอกันอีก"

 

"ขอโทษที่ผมทำแบบที่คุณต้องการไม่ได้นะครับแบมแบม" เสียงทุ้มเอ่ยอย่างรู้สึกผิด เป็นเรื่องเดียวจริงๆที่แบมแบมขอแล้วมาร์คทำให้ไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ

 

"ไม่จำเป็นต้องขอโทษถ้าคุณตั้งใจจะทำมันตั้งแต่แรก หลีกทางผมด้วย" ดวงตากลมฉายแวงวาวโรจน์ไม่สบอารมณ์ จงใจจะเลี่ยงหนีร่างสูงที่ซูบเซียวตรงหน้า มาร์ค ต้วนคนนี้ยังคงเอาแต่ใจเช่นเดิม ทำตามใจรั้นไม่ฟังเหตุผลของใครต่อใคร

 

น่ารำคาญที่สุด!

 

ใบหน้าหล่อเหลาสลดวูบกับถ้อยคำคนตัวเล็ก แต่กระนั้นมาร์คก็ไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจ สองขาเรียวก้าวตามร่างบอบบางไปห่างๆ

 

พยายามเว้นระยะห่างเพื่อไม่ให้ร่างบอบบางนั้นอึดอัด แต่ยังคงอยู่ในจุดที่มาร์คยังมองเห็นและเอื้อมมือไปสัมผัสได้

 

มองจากตรงนี้มาร์คก็เพิ่งได้รู้ว่าแท้จริงแล้วแบมแบมนั้นตัวเล็กเพียง บ่าเล็กนั้นมาร์คไม่รู้ว่ามันแบกรับอะไรมาบ้างและนานเท่าไร แต่มาร์คสัญญาว่าเขาจะไม่ปล่อยให้บ่านี้แบกรับอะไรตามลำพังและเกินตัวแล้ว สิ่งใดมาร์คทำได้มาร์คก็จะขอรับมันเอามาทั้งหมดเอง

 

หางตากลมยังคงเหลียวมองไปข้างหลังเป็นระยะๆ มาร์คยังคงตามมาห่างๆ แม้จะไม่ชอบใจนักแต่แบมแบมก็ไม่คิดจะหันหลังไปต่อว่า เขาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับผู้ชายที่ผู้ไม่รู้ฟังแบบนั้น อยากตามก็ตาม เดี๋ยวมาร์คก็รู้ว่าสิ่งที่ทำไปมันไม่ได้ผลเลย

 

การพยายามจะมีตัวตนของมาร์ค มันไม่ได้ส่งผลอะไรกับตัวแบมแบมเลย

 

ร่างบอบบางเดินออกไปเรื่อยๆ ระยะางพอสมควรทำให้มาร์ครู้สึกหงุดหงิดขัดใจ ดวงตาคู่คมมองร่างบอบบางเดินไปพลางลอบหยิบสมาร์ทโฟนเรื่องหรูในกระเป๋าถูกล้วงมากดเข้าแนบหู เอ่ยคำสั่งอันเป็นเรื่องปกติ

 

 

"รถครอบครัวคันใหญ่จุของและคนได้เยอะ ขอเร็วที่สุด"

 

หัวใจมาร์คอาจจะเปลี่ยน แต่มาร์คก็ยังคงเป็นผู้ชายเช่นเดิม ที่มั่งคั่งไปทุกสิ่งและทุกอย่าง และมันก็พร้อมเนรมิตทุกอย่างให้กับแบมแบมและลูกเสมอ

 

แม้จะมีเงาตามตัวมาพ่วงข้างหลัง แต่แบมแบมก็ไม่คิดจะสนใจมากนัก เดินมาไม่นานตลาดสดแห่งใหญ่ก็ปรากฏสู่สายตา ตลาดแห่งนี้มีขนาดค่อนข้างใหญ่โต อาจด้วยเพราะเป็นตลาดสำคัญของเมืองเลยก็ได้ นับว่าโชคดีที่บ้านเขาอยู่ในหมู่บ้านไม่ไกลจากนี้ เดินพอให้เหงื่อออกหอมปากหอมคอ เขาก็มาถึงจนได้

 

มันมีทุกอย่างให้เลือกสรร วัตถุดิบพื้นบ้านจนถึงของคุณภาพขึ้นห้างก็มี แถมราคายังถูกกว่าค่อนข้างมาก อีกทั้งอัธยาศัยของแม่ค้าทั้งลดแลกแจกแถม แบมแบมรู้สึกดีกว่าการไปเดินห้างเป็นไหนๆ

 

แต่รู้สึกเหมือนเงาที่ตามมาจะไม่เห็นด้วย

 

แต่จะไปสนใจเขาทำไม ทนไม่ได้สิดี จะได้รีบไปไกลๆแบมแบมกับจิ๋วสักที

 

 

ขึ้นชื่อว่าตลาดสด แน่นอนว่าพื้นที่เฉอะแฉะย่อมมีให้เห็น โดยเฉพาะโซนอาหารทะเลที่ต้องเดินผ่าน มือบางจับประคองท้องโดยอัตโนมัติ ตั้งใจก้าวเดินช้าๆเพื่อระวังลื่น แต่สัมผัสที่อบอุ่นแตะซ้อนมาจากทางด้านหลัง ทำเอาสมาธิในการก้าวเดินแทบจะแตกกระเจิง

 

 

"ผมเดินเองได้" แม่เจ้าจิ๋วเอ่ยเสียงเขียว ไม่พอใจแข็งแกร่งที่ประคองหลังตัวเองอยู่

 

 

"ผมรู้ แต่เป็นห่วงกลัวคุณลื่น เดี๋ยวคุณกับลูกจะเจ็บ"

 

 

"เจ็บมันก็ตัวผมลูกผม อย่ามายุ่งได้มั้ย"

 

 

"อย่าพูดแบบนี้ได้มั้ย อย่าทำเหมือนว่าตัวคุณกับลูกไม่สำคัญอะไรกับผม"

มาร์คเกลียดที่สุดคือเวลาที่แบมแบมดื้อแล้วประชดประชัน มันทำให้เขาแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ทุกครั้ง มาร์คไม่ชอบให้แบมแบมพูดว่าตัวเองจะเป็นอะไรก็ไม่ต้องให้มาร์คยุ่งหรือสนใจ จะไม่ให้ยุ่งหรือสนใจได้อย่างไรก็ในเมื่อหัวใจของมาร์คมันมีแต่ทั้งสองจนเต็มไปหมด

 

 

จะไม่ให้มาร์คสนใจได้อย่างไร ถ้าแบมแบมกับลูกเจ็บ มาร์คคงจะเจ็บยิ่งกว่า เจ็บกว่าเป็นล้านๆเท่าเลยก็ได้

 

"งั้นประคองเฉยๆก็พอไม่ต้องกอด ผมร้อน!"

