Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 36 : Mr.M 35

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 878 ครั้ง
    24 พ.ค. 63

 

คุณมันก็เเค่ปีศาจร้ายที่ผมหลงรัก

คุณมันก็เเค่นั้น

เเล้วก็เป็นเเบบนั้นมาตลอด

เเม้จนตอนนี้...ก็ยังรักอยู่

 

 

 

"คนดีครับ ส่งสัญญาณหน่อยเร็ว เฮโหลลลลล" เสียงยูคยอมถูกกดให้เล็กลงอีกสองระดับขณะเอาหน้าทาบหูเเนบท้องนูนของพี่ชายที่ทำหน้าตาไม่ค่อยสู้ดีนัก เราสองคนเฝ้ารอให้เจ้าตัวน้อยส่งสัญญาณอะไรบ้างเเต่ทุกอย่างก็นิ่งสงบจนน่ากลัว

 

อาจเป็นเพราะตอนนี้อายุครรภ์ของเเบมเเบมนั้นราว 18 สัปดาห์เเล้ว เเม้สุขภาพเเละน้ำหนักค่าความดันต่างๆของเเบมเเบมเเละเด็กในท้องยังเป็นปกติ เเต่เจ้าตัวน้อยกลับไม่ส่งสัญญาณด้วยการดิ้นเลย นั่นทำให้คุณหมอค่อนข้างเป็นห่วง เเละตัวเเบมเเบมก็วิตกกังวลด้วย

 

เพราะตามอายุครรภ์ 18 สัปดาห์ต้องมีอาการเหมือนมีตัวอะไรว่ายในท้องหรือเหมือนมีปลาตัวเล็กตอดอย่างที่คุณหมอว่าเเล้ว เเต่เจ้าตัวเล็กคงเป็นเด็กดีเกินไปถึงได้วิตกกังกวลเเบบนี้

 

กลัวเจ้าตัวน้อยจะไม่ปกติปลอดภัย กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น

 

"สงสัยเจ้าตัวน้อยคงหลับอยู่เเน่เลย ยูคว่าเเบมลองเดินเล่นเหมือนที่คุณหมอบอกก็ดีนะ ไปดูดอกไม้ดีมั้ยเผื่อเจ้าตัวเล็กจะอารมณ์ดี อ้อ เดี๋ยวยูคไปเอาน้ำผลไม้ให้ด้วยจะได้สดชื่น"

 

ยูคยอมปลอบไม่ให้พี่กังวลใจ เพราะกลัวจะส่งผลเสียมากกว่าเดิม ร่างหนาส่งพี่ชายให้ไปนั่งรับลมในสวน ก่อนที่เจ้าตัวจะถอยฉากเข้าครัว บอกพี่ว่าจะหาน้ำให้เเต่เเท้จริงเเล้วต่อสายตรงข้ามประเทศไปหามารดาเลยทีเดียว

 

มันต้องมีวิธีที่ทำให้ตัวน้อยดิ้นบ้างเเหละน่า ไม่อย่างนั้นยูคยอมอกเเตกตายเเน่ๆ

 

 

 

 

 

"หนูไม่เป็นไรใช่มั้ยลูก บอกเเม่ที หนูเเค่หลับใช่มั้ย" เเบมเเบมลูบท้องนูนคุยกับเจ้าตัวน้อยในท้อง เเต่คล้ายจะเป็นการอ้อนวอนมากกว่า ได้โปรดเถอะดวงใจดวงน้อย ส่งสัญญาณอะไรสักอย่างบ้างสิ

 

มือบางลูบเจ้าก้อนน้อยในท้อง สูดดมเอาความหอมของมวลดอกไม้เข้าปอด หวังให้ตัวนั้นคลายความเครียดเเละปลุกเจ้าตัวน้อยที่นอนเเน่นิ่งในท้องนั้นตื่นจากการหลับใหลเสียที

 

 

 

 

 

 

@ New York

 

บรรยากาศในห้องทำงานของผู้บริหารระดับสูงของมาร์ค ต้วน ปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายความมาคุ แม้จะเพิ่งออกจากโรงพยาบาลเพราะอากาณเเพ้ท้องเเทนกำเริบรุนเเรง เเต่หลังเเกร่งก็ตั้งตรงสง่าผ่าเผย ดวงหน้าหล่อเหลาติดซีดเซียวอยู่บ้างเเต่ก็ปล่อยกลิ่นไอสังหารพร้อมที่จะทำลายล้างได้ไม่ต่างจากยามปกติ

 

ไม่ว่าจะยามไหน มาร์คก็ยังคงเป็นมาร์คที่ฝืนสังขารตัวเองได้เสมอ

 

โดยเฉพาะต่อหน้าพวกศัตรู

 

 

"คุณจะทำเเบบนี้ไม่ได้นะครับ เเบบนี้มันไม่ให้เกียรติผมเลยสักนิด"

 

มิสเตอร์พาเวลผู้เป็นพ่อเอ่ยปากเเทนลูกสาวที่นั่งนิ่ง เขาโมโหจนไฟแทบลุกที่จู่ๆว่าที่ลูกเขยตัวดีก็ยกเลิกสัญญา มิหนำซ้ำยังกวาดซื้อหุ้นจากบอร์ดบริษัทคนอื่นๆจนเเทบจะขึ้นเเท่นเป็นประธานเเทนเขาได้เเล้ว

 

มาร์คกำลังบีบให้เขาจนมุม

 

 

"คุณต่างหากที่ไม่ให้เกียรติผมเลย อีกอย่างมาวิ่งเต้นตอนนี้มันไม่สายไปเหรอครับ หรือส่วนเเบ่งจากหุ้นมันไม่มากพอให้คุณจ่ายดอกเบี้ย?"

