Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 33 : Mr.M 32(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 742 ครั้ง
    15 พ.ย. 63

 

32

คำภาวนาของปีศาจ

 

อีกซักครั้งหนึ่งเถอะนะ ได้โปรด
ถ้าหากว่าผมได้เห็นคุณ
ผมยอมที่จะสูญเสียทุกอย่างที่ผมมี

 

                ยังไม่มีแม้แต่วี่แววว่าจะตามหาแบมแบมเจอ มาร์ค ต้วนเหมือนคนป่วยจิตตกที่เริ่มจะหมดแรงเข้าไปทุกๆที คำขู่จากจินยอง ความกระวนกระวายในจิตใจทำมาร์คนั่งไม่ติดที่ มาร์คพยายามบีบเอาข้อมูลออกจากปากคนพาหนีอย่างนิโคล แต่มันก็ไม่ยอมให้ความร่วมมือและมาร์คเองก็ไม่ได้ใจแข็งพอที่จะฆ่าลูกน้องตัวเอง สิ่งที่เขาได้คือแค่ข้อมูลว่านิโคลทำพาสปอร์ตปลอมให้แบมแบม แต่ไม่รู้ว่าแบมแบมถูกส่งไปอยู่ที่ไหน

            

    “อย่าเพิ่งทำร้ายลูกเราเลยนะแบม” นี่คือคำอ้อนวอนที่มาร์คเอ่ยกับพระเจ้าอยู่ทุกๆวัน ขอให้พระเจ้าทรงเห็นใจ ให้แบมแบมเมตตาปราณีชีวิตของลูกบ้างแค่นั้นก็พอ

             

   การที่ต้องใช้ชีวิตอยู่บนความหวาดกลัวนั่นเป็นอย่างไรมาร์คก็เพิ่งได้รู้ตอนนี้มาร์คเหมือนอยู่ตัวคนเดียวทั้งๆที่มีผู้คนข้างกายมากมายเข้าใจความรู้สึกเจ็บปวดทรมานของเจบีแล้วว่ามันรู้สึกอย่างไรที่จินยองหายไป

 

                ไม่!

 

                มาร์คไม่ยอมอดทนรอนานขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นเขาต้องเป็นบ้าตายเพราะความกลัวแน่ๆ กลัวว่าแบมแบมจะคิดอะไรสั้นๆ กลัวแบมแบมจะทำร้ายตัวเองและลูก

 

                หากเป็นแบบนั้น มาร์คคงไม่อยากที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อ

 

                ทรัพย์สมบัติชื่อเสียงเงินทอง อำนาจเส้นสาย กลายเป็นเหมือนสิ่งไร้ค่า เมื่อมันไม่สามารถเรียกเอาตัวคนรักกลับมาได้ มาร์คไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร เขามืดแปดด้านเพื่อนทั้งสองก็ช่วยอะไรไม่ได้เพราะมันก็เดือดร้อนเพราะเรื่องของเขาเหมือนกัน มาร์คเหมือนอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้จริงๆ

 

                “ไปอยู่ที่ไหนกลับมาได้แล้ว ผมขอโทษ”

 

                เสียงทุ้มเอ่ยเอื้อนขณะสัมผัสเตียงที่เคยมีร่างบอบบางให้นอนกอด หมอนใบโตที่ติดกลิ่นของคนเคยหนุนถูกนำมากอดต่างตัวจมูกโด่งเป็นสันกดสูดเอากลิ่นหอมเจือจางที่พอจะต่อชีวิตให้มาร์ครอดไปได้อีกวันเข้าเต็มปอด ก่อนที่ตาคู่คมจะค่อยๆหลับลงและจมสู่ห้วงนิทราฝัน โดยหมายมั่นว่าในนั้นจะมีแบมแบมยืนรออ้อมกอดเขาอยู่....

 

 

 

                “แบมแบมกลับมาหาผมแล้วใช่มั้ย แบมแบม!”มาร์คตะโกนสุดเสียงดีใจจนเนื้อตัวสั่นเมื่อคนที่เขาตามหามายืนตรงหน้า แบมแบมกลับมาหาเข้า กลับมาหามาร์คแล้ว

 

                “ผมขอโทษแบม ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆนะผมไม่ได้ตั้งใจ”

 

สารภาพเสียงสั่นขณะกอดร่างบอบบางเข้าจมอก กอดด้วยความคิดถึงทั้งหมดที่มาร์คมีและความรักที่มาร์คเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขามีมันให้แบมแบมได้รู้และหายโกรธอภัยโทษเขา

 

                สะอื้นร้องไห้จนไหล่สั่นสะท้าน แต่อยู่ๆคนในอ้อมกอดก็ผลักมาร์คออกมาจากตัวอย่างแรง มาร์คพยายามจะยันกายลุกขึ้นแต่ท่าทางที่เปลี่ยนไปของแบมแบมก็ทำให้มาร์คนิ่งราวกับถูกสาปให้เป็นหิน

 

                “แบมอย่า!”มีดด้ามเล็กถูกยกขึ้นสุดแขนจ้วงแทงเข้าที่หน้าท้องนูนน้อยๆมาร์คหวีดร้องลั่นสุดเสียงตกใจปนหวาดกลัวแทบจะสิ้นสติ ของเหลวสีแดงเปรอะเปื้อนเป็นค่อยขยายอย่างช้าๆจนเป็นวงกว้าง จนใจมาร์คแทบจะแหลกสลายเป็นผุยผง

 

 ลูกเขา...

 

 ลูกของเขา!

 

                “มันจะไม่มีวันได้เกิดมา!”

 

                “ไม่นะแบมแบม ไม่นะ!!”