 

ไม่รู้ทำไมเห็นน้ำเสียงที่เหมือนจะหมดแรงและตาแดงๆของผู้ชายคนนี้แล้วแบมแบมรู้สึกเศร้า จนจำใจปล่อยให้คนข้างหลังประคองตัวเองไปอย่างหลวมๆแบบที่อีกคนต้องการได้

 

คำสั่งของแบมแบมเรียกรอยยิ้มให้ใบหน้าหล่อเหลาที่ติดซีดเซียวของคนข้างหลังได้มากมายนัก ร่างสูงพยักหน้าหงึกหงักทำตามคำสั่งโดยดี ประคองหลวมๆไม่กอดรัดแน่นแม้ใจจะอยากทำก็ตาม

 

แบมแบมรับรู้ได้ถึงสายตาของใครต่อใครที่มองมา ตลาดแห่งนี้ใหญ่ก็จริงแต่ใช่ว่าจะมีคนแปลกหน้ามาให้เห็นอยู่บ่อยๆ แรกเริ่มเขาก็เป็นที่สนใจในทำนองนี้เหมือนกัน และดูเหมือนว่าคนข้างหลังก็เป็นเช่นกันด้วย

 

"แฟนหนูหล่อนะลูก ไปหามาจากไหน ดูสิ ดั้งก็โด่งผิวก็ขาว อย่างกับหลุดออกมาจากทีวีแน่ะ ชื่ออะไรล่ะพ่อรูปหล่อ"

เสียงแม่ค้าผลไม้เอ่ยแซวขณะแบมแบมกำลังตั้งใจเลือกส้มลงถุง มาร์คเองก็เหมือนรู้ว่าถูกพาดพิง ดวงตาคมนั้นมีแต่ความสงสัยด้วยไม่เข้าใจภาษาที่แม่ค้าพูด

 

"เอ่อ เขาไม่ใช่คนไทยน่ะครับ ผมเอาแอปเปิ้ลด้วยอีก 10 ลูก" บอกปัดความสนใจแม่ค้า

 

"ได้จ้า เดี๋ยวป้าแถมให้อีก เผื่อเจ้าตัวเล็กในท้องด้วย กินเยอะๆนะลูก" หญิงแม่ค้าเอ่ยอารมณ์ดี ก่อนจะหยิบผลไม้แถมลงถุงให้เพิ่ม

 

"เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรเหรอ พูดถึงผมใช่มั้ย"

 

 

"ครับ เขาบอกคุณหน้าตาดี"

 

 

"พูดแค่นั้นเหรอครับ ผมเห็นเขาชี้มาที่ลูกด้วย"

 

 

"ถ้าอยากรู้มากวันหลังก็ไปหัดเรียนภาษาไทยแล้วแปลเองสิครับ หลีกด้วยผมจะไปทางนั้น"

แบมแบมเลี่ยงหนี มาร์คมองตามงงๆแต่ก็ยอมเดินตาม ในหนังสือบอกไว้ว่าอย่าขัดใจคนท้อง โอเค ทำตามไปจะดีที่สุด

 

แล้วลางสังหรณ์แบมแบมก็เป็นจริง มันไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนถามถึงมาร์ค แต่กลายเป็นร้านทุกร้านที่เราเข้าไปซื้อ แบมแบมไม่เคยรู้สึกรำคาญแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ แพลนเดิมว่าจะมาเดินเล่นที่ตลาดกลับกลายเป็นว่าต้องรีบซื้อของที่ต้องการแล้วออกไปจากที่นี่สักที

 

"ผมถือเอง"

 

"ผมถือให้"

 

"แต่นี่มันของผม"

 

"เเต่ผมอยากช่วย"

 

"มันไม่จำเป็น"

 

"มันจำเป็น"

 

"มาร์ค ต้วน!"

 

"ผมขอร้อง"

 

ถ้อยคำถกเถียงเป็นอันต้องยุติเมื่อแบมแบมหุบปากฉับทันทีที่ได้ยินคำๆนี้ออกมา ขอร้องงั้นเหรอ? รู้สึกเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะพูดคำว่าขอร้องได้ง่ายและบ่อยเกินไปแล้ว นี่มันไม่ใช่มาร์ค ต้วน ที่แบมแบมรู้จักเลยสักนิด

 

เขาต้องพูดว่าผมสั่งสิ มันเป็นกฏสิ ต้องพูดแบบนี้สิมันถึงจะใช่มาร์คที่เขารู้จัก

 

"อะไรที่ผมทำให้ได้ผมก็อยากทำให้คุณ ลำพังคุณอุ้มท้องลูกก็เหนื่อยพอแล้ว ผมไม่อยากเห็นคุณเหนื่อยอีกให้ผมได้ช่วยแบ่งเบาภาระคุณสักอย่างก็ยังดี"

 

"ถ้าคุณอยากช่วยผมจริงคุณควรจะกลับไปนะ เพราะการที่คุณยังอยู่ตรงนี้มันทำให้ผมเหนื่อยใจมากๆเลย"

 

แววตาแบบนั้นแบมแบมเคยได้รับ มันมีแต่ความอ่อนโยนจนใจสัมผัสได้ แต่มันมาจากมาร์ค ผู้ชายตรงหน้าที่เคยใส่หน้ากากหลอกเขา เขาไม่อาจทำใจให้เชื่อได้เลยจริงๆ

 

"ขอโทษครับ แต่ผมยังยืนยันว่าผมทำสิ่งนั้นให้คุณไม่ได้จริงๆ"

 

"เพราะงั้นก็อย่าได้พูดอะไรออกมาอีกเลย"

 

ดวงตากลมโตตวัดกร้าว เสียงพูดที่เอ่ยออกกมาไม่ได้ดังหรือข่มขวัญคนตรงหน้าได้สักนิด แต่มันส่งผลกับความรู้สึกคนฟังจนเหมือนมีมีดแทงเข้าที่อกเจ็บจนร้าวรานไปทั้งอก ริมฝีปากบางหยักของมาร์ค ต้วนเม้มขบกันแน่นสกัดก้อนสะอื้นและความน้อยใจ

 