 

 

มาร์คยิ้มเยาะชายตรงหน้า เเม้คนผู้นั้นจะอายุคราวพ่อเเต่มาร์คมีหรือจะสน ตอนลูกสาวทำอะไรบ้าๆกลับไม่ยอมห้ามยอมปรามกัน พอตัวเองมาเดือดร้อนถึงได้วิ่งเเจ้นมาหาเขา โคตรน่าสมเพชเลย

 

 

มาร์คคิดว่าเขาใจดีมากเเล้วนะที่อย่างน้อยก็เหลือหุ้นไว้ให้ถือในมือเล่นๆ ถึงไม่เทียบเท่าเมื่อก่อนเเต่ถ้าคนมีจิตสำนึกเเละรู้ถึงความผิดมันก็น่าจะสำเนียกได้เเล้วว่าความเมตตาที่ให้ไปมันมากเท่าใด

 

ทั้งๆที่มาร์คสามารถทำให้คนทั้งพาเวลหายไปได้ในพริบตาเเท้ๆ

 

"ผมรู้ว่ายัยเนสก่อเรื่องให้คุณไม่พอใจ เเต่เรื่องนี้ยัยเนสไม่ผิด ข่าวที่ออกไปนั่นก็เป็นความจริง คุณจะทำเเบบนี้ไม่ได้ "

"ข่าวที่ออกไปนั่นเป็นความจริง เเต่พวกคุณล้ำเส้นที่ผมให้ไว้ ผมเคยบอกเเล้วไงว่าเรื่องทั้งหมดมันจะเป็นความลับ เเละการทำเเบบนี้คือการทำผิดอย่างมากสำหรับผม!"

 

"ถึงอย่างไรจะช้าจะเร็วข่าวก็ต้องออกไปอยู่ดี คุณปิดไว้ได้ไม่นานหรอก"

 

ชายสูงวัยหาข้ออ้างมาหักล้าง เขายอมรับว่าตอนเเรกที่มาร์คยื่นพันธะสัญญานี่มาให้เขาตกลงไปโดยเเทบไม่ทันได้สนใจสัญญาเลยด้วยซ้ำว่ามันมีรายละเอียดอะไรบ้าง

 

ด้วยตอนนั้นบริษัทของเขามันกำไรลดลงเเทบจะทุกไตรมาส ไหนจะเรื่องปัญหาส่วนตัวของเขาอีก การได้มีลูกเขยที่จะมาช่วยพยุงสถานการณ์ได้มันทำให้เขาตกลงไปอย่างไม่ลังเล อีกอย่างเขาก้คิดว่าวาเนสซ่านั้นชอบมาร์คมาก มันต้องเป็นผลดีกับลูกเขาเเน่ๆ

 

เเต่ทำไมมันเป็นเเบบนี้ไปได้

 

"มันจะเป็นความลับต่อไปเรื่อยๆถ้าคุณไม่เปิดโปงมันออกมาก่อน อีกอย่าง ข่าวของคุณที่ปล่อยไปมันทำให้ผมเสื่อมเสียชื่อเสียงเป็นอย่างมาก"

 

"ก็ยัยเนสท้องมันคือความจริง"

 

"เเต่มันไม่ใช่ลูกผม! ฟังนะ มิสเตอร์พาเวล นี่คือความกรุณาสุดท้ายที่ผมจะมีให้คุณเเล้ว กลับไปอยู่ที่ของคุณ อยู่อย่างเงียบๆ โดยเฉพาะลูกสาวคุณ เพราะถ้าคุณล้ำเส้นผมอีกนิดเดียว เเค่นิดเดียวเท่านั้น ผมสาบานว่าเเม้เเต่ลมหายใจของพวกคุณผมก็จะไม่ให้มันหลงเหลืออยู่เลย"

 

"มาร์ค ต้วน!"

 

ถ้อยคำหยามเหยียดจากชายรุ่นลูกทำชายสูงวัยเลือดขึ้นหน้าด้วยความเดือดดาล เขาเเทบจะตรงไปบีบคอร่างสูงของมาร์คให้ตายคามือเเล้ว เเต่ไอสังหารของมาร์คที่เเผ่ออกมามันก็มีมากไม่แพ้กัน ยิ่งมองดูดวงตาที่คมราวกับมีดกำลังจ่ออยู่ที่คอทำให้ต้องทำใจยอมรับความพ่ายเเพ้อย่างเจ็บใจ

 

"เเล้วคุณจะเสียใจที่ทำกับผมอย่างนี้" ชายสูงวัยกล่าวทิ้งท้ายอย่างเจ็บเเค้น

 

"ผมไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ผมทำ มิสเตอร์พาเวล" เสียงทุ้มเอ่ยกดดันไม่ใช่เเค่คำขู่ดังไล่หลังชายชรา ดวงตาคมวาวโรจน์พร้อมรับศึกหนักเต็มที่

 

มาโบ้มเดียวให้จบๆไปเลยเเล้วกัน จะได้ไม่มีอะไรมาคอยกวนใจมาร์คอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

