Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 37 : Mr.M 36

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,855
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 788 ครั้ง
    29 พ.ค. 63

 

 

ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ นอกจากอากาศที่ร้อนจนตัวเเทบละลาย ก็ภาพตรงหน้าที่เเหละทำให้หัวใจของเขาเเทบจะหยุดเต้น รอยยิ้มที่ไม่ได้พบเจอมานานมันราวกับน้ำเย็นๆที่ไหลมาหล่อเลี้ยงหัวใจที่เหี่ยวเเห้งของเขาให้กลับมามีชีวิต ร้อยความรู้สึก นับพันนับเเสนคำพูดตีกันจนสับสนอยู่ภายในหัว เเต่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยวาจาใดได้เลย ราวกับปากมันก็ราวกับมีหินมาถ่วงไว้ ทำให้ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา ด้วยกลัวว่าคนตรงหน้านั้นจะอันตธานหายไป

 

 

เเต่หากไม่ทำสิ่งใด เขาคงต้องคอยเฝ้ามองอยู่ในที่ไกลๆต่อไป ไม่อาจได้คนตรงหน้าเเละเจ้าตัวน้อยในท้องมากอดได้อีกเเล้ว

 

 

วูบนึงหัวใจที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองมีมันเต้นผิดจังหวะ ด้วยหวาดกลัวเเละหวนคิดถึงข้อความพันธะสัญญาที่ผู้ใหญ่เคยลั่นวาจาไว้ เเต่พอได้เห็นคนตรงหน้า พันธะสัญญาเเละโทษทัณฑ์ที่ผูกไว้มันก็หายไปราวกับเศษฝุ่นที่ถูกลมพัด

 

 

ก็ในเมื่อเขายืนอยู่ตรงนี้เเล้ว ทำไมเขาต้องกลัวใครอีก

 

 

เขาอยู่ตรงนี้

 

 

ยืนอยู่ตรงนี้เเล้ว

 

 

ไม่ว่าใคร ต่อให้เป็นเทวดาหรือซาตานจากนรกขุมไหน ก็ไม่มีสิทธิ์พรากคนตรงหน้าให้ไปจากเขาได้อีก

 

 

ไม่มีวัน...

 

 

"เเบมเเบม..."

 

เสียงเรียกที่เเผ่วเบานั้นลอยเข้าโสตประสาท น้ำเสียงคุ้นหูที่ทำให้หัวใจของคุณเเม่เจ้าจิ๋วใจกระตุกด้วยความหวาดหวั่น ราวกับมีใครมาตีกลองอยู่ภายในอก คนตัวบางชะงักค้างไม่กล้าเเม้เเต่จะหันกลับไปมองต้นเสียงที่อยู่ด้านหลัง

 

ขอร้องเถอะ

 

 

ขอให้เขาเเค่หูแว่ว

 

 

 

ขอเถอะ

 

 

อย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย

 

 

อย่าเลย...

 

 

 

"แบมแบม ได้ยินผมใช่มั้ย"

 

 

ไม่รอให้เสียงทุ้มนั้นเอ่ยเรียกตัวเองเป็นครั้งที่สาม สายยางที่ใช้รดน้ำต้นไม้ในมือถูกทิ้งลงกับพื้นไม่ใส่จะเก็บมันให้เป็นระเบียบเช่นทุกที มือบางประคองท้องพร้อมกับสองขาเรียวกำลังจะออกวิ่ง หนี เขาต้องไปให้พ้นจากตรงนี้ เพราะปีศาจร้ายนั่นมันตามหาเขาเจอเเล้ว

 

"โอ๊ย!"

 

ไม่ทันจะได้วิ่งออกไปไกล เจ้าจิ๋วในท้องก็เหมือนรู้งานอยู่ๆก็ดิ้นขึ้นมาจนเขาจุกไปเเทบจะทั่วทั้งท้อง ได้เเต่ทรุดกายประคองท้องนั่งพักลงกับพื้นหญ้า กลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาด้วยความคับเเค้นเเน่นอก

 

เจ้าจิ๋วในท้องคงรักปีศาจนั่นมาก เเต่ทำไมถึงไม่รักเเม่อย่างเขาเลย

 

คิดถึงปีศาจนั่นมากกว่าความเจ็บปวดของเเม่อย่างเขาอีกเหรอ

 

คอยดูเถอะ

 

ออกมาเมื่อไหร่เเบมเเบมจะตีให้เจ็บเลย!

 

 

"แบมแบมคุณเป็นอะไร โอเคหรือเปล่า แบมแบม!" เห็นคนรักทรุดลงไปกองกับพื้นก็ราวกับมีไฟสุมอยู่ที่อก ใจมาร์คร้อนรนเป็นห่วงกังวลเเทบจะบ้าตาย เขาเเทบจะปีนประตูรั้วไม้เข้าไปหาเเล้ว ยิ่งมองผ่านซี่รั้วเห็นแบมแบมตัวสั่นมาร์คก็ว้าวุ่นราวคนเสียสติ

 

"หุบปากสักที!"

 

เจ้าตัวน้อยในท้องดิ้นจนจุกเพราะได้ยินเสียงเรียกของพ่อยิ่งทำให้เเบมเเบมหงุดหงิด เเม้เขาจะปลอบจะลูบท้องเท่าไรก็หาได้ทำให้เจ้าจิ๋วในท้องสงบได้ จะรักกันอะไรขนาดนั้น ไปอยู่ด้วยกันเลยมั้ยล่ะ!

 

พอเสียงทุ้มของปีศาจนั่นเงียบไปเเล้ว เจ้าตัวจิ๋วถึงได้ยอมสงบ แบมแบมจำใจประคองท้องลุกขึ้นยืนเเล้วเดินมาคุยกับคนนอกประตูรั้ว ยิ่งเห็นคนตรงหน้าใจดวงน้อยๆมันก็บีบรัดจนเเน่นหน้าอกไปหมด

 

 

โกรธมั้ย เรียกได้ว่าเกลียดเลยด้วยซ้ำ

 

เเต่หากถามว่าคิดถึงมั้ย เรียกได้ว่าสุดหัวใจเลยทีเดียว

 

ทั้งรักทั้งเกลียดไปพร้อมๆกันเลยตอนนี้

 

"มีธุระอะไรที่นี่"

 

สายตาที่เเสร้งทำเป็นว่าว่างเปล่าไร้ความรู้สึกเเละน้ำเสียงห่างเหินเย็นชาที่กว่าจะทำได้ก็กลั้นก้อนสะอื้นจนเจ็บไปทั้งลำคอเอ่ยถาม ความพยายามมากมายทั้งหมดในชีวิตเเบมเเบมตอนนี้คือสะกดกลั้นทุกอารมณ์ความรู้สึก เเสร้งทำเป็นเข้มเเข็งต่อหน้าปีศาจร้ายตรงหน้า เเต่ยิ่งมองหน้ามาร์ค ความเข้มเเข็งที่มีมันก็เเทบจะจางหายไป