หยาดน้ำตาร่วงลงมาอีกหยดแต่มาร์คก็ปัดมันทิ้งไป แล้วเดินตามแผ่นหลังบอบบางนั่นไปต่อ

 

ไม่เป็นไรเลย ความรู้สึกที่เสียไปแค่นี้มันไม่เป็นไรเลย ไม่เลยสักนิด

 

แม้มันจะทำมาร์คเจ็บ แต่มาร์ครู้ว่ามันคงไม่เท่ากับที่แบมแบมเจ็บแน่ๆ

 

เพราะฉะนั้นมาร์คจะไม่เป็นไร

 

 

"ส่งแค่นี้พอแล้ว ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือที่ผมไม่ต้องการ"

 

แบมแบมบอกก่อนจะดึงถุงข้าวของในมือมาร์คมาถือ แค่นี้มันก็มากเกินไปแล้ว เขาจะไม่ยอมให้มาร์คได้เหยียบย่างเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขาและของเจ้าจิ๋วในอนาคตอีกเด็ดขาด

 

แม้จะไม่ยินดีที่จะส่งคนตรงหน้าแค่นี้ แต่มาร์คก็มิอาจเอื้อนเอ่ยอะไรได้อีก นัยน์ตาคู่คมที่เคยข่มขวัญศัตรูกลับกลายเป็นเศร้าสร้อยและสุดโหยหายามทอดมองร่างบาง แต่ก็ต้องจำใจปล่อยมือไปดีๆ

 

มาร์คไม่อยากใช้กำลังหรือเล่ห์กลบีบบังคับให้แบมแบมจำยอมอีกแล้ว เพราะทำแบบนั้นแล้วแบมแบมรู้สึกไม่ดี มาร์คกลัวแบมแบมจะหายไปอีกครั้งแล้วเขาจะหาไม่เจอ

 

แบมแบมมองตามบ่ากว้างที่เคยตั้งสง่าลู่ลงอย่างคนหมดหวัง ยังความรู้สึกหดหู่ สะบัดหน้าไล่ความสงสารบ้าบอก่อนจะไขกลอนประตูรั้วแทรกตัวไปข้างใน

 

"โอ๊ย" ไม่ทันจะได้เข้าไปพ้นประตูรั้วเลย เจ้าจิ๋วในท้องที่เหมือนจะสงบเงียบเรียบร้อยมาตลอดก็เกิดลุกขึ้นมาประท้วง ถีบเขาจนจุกตัวงอ มือเรียวคว้าประตูรั้วช่วยพยุงตัว ข้าวของในมือพลันลงไปกองกับพื้นด้วยไม่สนใจจะเก็บ

 

"เกิดอะไรขึ้น! คุณเป็นอะไรแบมแบม อดทนหน่อยนะผมจะโทรตามรถพยาบาล" ใจมาร์คร้อนรนไปหมดราวกับมีคนจุดไฟเผา ดีที่เขายังไปไม่ไกลเท่าไหร่ เสียงร้องของแบมแบมทำให้เขากลับมาได้ทัน สีหน้าเจ็บปวดของแบมแบมทำมาร์คใจไม่ดีหวาดกลัวไปหมด

 

สมาร์ทโฟนเครื่องหรูถูกหยิบขึ้นมาพยายามโทรขอความช่วยเหลือลนลานราวกับคนสติแตก เห็นอาการตื่นๆของมาร์คแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาชะมัด เล่นใหญ่ทำไมขนาดนี้?

 

"ไม่ ไม่ต้อง"

 

"ไม่ได้ยังไงคุณเจ็บขนาดนี้ อย่าเพิ่งมาเกลียดผมตอนนี้เลยนะ ผมจะพาคุณไปหาหมอ" พยายามช้อนคนตัวบางขึ้นอุ้ม เเต่นอกจากจะไม่ให้ความร่วมมือแล้ว มือบางก็ทุบอกมาร์คดังปั่กๆจนรู้สึกเจ็บ

 

"แบมแบมอย่าดื้อ!"

 

"ผมไม่ได้ดื้อ ผมไม่เป็นไร เเค่ลูกดิ้นก็แค่นั้น!"

 

"ว่าไงนะ"

 

"ลูกดิ้น จิ๋วในท้องดิ้น เข้าใจหรือยัง ปล่อยผมลงได้แล้ว!"

 

ปล่อยร่างบางให้ยืนกับพื้นงงๆ มาร์คเหมือนคนตั้งตัวไม่ถูก รอยยิ้มหล่อเหลาที่เเสนซีดเซียวมีแต่ความดีใจจนคนมองรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาตะหงิดๆ ร่างสูงยกยิ้มเลื่อนลอยก่อนค่อยคุกเข่าลงกับพื้น ฝ่ามือหนาค่อยเอื้อมมาแตะท้องกล้าๆกลัวๆ จริงๆแบมแบมอยากปัดมือหนานั่นทิ้ง แต่หยาดน้ำตาที่คลออยู่บนสายตาคู่คมมันบีบบังคับให้เขาต้องยืนอยู่เฉยๆ

 

"วะ..ว่าไงครับ my little "

 

"อ๊ะ.."

ยิ่งพ่อชวนคุณเจ้าจิ๋วในท้องยิ่งดิ้นสู้มือ ฝ่ามือหนาที่อุ่นๆกำลังลูบไปทั่วท้องเขา ความอบอุ่นที่ผ่านเสื้อเชิร์ต ไม่เพียงแต่ทำจิ๋วตื่นเต้น ใจของแบมแบมก็เต้นเผลอไผลกับสัมผัสนั้นเหมือนกัน

 

สัมผัสอบอุ่นแบบนี้ นานแล้วที่ไม่ได้รู้สึก

 

"อย่าขยับตัวแรงสิครับ แบบนี้คุณมัมของเราจะเจ็บนะ" เอื้อนเอ่ยประโยคขอร้องกับคนในท้องด้วยความเป็นห่วง ลูกดิ้นสู้มือบ่งบอกว่าเขาแข็งแรงมาร์คก็ยินดี แต่หากจะทำให้แบมแบมเจ็บมาร์คก็อยากให้เจ้าตัวเล็กเบาแรงลงบ้าง

 

"ไม่เป็นไรหรอกผมชินแล้ว"

 

"เขาดิ้นแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ"

 

"ก็ตลอดนั่นแหละ ผมชินแล้ว" ดิ้นตลอดเวลาที่ได้ยินชื่อคุณ ยิ่งคุณอยู่ตรงนี้เขายิ่งดิ้นแรง