 

                “คุณมาร์คครับ คุณมาร์ค!”แรงเขย่าทำให้มาร์คสะดุ้งสุดตัวลืมตาตื่นแล้วพบว่าตัวเองยังนอนอยู่บนเตียงพร้อมกับหมอนที่เปื้อนรอยน้ำตาของตัวเอง ถอนหายใจอย่างโล่งอกแต่ก็ไม่สบายใจเท่าไรนัก มาร์คฝันฝันร้ายจนน่ากลัว

 

                “โอเคมั้ยครับ” แพททริกถามเจ้านายอย่างเป็นห่วง ตะโกนสุดเสียงขนาดนี้คงจะเป็นฝันที่ไม่ดีแน่ๆ

 

                “ฉันไม่เป็นไร แบมแบมล่ะ เรื่องไปถึงไหนแล้ว”ลูบหน้าเรียกสติแล้วถามคำถามที่ยังคงมีคำตอบเป็นความเงียบอย่างเดิม ยิ่งทำให้มาร์คโมโห

 

                “ไปหาเดี๋ยวนี้ หาจนกว่าจะเจอ ไปเดี๋ยวนี้!” ใจมาร์คมันร้อนรนจนแทบจะบ้า ยิ่งนานมาร์คก็ยิ่งกลัว กลัวว่าจะเป็นอย่างในฝันภาพแบมแบมเงื้อมือสุดแขนแทงสิ่งมีชีวิตในท้องยังคงติดตาพาลทำให้มาร์คใจไม่ดี

 

                ขอให้เรื่องที่ฝัน...เป็นเเค่ฝัน ขออย่าให้มันเป็นจริงเลยมาร์ครับไม่ไหวหรอก ไม่ไหวจริงๆ...

 

 มาร์คต้องตายแน่ๆตายเพราะเจ็บปวดจนขาดใจตาย

 

                “แบมแบม!” เสียงตวาดจากทางด้านหลังพร้อมแขนแข็งแกร่งที่คว้าเอวบางมากอด เรียกสติของแบมแบมให้กลับมา ผวาลืมตาสะดุ้งจนตัวแทบโยนด้วยความตกใจ แต่หารู้ไม่ว่าเจ้าของอ้อมแขนนี้ตกใจกว่าแบมแบมอีก

 

                อีกนิดเดียว 

 

แค่นิดเดียวเท่านั้น

 

                หากยูคยอมคว้าไว้ไม่ทัน ชีวิตน้อยๆและอาจรวมถึงชีวิตแบมแบมก็จะปลิวหลุดลอยหายไป

 

                ยูคยอมไม่รู้ว่าจะขอบคุณอะไรก่อนดี พระเจ้าหรือโชคชะตาที่ทำให้เขานึกเอะใจ ให้ย้อนกลับมาหาแบมแบม หยดเลือดที่ไหลจากห้องจนมาถึงที่นี่ ไม่ทำให้ยูคยอมหวาดกลัวได้เท่าร่างๆน้อยๆนี่กำลังจะตกลงไปหรอกนะ

 

                ยูคยอมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามือของเขามันเอื้อมไปตอนไหน เเต่เขาก็ขอบคุณจริงๆที่มันทันคว้าไว้ทัน ไม่อย่างนั้น ยูคยอมต้องเป็นบ้าแน่ๆเลย

 

                “ไม่เป็นไรนะ ผมอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงนี้” แม้เขาอยากจะต่อว่าแบมแบมแค่ไหนที่พาตัวเองมาอยู่ตรงนี้ มาถึงจุดที่เป็นอันตรายต่อชีวิตตัวเองแบบนี้แต่คำด่ามันก็ไม่สามารถหลุดออกจากปากของยูคยอมไปได้ เพราะความเจ็บปวดที่เขาไม่รู้ของแบมแบม มันอาจบีบบังคับให้แบมแบมต้องทำแบบนี้

 

                มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะที่ใครสักคนจะเลือกจบชีวิตตัวเองเป็นทางออกแบบนี้ เขาไม่รู้ว่ามันเป็นเเค่อารมณ์ชั่ววูบหรือว่าคิดมานานเเล้ว เเต่ที่เขาแน่ใจคือสาเหตุที่ทำให้เลือกทางนี้ ว่ามันต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ

 

                เขาไม่อาจโทษหรือโกรธแบมแบมได้เพราะเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่แบมแบมเจอมันมากมายแค่ไหน แต่ก็พอเข้าใจว่ามันคงต้องร้ายแรงมาก ไม่อย่างนั้นแบมแบมคงไม่เลือกแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้ คนที่ยูคยอมโทษและโกรธที่สุดคงเป็นคนที่เป็นสาเหตุที่ทำให้แบมแบมต้องเป็นแบบนี้

 

 เขาคนนั้น

 

 เขาคนเดียว!