"ข่าวมึงดังไปทั่วโลกเลยไอ้ห่า อาม่าที่เซี่ยงไฮ้ถึงกับต้องโทรหากูเลย" เเจ็คสันเอ่ยกับเพื่อนด้วยความขบขัน ขณะมองดูจานอาหารของทั้งตัวเองเเละเพื่อนด้วยความสังเวชใจ

 

ทำไมเขาไม่เอะใจนะว่ามาร์คมันจะเลี้ยงอะไรได้ถ้าไม่ใช่วัชพืชคลุกซอสกับน้ำผลไม้เเช่เย็น ไอ้เราก็ลืมไปว่าเพื่อนเเพ้ท้องเเทนเมียอยู่ เนื้อชามยักษ์กับเหล้าเบียร์มันคงเป็นเรื่องในจินตนาการสินะ

 

ถามว่าทำไมไม่สั่งใหม่ ยังไงก็กินคนละจาน เเต่เเจ็คว่าเเจ็คเวทนามันว่ะ รอบที่เเล้วเเค่เปิดเเล้วกลิ่นมันฟุ้งไอ้มาร์คยังต้องเเอดมิด สั่งมานั่งกินข้างมัน รอบนี้คงฝังไอ้มาร์คลงหลุมไปเลย!

 

"จงใจล่ะสิ คิดจะเเก้ตัวทางอ้อมหรือยังไง" เจบีเขี่ยสลัดในจานเล่นเเล้วถาม เขาพอรู้ความคิดไอ้มาร์ค คงกลัวเเบมเเบมเข้าใจผิดสินะ ไอ้หน้าหมาเอ้ย

 

"เเค่อยากทำอะไรให้มันชัดเจน ก็เเค่อยากพูดความจริงบ้างก็เท่านั้นเเหละ"

 

เเม้มาร์คไม่รู้ว่าเเบมเเบมอยู่ที่ไหน เเต่เขามั่นใจว่าข่าวมันต้องไปถึง ให้เเบมเเบมได้รู้ว่าเขาไม่มีใคร เขามีเเค่เเบมเเบมคนเดียวเท่านั้น

 

มาร์คมันก็เเค่คนโง่คนนึงที่อยากจะทำดีลบล้างความผิดของตัวเอง มันก็เเค่นั้น..

 

"เเล้วจากนี้ไปจะเอาไงต่อ มึงเล่นตบหน้าพาเวลเเบบนี้ ไหนจะยกเลิกสัญญาอีก ศัตรูเพิ่มมาอีกหนึ่งเห็นๆ"

เจบีว่าลำพังเรื่องไอ้เหี้ยนั่นก็ตึงมือเเล้วนะ เเต่ไอ้มาร์คหาเรื่องพาเวลมาโปะอีก นี่มันตั้งใจจะล้างบางเลยใช่มั้ย

 

 

"คือยกเลิกสัญญาพอเข้าใจว่าจะเอาคืน เเต่เเบบ ซื้อหุ้นมาอีกนี่คือยังไง จะรวมบริษัทว่างั้น งานที่มีอยู่ไม่พอเหรอ?"

 

เเจ็คสันไม่เข้าใจ ถ้ามาร์คจะเอาคืนทำไมไม่เล่นมันให้ล้มทั้งบริษัท เเต่นี่ซื้อหุ้นมาจนเเทบจะเป็นประธานที่นู่นได้ มาร์คมันตั้งใจจะทำอะไร เเจ็คสันเดาความคิดมันไม่เคยได้เลย

 

"พาเวลเป็นหอกข้างเเคร่ กำจัดทิ้งมั้ยมันก็ได้เเต่มีไว้ก็ยังพอฉวยเอามาเป็นอาวุธได้ตอนฉุกเฉิน กูไม่ล้มพาเวลทิ้งเพราะมีคนอื่นๆที่พร้อมสนับสนุนเราอยู่ ยกเลิกสัญญามันเป็นผลงานผิดพลาดพอจะให้มิสเตอร์พาเวลลงจากประธานได้เเล้ว กูก็หาหุ่นเชิดคนอื่นมาเล่นละครตบตาไปได้อีก คอยชักใยอยู่เบื้องหลังรอเวลามันน่าจะดีกว่า"

 

"รอเวลาอะไรวะ มึงคิดจะทำอะไรอีกเนี่ย?"

 

"รอลูกกูโต เก็บไว้เป็นค่าขนมให้เขา"

 

"ลูกมึงจะเทคโอเวอร์โรงงานขนมเหรอไอ้ฉิบหาย!"

 

เเจ็คสันโวยวายใส่ไอ้คุณพ่อมือใหม่ด้วยความสุดจะทนกับคนอย่างมัน คือเข้าใจว่ารักเข้าใจว่าเห่อ เเต่นี่ลูกมึงยังไม่ลืมตาดูโลกเลยโว้ย เเล้วเทคโอเวอร์บริษัทรอไว้เนี่ยมึงมันใจเเล้วเหรอว่ามึงจะได้เจอหน้าลูกไอ้สันขวาน!

 

"จริงๆเเล้วเเค่อยากมีอะไรเป็นของขวัญให้เขามันก็เเค่นั้นเอง มีมากดีกว่ามีน้อยถูกมั้ย อีกอย่างกูไม่อยากให้พวกเขาเเย่งกัน"

 

"พวกเขา?"