 

"เขาแข็งแรงใช่มั้ยครับ"

 

"อือ พอได้แล้ว ผมจะเข้าบ้าน"

ปัดมือที่จับหน้าท้อง ฉวยเอาข้าวของที่ตกอยู่บนพื้นเดินเข้าบ้านไปราวกับผู้ร้ายหนีตำรวจ ทิ้งให้ร่างสูงยืนชะงักจมกับความคิดตัวเองไว้ที่ประตูรั้ว

 

เนิ่นนานกว่าจะได้สติ มาร์คหันไปมองบ้านหลังน้อยอีกครั้งก่อนจะจำใจเดินออกจากประตูรั้วมา ลากขาที่เหมือนมันหนักอึ้งราวกับมีหินมาถ่วงไว้ ทรุดกายนั่งอยู่หน้าบ้านอย่างอ่อนล้าราวกับคนหมดแรง พยายามฝืนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา แต่แท้จริงแล้วมันเป็นท่าทางของคนที่เหน็ดเหนื่อยวิ่งมาเนิ่นนานแล้วได้พักดื่มน้ำก็เท่านั้นแหละ

 

หากนี่เป็นสนามแข่ง มาร์คก็เหมือนคนที่วิ่งมาเนิ่นนานโดยไม่มีหยุดพัก มีเส้นชัยคือใจของแบมแบมเป็นจุดหมายปลายทาง ที่ซึ่งไม่รู้ว่าอีกไกลเท่าไรถึงจะถึงจุดนั้น ความเย็นชา ถ้อยคำห่างเหิน สายตาที่ไม่บ่งบอกความรู้สึกใดๆนอกจากเกลียดชังเหมือนเป็นหินถ่วงขาให้มาร์ควิ่งไปต่อได้ไม่สะดวกและเหน็ดเหนื่อยมากขึ้นเป็นเท่าตัว

 

แต่สัมผัสจากเจ้าตัวน้อยในท้องเมื่อครู่มันเหมือนกับเขาได้หยุดพักดื่มน้ำข้างทาง แรงดิ้นที่สู่มือผ่านหน้าท้องเหมือนกำลังบอกมาร์คให้สู้และไปต่อ มันทำให้ใจที่เริ่มจะท้อฮึดสู้ขึ้นมา ความเหน็ดเหนื่อนถูกปัดเป่าจนจางหายไปแทบไม่มีหลงเหลือ

 

มาร์คจะสู้ต่อไป ต่อให้ระยะทางจะไกลอีกเท่าไรมาร์คจะไม่ท้อหรือยอมแพ้

 

เขาจะทำทุกอย่างให้ได้ทั้งสองคนคืนมา

 

 

 

 

 

@Seoul, South Korea

 

รอยยิ้มเคลือบลิปสติกราคาแพงเหยียดยิ้มพึงใจในคำรายงานของคนในสังกัด ใบหน้าหวานที่มีจุดเด่นคือดวงตากลมโตทรงเสน่ห์ ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่อาจลบเลือนความงามของดวงตาคู่นี้ไปได้ ความอ่อนโยนเจือเมตตาคือสิ่งที่ดวงตาคู่นี้ส่องประกายมาตลอด แต่ในวันนี้มันมีอีกหนึ่งประกายที่กำลังส่องแสงแววกล้าในดวงตานี้

 

มันเต็มไปด้วยความอยากรู้ เจ้าเล่ห์และโกรธา ตัดกันไปมาเต็มไปหมด

 

"คุณผู้หญิงคะ คุณชายมาแล้วค่ะ" น้ำเสียงจากแม่บ้านคนสนิทดังขึ้นมาก่อนที่แววตานั้นจะหายไป คุณบัวบูชายิ้มหวานอ่อนโยนเตรียมต้อนรับลูกชายอีกคนด้วยความแจ่มใส

 

"เห็นให้เด็กไปตาม มีอะไรหรือเปล่าครับคุณแม่" คิม ยูคยอมถามผู้เป็นแม่ด้วยความสงสัย

 

"ไม่มีอะไรสำคัญหรอกครับ แม่แค่อยากบอกยูคว่าเดือนนี้ยูคไม่ต้องไปหาพี่แบมเขานะลูก"

 

"ทำไมล่ะครับ แล้วใครจะพาแบมพาหลานไปหาหมอกัน?"

 

"มีคนพาพี่แบมไปแน่ลูกรัก ไม่ต้องห่วงหรอกเขาดูแลพี่แบมได้"

 

"คุณแม่ครับผมไม่เข้าใจ คุณแม่กำลังพูดถึงใครกันแน่ครับ"

ยูคยอมไม่เข้าใจสิ่งที่แม่จะสื่อ ในหัวเขามีแต่ความสับสนไม่เข้าใจตีวนกันไปหมด แล้วรอยยิ้มแบบนั้นของคุณแม่มันทำให้ยูครู้สึกแปลกๆ

 

"เอาเป็นว่าทำตามที่แม่บอกนะครับ อีกไม่นานจะมีประชุมคู่ค้า ลูกควรอยู่กับคุณพ่อมากกว่า ส่วนแบมแบมกับหลานอย่าห่วงเลยลูก เชื่อแม่นะครับว่าพวกเขาจะไม่เป็นอะไร"

 

มือนิ่มเอื้อมไปลูบหน้าเจ้าลูกชายคนเล็กแต่ตัวโตกว่าพี่อย่างปลอบประโลมให้คล้อยตาม ยูคยอมพยักหน้าจำใจตกลงด้วยวางใจว่าแม่รับปากขนาดนี้ พี่กับหลานคงไม่เป็นอะไรหรอก

 

"ถ้าคุณแม่พูดขนาดนี้ผมก็ต้องยอมแล้วล่ะครับ แต่อย่าลืมให้เขารายงานผมด้วยนะครับ"

 

"แน่นอนครับลูก" คุณบัวบูชามองลูกชายที่เดินออกไปจากห้องจนลับตา ก่อนจะกดต่อสายสั่งงานทางไกลให้คนสนิท

 

 

'อย่าเพิ่งทำอะไร ปล่อยไว้อย่างนั้นก่อน เดี๋ยวฉันจะไปจัดการเอง'

 

 

ในวางการนี้ มาร์คอาจมั่นใจในฝีมือ แน่นอนคำว่าราชสีห์คงเหมาะกับตัวเขาอย่างหาข้อโต้แย้งไม่ได้ อำนาจของเขาแผ่ขยายไปมากมาย แต่ราชสีห์หนุ่มรุ่นใหม่หรือจะสู้คนที่อยู่มานานเช่นเธอได้ อำนาจที่มาร์คมีในที่ตรงนั้นมันเทียบไม่ได้กับเศษฝุ่นที่ติดเล็บเธอเลยสักนิด

 

อยากเป็นพ่อของหลานเธองั้นหรือ อยากได้ลูกชายเธองั้นหรือ เธอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคนอย่างมาร์คจะทุ่มเทได้มากแค่ไหน

 

มีความสุขไปก่อนเถิดราชสีห์ แล้วเตรียมตัวรับการเอาคืนจากเธอได้เลย!