 

                “คุณยูคยอม” เหมือนถูกดึงสติกลับมาด้วยแบมแบมก็โผกอดร่างหนาแน่นความรู้สึกกลัวมันเริ่มตีกลับมา เพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบและความโกรธแค้นซาตานคนนั้น เขาเกือบฆ่าคนแล้ว เกือบแล้วจริงๆ

 

                ร่างบอบบางซบหน้าลงกับอกแข็งแกร่ง สะอื้นให้จนตัวโยนทั้งหวาดกลัวทั้งเจ็บปวด แขนเรียวทวีกอดรัดแน่นเข้าเอวสอบหมายเป็นที่พักพิง ทิ้งความอ่อนเเอให้อ้อมกอดนี้ปลอบโยนความพ่ายแพ้ของเขาไว้

 

                “ไม่เป็นไรนะ คุณเเค่หลงทาง เเค่หลงทางเท่านั้นแบมแบม ” แบมแบมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมยูคยอมถึงพูดแบบนี้ พูดว่ามันไม่เป็นไรพูดเหมือนกับไม่รู้จุดประสงค์เขาว่าเขามาที่นี่ทำไม 

 

ทั้งๆที่เขากำลังจะใจร้ายกำลังจะเป็นคนเลว แต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงยังอยู่ข้างเขา

 

                “ผมจะพาคุณออกไปเอง” ยูคยอมยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยจับจูงแบมแบมให้เดินออกมาสู้ตามทางที่ควรเป็น

 

                ยูคยอมจะเป็นอัศวินนำทางจะพาแบมแบมออกไปหาทางออกที่งดงามเสมอ แม้แบมแบมจะหลงทางอีกกี่ครั้งจะเจอปัญหามากมายแค่ไหน ยูคยอมคนนี้ก็จะตามหาและช่วยแก้ไขปัญหาอย่างดีที่สุด

 

                เพราะสำหรับคนที่ยูคยอมรักจะเป็นอย่างไร ยูคยอมก็จะมีความรักและความหวังดีให้เสมอ

 

                แสงแดดจ้าเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นวันดีๆสำหรับใครหลายๆคน แต่มันไม่ใช่กับแบมแบมโลกของแบมแบมเหมือนมันถูกพลังทลายและปกคลุมไปด้วยเมฆฝนสีเข้ม มันมืดครึ้ม เหมือนคนที่หาทางออกไม่เจอ 

 

มือบางกำหน้าท้องแบนราบของตัวเองแน่นเขาไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตตัวเองและสิ่งที่อยู่ในท้องดี เขาไม่ต้องการเด็กคนนี้ เด็กที่เกิดมาเพราะความอยากเอาชนะ เกิดมาจากความโง่เง่าของแม่ตัวเอง เขากำลังจะเริ่มต้นใหม่ แต่ทำไมพระเจ้าถึงไม่เข้าใจเขาเลย

 

 

                เขาจะเลือกทางไหนดี เอาเด็กออกแล้วใช้ชีวิตใหม่แบบที่ใฝ่ฝัน หรือจะเก็บเด็กในท้องนี่ไว้เป็นหนามตำใจตัวเองเล่นกัน เขาจะทำไงดี เขาไม่รู้เลย...

 

                ไม่รู้อะไรสักอย่างแม้เมื่อคืนเขาเกือบจะฆ่าคนในท้องไปแล้วแต่พอรู้สึกตัวพอโดนยูคยอมกอด กอดที่ทำให้แบมแบมรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น มันก็พาลทำให้เขารู้สึกผิดบาปในใจที่เกือบทำลายคนในท้อง ทั้งๆที่โกรธเกลียดมาร์ค ต้วน เหลือเกิน

 

                หากตอนนี้ข้างกายเขายังมีพี่จินยอง มียองแจ เขาคงไม่รู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวแบบนี้แบมแบมอยากกลับไปบ้าน ไปหาเพื่อนและครอบครัว ให้ความรักจากพวกเขาเหล่านั้นช่วยปลอบประโลมตัวเอง แต่เขา...ทำไม่ได้เลย

 

                เขากำลังหลงทางเหมือนอย่างที่ยูคยอมว่า หลงทางอยู่ในความเจ็บปวดเเละเสียใจ อยู่คนเดียวในที่ที่อ้างว้างเเละมือมิด ไร้ซึ่งแสงตะวันจะส่องถึง

 

เเละไร้ซึ่งทางออก

 

                “ฮึก...ฮือๆ”

 

                หยาดน้ำตาคือเครื่องบรรเทาความเจ็บปวดในใจแบมแบมหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย มันไหลราวกับก๊อกน้ำที่เปิดทิ้งไหว ไล่บอบบางนั่นก็สั่นเพราะแรงสะอื้นจนตัวโยน

 

                “ถ้าแม่ขี้แยเจ้าตัวน้อยจะเป็นเด็กเจ้าอารมณ์นะ” เสียงของใครสักคนที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นมา ก่อนที่ผ้าเช็ดหน้าสีสะอาดจะถูกยกขึ้นมาซับน้ำตาบนหน้าสวย

 

                “ขอบคุณครับ คุณเป็นใคร” ผู้หญิงวัยกลางคนที่คงความงดงามไม่สร่าง แต่เต็มไปด้วยรังสีของความใจดีเคลื่อนกายมานั่งที่ข้างเตียง จับมือของแบมแบมที่กุมท้องตัวเองอยู่ไปบีบให้กำลังใจเบาๆ

 

                “ฉันเป็นแม่คน เหมือนที่หนูกำลังจะเป็น” คุณนายคิมหรือชื่อก่อนแต่งงาน อย่างคุณบัวบูชา สบตาใสที่เธอจำได้ดีว่ามันเหมือนกับตาของใคร พินิจพิเคราะห์องค์ประกอบที่อยู่บนหน้าสวยอย่างตั้งใจ เติบโตมาอย่างดงามแบบที่เธอฝันเลย

 

                เติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวแต่งดงาม เติบโตอย่างเข้มแข็งแต่สุดแสนจะอ่อนโยน 

 

“ผมจะไม่เป็นแม่ใครทั้งนั้น เด็กนี่ไม่ควรจะเกิดมา เขาเป็นแค่ความผิดพลาด” อารมณ์แบมแบมพุ่งขึ้นสูงเพราะถูกจี้ใจดำ บัวบูชาส่ายหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ

 

                ความรู้สึกแบบนี้...เธอเองก็เคยเป็นโกรธจนแทบบ้าอยากจะฆ่าให้ตาย แต่พอคิดได้ ก็ทำไม่ลง

 

                “ตอนนี้หนูอาจจะคิดว่าเขาเป็นความผิดพลาด แต่ต่อไป เขาจะเป็นเหตุผลที่ทำให้หนูอยากมีชีวิตอยู่ต่อ อยากฟังนิทานสักเรื่องมั้ย แบมแบม”

 

                แบมแบมมองหน้าสวยของหญิงสูงวัยกว่า ที่ถึงแม้จะมีรอยยิ้มประดับอยู่ แต่ทำไมนะ แบมแบมถึงรู้สึกว่ามันเป็นรอยยิ้มที่เศร้าเสียเหลือเกิน

 

                “กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...มีผู้หญิงคนหนึ่ง เธอศรัทธาในความรัก หลงเชื่อและไว้ใจชายคนที่เธอรักหมดทั้งหัวใจยอมทิ้งทุกสิ่งและทุกอย่างไปอยู่กับเขาคนนั้น ทิ้งแม้กระทั่งครอบครัวที่รักเธอ แต่แล้วเวลาผ่านไป ชายคนนั้นก็เริ่มเปลี่ยน สุภาพบุรุษแสนดีกลายร่างเป็นปีศาจร้าย เขาทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเธอ”

 

                “เขามันเลว” เลว สารเลวไม่ต่างอะไรกับมาร์ค ต้วนเลย

 

                บัวบูชายิ้มจางฟังคำบริภาษจากปากอิ่มเล็ก แต่เธอก็ไม่คิดใส่ใจ เล่านิทานต่อไป

 

“สุดท้ายเขาก็ทิ้งเธอไปอยู่กับผู้หญิงคนใหม่ ผู้หญิงคนนั้นเศร้าเสียใจมาก ใจเธอคิดอยากจะกลับบ้าน แต่โชคชะตาก็เล่นตลก ใช่ เธอท้อง เธอทำตัวไม่ถูก เกือบจะทำแท้งก็หลายครั้งแต่พอคิดจะทำ ภาพความทรงจำที่เคยมีความสุขกับคนรักมันก็ไหลกลับเข้ามาสู่สมองพร้อมกับเสียงที่ดังในหัวว่า เขาเป็นลูกเธอนะ ถ้าเธอทำร้ายเขาเธอคงไม่ต่างอะไรจากไอ้ปีศาจนั่น เธอเลยตัดสินใจเก็บเด็กคนนั้นไว้”

 

                “เธอเข้มแข็งจัง”แบมแบมรู้สึกอิจฉาผู้หญิงคนนั้นจัง อย่างน้อยเธอก็มีความเข้มแข็ง อย่างน้อยเธอก็มีความทรงจำอันแสนสวยงามที่เกิดจากรักจริงๆ

 

                อย่างน้อยเธอก็เคยได้สัมผัสกับความรัก แม้จะเพียงชั่ววูบ แต่มันก็คือรัก

 

 ต่างจากแบมแบมที่คิดเองเออเองไปคนเดียว

 

 แบมแบมนายมันโง่

 

                “ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าเธอไม่เหลือใครหรืออะไรแล้วในชีวิต แต่ความจริงแล้วเธอเหลือ เด็กในท้องทำให้เธอรู้สึกมีค่า ความรักและความผูกพันเริ่มถักทอระหว่างเธอและเด็กในท้อง วันทุกวันผ่านไปด้วยความสุข จนกระทั่ง เด็กคนนั้นลืมตาขึ้นมาดูโลกเธอตั้งใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่พร้อมกับลูกน้อย แต่โชคชะตาก็เล่นตลกกับชีวิตเธออีกครั้งเมื่อโรงพยาบาลนั้นไฟไหม้”

 

                มือบางของแบมแบมเอื้อมไปปัดน้ำตาที่ไหลลงมาจากดวงตาของคุณบัวบูชาอย่างแผ่วเบา เขารับรู้ถึงอารมณ์และความรู้สึกของผู้หญิงคนนั้น ราวกับว่าผู้เล่าคือคนๆนั้นจริงๆ

 

                “เธอพยายามจะไปหาลูกเธอ แต่เด็กหายไปแล้ว ไม่ทันที่เธอจะได้ตามหาตัวหรือโศกเศร้าเสียใจครอบครัวเธอก็ตามมาเจอและบังคับให้เธอแต่งงานกับผู้ชายคนใหม่”

 

                “ใจร้ายจัง...”

 

                “ในความโชคร้ายก็มีความโชคดีอยู่ ผู้ชายคนนั้นรับอดีตทุกอย่างที่ผ่านมาของเธอได้ และคอยช่วยเธอตามหาลูก ปีแล้ว...ปีเล่า เขาก็ไม่ละความพยายาม จนผู้หญิงคนนั้นใจอ่อนและตกหลุมรักเขา ทั้งสองมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคนแต่ก็ยังไม่ยอมละความพยายามที่จะตามหาทารกน้อยที่มีข้อมูลอย่างเดียวคือชื่อที่ติดไว้บนแขน จนในที่สุด พวกเขาก็เจอ”

 

                “เด็กคนนั้น...เป็นยังไงบ้างครับ”

 

                “ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ตรงหน้าแม่แล้วนี่ไง” มือบางของสตรีสูงวัยแนบเข้าที่แก้มของลูกชายสุดที่รักที่นั่งอึ้งจนตาโตก่อนที่จะถูกคนตัวเล็กโผเข้ากอดอย่างเด็กน้อยที่โหยหาความอบอุ่น