 

 

"ผม ผมมาขอโทษ ได้โปรดเถอะเเบมเเบมผมผิดไปเเล้ว" มาร์คเว้าวอนเสียงเเผ่ว เขาเเทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่เมื่อได้พบหน้าคนที่เขาตามหา เเบมเเบมดูไม่ต่างจากเดิมมากนัก เเต่ที่เพิ่มเติมคือมีเจ้าตัวน้อยในท้องที่นูนป่องออกมานั่นต่างหาก

 

 

มาร์คเเทบอยากตรงไปกอด อยากจูบตัวคนเเม่เเล้วทักทายเจ้าตัวน้อยในท้องเเทบบ้า เเต่สายตาเเละน้ำเสียงที่เย็นชามันไม่อาจทำให้มาร์คทำอย่างนั้นได้เลย

 

สายตาของเเบมเเบมที่มองมา มันราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มเเทงใจ ราวกับมีดเล่มคมที่จ่อเข้าปักอกข้างซ้าย เจ็บจนชาไปหมดเเล้ว

 

"คุณคงมาผิดบ้าน ผมไม่รู้จักคุณ"

 

"ไม่เเบม! ไม่เอาเเบบนี้ เเบมเเบม!" มาร์คร้องลั่นห้ามคนที่กำลังจะเดินจากไป เขาไม่อยากเห็นภาพนี้ ไม่อยากเห็นเเบมเเบมเดินจากไปแบบนี้ ไม่เอา

 

บ่าเล็กสั่นไหวกลั้นก้อนสะอื้นเเกล้งทำเมินคนที่ส่งเสียงร้องประท้วงข้างหลัง เจ้าตัวจิ๋วก็เหมือนตื่นมาช่วยพ่อดิ้นจนเข้าจุกเจ็บ

 

 

จะเอาอย่างนี้ใช่มั้ย

 

 

 

จะเข้าข้างพ่อเเบบนี้ใช่มั้ยเจ้าจิ๋ว?

 

 

รักพ่อขนาดนั้นเลยเหรอ ก็ได้นะ

 

 

ได้เลย

 

 

"คุณมาส่งเสียงดังหน้าบ้านคนอื่นเเบบนี้มันเสียมารยาทมากๆเลยนะครับ กลับไปซะก่อนที่ผมจะเเจ้งตำรวจ"

 

 

"ไม่ ผมจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น ผมจะอยู่กับคุณกับลูก คุณเอาลูกหนีผมเเบบนี้ไมไ่ด้"

 

 

"ผมบอกเเล้วไงว่าผมไม่รู้จักคุณ!"

 

 

 

"..."

 

 

 

“ผมไม่เคยรู้จักคุณไม่เคยรู้จักแม้สักนิด! ผมไม่รู้ว่ารอยยิ้มของคุณมันออกมาจากใจของคุณจริงๆหรือเปล่า ความหวังดีที่คุณให้มันแฝงด้วยแผนการหรือเล่ห์กลอะไรไว้มั้ย สายตาของคุณที่มองมามันให้ค่าผมว่าเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีชีวิตจิตใจเทียบเท่าคุณหรือเปล่า หรือมันมองผมเป็นเพียงแค่ของเล่นไร้ค่า เป็นสิ่งที่เจ็บไม่ได้ รักไม่เป็น เป็นตัวตลกที่คุณอยากจะทิ้งขว้างหรือเล่นมันตอนไหนก็ได้ ผมไม่รู้ไม่รู้เลยจริงๆ”

 

 

 

“ผมขอโทษที่เคยทำให้คุณรู้สึกแบบนั้นผมมันโง่เองแต่อย่าพูดว่าไม่รู้จักผมได้มั้ยแบมแบม คุณรู้จักผมดี คุณรู้จักตัวผมดียิ่งกว่าตัวผมเสียอีก คุณไม่ใช่ของเล่น คุณเป็นชีวิตเป็นหัวใจ เป็นทุกอย่างของผม ได้โปรดเถอะ ให้อภัยผมสักครั้ง”

 

 

ความจริงที่แบมแบมพูดออกมามันราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงกลางใจเขา ทุกความผิดพลาดของเขามันทำร้ายแบมแบมจนทำให้แบมแบมรู้สึกแบบนั้นจริงๆน่ะเหรอ

 

 

มาร์คเกลียดตัวเองเหลือเกิน

 

 

เกลียดที่ตัวเองทำให้แบมแบมรู้สึกแย่จนแม้ฐานะคนรู้จักยังให้เขาไม่ได้ แต่มาร์คก็ไม่ยอมเเพ้หรอก ที่เขาแย่เขาก็ขอจะขอเปลี่ยนเเปลง ที่ทำผิดก็ขอเเก้ไข เขายินดีทำทุกอย่าง ยอมแลกทุกสิ่งขอแค่ได้สองแม่ลูกกลับเข้าอ้อมกอด

 

 

ไม่ต้องรักเขาเเบบเมื่อก่อนก็ได้ เขารักคนเดียวก็ได้ ให้เขาได้ดูแล ให้เขาพิสูจน์ตัวเองเถอะ

 

 

 

“ถ้าผมให้อภัยคุณจะจบเรื่องนี้ได้หรือเปล่า อย่ามาให้ผมเห็นหน้า อย่ามาพบเจอหรือมาวุ่นวายกับเราได้มั้ย”

 

 

แบมแบมยื่นข้อเสนอ เขาไม่เชื่อในคำพูดอะไรของมาร์คแล้ว ความเจ็บปวดที่มาร์คให้ยังไม่หายไปจากใจ เเละสิ่งที่มาร์คพูดมาแบมแบมก็ไม่เข้าใจเลย รักเขางั้นเหรอ อยู่ไม่ได้ที่ไม่มีเขากับลูกงั้นเหรอ น่าเชื่อตายล่ะ

 

 

คนอย่างมาร์ครักใครไม่ได้หรอก ที่มาถึงนี่ที่รู้สึกผิดมันอาจจะเป็นเเค่ฉากหน้าเท่านั้น หรือถ้ามาร์ครู้สึกผิดจริงๆ หากมาร์คต้องการการให้อภัย เเบมเเบมก็ยินดีให้ แล้วเราก็ต่างคนต่างอยู่ อย่าเกี่ยวข้องกันอีกเลย