 

 

 

สัมผัสแผ่วเบาเมื่อกลางวันยังตราตรึงในความรู้สึก อาจจะของทั้งเจ้าจิ๋วและของตัวแบมแบมด้วย มาร์คทำเหมือนยินดีมากมายที่ได้สัมผัสจิ๋ว ทำราวกับมันเป็นเรื่องสำคัญและมหัศจรรย์ที่สุดอย่างไรอย่างนั้น

 

แบมแบมเป็นแค่ของเล่นไม่ใช่เหรอ จิ๋วในท้องคงไม่พ้นความผิดพลาดหรือเครื่องมือในการรั้งแบมแบมให้อยู่กับเขาและประกาศชัยชนะไม่ใช่เหรอ แล้วจะทำเหมือนว่ารักขนาดนั้นไปทำไม

 

ทำไปทำไมมาร์ค ทำไปทำไม

 

จิ๋วในท้องเองก็เหมือนกัน ทำตัวรู้ความเข้าข้างเขาไปทำไม จำไม่ได้หรือไงว่าเขาใจร้ายขนาดไหน เหอะ นึกถึงแล้วมันโมโหชะมัดเลยให้ตายสิ

 

 

แดดอ่อนแรงลงไปมากแล้ว หันไปมองดูนาฬิกาก็พบว่าเย็นย่ำเกือบ 5 โมงได้แล้ว ได้เวลาพาจิ๋วไปเดินเล่นรับลมแล้วสิ

 

เวลาในแต่ละวันของแบมแบมมีกำหนดที่แน่นอนเพื่อพัฒนาการเจ้าตัวน้อยในท้อง เวลานี้ต้องนอน เวลานี้ต้องกิน เวลานี้ต้องเดิน ทุกอย่างเป็นระบบแบบแผน ไม่ใช่แบมแบมเป็นคนวางผังให้ แต่เป็นน้องชายตัวดีต่างหากที่เป็นเดือดเป็นร้อน

 

พูดไปก็คิดถึง ตั้งแต่ยูคยอมกลับไปเขาไม่ได้ติดต่อมาอีก สงสัยอาจจะวุ่นๆ แบมแบมก็ยังไม่กล้าติดต่อไป กลัวจะรบกวนเข้า อีกอย่างก็เพราะเรื่องมาร์ค ต้วน ที่วนๆอยู่ในหัวด้วย

 

ถ้ายูคยอมรู้คงไม่รอที่จะมาไล่มาร์คกลับหรือพาเขาไปไกลๆแน่ แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแบมแบมยังไม่อยากให้ยูครู้ แม้จะออกปากไล่ แม้สมองสั่งการให้พูดออกไปแบบนั้น

 

แต่ใจแบมแบมรู้ดีกว่าใครว่าจิ๋วในท้องชอบคนๆนั้นมากเพียงไร

 

 

กลิ่นน้ำที่รดลงดินตรงรากต้นไม้ในยามเย็น สายลมเอื่อยๆที่พัดมาให้ได้กลิ่นททำเอาคุณแม่เจ้าจิ๋วสูดเข้าเต็มปอด แต่อารมณ์ดีๆพลันสลายหายไปหมดเมื่อเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตาหลังอิงแอบประตูรั้วหน้าบ้าน

 

 

"นี่คุณยังไม่กลับไปอีกเหรอ แล้วอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว" เปิดประตูออกมาเห็นอีกคนซีดเซียวราวกับซากศพเตรียมฝังอิงแอบกับรั้วแบมแบมยิ่งเหลืออด

 

 

แดดก็ร้อนทั้งยังนั่งอยู่ตรงนี้ นี่มาร์ค ต้วนคนนี้จะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่จริงๆใช่มั้ย?

 

"ให้ตายสิมาร์ค คุณมาร์ค!" ตบแก้มสากคนที่หลับไล้ให้ได้สติ อุณหภูมิความร้อนที่ติดมากับฝ่ามือยิ่งทำแบมแบมโมโห

 

 

"แบมแบม..." เสียงทุ้มเอ่ยแผ่ว ลำคอมาร์คแห้งผากราวกับอยู่ในทะเลทรายซาฮาร่า

 

"ให้ตายสิ คุณนี่มันบ้าจริงๆ อย่ามาตายตรงนี้นะ" ร่างบางบ่นกระปอดกระแปดดึงแขนพยุงคนที่ไม่ค่อยมีสติให้ลุกขึ้นยืน โชคดีที่มาร์คยังพอมีสติหลงเหลือ ไม่งั้นแบมแบมจะปล่อยให้แห้งตายตรงนี้แหละ

 

เป็นกรรมเป็นเวรคนท้องจริงๆ

 

 

"จิ๋วหยุดดิ้นก่อน! เดี๋ยวพ่อเราได้ตายจริงๆ" ไอ้ตัวจิ๋วนี่ก็อีกคน รู้ว่ารักพ่อมากแต่ไม่จำเป็นต้องออกนอกหน้าขนาดนี้ ถีบเขาจนจุกใครจะพาพ่อจิ๋วเข้าบ้านครับลูก!