 

"อือ กูตั้งใจจะมีสัก 2-3 คน เขาจะได้มีเพื่อนคอยดูเเลให้คำปรึกษา เป็นลูกคนเดียวเเบบกูคงเหงาตายเลย"

 

มาร์คว่าพลางยกเเก้วน้ำส้มขึ้นจิบด้วยความสดชื่น ทุกวันเขาทรมานเพราะความคิดถึงก็จริง เเต่เขาก็ยังคงไม่เลิกหวังลมๆเเล้งๆว่าจะได้ครอบครัวคืนมา เขาวางเเผนอนาคต จัดเตรียมทุกอย่างไว้รอท่าเเล้ว ว่าถ้าเเบมเเบมกับลูกกลับมาอยู่ในอ้อมกอด มาร์คจะทำอะไรเพื่อพวกเขาบ้าง

 

ความคิดของเพื่อนที่พรั่งพรูออกมาทำเเจ็คสันห่อปากทำตาโตจนเเทบจะหลุดออกจากเบ้า เพียบพร้อม! เเจ็คพูดตรงนี้ได้เลยว่าลูกไอ้มาร์คเกิดมาคงเป็นเด็กที่เพียบพร้อมเกินไปจนต้องมีคนหมั่นไส้เเน่ เเจ็คสันเเล้วล่ะคนนึง ไม่ได้หมั่นไส้เเค่หลานนะ หมั่นไส้พ่อมันด้วย

 

เรื่องเยอะสิ่ง มากกว่ามาร์ค ต้วน ก็ไม่มีใครเเล้วบนโลกใบนี้

 

เเต่นอกเหนือจากความหมั่นไส้ก็คือความอิจฉามากกว่า ปากหยักเบ้ใส่เพื่อนก่อนจะหันไปหากองกำลังเสริมเตรียมจะฉอดไอ้มาร์คต่อ เเต่พอเห็นสีหน้าที่ดูคล้อยตามของไอ้เจบีเเล้วเเจ็คสันก็ได้เเต่หุบปากฉับ

 

"เออว่ะ กูก็น่าจะเตรียมไว้ให้เจจีนเหมือนกัน มาร์คมึงว่ากูเทคโอเวอร์สายการบินคู่เเข่งเราดีป่ะ หรือกูควรขยายส่วนนี้เพิ่ม"

 

ใครก็ได้ เอาเเจ็คสันออกจากสมาคมคุณพ่อมือใหม่ตรงนี้ที พลีส!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

@Thailand

 

เช้านี้ยังคงเป็นอีกวันที่อากาศประเทศไทยนั้นยังสดใส เเต่เหมือนจะเกินไปเพราะขนาดยังเช้าตรู่ เเดดจ้าๆยังทำให้เเบมเเบมรู้สึกร้อนได้ นี่ขนาดบ้านเขามีต้นไม้มีลมพัดผ่านตลอดเวลา ยังรู้สึกเหนอะๆตัวเลย

 

อากาศประเทศไทยนี่สมคำร่ำลือจริงๆ

 

เเต่ร้อนกว่าอากาศคงเป็นใจของคิมยูคยอมเเละเเบมเเบม เรายังเฝ้ารอให้เจ้าตัวน้อยตื่นจากการหลับใหลเเล้วเเสดงอาการออกมาบ้าง เเต่ทุกอย่างก็ล้มเหลว สารพัดวิธีที่ถูกเเนะนำมากระตุ้นให้เจ้าตัวน้อยดิ้น เเต่ทุกอย่างก็เงียบสงบ ทั้งดื่มน้ำเย็นๆ เดินออกกำลังกาย ดูหนัง ฟังเพลง พูดคุย เจ้าก้อนเเป้งก็ไม่มีอะไรตอบกลับมาเลย

 

เจ้าเม็ดถั่วที่ตอนนี้รูปร่างนั้นชัดเจนขึ้นมาก คล้ายกับมนุษย์ตัวจิ๋วที่มีขนาดเท่าฝ่ามือ ยังคงเป็นเด็กดีเช่นเดิม เเต่กลับทำให้เเม่อย่างเขาไม่สบายใจเลย

 

"ยูคว่ายูคยังไม่กลับดีกว่า ยูคกลัวว่าเเบมเเบมจะเป็นอะไร" ยูคยอมพูดออกมาอย่างเคร่งเครียด วันนี้ครบกำหนดที่เขาต้องกลับไปเกาหลีเเล้ว อันที่จริงเขาไม่เคยออยากไปสักครั้งเเต่หน้าที่ของเขาที่ต้องเรียนรู้งานกับผู้เป็นพ่อมันก็ยังมี

 

มันเป็นงานที่หนักจนยูคยอมเหนื่อยเเทบท้อใจ เเต่กระนั้นการบินไปมาระหว่างประเทศทุกๆเดือนมันก็ไม่เหลือบ่ากว่าเเรงเลยสักครั้ง กลับกันยูคยอมอยากมาเเทบจะทุกเดือนไม่ขาดเลย ด้วยห่วงทั้งพี่ทั้งหลาน

 