 

 

หัวสมองของเขามันสั่งเเบบนั้น ถ้าไม่อยากเจ็บปวดอีกครั้ง เขาต้องฟังคำสั่งของมัน ไม่ใช่ฟังเสียงความรู้สึกของตัวเองเเบบที่แล้วๆมา

 

 

“ไม่ ผมทำแบบนั้นไม่ได้ ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณกับลูก ผมขอร้องให้โอกาสผมสักครั้งให้ผมคุกเข่าตรงนี้ก็ยอมได้โปรดแบมแบม ได้โปรด”

 

 

เข่าเเกร่งของร่างหนาที่ไม่เคยคุกเข่าให้ใคร เเต่มาร์คยินยอมทำให้แม่ของลูกตรงหน้า แม้พื้นถนนมันจะร้อนเพียงใดเแต่มาร์คก็ไม่แคร์ความเจ็บปวดของร่างกายตัวเองเลย

 

หากมันจะเป็นการพิสูจน์ หากมันจะทำให้เขาได้แบมแบมคนมาเขายินดีจะยอมทำตามทั้งนั้น ไม่ว่าจะอะไร ถ้ามันทดเเทนบาดเเผลในใจของแบมแบมได้มาร์คยินดีจะทำทุกอย่าง

 

 

ยอมทุกอย่างเเล้วจริงๆ

 

 

 

“ผมไม่มีอะไรให้คุณทั้งนั้นไม่มีแล้วจริงๆ”

 

เเม้ภาพคนที่กล้าคุกเข่าลงกับพื้นถนนร้อนๆตรงหน้าจะทำให้ใจของเขากระตุก เเต่แบมแบมก็ไม่อาจให้ในสิ่งที่มาร์คร้องขอได้ เขาเจ็บปวดมามากพอแล้ว และเขาไม่อยากกลับไปอยู่ในจุดเดิมนั่นอีก

 

 

จุดเดิมที่เป็นคนโง่ แค่คำหวาน แค่สิ่งของที่เขาให้ก็พร้อมจะหลงกลเหมือนคราวนั้น

 

 

เขาเป็นไม่ได้แล้วจริงๆ เพราะเขามีสิ่งที่เขาต้องรักมากกว่ามาร์คเเล้ว เเละเพื่อสิ่งนั้นเขาจะไม่ยอมโง่อีก

 

 

ดวงตาคู่กลมเสหลบไม่ทอดไปมองคนหลังรั้วอีก มือบางประคองท้องป่องนูนตัดใจเดินเข้าบ้านไป เเม้เสียงสะอื้นให้ที่ดังไล่หลัง เขาก็เเสร้งทำไม่ได้ยิน

 

 

ดวงตาคู่คมทอดมองเเผ่นหลังบอบบางที่เดินหายเข้าบ้านไปจนลับตา เขาพยายามกลั้นสะอื้นกักความอ่อนเเอที่มาในรูปเเบบน้ำตาจนใจเจ็บไปหมด ไม่มีเยื่อใยใดๆเหลือทิ้งไว้ให้มาร์คเลย แต่มาร์คก็พยายามเข้าใจเพราะทุกอย่างมันเป็นเพราะตัวเขาเองเเท้ๆ

 

 

มือสากปาดน้ำตาตัวเองทิ้งลวกๆ เเต่ก็ยังคงนั่งคุกเข่าสำนึกผิดเช่นเดิม บ่ากว้างตั้งตรงสง่าผ่าเผยชวนมอง เเต่ใบหน้าหล่อเหลากับเจิ่งนองไปด้วยหยาดน้ำตา

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไปเรื่อยๆนานเท่าใดเเล้วผมก็ไม่รู้เพราะไม่ได้ใส่ใจจะนับ แดดร้อนที่แผดเผาจนแผ่นหลังผมเปียกชื้นก็ไม่อาจทำให้ผมละความตั้งใจเเละลุกขึ้นยืนได้ เข่าสองข้างที่ยังอยู่ท่าเดิมตั้งแต่แต่แบมแบมหันหลังให้มันเจ็บปวดจนไร้ความรู้สึกไปแล้ว ความรู้สึกหนักๆหัวเริ่มคืบคลานเข้ามาเเต่ผมก็ไม่ใส่จะสนใจมัน

 

 

ผมจะอยู่ตรงนี้จนกว่าแบมแบมจะมองเห็นถึงความตั้งใจของผม จะอยู่ตรงนี้จนกว่าเขาจะเชื่อในสิ่งที่ผมพูด

 

 

ถ้าถามว่าผมมาที่นี่ได้ยังไงทั้งๆที่วนหาเป็นเดือนๆกลับไม่เจอเบาะเเสอะไร คงต้องยกความดีความชอบให้น้องสาวของนิโคลนี่เเหละ ผมก็เพิ่งรู้ว่านิโคลมมีน้องสาว เเละสองพี่น้องตัวเเสบนี่เเหละที่พาคนของผมหนี!

 

 

แค่เรเชลยอมบอกว่าพาสปอร์ตปลอมที่ส่งให้แบมแบมคืออะไร และส่งแบมแบมไปที่ไหน แค่นั้นมันก็เพียงพอแล้ว เส้นสายที่ไทยนี่เรียกใช้ง่ายกว่าที่ไหนๆอีก ชั่วพริบตาผมก็ได้ทุกอย่างแล้ว

 

 

ถามว่ามาแบบนี้จะไม่มีใครรู้เหรอ ผมวางทุกอย่างไว้หมดแล้ว ผมแน่ใจว่ามีคนของฝั่งนั้นหรือแม้กระทั่งแด๊ดคอยดูผมอยู่แน่ ท่านกลัวว่าผมจะตามหาเจอแล้วแบมแบมหลานจะเป็นอันตรายจริงๆนั่นแหละ แต่เชื่อเถอะผมจัดการได้

 

 

มาร์ค ต้วน คือผู้ชายที่จัดการได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องของตัวเอง...