 

"แบม...อย่าว่าลูก" เสียงหวานเอ่ยดุคนในท้อง ทำให้คนที่ไม่ค่อยมีสติต้องเอ่ยปากขอทั้งที่ยังสะลึมสะลือ

 

"อย่าเพิ่งมาสปอยล์กันขอร้อง ไม่ไหวก็นอนนิ่งๆ"

 

นี่คือเสียงสุดท้ายที่มาร์คได้ยิน ก่อนที่สัมผัสนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมที่คุ้นจมูกจะกล่อมให้มาร์คเข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนหวาน

 

 

 

 

สภาพมาร์คที่นอนนิ่ง อุณหภูมิร่างกายนั้นแผ่ไอความร้อนออกมาแม้ไม่มากนักแต่ก็รู้สึกได้นั้นทำแบมแบมรู้สึกไม่ดีเท่าไรนัก อาการมาร์คคล้ายกับตอนนั้นที่ป่วยแต่ครั้งนี้เหมือนจะแย่กว่า เจ้าชายแห่งThe Triple Enterprise แทบไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว ผิวขาวนั้นซีดเซียวจนคล้ายคนป่วย เวลาเกือบ 3 เดือน ทำไมมาร์คเปลี่ยนไปขนาดนี้

 

เฮ้อ อย่าไปสนใจจะรู้เลย

 

คนป่วยมาเราก็ต้องให้ที่พึ่ง ถือว่าเมตตาเพื่อนมนุษย์ก็แล้วกัน

 

ผ้าเช็ดตัวผืนน้อยถูกชุบน้ำบิดจนหมาดไล่เช็ดระบายความร้อนไปทั่วตัวคนสูงกว่า เจลลดไข้ถูกแปะทับหน้าผากกว้างได้รูปเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนที่คนท้องป่องจะเดินห่างออกมาไปนั่งไม่ไกล

 

"พ่อเราไปทำอะไรมานะจิ๋ว จิ๋วรู้เหรอลูก" บ่นกับคนในท้องก็ได้แต่แรงถีบเบาๆมาตอบแทน ลูกมาร์คต้วนก็คงจะจริงแล้วมั้ง มีชื่อพ่อตัวเป็นท้อปปิคก็คือจะถีบกันทันทีเลยหรือไงจิ๋ว จะซนมากเกินไปแล้วนะ

 

แบมเคยคิดว่าไม่ว่าจิ๋วจะเป็นเพศอะไร เขาก็รับได้ทั้งหมด แต่ในใจตอนนี้เห็นทีต้องเปลี่ยนไปภาวนาให้จิ๋วเป็นเด็กผู้หญิงจะดีกว่า

 

ลูกพ่อขนาดนี้ถ้าออกมาเป็นเด็กผู้ชาย คงไม่ต่างอะไรจากพ่อ ถ้าจะรักกันขนาดนี้

 

แบมแบมไม่อยากเลี้ยงเด็กปีศาจหรอกนะ แค่ตัวพ่อน้ำตาแบมแบมก็หมดตัวแล้ว!

 

 

 

กลิ่นหอมอ่อนที่โชยเข้าจมูกทันทีที่มาร์คลืมตาตื่น ไล่อาการคลื่นไส้เวียนหัวไปจนแทบจะหมด มาร์คชันตัวลุกขึ้นช้าๆ สายตาคู่คมไล่มองสำรวจสถานที่รอบข้างช้าๆ พยายามตั้งสติ สิ่งแปลกปลอมเหนียวหนึบที่ติดอยู่บนหน้าผากกำลังจะถูกแกะออกด้วยรำคาญ แต่เสียงหวานๆกลับหยุดการกระทำนั้นไว้

 

"อย่าเพิ่งแกะมันออกถ้าคุณไม่อยากเจ็บตัว"

 

"แบม"

 

"นั่นชื่อผม ผมรู้ไม่ต้องเรียกบ่อย มานอนบ้านผมคุณคิดว่าจะเป็นคนอื่นหรือไง ตื่นมาทานอะไรร้อนๆหน่อยเื่อจะมีแรงขึ้นแล้วจะได้ออกไปสักที"

 

คุณแม่ท้องป่องร่ายยยาวพลางยกถาดที่ในนั้นมีข้าวต้มถ้วยโตส่งกลิ่นหอมและไอร้อนอ่อนๆมาพร้อมน้ำเปล่าและแอปเปิ้ลปอกแกะเป็นรูปกระต่ายน่ารัก

 

แบมแบมไม่ได้แกะแอปเปิ้ลเอาใจใครนะ แค่ลองมือเผื่อจะทำไว้ให้จิ๋วกินต่างหาก

 

"ไม่หิวก็ทานหน่อย จะได้ไม่ไปเป็นลมที่ไหนให้เป็นภาระคนอื่นเขา" เห็นมาร์คมองเฉยๆมันก็อดว่าไม่ได้ ยังดื้อเหมือนเดิมให้ตายเถอะ

 

กาลเวลาเปลี่ยน แต่มาร์คยังเป็นคนเดิม แบมแบมเหนื่อยจิต

 

มาร์คอยากจะทำตามที่แบมแบมว่า แต่กลิ่นหมูในข้าวต้มนี่มันไม่ปราณีเขาเลย มือหนาจึงเอื้อมหยิบแอปเปิ้ลเข้าปากแทน โดยไม่แตะต้องข้าวต้มในถ้วยแม้แต่นิด

 

"ทานหน่อยสักสองสามคำ ถือว่าขอกันก็ได้อ่ะ" แบมแบมบังคับ เห็นท่าทางหงอยๆเอาแต่หยิบแอปเปิ้ลเข้าปากแล้วเวทนาแปลกๆ เท่านั้นจะไปอิ่มอะไร

 

"ผม ผมทานไม่ได้ครับ"

 

"ทำไม?"

 

"มันมีเนื้อสัตว์ ผมทานไม่ได้ เอาจริงๆแค่ได้กลิ่นก็ปวดหัวจะแย่แล้ว" มาร์คอธิบาย

 

"ไม่เห็นจะรู้ ไปออกบวชตอนไหนกัน" แบมแบมบ่นอุบดึงถาดข้าวต้มเข้าหาตัว ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องทุกการกระทำอย่างเอ็นดู

 

"เพิ่งมาเป็นตอนที่คุณหายไปครับ ตอนที่รู้ว่าคุณมีเจ้าตัวเล็กในท้อง"

 

 

"?"