 

                “มะ...แม่ แม่จริงๆเหรอ” อ้อมกอดที่เคยโหยหาเป็นของแบมแบมเสียที เขาเคยคิดว่าแม่ไม่รักไม่ต้องการถึงทิ้งเขาไป แต่พอรู้ว่าทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุมันก็ทำให้เขาอภัยได้ไม่ยากเลย

 

                “แม่ขอโทษ ..ขอโทษนะแบมแบม แม่ขอโทษ”

 

                “ผมคิดว่าแม่ไม่รักผม ผมคิดแบบนั้น คิดแบบนั้นจริงๆ”

 

                “แม่รักลูก รักสุดหัวใจ ขอโทษนะคนดีที่หาหนูเจอช้า ขอโทษนะลูก”เหมือนเมฆฝนของแบมแบมเคลื่อนตัวผ่านไปแล้วดวงตะวันฉายแสงเข้ามาแทนที่ความรู้สึกเหมือนตัวเองมีที่พึ่งให้ยึดเหนี่ยวจากคนสายเลือดเดียวกัน มันทำแบมแบมอบอุ่นไปทั้งหัวใจ

 

                “ผมกอดด้วยคนได้มั้ยครับ” ยูคยอมถามกล้าๆกลัวๆ เขายังไม่ทันได้ทำใจรับความจริงก็ต้องมาช่วยชีวิตแบมแบมกับหลานแล้ว เพราะอย่างนั้นเขาเลยกลับไปคิดอีกทั้งคืน จู่ๆคนที่ตัวเองแอบชอบก็กลายมาเป็นพี่ชายคนละพ่อซะได้ แต่ก็นั่นล่ะ ความรู้สึกดีๆที่เขามีให้แบมแบมมันก็ไม่ได้น้อยลง แค่เปลี่ยนจากความรู้สึกฉันท์คนรัก มาเป็นครอบครัวแทน

 

                ยูคยอมจะพยายามคิดในแง่ดีแล้วกัน ว่าอย่างน้อยความสัมพันธ์ในครอบครัวมันอาจจะดีกว่าการเป็นคนรัก

 

                เพราะมันสามารถดูแลแบมแบมได้ตลอดไปโดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาแย่งไม่ต้องกลัวว่าแบมแบมจะผลักไสหรือหมดรัก

 

                “คุณยูคยอม”

 

                “หนูต้องเรียกเขาว่าน้องยูคสิลูก” คุณบัวบูชาบีบจมูกโด่งรั้นเบาๆ

 

                “แม่ครับ ผมไม่อยากเป็นน้อง” มาเป็นน้องคนตัวเล็กกว่าทำรู้สึกขายหน้าชะมัด ถึงจะเป็นความจริงก็เถอะ

 

                “เรียกว่ายูคเฉยๆดีกว่าแบม”

 

                “เจ้าหมียักษ์นี่ เขาเป็นพี่เรานะ” คุณบัวบูชาชี้หน้าลูกชายคนเล็ก

 

                “โถแม่ครับ...ผมไม่อยากเป็นน้องจริงๆนะ”

 

                “งั้นเราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ตกลงมั้ยครับ ยูคยอม”

 

                “ดีลเลยแบม!”

 

                เสียงหัวเราะแห่งความสุขกระจายไปทั่วห้องพักในโรงพยาบาล ความอบอุ่นของครอบครัว ช่างน่ายินดี

 

 

“ไม่พบข้อมูลคุณแบมแบมเลยครับ กล้องวงจรปิดทุกตัว ทุกเส้นทางหาคุณแบมแบมไม่เจอเลย ”

แพททริกรายงานเสียงแผ่ว เขาสงสารจำนายเหลือเกินสภาพคุณมาร์คตอนนี้แทบไม่เป็นผู้เป็นคนแล้ว ใต้ตาคล้ำเพราะคุณมาร์คหลับตานอนที่ไรก็เป็นอันต้องผวาฝันร้ายจนสะดุ้งตื่น กินไม่ได้เพราะทานอะไรเข้าไปก็โก่งคออ้วกตลอด ไหนจะดวงตาที่แดงเพราะการร้องไห้นั่นอีก

 

                คุณมาร์คไม่เคยเป็นแบบนี้ เป็นแบบคนที่พ่ายแพ้ คุณมาร์คไม่เคยเป็น

 

                “ถ้าเขาจะหนีเขาคงทิ้งร่องรอยให้พวกมึงหาหรอก ไอ้พวกโง่”

 

“ขอโทษครับ ผมลืมนึกไปแต่สายของเราที่รัฐใกล้เคียงและประเทศใกล้เคียงที่เราคิดว่าคุณแบมแบมจะไป ก็ไม่ปรากฏฐานข้อมูลเลยนะครับ ”

 

                “นิโคลมันไม่เคยทำงานชุ่ยมันคงเหลือข้อมูลให้พวกแกหาหรอก”

 

                “...”

 

                “หาต่อไป จะพลิกก้อนหินทุกก้อน พลิกใบไม้ทุกใบก็ต้องหาเมียกูให้เจอ”

 

                “ครับคุณมาร์ค”

 

                รับปากเจ้านายด้วยความหนักอึ้งในใจแพททริกจนปัญญาแล้วจริงๆหาข้อมูลจากนิโคลไม่ได้เพราะมันปากหนักอย่างกับอะไรถึงแม้จะทรมานมันแค่ไหนแล้วก็ตาม จะฆ่ามันก็ไม่ได้เพราะมันเป็นเบาะแสอย่างเดียวที่เรามี ไปขอความช่วยเหลือจากทั้งสองคุณๆก็ไม่ได้ ซ้ำยังต้องช่วยคุณๆเขาอีก เกิดเป็นแพททริกทำไมมันลำบากแบบนี้ มีใครให้มากกว่านี้ มั้ย คงไม่หรอก

 

เฮ้อ ถ้าเชื่อนิโคลตั้งแต่แรกแพททริกก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอกไม่น่าหลงตัวเองตามเจ้านายเลยไอ้แพทเอ๊ย!