 

 

คิดไปมันก็น่าตลกนะ ผมเองยังรู้สึกตลกตัวเองเลย ผมกล้าคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องแบมแบมแทบจะในทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาหยุดคิดสักนิดเลยด้วยซ้ำ ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีคืออะไร ถูกผมโยนทิ้งไปตั้งนานแล้ว ณ ตอนนี้ต่อให้ผมตองทำมากกว่านี้เเค่ไหน จะกลายร่างเป็นไอ้โง่คลั่งรักที่แสนน่าสมเพชในสายตาใครต่อใครแค่ไหนผมก็ไม่กลัว

 

 

แค่เขา

 

 

แค่ได้แบมแบมกลับลูกกลับมาเท่านั้น

 

 

ผมต้องการแค่นั้นจริงๆ

 

 

ได้โปรดเถอะความรักช่วยกลับมาหาปีศาจร้ายเช่นผมด้วย

 

 

ได้โปรดเห็นคำอ้อนวอนของผมที

 

 

ได้โปรด

 

 

 

 

 

แบมแบมประคองท้องตัวเองเดินจากมาไม่สนใจเสียงร่ำไห้หรือสสภาพที่แสนน่าสงสารของคนข้างหลังแม้แต่นิด แม้เจ้าจิ๋วในท้องจะเตะประท้วง แม้เสียงบ้าๆของก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันจะกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งก็ตาม

 

อกข้างซ้ายมันเจ็บปวดที่ได้ยินเสียงสะอื้นของปีศาจร้ายมากกว่าความหวั่นกลัว หัวใจของเขามันบีบรัดยามที่ได้เห็นสภาพซูบซีดของคนตรงหน้ามากกว่าความหวาดกลัวเช่นหนหลัง เขาชิงชังที่มาร์คมีสภาพน่าสมเพชขนาดนี้

 

ทำไม

 

ทำไมมาร์คถึงเป็นแบบนี้ได้

 

ทำไมปีศาจร้ายเช่นเขาถึงได้ปล่อยตัวเองให้เป็นเช่นนี้

 

ทำไมกัน

 

 

ห่วงใย ชิงชัง หวาดกลัว เเสนรัก ทุกอารมณ์ความรู้สึกตัดกลับสลับกันไปมา วิ่งพล่านไปทั่วสี่ห้องหัวใจ แบมแบมชั่งใจไม่ถูกว่าเขาควรจะททำเช่นไรต่อไปดีที่มาร์คปรากฏกายขึ้นมาตอนนี้ แม้ปากจะบอกว่าไม่ต้องการมาร์คเลย แต่ลึกๆวูบนึงในใจมันก็แอบคิดถึงพ่อเจ้าจิ๋วในบางครั้ง

 

แบมแบมมันก็เป็นคนโง่อยู่วันยังค่ำ

 

ที่แม้เจ็บแค่ไหนก็ไม่เคยจะจำเลย

 

ไม่เลยจริงๆ

 

 

เสียงสะอื้นไห้ของคนที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าบ้านยังดังวนอยู่ในโสตประสาท แม้เขาจะหันเหความสนใจตนเองไปทำอย่างอื่นแล้วก็ตามที มองผ่านนอกหน้าต่างเห็นเเสงพระอาทิตย์จ้า ความร้อนของอากาศคงไม่ต้องพูดถึง แล้วป่านนี้ปีศาจที่อยู่หน้าบ้านจะเป็นเช่นไรบ้างนะ

 

มาร์ค ต้วน คนนั้นเกลียดอากาศร้อน เขาคงทนได้ไม่นานหรอก

 

แบมแบมคิด

 

 

แต่...

 

ได้โปรดอย่าทน อย่าทรมาณตัวเองอีกเลย กลับไปเถอะ กลับไปสักที

 

 

 

ตากแดดแบบนี้ ไม่ดีกับคุณเลยนะ

 

ดวงตาคู่หวานลอบมองนอกหน้าต่างเป็นระยะๆ คล้ายกับจับตามองว่าเมื่อใดที่มาร์คจะไป อาจดูคล้ายรำคาญ เเต่ใจของแบมแบมรู้ดีว่าที่ทำไป มันเจือความเป็นห่วงอยู่แทบทั้งใจ

 

 

 

 

 

 

 

หลังกว้างใต้เสื้อเชิร์ตสีอ่อนเปียกชุ่ม ผิวขาวซีดขึ้นสีเเดงจัดเพราะไอร้อนจนรู้สึกเเสบไปทั้งผิว ความร้อนที่เเผดเผาลงมาราวกับเป็นลงทัณฑ์จากพระเจ้าที่ส่งผ่านมายังพระอาทิตย์ ให้ปีศาจร้ายคนนี้ได้ชดใช้กรรม

 

 

มาร์คเกลียดอากาศร้อนสุดหัวใจ แต่ในสถานการณ์นี้เขาไม่อาจหลีกหนีมันไปได้ มันอาจจะเป็นวิธีโง่ๆ เเต่เชื่อเถอะว่ามาร์คไม่รู้แล้วว่าจะทำเช่นไรต่อไปดี

 

พูดดีๆแล้วแบมแบมไม่ฟัง ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะขอคุกเข่าอ้อนวอนขอความเห็นใจต่อไปแล้วกัน

 

 

 

เพราะเขาทำได้แค่นี้จริงๆ

 

 

ดวงตาคู่กลมยังคงเหม่อมองออกไปเป็นระยะๆ มือขาวบางค้างที่เข็มเเละม้วนไหมพรมนิ่งด้วยใจไม่คิดจะถักทอมันให้ไปต่อ หัวสมองมันเอาเเต่คิดเเละกังวลถึงคำพูดของปีศาจร้ายคนนั้น

 

 

เอาเเต่คิดอยู่เเบบนั้นซ้ำไปซ้ำมา...

 

 

"คุณมาร์ค!" แต่แล้วทุกความคิดในสมองก็ถูกโยนทิ้งออกไปไกลเมื่อร่างสูงใหย๋ล้มลงไปกองกับพื้นทั้งๆที่นั่งคุกเข่า ไม่ทันได้รู้ตัวว่าเขาผุดลุกขึ้นตอนไหน สองมือบางก็ประคองเจ้าจิ๋วในท้องออกไปหาใครคนนั้นเข้าเเล้ว

 

 

คนท้องประคองร่างหนาที่สลบไสลให้มานอนที่ตัก เหงื่อที่เปียกชุ่มตามไรผมเเละเสื้อฟ้า ทั้งตัวยังร้อนจัดทำแบมแบมใจไม่นิ่ง คราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนตามใบหน้าหล่อเหลายิ่งทำให้เขาใจกระตุก

 

 

ทำไมต้องทำขนาดนี้ ทำไมต้องทรมาณตัวเองเเบบนี้ด้วย

 

 

"คุณมาร์ค คุณได้ยินผมมั้ย คุณ!" ตบหน้าเบาๆเรียกสติแต่ปีศาจร้ายก็ยังคงไม่ลืมตาตื่น ไร้สัญญาณตอบรับจากริมฝีปากที่เเห้งเเตกนี้คนท้องยิ่งใจไม่ดี ลุกลี้ลลุกลนกระวนกระวายไม่รู้จะทำสิ่งใดต่อ เขาประคองมาร์คไม่ได้ เพราะมีเจ้าจิ๋วในท้อง เเต่ถึงไม่มีเขาก็ไม่อาจแบกร่างมาร์คในยามนี้ได้เเน่