 

"หมอบอกว่ามันเป็นอาการทางจิตชนิดหนึ่ง ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าอะไรแต่เขาบอกว่าผมคงเครียดและคิดเยอะเกี่ยวกับคุณและลูกมากเกินไป เลยรับอาการของคุณมาจนหมด ไม่ใช่แค่เนื้อสัตว์แต่มีอีกหลายอย่างที่ผมเป็น"

 

"อะไรบ้าง" แบมแบมถามเสียงแผ่ว ในใจนึกคล้อยตามคำพูดของมาร์คอยู่ลึกๆ เพราะเคยอ่านเจออาการประเภทนี้ในหนังสือ หรือที่เขาไม่เป็นอะไรเลยเพราะจิ๋วให้มาร์คไปหมดแล้ว

 

น่าสงสาร...หรือนี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้มาร์คมีสภาพแบบนี้

 

"นอกจากกินเนื้อสัตว์ไม่ได้ ได้กลิ่นก็แทบจะตายต้องแอดมิทหลายครั้ง ก็คงเป็นอารมณ์ที่ไม่เคยคงที่ แค่เรื่องบางเรื่องที่กระทบกับใจ น้ำตาผมมันก็ไหลออกมาทุกครั้ง"

 

"แค่นึกถึงคุณ อกมันก็บีบไปหมด น้ำตามันไหลออกมาทุกครั้งที่นึกถึง ผมเหมือนคนบ้าที่เอาแต่กังวลเกี่ยวกับคุณกับลูก คุณจะเป็นยังไง ลูกจะเกเรมั้ย ผมคิดไปสารพัดสารเพจนแทบจะบ้าตาย แต่ผมไม่รู้จะหาคุณเจอได้ที่ไหน เขาซ่อนคุณไว้นานเหลือเกินแบมแบม เขาซ่อนคุณไว้นานเหลือเกิน"

 

ทำนบน้ำตาที่แตกกั้นทำลายศักดิ์ศรีของมาร์คจนแทบไม่มีเหลือ ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างมาคล้ายกับหินผาแกร่งที่ถูกระเบิดออกแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กลายเป็นผุยผงไม่มีชิ้นดี ร้องไห้จนตัวโยน สะอื้นจนไหลสั่น น้ำตาไหลหลั่งออกมาจากดวงตาที่แดงก่ำ กระตุกใจแบมแบมจนปวดไปทั้งอก

 

ขนาดนี้

 

เป็นขนาดนี้เลยหรือ

 

"ผมอยากรู้เสมอว่าคุณกับลูกเป็นยังไง ถามกับตัวเองทุกวันราวคนเสียสติว่าจะทำยังไงถึงได้คุณกับลูกคืนมา ทำยังไงคุณถึงจะให้อภัยแล้วกลับมาหาผม ความผิดผมมันมากมายผมรู้ แต่ผมยอมรับโทษทุกอย่างขอแค่คุณกับลูกกลับมา ผมขอแค่นี้จริงๆ"

 

มาร์คพูดทุกอย่างให้ฟังไม่ได้เรียกร้องขอความเห็นใจ เขาแค่อยากจะบอกให้รู้ว่าเขารู้ตัวแล้ว เขารู้แล้วว่าแบมแบมสำคัญเพียงใดกับชีวิตเขา เขาเข้าใจแล้วความหมายของคำว่ารัก เขาสัมผัสมันได้แล้ว และเขาสำนึกแล้วว่าการล้อเล่นกับหัวใจคนอื่นมันเจ็บปวดแค่ไหน การสูญเสียของรักมันเป็นอย่างไรมาร์ครู้แล้ว

 

"ผมก็เคยถามตัวเองว่าเมื่อไหร่ผมจะหลุดพ้น ผมถามตัวเองทุกครั้งว่าผมทำอะไรผิดคุณถึงทำร้ายผมขนาดนี้ ความผิดคุณมันหนักหนาจนผมนึกภาพไม่ออกมาผมจะให้อภัยตัวคุณอย่างไร ผมเจ็บเกินไปแล้วคุณมาร์ค ผมเจ็บมามากเกินไปแล้ว และคำพูดของคุณมันไม่น่าเชื่อเลยแม้แต่นิด"

 

"ความเชื่อใจของผมที่มีให้คุณมันถูกทำลายลงไปหมดแล้ว ไม่เหลือแล้วคุณมาร์ค ไม่เหลือแล้วจริงๆ"

 

"ผมรู้ แต่ผมขอโอกาส ผมขอแก้ตัวผมขอร้อง ไม่ต้องเชื่อใจผมก็ได้ ผมขอพิสูจน์ให้คุณดูว่าคำพูดผมผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ แบมแบมได้โปรด ได้โปรดเถอะแบมแบม"

 

มือหนาสั่นกอบอุมมือแบมแบมไว้ เขย่าขอร้องราวกับเด็กน้อยขอความเมตตา แบมแบมมองภาพคนที่หยิ่งทะนงแต่ตอนนี้ราวกับเอาศักดิ์ศรีที่ค้ำคอมาทิ้งไปหมดคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องแบบนี้แล้วรู้สึกอึดอัดในใจจนบอกไม่ถูก

 

น้ำตาคนพ่อว่ากดดันแล้ว แรงถีบเจ้าจิ๋วในท้องเหมือนจะกดดันแบมแบมอีกทางอีก ให้ตายสิพ่อลูก ให้ตายสิ

 

นี่มันคู่หูปีศาจชัดๆ

 

มือบางถูกใช้เป็นที่รองน้ำตา หยาดน้ำร้อนๆที่ดวงตาคู่นั้นบีบออกมาเหมือนบีบใจแบมแบมด้วย สภาพน่าเวทนาทำแบมแบมพูดไม่ออก

 

แต่ใดๆก้อนสะอื้นในคอต่างหากที่มันกดทุกคำพูดแบมแบมไว้

 

 

"ผมเคยขอร้องคุณ เคยเสียน้ำตาให้คุณ แต่คุณก็ใจร้ายมองข้ามมันไป คุณอยากรู้มั้ยว่าความเจ็บปวดนั้นเป็นอย่างไร"

 

"แบม..."

 

"แต่น่าเสียดายที่ผมไม่ได้ใจร้ายแบบนั้น น่าเสียดายจริงๆ"

 

 

 

 

 

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

*มัมพูดแบบนี้แปลว่าไง จิ๋วงง?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 894 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,801 ความคิดเห็น

  1. #3765 Mtcheer (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 10:45
    กลับมาอ่านรอบที่3แล้วค่ะ🥰🥰
    #3,765
    0
  2. #3588 เฟื่องฟ้า วรกิจพินิต (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 11:31
    แงงง เริ่มสงสารคุณมาร์คเข้าแล้ว อึบไว้ๆ
    #3,588
    0
  3. #3313 New0419tt (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 20:47
    มันบีบหัวใจมาก~
    #3,313
    0
  4. #3289 fern160343 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 23:55
    แม่อย่ายุ่งขอร้องง ทำลูกหายตั้งนานพอเจอก็ทำตัวไม่เมค ทำตัวว่าใหญ่กว่ามาร์คทั้งๆที่ปูมาทั้งเรื่องดูด้อยกว่าแท้ๆ
    #3,289
    0
  5. #3169 uromtbb (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 01:27
    งือออออิ
    #3,169
    0
  6. #3087 Souk2233 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 19:15
    คีดเถีงจังรออ่านอยู่นะค่ะ
    #3,087
    0
  7. #3086 mkjbjinjsyjbbyy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 18:45