 

                คล้อยหลังคนสนิท มาร์คฝังร่างพังๆเข้ากับเก้าอี้นวมราคาแพง ดวงตาคมกริบหมายจะหลับให้คลายความเหนื่อยล้า เเละความเคร่งเครียดที่สะสม นับตั้งเเต่วินาทีที่แบมแบมหายไป มาร์คจำไม่ได้เเล้วว่าเขานอนได้นานที่สุดนั้นเป็นเวลาเท่าไหร่

 

 ความเครียดเเละหวาดกลัวทำให้มาร์คหลับยากขึ้น

 

 ความฝันที่หลอกหลอนทำมาร์คกลัวที่จะหลับตาลงไปเสียเเล้ว

 

 เขากลัวว่าความฝันแบบนั้นจะตามหลอกหลอน กลัวว่าความฝันนั้นจะกลายเป็นจริง

 

                "อุก!" ยังไม่ทันจะได้สู่ห่วงฝัน ความผะอืดผะอมก็ตีขึ้นมา ร่างสูงวิ่งไม่ยั้งเท้าเข้าไปในห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว โก่งคออาเจียนจนเส้นเลือดเด่นชัดบนลำคอแข็งแกร่ง ความแสบร้อนเเละทรมานเริ่มคุกคามมาร์คอีกครั้ง หน้าดำหน้าแดงอาเจียนออกมาจนแทบหมดทุกอย่างที่มีในท้อง พร้อมกับหยดน้ำตา 

 

ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอแบมแบมเคยเชื่อเช่นนั้นและวันนี้ก็ทำให้รู้ว่ามันเป็นอย่างที่คิดไม่มีผิดเลยจริงๆ เมฆฝนของความเจ็บปวดที่เคยปกคลุมตอนนี้มันจางหายไปเพราะแสงของความอบอุ่นที่เรียกว่าครอบครัวมันทำให้แบมแบมได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ และตัวเขา ยังคงมีที่พักพิงเสมอ แต่ติดที่เด็กที่นอนอยู่ในท้องนี่แหละ แบมแบมจะเอายังไงต่อไปดี

 

                ความเจ็บปวดที่ได้รับ มันบอกให้แบมแบมกำจัดเด็กคนนี้ทิ้งไปซะจะปล่อยให้เกิดมาประจานความโง่และประกาศชัยชนะของคนใจร้ายอย่างมาร์ค ต้วน ทำไม แต่อีกใจมันก็อยากเก็บเขาไว้ เพราะในใจลึกๆแล้วแบมแบมก็ทำใจเอาเขาออกไม่ลง เสียงข้างในมันประท้วงว่านี่คือลูกของเขานี่คือสิ่งที่เขาเคยเรียกมันว่าความรักถึงแม้จะเป็นเพียงความรักที่คิดไปเองของแบมแบมก็ตามทีเถอะ

 

 เอายังไงดี...จะเอายังไงดี

 

                “ยังไม่เลิกคิดมากอีกเหรอ”เป็นยูคยอมเองที่ถือวิสาสะเปิดประตูห้องพักของพี่ชายต่างบิดาเข้ามาไม่บอกไม่กล่าวเขาคิดว่าแบมแบมคงทำใจยอมรับเรื่องเด็กคนนี้ไม่ได้ง่ายๆแน่ และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดไว้จริงๆด้วย

 

                “อือ แบมไม่รู้ว่าจะเอายังไงดีกับเด็กคนนี้เลย” เสียงหวานพึมพำตอบ ยูคยอมมองหน้าคนที่เคยมีรอยยิ้มสดใสจนเขาเผลอตกหลุมรักด้วยความสงสาร คนๆนั้นต้องเก่งแค่ไหนกันนะ ถึงทำให้คนที่เคยมีแต่ความสุขอย่างแบมแบม ต้องกลายมาเป็นคนที่มีสภาพแบบนี้ เขาคงจะใจร้ายมากจริงๆ

 

                “ยูคบอกให้เอามั้ยว่าต้องทำยัง”มือหนาของยูคยอมฉวยมือบอบบางมากุมไว้บีบเบาๆให้กำลังใจแล้วคลี่รอยยิ้มที่ทำให้คนสิ้นหวังอย่างแบมแบมต้องมองตาม

 

                “ทำยังไงล่ะยูค แบมต้องทำยังไง”

 

                “ดูแลเขาสิรักเขาให้มากๆมากเท่าที่แบมจะทำได้”

 

                “แบมจะทำได้ยังไงยูคแบมจะทำได้ยังไง ในเมื่อ ฮึกเขาทำร้ายแบมขนาดนี้ เขาเป็นความผิดพลาดได้ยินมั้ยยูค เขาเป็นความผิดพลาด! ฮือๆ”

 

                น้ำตาเม็ดโตไหลออกมาก่อนที่ไหล่บอบบางจะสะอื้นไห้ออกมา จนคนที่มองภาพนั้นปวดใจ ยูคยอมรั้งให้พี่ชายเซเข้าหาอ้อมกอดของตน เอ่ยปลอบเสียงนุ่ม หวังให้คำปลอบโยนนี้สามารถสื่อถึงและให้กำลังใจพี่ชายของเขาได้