 

 

จะทำอย่างไรดี ทำอย่างไร

 

 

 

"หนูแบมมาทำอะไรตรงนี้ลูก แล้วนั่นใครคะทำไมมานอนตรงนี้" ราวกับสวรรค์เมตตาให้หญิงชราบ้านตรงข้ามเปิดประตูออกมาในยามนี้ เสียงหวานใสไม่รอช้าร้องขอความช่วยเหลือทันทีทั้งน้ำตานองหน้าด้วยห่วงใยคนตรงตักหมดหัวใจ

 

 

"ป้าอุ่นใจครับ ช่วยเขาด้วย"

 

 

 

 

 

ดวงตาคู่กลมอ่อนเเสงขณะทอดมองคนป่วยที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง จากคำวินิจฉัยของหมอมันยังคงทำให้เขาสงสัยเเละไม่สบายใจเลยสักนิด ทำไมคนอย่างมาร์ค ต้วน ถึงได้ปล่อยให้ตัวเองเป็นขนาดนี้นะ

 

 

'คนไข้ปลอดภัยเเล้วนะครับ แต่คงต้องพักดูอาการสักวันสองวัน เพราะนอกจากสภาวะร่างกายที่ขาดสารอาหารเเละอ่อนเพลียเเล้ว คนไข้นั้นยังมีความเครียดสะสมด้วย'

 

 

จะเครียดอะไรขนาดนั้น ที่ตรงนั้นมันไม่มีความสุขเลยหรือไง ที่ที่เป็นดุจสวรรค์ ที่ๆที่เขามีทุกอย่าง แล้วทำไมมาร์คถึงยังเป็นแบบนี้ แบมแบมไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจจริงๆ

 

 

แต่ที่ไม่เข้าใจก็คือตัวเขาเองนี่แหละ ว่าทำไมถึงยังคงเป็นห่วงคนตรงหน้าขนาดนี้

 

 

ไม่หรอก

 

 

แค่ไม่อยากให้ใครมาตายหน้าบ้าน

 

 

แค่เวทนาเพื่อนร่วมโลกก็แค่นั้น

 

 

"อ๊ะ มัมเเค่ไม่อยากให้มีใครมาตายหน้าบ้านเราต่างหากจิ๋ว" มือบางลูบปลอบเจ้าจิ๋วในท้องที่เอาแต่เตะประท้วง หนอยเจ้าจิ๋ว เรื่องเมื่อเช้ายังไม่เคลียร์เลยนะ เข้าข้างกันตั้งเเต่ไม่ลืมตาขึ้นมาดูโลกแบบนี้จับมาตีสักทีดีมั้ย

 

 

"โอ๊ยจิ๋ว! มัมพูดเล่นน่ะ ใครจะตีจิ๋วลง รักขนาดนี้"

 

 

 

เหมือนเจ้าจิ๋วจะรู้ความถึงได้ดิ้นประท้วงจนแบมแบมจุก แต่แบมแบมยิ้มกริ่มปลอบเจ้าตัวเล็กในท้อง ถึงแม้จิ๋วจะเตะเก่งดิ้นเก่งก็ไม่เป็นไร เขาจะคิดแล้วกันว่าจิ๋วเป็นเด็กแข็งแรง

 

 

 

เปลือกตาของคนบนเตียงขยับขยุกขยิกก่อนจะลืมตาตื่น เป็นเหตุทำให้บทสนทนาของสองเเม่ลูกต้องพับเก็บไป ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเเปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาโดยอัตโนมัติยามทอดมองปีศาจที่อยู่ตรงหน้า

 

 

"เเบม" เสียงเเหบพร่าส่งเสียงเรียกออกมาด้วยยินดีที่ได้พบเห็นใบหน้าหวาน เป็นรอยยิ้มที่เเม้จะอ่อนเเรงเเต่เห็นได้ชัดเลยว่ามันไปถึงดวงตาเเละออกมาจากใจจริงๆ

 

 

เเก้วน้ำอุณหภูมิห้องเเละหลอดที่เสียบมาคือคำตอบรับเเทนเสียงเรียกนั้น มาร์ครับหลอดเข้าปากอย่างว่าง่าย จะป้อนยาพิษเขาก็ยินดีรับมันเข้าปากทั้งนั้นถ้ามันมาจากมือของเเบมเเบม

 

 

ป้อนน้ำคนป่วยเสร็จก็คล้ายห้องพักผู้ป่วยนี่หนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆเเละเงียบมากจนได้ยินถึงเสียงลมหายใจเข้าออกของกันเเละกัน คนป่วยไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดได้เเต่มองคนท้องอยู่อย่างนั้น ส่วนคนท้องก็ไม่รู้จะพูดสิ่งใดเพราะไม่เข้าใจการกระทำของตัวเองเเละตัวมาร์คเช่นกัน

 

"ลูก...เป็นยังไงบ้างครับ" มาร์คถามถึงคนในท้องเพื่อทำลายความเงียบ ใจเขาอยากจะจับท้องนูนป่องๆนั้นเเทบขาดใจเเล้ว

 

 

"ทำแบบนี้เพื่ออะไร" แบมแบมไม่สนใจจะตอบคำถามของมาร์ค กลับหันเหความสนใจไปถึงเหตุผลของการกระทำโง่ๆของมาร์คมากกว่า นั่นทำให้มาร์ครู้สึกใจเสียมากที่แบมแบมกีดกันไม่ให้เขาได้รู้อะไรเกี่ยวกับลูกเลย

 

"เขาดื้อหรือเปล่า เขาแกล้งคุณบ้างมั้ย" เมื่อแบมเมินคำถาม มาร์คก็เมินแบมแบมเช่นกัน เสียงทุ้มที่เเหบพร่าว่าต่อเเต่เรื่องคนตัวเล็กในท้องราวกับคนเพ้อฝันยิ่งทำให้คนท้องโมโห

 

 

"มาร์ค ต้วน! ผมกำลังคุยกับคุณอยู่นะ คุณทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร คุณอยากตายหรือไงถึงทำแบบนี้"

 

 

"อ่า...เขาคงไม่ดื้อกับคุณสินะ ดีจังเลยครับ เก่งแล้วล่ะ เขาทำถูกแล้วครับ ดีแล้วที่เขาเป็นเด็กดีกับคุณ"

 

 

"มาร์ค ต้วน!"