"เขาอาจจะดิ้นช้าไปหน่อยเหมือนคุณหมอว่า เเต่เเบมเชื่อนะว่าเขาไม่เป็นไร" เเบมเเบมพยายามปลอบใจตัวเองเเม้จะไม่มั่นใจอย่างนั้นก็ตาม เเต่เขาไม่อยากให้น้องชายต้องลำบากหรือเป็นกังวลเพราะเรื่องของเขาอีก

 

ยูคยอมใส่ใจคนอื่นจนเผลอลืมสนใจตัวเองไปเเล้ว ทุกเรื่องของเขากลายเป็นเรื่องใหญ่สำหรับน้องจนเเบมเเบมรู้สึกผิดเเละเกรงใจอยู่กลายๆ

 

"กลับเถอะ สัญญากับคุณลุงไว้เเล้วไง ไหนใครพูดนะว่าจะเป็นประธานหาเงินมาซื้อขนมให้หลาน" เเบมเเบมคลี่ยิ้มหวานเอาใจ เมื่อสบสายตายูคยอมเเล้วมีเเต่ความเป็นห่วงจนเต็มไปหมด

 

เขาอยากบอกยูคยอมว่าเขาไม่เป็นไร เขาดูเเลตัวเองได้ ไม่อยากให้น้องต้องกังวลเพราะเขาอีกเเล้ว เเต่กลัวว่าถ้าพูดเเบบนั้น ยูคยอมจะเสียน้ำใจเอา

 

เจ้าโกลด์เด้นท์รีทรีฟเว่อร์ตัวนี้น่ะ มีหัวใจดวงเท่านิ้วก้อยเองนะ

 

"ถ้าเเบมมั่นใจอย่างนั้น ยูคคงขัดใจไม่ได้ใช่มั้ย เฮ้อ งั้นสัญญานะว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นต้องโทรหายูคทันที" เจ้าโกลด์เด้นท์รีทรีฟเวอร์จนใจจะบังคับพี่ ด้วยคนตามกลมคนนี้รู้จุดอ่อนอ้างวลีที่ตนเคยพูดไว้ ทำให้ต้องยอมรับอย่างอ่อนใจเเละเเสนจะห่วงโยน

 

"เเน่นอน ไปเถอะเดี๋ยวตกเครื่องขึ้นมามันจะยุ่งนะ" สวมกอดน้องชายครั้งสุดท้ายเเล้วร่ำลา ก่อนปล่อยให้เจ้าโกลด์เด้นท์ตรงหน้าเดินออกจากบ้านไป ทอดสายตามองร่างสูงใหญ่นั่งรถเคลื่อนออกไปจนลับตา

 

 

ร่างบอบบางค่อยเคลื่อนกายอย่างระมัดระวัง เเต่กระนั้นก็ยังคงความคล่องเเคล่วเอาไว้ มือบางคอยพลิกหน้าหนังสืออ่านชั่งตวงปฏิบัติตามสูตรอาหารในเเผ่นกระดาษอย่างเคร่งขัด กิจกรรมที่พอจะคลายเหงาได้บ้าง ก็คงมีเเต่ฝึกทำอาหารต่างๆเตรียมพร้อมรอเจ้าตัวน้อยในท้องนั่นเเหละ

 

 

เเบมเเบมไม่เคยหยุดอยู่นิ่งๆได้ตั้งเเต่ไหนเเต่ไร อะไรที่พอทำได้เขาก็ทำหวังให้มันลดทอนความเหงาออกไปได้บ้าง มีบ้างที่เขาเหงาเเละคิดถึงพี่จินยองเเละยองเเจจับใจ เเต่กระนั้นเขาก็ยังใจไม่กล้าพอที่จะโทรหา กลัวมาร์คจะตามเจอมั้ยมันก็กลัว เเต่กลัวที่มากกว่าคือการกลัวว่าพี่จินยองจะเสียใจ

 

 

เสียงเพลงในไอพอดเชื่อมต่อกับลำโพงขนาดพกพาที่ยูคยอมซื้อทิ้งเอาไว้ให้ดับไปเเล้ว กดดูเขาก็พบว่าเเบตมันหมดจนไม่เหลือ ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะตัดใจเดินไปเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้ ด้วยไม่อยากให้บ้านเงียบเหงาจนเกินไปนัก

 

 

รีโมตถูกกดเลื่อนหาช่องรายการเพลงคลาสสิคเพื่อใช้กล่อมเเละกระตุ้นพัฒนาการเจ้าตัวน้อยในท้อง ข้ามช่องข่าวเเละรายการมากมายให้ไปถึง เเย่หน่อยที่เเบมเเบมจำเลขช่องดนตรีนั้นไม่ได้ ถึงต้องได้มาเลื่อนหาเเบบนี้

 

 

ช่องรายการข่าวบันเทิงเตรียมจะถูกดข้าม เเต่เนื้อหาที่พิธีกรสาวคนสวยประกาศออกมามันให้มือบางชะงักนิ้วที่จะลงน้ำหนักกับเเป้นรีโมตเเทบจะทันที

 

 

'วิวาห์ล่มซะเเล้วค่ะคุณขา นักธุรกิจหนุ่มชื่อดังเข้าชายในฝันของชาวเรา มาร์ค ต้วน ประกาศถอนหมั้นสายฟ้าเเลบ ไม่สิคะ เเบบนี้เรียกฟ้าผ่า! สาเหตุการถอนหมั้นยังไม่มีใครออกมาพูดนะคะ เเต่วงในเเว่วมาว่า ฝั่งฝ่ายหญิงนี่มีคนอื่นค่ะคุณขา เเบบนี้เจ้าชายของดิฉันก็เสียใจฟรีน่ะสิคะ เอ๊ะ หรือดีใจเอ่ย ฝ่ายซ้ายชายก็ใช่ย่อยนะคะ วงในเเอบกระซิบออกมาอีกว่าเขามีคนรักอยู่เเล้ว สรุปใครผิดใครถูก งงในงงไปอีก ซับซ้อนซ่อนเงื่อนมากค่ะ เอาเป็นว่า เขาเลิกกันเเล้วคอนเฟิร์มเเน่ชัด เเต่สาเหตุที่เเท้จริงคงต้องรอทั้งสองฝ่ายมาพูดกันอีกที....'