 

จะให้แบมแบมทำได้ยังไง จะให้ทนอุ้มก้อนเลือดของคนที่ทำลายทั้งชีวิตของแบมแบมนั่นน่ะเหรอ แบมแบมทำไม่ได้หรอก แบมแบมคิดไม่ออกมาเขาจะรักจะเอ็นดูได้ยังไง ในเมื่อเหตุผลที่ทำให้ก้อนเลือดก้อนนี้มันเกิดมาคือความอยากเอาชนะกับความโง่ของแบมแบมไม่ใช่ความรักอย่างที่เคยคิดหรือที่วาดฝันเอาไว้

 

                แบมแบมทำไม่ลง ไม่ลงจริงๆ

 

                แต่พอคิดถึงตอนนั้นจะกลับไปให้แบมแบมทำอย่างเดิมให้เขาทิ้งตัวลงจากบันไดแล้วฆ่าชีวิตในท้อง แบมแบมก็ทำไม่ได้อีกเหมือนกัน แค่นึกภาพเหตุการณ์ว่าเขาทำแบบนั้นอีกครั้ง เขาก็เกลียดตัวเองแล้ว

 

                “ถึงเขาจะเป็นความผิดพลาด แต่เขาก็เป็นความผิดพลาดที่น่ารักที่สุดเลยนะ แบมลองดูนี่สิเขาเป็นแค่เด็กตัวน้อยๆนะ เด็กตัวน้อยๆที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แบมดูสิเขาตัวแค่นี้เองนะตัวจิ๊ดเดียว”

 

                ภาพถ่ายอัลตราซาวน์สีขาวดำที่ยูคยอมแอบเก็บไว้ตอนที่หมอตรวจร่างกายแบมแบมถูกหยิบขึ้นมาดู ปลายนิ้วเรียวทั้งไล่ลบน้ำตาและชี้เชิญให้คุณแม่ขี้แยได้มองเห็นลูกตัวเองชัดๆว่าเขาตัวเล็กมากเพียงใด

 

                แบมแบมเป็นคนอ่อนโยนและจิตใจดีเขาเชื่อว่าสัญชาตญาณความเป็นแม่ที่มีอยู่ในตัวแบมแบม จะทำให้แบมแบมเปลี่ยนใจ               

 

“เขา ฮึก เขาเหรอ ตัว ฮึก เล็กจัง” รูปถ่ายสีขาวดำที่มีจุดเล็กๆแสดงให้เห็นถึงการมีตัวตนของชีวิตน้อย ๆ ทำให้แบมแบมยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ทั้งเจ็บปวดทั้งสงสาร ก้อนเลือดเล็กๆนี่ สิ่งมีชีวิตน้อยๆนี่น่ะเหรอ คือผลลัพท์ของความโง่ของเขา

 

เจ้าตัวเล็กนี่น่ะเหรอ ที่เกิดจากปีศาจตัวนั้น...

 

                “ใช่ ตอนนี้ตัวเขาแค่เม็ดถั่วเองนะ ตัวเล็กขนาดนี้จะทำร้ายเขาลงเหรอ”

 

                “...”

 

                “ไม่มีใครเลือกเกิดได้ เด็กคนนี้ก็เหมือนกัน เขาโชคร้ายที่เลือกเกิดไม่ได้ เลยต้องมีพ่อที่คอยทำร้ายให้แม่เขาเสียใจแต่ยูคเชื่อนะ ว่าเขาจะเป็นเด็กน่ารักไม่ดื้อไม่ซน และเขาจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตแบมเลยนะ”

 

                “ยูครู้ได้ยังไงว่าจะเป็นแบบนั้นถ้าเกิดมัน ไม่สิ ถ้าเขาเกิดมาเป็นปีศาจร้ายแบบเขาคนนั้นล่ะ แบมทำใจรักเขาไม่ลงหรอกนะ ”

 

                “แล้วทำไมแบมไม่คิดว่าแบมจะเลี้ยงเขาให้ดีได้ล่ะ ยูครู้นะว่าลึกๆแล้วแบมไม่ได้อยากทำร้ายเขาหรอก”

 

                “...”

 

                “เขาอาจะเป็นโชคร้ายเป็นความผิดพลาดแต่เขาก็เคยเป็นความรักไม่ใช่เหรอ?แบมรู้ดีว่าความรักที่ให้เขาคนนั้นไปมันเป็นเรื่องจริงแล้วแบมจะทำลายความรักจริงๆของแบมได้ลงเหรอ”

 

                “ฮึก แบมเคยรักเขา รักมากเลยยูคฮึก”

 

                “ยูครู้ ยิ่งแบมเคยรักเขามากแบมก็ต้องเอาความรักเหล่านั้นมาให้เจ้าตัวน้อยสิ ให้เจ้าตัวน้อยคนนี้ได้สัมผัสรักจริงๆของแบม”

 

                “เขาจะเป็นเด็กดีใช่มั้ยยูค...”แบมแบมเริ่มคิดตามและลังเลหากเด็กคนนี้เป็นดั่งที่ยูคยอมพูดหากเขาเลี้ยงให้เด็กคนนี้กลายเป็นเด็กดีได้ เขาคงจะเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับแบมแบมแน่

 

                “เด็กดีสิ เขาจะเป็นเด็กดีที่รักแม่ของเขามากๆเลยล่ะ”

 