 

 

"ผมเเค่อยากรู้ ว่าตลอดเวลาที่ไม่มีผม คุณลำบากหรือเปล่า ลูกเราเขาเกเรบ้างมั้ย คุณเป็นยังไง ทุกคำถามที่ผมถามตัวเองผมอยากรู้ทั้งหมด แต่หากคุณไม่ต้องการจะตอบ ผมก็ไม่เป็นไร"

 

"..."

 

"คุณอาจจะคิดว่าผมมีความสุขกับสิ่งที่ผมทำลงไป  เเต่จริงๆเเล้วไม่ใช่เลย ตั้งเเต่คุณหายไป โลกของผมมันก็พังทลายลงตรงนั้นเเล้ว และยิ่งผมรู้ว่าคุณพาลูกไปด้วย ผมก็แทบจะตายเลยตอนนั้น ก็ชีวิตผมน่ะ นอกจากคุณกับลูกผมก็ไม่เหลืออะไรแล้ว ผมหมายความแบบนั้นจริงๆ คุณอาจไม่เชื่อก็ได้แต่มันเป็นทุกอย่างและทั้งหมดของผมแล้ว ส่วนที่ทำแบบนั้น คำตอบของผมคือไม่รู้"

 

"..."

 

"ผมไม่รู้แล้วว่าจะทำยังไงให้คุณหายโกรธ ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้คุณเชื่อ ผมถึงได้ทำแบบนั้น ผมอาจจะดูโง่นะ แต่ผมก็เป็นแบบนั้นมาตั้งนานแล้ว ผมมันโง่ โง่ที่ทำร้ายคุณมาโดยตลอด ขอโทษนะครับ"

 

"ถ้าคุณทำถึงขนาดนี้เพราะคำว่าขอโทษ ผมก็จะรับมันไว้ แต่ผมก็ยังยืนยันคำเดิมว่าผมไม่มีอะไรจะให้คุณเเล้วจริงๆ"

 

 

 

แม้คำพูดที่มาพร้อมหยาดน้ำตาจะทำให้แบมแบมนั้นใจเสียแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อาจหยิบยื่นสิ่งที่มาร์คอ้อนวอนขอให้ได้ เพราะเขาไม่อาจเชื่อในน้ำคำของผู้ชายคนนี้ได้อีก คำหวานเหล่านี้ ถ้อยคำห่วงใยเหล่านี้ จะแน่ใจได้อย่างไรว่ามันไม่ได้มีอะไรมาปั้นเเต่ง จะเอาอะไรมามั่นใจมันได้

 

 

ก็ในเมื่อทุกอย่างที่ผ่านมา มันมีความปลอมเปลือกและคำหลอกลวงทั้งนั้น

 

"ผมไม่ได้ต้องการการให้อภัย คุณจะโกรธผมจนวันตายเลยก็ได้แบมแบม แต่ผมขอ ขอให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อบ้างได้มั้ย ให้ผมได้มีโอกาสได้ให้ความรักกับลูกบ้าง"

 

"คุณให้เขาไม่ได้หรอกคุณมาร์ค คุณให้เขาไม่ได้เพราะคุณไม่เคยเข้าใจหรือมีมันเลย ความรักของคุณมันคือตัวคุณเองเท่านั้น กลับไปเถอะ ไปอยู่ในที่ของคุณ ที่ที่คุณควรอยู่จริงๆ"

 

แบมแบมว่าทิ้งท้ายทั้งที่ร้าวไปทั้งหัวใจ เขาเข้าใจความรู้สึกพี่จินยองแล้วว่าทำไมถึงไม่อยากให้เจจีนมีพ่อ ไม่ใช่ว่าไม่อยาก ในโลกนี้ใครอยากให้ลูกตัวเองกำพร้าพ่อกัน แต่ความจริงแล้วมันทำแบบนั้นไม่ได้ บาดแผลที่มาร์คให้มันทำแบมแบมกลัวว่าลูกจะเจอแบบเขา เขาไม่อาจเสี่ยงให้เจ้าจิ๋วในท้องมาเจ็บปวดเพราะผู้ชายตรงหน้าได้หรอก

 

 

ความรักจอมปลอมของผู้ชายที่รักใครไม่เป็นเช่นมาร์ค แบมแบมปล่อยผ่านมันไปไม่ได้จริงๆ

 

 

 

แผ่นหลังบอบบางที่ประคองท้องเดินจากไป เรียกน้ำตาของคนที่นอนอยู่บนเตียงได้ราวกับทำนบเขื่อนเเตก หมดแล้วความแข็งแกร่งที่เคยภาคภูมิ ความยินดีที่ได้พบหักลบกลบประโยคตัดเยื่อใยมาร์คมีแต่เจ็บกับปวด น้ำตาที่ยิ่งร้องก็เหมือนยิ่งตอกย้ำความพ่ายแพ้ แต่มาร์คก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไรและต้องสู้ต่อ

 

 

แม้เกมส์นี้มาร์คมองไม่เห็นหนทางชนะแล้วก็ตาม แต่มันเดิมพันด้วยทุกอย่างที่มาร์คมีจนหมดสิ้นแล้ว ทุกอย่างที่มาร์คปราถนาจะมีมันมาโดยตลอด

 

 

ความรักและครอบครัว

 

 

มาร์คสาบานว่าจะทำตัวใหม่ให้ดีขึ้น จะดีกว่านี้ให้แบมแบมยอมรับและมั่นใจว่าเขาจะดูเเลทั้งเเม่และลูกได้จริงๆ มาร์คจะทำให้แบมแบมมั่นใจว่าตัวเขาจะเปลี่ยนไปได้

 

 

และความรักของเขามันก็มีจริงและพร้อมจะให้แบมกับลูกเสมอ

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันที่เเสนจะเหน็ดเหนื่อยเหลือเกินสำหรับแบมแบม ทุกสิ่งทุกอย่างที่ประเดประดังเข้ามามันทำให้เขาไร้สติไปชั่วครู่ เอาจริงๆมันเเทบจะไร้สติตั้งแต่ที่มาร์คปรากฏตัวแล้ว

 

 

วูบนึงเขาอยากจะหนีไปให้ไกล แต่หากหนีเขาก็คงต้องหนีไปเรื่อยๆน่ะหรือ แล้วเมื่อไหร่เขาจะหลุดพ้นกันล่ะ และถ้ายังรู้สึกแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จจะเลิกเจ็บปวดกัน

 

ความรักที่ซึมลึกเหมือนกับมนต์มายาของซาตานที่ล่อลวงให้ติดบ่วง ยิ่งดิ้นหนียิ่งพันธนาการ เจ้าตัวน้อยในท้องเป็นสิ่งยืนยันได้ดี ยิ่งเจ้าจิ๋วรักพ่อแค่ไหน นั่นมันก็เเปลว่าใจของแบมแบมยังรักมาร์คอยู่เช่นกัน

 

 

แต่ทั้งรักทั้งเกลียดมันอยู่ร่วมกันไม่ได้ แบมแบมเลยต้องเลือกเกลียดและปล่อยความรักที่เคยจอมปลอมนั่นไป หวังว่าสักวันใจมันจะหยุดเต้นจากผู้ชายที่ชื่อว่า มาร์ค ต้วนได้

 

 

ได้แต่หวังอยู่อย่างนั้น

 

 

 

 

 

"จิ๋ว วันนี้ได้เจอพ่อเราด้วย ดีใจมั้ยเรา หืม..."