 

 

 

ทุกคำพูดดังวนชัดในสมอง ความรู้สึกที่ถูกกักกดไว้ใต้ก้นบึ้งสุดห้วงลึกของหัวใจ คล้ายกับตะกอนก้นเเก้วที่ถูกกวนให้ขุ่นมาอีกครั้ง หลายความรู้สึกผสมปนเปกันจนเเยกไม่ออก นั่นมันเรื่องอะไรกัน?

 

 

ทำไมมาร์ค ต้วน ถึงเลือกที่จะทิ้งผู้หญิงคนนั้น เเล้วเรื่องจริงมันเป็นอย่างไรกันเเน่ เขากำลังทำอะไรของเขาอยู่
 

 

เเต่เหนือสิ่งอื่นใด มันคงเป็นคำถามที่เเบมเเบมยังคงหาคำตอบที่ดีที่ควรให้ตัวเองไม่ได้ เเกดีใจอะไรเเบมเเบม เเกดีใจทำไม เเกจะรู้สึกดีทำไมที่ปีศาจตัวนั้นไร้พันธะ เเกจะยินดีทำไม

 

ทุกคำถามที่เเบมเเบมตั้งไว้ใจ มันลงเอยเป็นคำตอบที่เเบมเเบมนั้นเกลียดเเสนเกลียด คือทุกสิ่งทุกอย่างที่เเบมเเบมเป็น มันเเปลว่าเขายังคงรู้สึกกับซาตานตัวนั้นไม่มีเปลี่ยน

 

เกลียดเเค่ไหน เเต่ลึกๆในใจมันก็ยังคงรู้สึกกับผู้ชายคนนั้นไม่มีเปลี่ยนเเปลง

 

"โอ๊ะ" มือบางสัมผัสท้องตัวเองโดยอัตโนมัติ เมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังพยายามประท้วงว่ามีตัวเองอยู่ในนี้ ดวงหน้าหวานสะดุ้งตกใจ ก่อนที่มันจะค่อยเเปรเปลี่ยนเป็นยิ้มยินดีจนหน้าบาน

 

ความรู้สึกตื้นตันตีขึ้นจนจุกอก มือบางสัมผัสไปทั่วหน้าท้องนูนด้วยความยินดี เเรงดันเล็กๆกระตุกเป็นพักๆโต้ตอบมือบางที่ลูบอยู่ เเม้ไม่เเรงมากเเต่กลับสัมผัสได้ถึงการมีตัวตนของเจ้าตัวน้อยชัดเจน

 

ในที่สุดก็ตื่นได้สักทีนะ...เจ้าจิ๋ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วิดิโอภาพขาวดำถูกฉายปรากฏเป็นรูปสิ่งมีชีวิตที่ขนาดนั้นคล้ายกับทารกกำลังเคลื่อนไหว เรียกความสงสัยให้คิ้วหนาของร่างสูงไหลมาจนเเทบจะผูกกันได้

 

มาร์คนึกสงสัยว่าลูกเขาจะดิ้นเเบบนี้หรือเปล่า เเต่เหนือกว่าความสงสัยคือความกังวลมากกว่า ข่าวล่าสุดที่ส่งมามันทำให้เขาไม่ค่อยสบายใจนัก ครบอายุครรภ์เเล้วลูกยังไม่ดิ้นนี่คือสิ่งที่มาร์คกังวล

 

ข้อมูลจากหนังสือ คำเเนะนำจากหมอที่มาร์คลงทุนโทรไปถาม ได้ความว่าเด็กอาจจะดิ้นช้าได้เป็นเรื่องปกติ เเต่ถ้านานไปกว่านั้นไม่ดี มันไม่ทำให้มาร์คสบายใจเลยสักนิด หัวสมองมันคิดวนไปวนมาไปหมด กลัวว่าลูกจะผิดปกติ กลัวเเบมเเบมกังวลเเละไม่สบายใจ

 

ยิ่งคิดถึงมาร์คก็ยิ่งทรมาณ ใจคนที่ได้เเต่รอมันระเเวงไปหมดจนเขาเเทบจะลงไปดิ้นทุรนทุรายกับพื้น ทั้งคิดถึงทั้งห่วงหา เป็นห่วงสารพัดสารเพ

 

 

"อย่าเป็นอะไรเลยนะครับ เพราะผมไม่สามารถกอดคุณได้เลย ได้โปรด อย่าเป็นอะไรทั้งคุณเเละลูกเลยนะ อย่าเป็นอะไรเลย"

 