    รออ่านอยู่นะคะไรท์

    #3,086
    0
  8. #3085 MTBBA1-YP (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 02:45
    ยังรออยู่นะคะ
    #3,085
    0
  9. #3084 Senior.xe (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 18:46
    อยู่ในท้องเกือบปี คลอดออกมาน่าจะเหมือนพ่อ

    #ทีมเด็กปีศาจ
    #3,084
    0
  10. #3083 pacharidabell (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 22:34
    #ทีมพ่อจิ๋ว ค้าบบบบบบ
    #3,083
    0
  11. #3082 นานะ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 17:55

    ทำไมเค้าอยู่กันสองคนแล้วน่ารัก ถึงจะพ่อแง่แม่งอนบ้างก็เถอะ จิ๋วอยู่ทีมพ่อมาร์คมากอะ คุณมัมใกล้จะเปิดใจแล้วพ่อรออีกนิดนะ

    #3,082
    0
  12. #3081 Souk2233 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 20:16
    อ่านวนไปค่ะ สู้ๆค่ะเจ้ ย่าร้ายมากนะค่ะคุนแม่
    #3,081
    0
  13. #3080 realMTBB (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 10:02
    แบมคือรักมาร์คมากจริงๆ รู้สึกกับทุกความรู้สึกที่มาร์คเป็นอยู่ป่วยไม่สบายก็เป็นห่วง ผอมลงก็อยากรู้ว่าเพราะอะไร ไม่เคยใจร้ายกับมาร์คเลยที่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะปกป้องความรู้สึกของตัวเอง ขอให้มาร์คสู้และอดทนไม่ว่าอุปสรรคอะไรจะเเข้ามาก็ขอให้นึกถึงว่าปลายทางคือคนที่มาร์ครักและคนที่รักมาร์คสุดหัวใจ
    #3,080
    0
  14. #3079 oni (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 22:17

    ได้ข่าวว่าแม่แบมเพิ่งเจอแบมเองนะ ทำลูกหายไปตั้งนานไม่ใช่หรือ ทำไมถึงร้ายจัง มาร์คทำพลาด ทำไม่ดีกับแบมก็ใช่นะ

    แต่น่าจะปล่อยให้เค้า 2 คนจัดการกันเองน่าจะดีกว่า ดูนางจะมีแผนจัดการมาร์คเนอะ ถ้าให้เราเดานะ น่าจะเรื่องชื่อเสียง เงินทอง ทรัพย์สมบัตินะ

    ว่า มาร์คจะทิ้งทั้งหมดแล้วเลือกความรักแบม กับลูก ก่อนหน้าถ้าเราเดาไม่ผิดคุณเธอน่าจะด้อยกว่ามาร์คเยอะอยู่นะ

    พอมีแบมเข้ามาเกี่ยวดูจะร้ายมั่นใจว่าเก่งกว่ามาร์คเยอะเลย คนเป็นแม่เค้าทำกันแบบนี้หรือ มีอีกตั้งหลายวิธีที่แม่ สามารถพิสูจน์ความรักความจริงใจจามาร์ค

    ถึงผลจะออกมาว่ามาร์ครักแบมด้วยความจริงใจเหมือนกัน แต่แบบนี้ทำให้เราดูว่านางร้ายกับลูกและหลาน สงสารคนท้องและหลานที่อยู่ในท้องอ่ะ ไหนจะมาร์ค ไหนจะแม่ถึงจะไม่ทางตรงก็เถอะ เล่นลูกเขยมาก ระวังหลานจะไม่รักนะคะคุณยาย ไม่แท้งก่อนก็บุญแล้วเจ้าจิ๋ว

    อินจัด555ขอโทษนะถ้าเราคิดเยอะไป



    #3,079
    2
    • #3079-2 litoung(จากตอนที่ 38)
      7 มิถุนายน 2563 / 16:19
      ใช่ไหมคะเห็นด้วย
      #3079-2
  15. #3078 yahye (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 11:01
    สู้ๆน่าพี่มาร์ค
    ทำไมรู้สึกไม่ชอบแม่แบมแบมอ่ะถ้าเขารักกันก็อย่าขัดขวางเลยถ้ารักลูกจริงก็ควรให้เขาอยู่กับคนที่เขารักสิ
    #3,078
    0
  16. #3076 WTWT (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 09:14
    อย่าพึ่งดีด้วยเลยขอให้มาร์คเจ็บอีก
    #3,076
    0
  17. #3075 Bampita777 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 06:26
    ตอนนี้หันมาเชียร์คุณพ่อแทน สู้สู้นะ มีเจ้าจิ๋วเป็นฝ่ายพ่ออีกคน ช่วยให้แม่ใจอ่อนสงสารพ่อสักทีนะ
    #3,075
    0
  18. #3074 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 04:36
    แง คุณพ่อสู้ๆครับ
    #3,074
    0
  19. #3073 Oingkung (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 01:59
    จิ๋วช่วยพ่อง้อแม่ให้สำเร็จทีน้า
    #3,073
    0
  20. #3072 Jiberita (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 21:50
    สงสารมาร์คแล้วอ่ะ แม่เขาจะให้โอกาสใช่ไหมเจ้าจิ๋ว
    #3,072
    0
  21. #3071 jiab155 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 15:17
    สวดมนต์ให้คุณพ่อเลยค่ะ
    #3,071
    0
  22. #3069 ThitiyaDongdaeng (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 12:01
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ
    #3,069
    0
  23. #3068 Diamond7 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 09:56
    เกลียดม้าคนะ แบบหมันไส้มากทำกะแบมมาเยอะ แต่ร้องไห้ตามเฉย ฉันจะไม่ยอมใจอ่อนให้คุยหรอกค่ะ แงงงง
    #3,068
    0
  24. #3067 mkjbjinjsyjbbyy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 08:04

    ต้องให้หลาบจำเด่วมาร์คเสียใจน้อยไป..แต่จิ๋วลูกพ่อจิมถ้าตัวพ่อรู้คงดีใจแย่ **ไรท์สู้ๆนะคะรออ่านตอนต่อไปนะคะ

    #3,067
    0
  25. #3066 amticha (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 07:24
    แง้คุมม้าคน้องเเบมต้องใจอ่อนเเล้ว
    #3,066
    0