 

 

เสียงหวานปรับโทนให้อ่อนโยนขณะลูบท้องคุยกับเจ้าจิ๋วในท้อง แบมแบมมั่นใจว่าเจ้าจิ๋วรู้เรื่องเหตุการณ์วันนี้ เขาเลยอยากจะอธิบายเเละทำความเข้าใจกับเจ้าจิ๋วในท้องเสียหน่อย

 

 

"พ่อเขาบอกว่าเขารักจิ๋วนะ มัมก็อยากให้จิ๋วเชื่อว่าเขารักจิ๋วจริงๆ แต่มัมก็ไม่มั่นใจเลย เพราะพ่อเราน่ะ รู้จักความรักจริงๆหรือเปล่าก็ไม่รู้ มัมว่าเขาคงกลัวไม่มีใครสานต่อบริษัทเขามากกว่า"

 

 

"เพราะอย่างนั้นอย่าไปรักเขามากเลยจิ๋ว เพราะถ้ามันเป็นแบบที่มัมคิดจริงๆจิ๋วต้องเสียใจมากๆแน่ แต่จิ๋วไม่ต้องกลัวหรอกนะ มัมอยู่ตรงนี้มัมสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาทำร้ายจิ๋วได้ จิ๋วเชื่อมัมนะ"

 

 

"ตัวจิ๋วของมัม มัมจะปกป้องเอง..." เสียงหวานพึมพำสัญญา ก่อนที่จะกล่อมเจ้าจิ๋วในท้องให้เข้านิทราหลับฝันดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

@New York

 

The Triple Town แทบถล่มกลางนิวยอร์ก เมื่ออยู่ๆมาร์คนั้นหายไปราวกับสลายไปกลางอากาศ เเจ็คสันเเทบจะยกตีนขึ้นมาก่ายหน้า งงเป็นไก่ตาเเตกที่จู่ๆมาร์คก็ขาดประชุมผู้บริหารไม่บอกไม่กล่าว ทั้งๆที่ประชุมใหญ่ขนาดนี้มาร์คกลับหายตัวไป กว่าจะหาข้อแก้ตัวได้ก็แทบแย่ มันหายไปว่าแย่แล้ว สาเหตุที่หายเพราะไปตามเมียนี่มันแย่กว่า

 

 

ไม่รู้มันไปตามที่ไหน แต่มันละเมิดกฏ และถ้าฝั่งนั้นรู้ก่อนมาร์คจะเจอตัวแบมแบม แจ็คสันกล้าพูดได้เลยว่างานนี้เละ

 

 

"บทจะหายก็เหมือนตายเป็นผี ไม่รู้เหี้ยรู้ห่าไรเลยไอ้เวร!" เป็นเจบีที่ความอดทนต่ำกว่าคำรามออกมาแทบจะลั่นห้อง เจบีมันโกรธ แต่แจ็คสันรู้ดีว่ามันห่วงมากกว่า

 

 

สภาพเหมือนผีตายซากแต่ยังเปรี้ยวตีนท้าทายอำนาจมืด ไม่เจียมสังขารถ้าไปตายที่อื่นใครจะรู้กับหัวมัน ขาดการติดต่อไม่บอกไม่กล่าว การ์ดก็ไม่รู้เรื่องปิดบังอุบอิบ อยากบีบคอให้ตายคามือแม่งทั้งการ์ดทั้งเจ้านาย

 

 

"กูจนปัญญาเเล้วนะมึง ถ้าเกิดลุงต้วนรู้ล่ะวะ แล้วจะทางนั้นอีก โว๊ย ไอ้ห่ามาร์ค"

 

 

 

"แม่งหายไปแบบนี้ขนาดพวกเรายังไม่รู้ กูมั่นใจเเน่ว่าทางลุงต้วนและฝั่งนั้นคงยังไม่รู้แน่ ก็ได้แต่หวังล่ะวะ ขอให้มันเจอแบมกับหลานก่อนฝั่งนั้นจะรู้ตัว"

 

สองหนุ่มผู้บริหารได้เเต่หวังสวดมนต์มนต์ภาวนาช่วยเพื่อนสนิท สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพรักและนึกถึงถูกอัญเชิญไปสิงสถิตย์เพื่อช่วยไอ้เพื่อนเวรนี้จนหมดแล้ว

 

หมด

 

 

 

จนไม่เหลือไว้กับตัว

 

 

"มาร์ค ต้วน ไปไหน!"

 

 

 

"แบมกับหลานมันหมายความว่าอะไร!"

 

เสียงคำรามของเสือเเม่ลูกอ่อนตวาดก้องทั้งสองร่างของผู้บริหารดีดตัวติดชิดกำแพเเทบจะในทันที ดวงตาวาวโรจน์ของจินยองที่มาพร้อมกับนากตัวขาวที่กางกรงเล็บรอท่า เเจ็คสันเเละเจบีมั่นใจเลยว่าคืนนี้ต้องมีคนตาย

 

อาจจะตายคู่ด้วย!

 

ไอ้มาร์คนะไอ้มาร์ค สรรหาแต่เรื่องจริงๆ แจ็คสันสาบานว่าถ้าหากคืนนี้เขาตาย มันคนแรกที่เขาจะไปหักคอ!