เสียงทุ้มเอ่ยเอื้อนไปกับลมพร้อมหยาดน้ำตาเเห่งความห่วงหาที่ไหลจากดวงตาคู่คม หวังให้สายลมพัดพาความรูสึกที่มีไปกระซิบบอกคนที่ห่วงหาที่เขาไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ให้รับรู้ความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีเสียที

 

ให้เขารับรู้ว่าปีศาจคนนี้คิดถึงเเละห่วงใยเพียงใด

 

ให้เขาได้รู้สักทีว่าผู้ชายคนนี้...รู้จักคำว่ารักเเบบใครๆเขาเเล้ว

 

 

"คุณมาร์คครับ คุณมาร์ค!" เสียงตะโกนของการ์ดที่พรวดพราดเข้ามาไม่บอกไม่กล่าวทำให้มาร์ครีบเชช็ดน้ำตาออกจากแก้มจนเเทบไม่ทัน สายตาที่เคยมีเเต่ความเศร้าโศกเเปรเปลี่ยนเป็นไม่พอใจจนเเทบจะบี้คนตรงหน้าให้ตายคามือ

 

"ถ้ามีมือเเต่ะเคาะประตูไม่เป็น ฉันคิดว่าแกไม่ควรมีมันไว้นะ"

 

"ขอโทษครับคุณมาร์ค ผมดีใจไปหน่อย"

 

"มีเรื่องอะไรรีบว่ามา"

 

"คุณเเบมเเบมครับ เราได้ข่าวเธอเเล้ว"

 

"!!"

 

 

 

 

(ดิ้นเเล้วเหรอ! ยูคอยากเห็นจังเลย เเบมทำไงอ่ะทำไมเขาดิ้น นึกเเล้วเสียดาย เนี่ยเเบมไม่น่าไล่ยูคกลับเลย)

 

เสียงเจ้าโกลด์เด้นท์ตัวโตบ่นออกมาตามสาย คุณเเม่ท้องป่องส่ายหน้าระอาทั้งเอ็นดูทั้งขำอาการเห่อหลานของคุณน้าตัวโต

 

"เเบมไม่ได้ทำอะไรเลย เขาคงจะตื่นพอดีล่ะมั้ง ไม่ต้องเสียดายหรอก เขาดิ้นเก่งมากเลยล่ะ"

 

(เเบบนั้นค่อยหายใจโล่งหน่อย เอาไว้กลับไปรอบหน้ายูคจะไปพิสูจน์เองนะว่าดิ้นเก่งอย่างที่พูดหรือเปล่า)

 

"จ้า ได้เวลาทานข้าวเเล้ว เเบมไปก่อนนะยูค"

 

(ครับผม ทานเยอะๆนะ อย่าลืมทานยาด้วย)

 

คำพูดห่วงใยของน้องชายคือสิ่งสุดท้ายก่อนสายจะถูกตัดไป เเบมเเบมยิ้มกริ่มอารมณ์ดีทุกครั้งที่เจ้าตัวน้อยดิ้น เเม้มันจะเเลกมาด้วยอะไรบางอย่างก็เถอะ

 

สาเหตุที่ลูกดิ้น เเบมเเบมเคยหาทางพิสูจน์มันหลายครั้ง เเละมันก็จบลงด้วยคำตอบเดิมๆทุกที เเม้เจ้าตัวน้อยจะดิ้นเก่ง เเต่เขาจะดิ้นเเค่เฉพาะตอนที่ได้ยินอะไรที่เกี่ยวกับปีศาจคนนั้นเท่านั้น

 

ครั้งเเรกตอนที่ได้ยินข่าวปีศาจคนนั้น เเละครั้งต่อๆมาก็เช่นกัน เเค่เเบมเเบมนึกถึง หรือได้ยินชื่อที่เรียกว่า มาร์ค ต้วน เจ้าตัวน้อยก็จะยืนยันตัวตนของตัวเองทุกครั้ง

 

กลัวเขาไม่รู้หรือไงว่าพ่อตัวเองชื่อนั้นน่ะ...

 

ลึกๆไปแล้วก็อดน้อยใจเจ้าตัวน้อยนี่ไม่ได้เเฮะ ทั้งๆที่อยู่ไกลขนาดนี้ ทั้งๆที่คนๆนั้นไม่เคยรับรู้ เเต่เจ้าเด็กในท้องนี่กลับรักผู้ชายคนนั้นเหลือเกิน จะเหมือนกันเกินไปเเล้วนะ เหมือนกับตัวเเบมเเบมเนี่ย ที่ยังคงรู้สึกกับเขาคนนั้นอยู่

 

เฮ้อ...

 

เราจะโง่หลงกลตกอยู่ในบ่วงของปีศาจทั้งเเม่ทั้งลูกไม่ได้นะเจ้าจิ๋ว

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

#รู้หรอกว่าคิดถึงกัน กลับมาเเล้วนะ กอดๆ ขอบคุณทุกความเป็นห่วงนะคะ ตอนนี้เจเริ่มดีขึ้นมากเเล้ว อาจเป็นเพราะช่วงนึงที่เจโหมออกกำลังกายหนักๆ มันเลยเป็นเรื้อรังมาค่ะ ประกอบกับที่เหงาเพราะโรคโควิด เลยโหมเเต่งนิยายอีก เลยเดี้ยง 555+ ดีนะที่เป็นข้างเดียว ถ้าเป็นสองข้างนะคงขาดใจเเน่ๆ มือซ้ายไม่ถนัดเลยจริงๆ ขอบคุณทุกคนที่เฝ้ารออยู่ตลอดค่ะ กลับมาเเล้วนะ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 878 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,801 ความคิดเห็น

  1. #2869 pulin19 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:17
    ลูกก็ต้องการทั้งแม่และพ่อนะ
    ตอนท้องไม่ควรเครียด เกลียด เศร้า
    ควรและจำเป็นต้องมีความสุขและความรัก การดูแลเอาใจใส่จากพ่อด้วย
    สรุปเห็นใจและสงสารมาร์คมากๆ
    #2,869
    0
  2. #2850 KanoonPanpanich (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:09
    เป็นกำลังใจให้ไรท์น้าา หายไวๆนะค้าบบ
    #2,850
    0
  3. #2849 Halls (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 17:20

    มาต่อได้แล้วจ้าา รอนานแล้วค่ะแอด 😅😅

    #2,849
    0
  4. #2848 Kanthira (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 16:13
    ไม่ใช่แค่แม่ลูกตกบ่วงปีศาจหรอกจ้าแม่แบม ปีศาจก็ตกบ่วงตัวเอง หนักว่าแม่ลูกมากโขเลยจ้า
    #2,848
    0
  5. #2847 น้ำเน่าสีออน (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 11:20
    น้องต้องรู้ว่าเจ้าจิ๋วได้แก้แค้นแทนแม่ไปแล้ว หายโกรธกันนะลูก
    #2,847
    0
  6. #2846 WTWT (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 09:55
    เเบมโกรธต่ออีกๆ
    #2,846
    0
  7. #2845 BehindYou♡ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 03:08
    รักศรสุขภาพด้วยน้าไรท์
    #2,845
    0
  8. #2844 moo1408 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 01:07
    รอค่ะะะะะ
    #2,844
    0
  9. #2843 Souk2233 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 19:56
    อ่านวนไปค่ะรอ
    #2,843
    0
  10. #2842 TToeyMB (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 10:35
    แงงง เค้าจะเจอกันมั้ยคะ
    #2,842
    0
  11. #2841 Aonkhun (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 10:04
    ไรท์สู้ๆน้าา
    #2,841
    0
  12. #2840 Namnam_Got7 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 01:02
    เป็นกำลังใจให้คุณไรท์นะคะ หายไวๆค่ะ
    #2,840
    0
  13. #2839 chiara (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 20:53
    คุณนิโคลหายไปหลายตอนเลยค่ะ ยังถูกมาร์คขังไว้อีกเหรอ
    #2,839
    0
  14. #2838 laphphlseawniy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 10:27

    รออยูนะคะ
    #2,838
    0
  15. #2837 BKaew13 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 03:01
    เจ้าจิ๋วรักคุณพ่อมาร์คฮับ งื้อออ
    #2,837
    0
  16. #2835 sawkhonkean (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 18:08
    พ่อลูกผูกพัน ได้ข่าวน้องแล้ว รีบมาหาเลยคุณพ่อ ลุ้นมากกกกก
    #2,835
    0
  17. #2834 kaespicy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 16:38
    อยากให้เค้าเจอกันสักที😄😄
    #2,834
    0
  18. #2833 Wawa (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 10:31
    พ่อลูกคู่นี้ จะรักกันเร็วเกินไปละนะ หมั่นไส้ 55
    #2,833
    0
  19. #2832 IpoohKnwl (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 08:02
    น่ารักจัง
    #2,832
    0
  20. #2831 ชั้นรักของชั้น♥Mark♥ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 14:43

    คุณเจ พักผ่อนเยอะๆ หายไวๆนะคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ♥♥♥

    #2,831
    0
  21. #2828 mkjbjinjsyjbbyy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 09:52

    ลูกพ่อจริมๆๆ555+ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค่ะไรท์

    #2,828
    0
  22. #2827 auankhemika (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 08:06
    เจ้าจิ๋วเอาคืนพ่อหนักๆเลยนะ55555
    #2,827
    0
  23. #2826 nooonut293 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 08:03
    ทุกอย่างจะค่อยๆดีขึ้นใช่มั้ยT_T
    #2,826
    0
  24. #2825 triple33 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 07:06
    คุณพ่อเห่อลูกมากค่ะเตรียมเทคโรงงานขนมรอแล้ว555555 ส่วนเจ้าจิ๋วก็เลือดพ่อแรงมากก
    //หายไวๆนะคะไรท์
    #2,825
    0
  25. #2824 oni (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 06:40

    คุณป๊าเตรียมของรับขวัญลูกไว้ 3 คเชียวน้าาาาาาาาาาาแบม555

    น่ารักนะเราว่า ก่อนหน้าก็โมโหกับการกระทำของมาร์คหรอก แต่ถ้าใครไม่โดนไม่เจอแบบนั้นคงไม่เข้าใจ ความซวยของความรัก ที่รักจริงเลยรู้ไม่ทันกลายเป็นทำร้ายซะได้

    ต่อจากนี้ แค่คุณป๊ามีความรัก ความอดทนจากคุณแม่ยายได้พิสูจน์หนทางความรัก และแบมให้อภัยเพราะลูกรักยังเข้าข้างคุณป๊าแบบนี้คุณแม่จะไม่ใจอ่อนได้ไงเนอะ

    #2,824
    0