 

 

 

 

 

#มิสเตอร์มบ

100%

@iammeamjtha3000

 

 

 

*หายไปนานยังมีคนจำกันได้มั้ยนะ เจ้าจิ๋วเราเกเรเนอะว่ามั้ย เจคัมเเบ็คพร้อมกับโอเพนเเชท ไว้เราไปคุยกัน มาคุยกันเยอะๆนะคะทุกคน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 788 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,804 ความคิดเห็น

  1. #3604 Jendoi9139 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 16:55
    หน่วงมากเลยค่ะไรท์ ใจนึงก็สะใจและยังอยากสะใจต่ออีกสักหน่อย แต่อีกใจก็สงสารทั้งคู่เลย มันหน่วงไปหมด ยังไงก็เอาใจช่วยให้ทุกอย่างลงตัวและแฮปปี้เร็วๆนะ // เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #3,604
    0
  2. #3077 yahye (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 10:40
    โอ้ยขอขำแจ็คกับเจบี555555555 สงสารทั้งแจ็คเจบีมาร์คเอาใจช่วยคุณพ่อน่า~~~~
    #3,077
    0
  3. #3070 jiab155 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:32
    ฉันควรภาวนาให้ใครก่อนดี555555
    #3,070
    0
  4. #3059 sawkhonkean (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 21:09
    เมื่อไหร่จะได้แฮ๊ปปี้พร้อมหน้าพ่อแม่ลูกน้อ ลุ้นมากกกกก
    #3,059
    0
  5. #2947 JinLeeChK (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 12:06
    แง๊ สงสารคุณมาร์คแล้วค่า ให้อภัยเถอะ🥺🥺
    #2,947
    0
  6. #2946 >>หวานเย็น<< (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 22:09
    ไรท์มาต่อไวๆน้าาาาา
    #2,946
    0
  7. #2945 mypowerbam (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 10:31
    แงงงงง สู้ๆทุกคน ทั้งคุณมาร์คและน้องแบม ที่สำคัญ เจบีกะแจ๊คสันก็สู้ๆนะคะ5555555
    #2,945
    0
  8. #2944 ThitiyaDongdaeng (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 10:04
    ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ
    #2,944
    0
  9. #2943 Kpim (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 09:50

    ถึงจะเคยโกรธพ่อจิ๋วแต่ตอนนี้หายโกรธแล้วแม่จิ๋ว รีบหายโกรธไวๆนะจ๊ะ

    #2,943
    0
  10. #2942 toeytoyly07 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 09:47
    ไม่รู้จะสงสารใครเลย
    #2,942
    0
  11. #2941 Wawa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 09:07

    ก็สมควรที่เค้าจะไม่เชื่ออะไรใดๆอีกน่ะนะ ทนได้ก็ทนนะมาร์คนะ ..หมั่นไส้ก็แต่เจ้าจิ๋ว รักพ่อห่วงพ่อเหลือเกิ้นนน

    #2,941
    0
  12. #2940 kunya2858 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 03:04
    เข้าใจแบมนะ เข้าใจมากๆเลย เพราะที่ผ่านมาแบมรักมาร์คมาก รักแบบไม่คิดเผื่อใจว่าสิ่งที่มาร์คมีให้คือเรื่องโกหก พอมารู้ก็เจ็บมากแบบนี้ แต่ว่าเราสงสารมาร์คแล้วอะ เราใจอ่อนแล้ว ถามว่าโกรธมาร์คไหมโกรธมากแต่ก็อยากให้มาร์คมีโอกาสได้ดูแลแบมตอนท้องบ้าง ก่อนที่เจ้าจิ๋วจะได้ลืมตามาดูโลก ฮื่อ เราสงสารทั้งมาร์คแล้วก็แบมเลย แต่ใดใดก็คืออยากให้กลับมาเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์จริงๆสักที เพราะเจ้าจิ๋วก็คงจะต้องการความรัก ความเอาใจใส่จากพ่อเหมือนกัน สู้ๆนะพี่มาร์ค เจ้าจิ๋วทีมพี่นะ
    #2,940
    0
  13. #2939 New0419tt (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:03
    คิดถึงมาก คิดถึงเจ้าจิ๋ว เข้าใจความรู้สึกแบมนะคนมันเคยเจ็บปวดมาก่อนจะให้ใจดีอภัยให้ง่ายๆมันก็ไม่ใช้ จะสงสารก็สงสารมาร์คตั้งที่รู้แล้วว่าทำผิดไปแต่จะแก้ไขให้สำเร็จเลยก็ไม่ได้มันก็ต้องพิสูจน์กันก่อนแต่ขอให้พี่สู้อย่าพึ่งยอมแพ้
    #2,939
    0
  14. #2938 oni (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 21:57

    มาร์คอดทนเยอะๆนะ ต้องเข้าใจแบมและลูกให้มากๆล่ะ เพราะอย่างไรเสียเจ้าจิ๋วในท้องแบมอยู่ข้างแด๊ดมาร์คนะคะ

    อุปสรรคครั้งนี้ดูจะมาหลายด้านนะ และกินหลายพื้นที่อีกด้วย งัยซะเพื่อนๆก็ช่วยแบ่งเบาไปบ้างก็ดีนะ รักจะได้เหนีวแน่นเข้าไปอีกค่ะ

    เป็นกำลังใจให้มาร์ค แจ็ค บีค่ะะะะะะะะะะะะะะ

    #2,938
    0
  15. #2937 SSHINE (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 21:16
    คือแบบ รอคุณทุกคืนน
    #2,937
    0
  16. #2936 mkjbjinjsyjbbyy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 17:15

    สงสารน้อง ..แต่จินยองน่ากลัวมาก ..รออ่านตอนต่อไปนะคะไรท์

    #2,936
    0
  17. #2935 Kgtstt24 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 13:35
    น้องแบมอย่าเพิ่งให้อภัยนะลูก
    #2,935
    0
  18. #2934 Ja_Janey_Ney (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:21
    อยากให้เขาคืนดีกันก็อยาก อยากให้ง้อไปก่อนก็อยาก
    #2,934
    0
  19. #2933 gskcbalaimvakzva (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:18
    น้องแบมอย่าให้อภัยง่ายๆนะ
    #2,933
    0
  20. #2932 nupanploy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:17
    ลูกรักป๊ะป๊าชัวร์ๆ พี่จินยองใจเย็นก่อนนนน
    #2,932
    0
  21. #2931 nadear11nitaya (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 09:28

    ขอบคุณนะค่ะรอตอนต่อไปเลยค่ะ
    #2,931
    0
  22. #2930 MBIsreal (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 09:00
    คิดถึงมากกกกๆๆๆๆ อยากให้เขาคืนดีกันแล้วแงงงง;-;
    #2,930
    0
  23. #2929 My love markbam (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 08:31
    ตายแพ๊คคู่เลยทีเดียว 5555
    #2,929
    0
  24. #2928 R_Jummar (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 07:44

    คุ้มค่าที่รอจริงๆค่ะ แต่จิ๋วจะช่วยพ่อได้ไหมน๊า มัมจะใจอ่อนไหมน๊าาา
    #2,928
    0
  25. #2927 GoBBliN G (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 04:41
    นอนเป็นผักเลยคุณมาร์ค เอาไรมาสู้ กินข้่าวให้ได้ก่อนนน
    #2,927
    0