                จากข้อมูลที่ยูคลงทุนแอบอ้างว่าเป็นพ่อเด็ก แล้วไปถามกับคุณหมอเจ้าของไข้ก็ทำให้รู้ว่าการที่ผู้ชายตั้งครรภ์ เป็นเรื่องที่ต้องดูแลไม่ต่างจากผู้หญิง แต่อาการแพ้ท้องจะมากกว่าและแท้งง่ายกว่ามาก แต่นี่แบมแบมไม่เป็นอะไรเลย นับเป็นเรื่องที่ค่อนข้างผิดปกติมากๆ

 

 สงสัยเจ้าตัวน้อยในท้องคงทำตัวเป็นเด็กดีอ้อนแม่อยู่แน่ๆเลย

 

                “ตัวแค่นี้ยังอยู่เป็นแล้ว ไม่ทำให้แบมลำบากแพ้ท้อง เขาแค่ขออาศัยพุงน้อยๆแบมนอนเฉยๆเองนะแบมจะใจร้ายกับเขาเหรอเด็กตัวนิดเดียวเองนะ ตัวนิดๆ”

 

                เห็นพี่เริ่มลังเล ยูคยอมก็ยิ่งใส่ไฟทั้งกระตุ้นพูดจายกไม้ยกมือประกอบจนคนที่มองตามเผลอคิดอย่างที่ว่าจริงๆ

 

                “ตัวนิดเดียวเองเหรอจะน่ารักใช่มั้ย”ม่านน้ำตาแห่งความเจ็บปวดเริ่มทอแสงกลายเป็นประกายแห่งความหวัง จินตนาการถึงเด็กตัวน้อยๆที่แสนน่ารัก ใช่สิเขาอาจจะเป็นเทวดาตัวน้อยๆเหมือนเจจีนหรือไม่ก็นางฟ้าที่แสนน่ารักก็ได้ เขาจะเป็นแบบนั้นใช่มั้ยนะ...

 

                “ต้องน่ารักสิ ในเมื่อเขามีคุณแม่ที่น่ารักขนาดนี้ ไม่พอนะ ยังมีคุณอาที่แสนหล่อและดีแบบยูคอีกเขาจะเป็นเด็กที่ดีและเพอร์เฟกต์มากแน่ๆเชื่อยูคได้เลย!”

 

                คำกล่าวของยูคยอมไม่เกินจริงไปนักเพราะมันตรงกับที่แบมแบมคิดอย่างพอดิบพอดี เด็กคนนี้จะเป็นเทวดา เป็นนางฟ้าตัวน้อยๆ แบมแบมจะไม่ยอมให้เขาเป็นปีศาจร้าย เป็นเหมือนพ่อของเขา แบมแบมไม่ยอม!

 

                "หนูแน่ใจนะลูกว่าจะไม่กลับเกาหลีไปกับแม่กับน้อง"

 

                "ครับ ผมอยากอยู่ที่นี่"

 

                "เอาจริงๆแม่ไม่เห็นด้วยเลยนะ เราตัวคนเดียวทั้งยังเจ้าตัวเล็กอีก เฮ้อ เเต่ถ้าเราตัดสินใจแบบนั้นแม่ก็ไม่ขัด"

 

                คุณบัวบูชาพูดอย่างอ่อนใจทั้งยังลูบหัวลูกชายที่เธอเพิ่งได้คืนมาในอ้อมกอด หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลเธอตั้งใจจะพาลูกชายคนนี้กลับไปเกาหลีด้วยกัน เเต่แบมแบมกลับไม่ยอมยืนยันจะอยู่ที่นี่ให้ได้ เธอไม่มีปัญหาหรอกเรื่องที่อยู่ เเต่เธอเป็นห่วงมากกว่า ตัวก็เล็กเเค่นี้ทั้งยังเจ้าตัวน้อยในท้อง จะอยู่กันอย่างไร

 

                "แบมจะดูแลตัวเองดีๆครับ คุณแม่ไม่ต้องห่วง"

 

แบมแบมโผกอดแม่ซึมซับเอาทุกความอบอุ่นที่มี ความรักของแม่มันทำให้เขาดีขึ้นแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม ลึกๆแล้วเขาอยากกลับไปอยู่ที่เกาหลีกับแม่เเละน้องเหมือนกัน เเต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะทำตัวเป็นภาระได้อีกต่อไปเเล้ว

 

                ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาต้องพึ่งพิงคนอื่น ต้องให้คนอื่นดูเเลมาโดยตลอด ครั้งนี้เขาอยากยืนหยัดรับผิดชอบชีวิตตัวเองเเละความผิดในท้อง ถ้ามันเริ่มที่เขามันก็ต้องจบที่เขา จะพึ่งพิงคนอื่นอีกไม่ได้เเล้ว

 

 อีกอย่างก็เพราะว่าเขากลัว...

 

 กลัวมาร์ค ต้วน จะตามเขาเจอ

 

                บ้านเดี่ยวชั้นเดียวร่มรื่นตั้งอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆของจังหวัดหนึ่ง มันไม่ใช่จังหวัดชื่อดังเป็นเเหล่งท่องเที่ยว เเต่ก็ไม่ใช่จังหวัดที่ทุรกันดาร มันเจริญเเละมีทุกอย่างพร้อมสรรพ เเละที่นี่คือบ้านหลังใหม่ของแบมแบมเอง

 

                "บ้านหลังนี้แม่แอบซื้อไว้นานเเล้ว ตั้งใจว่าจะพาเรามาอยู่ เเต่ก็เกิดเรื่องเสียก่อน แบมชอบมั้ยลูก" คุณบัวบูชาเดินนำเข้าไปในบ้าน มันเป็นที่ที่เธอเคยแอบซื้อไว้หวังจะพาตัวแบมแบมที่ตอนนั้นอยู่ในท้องมาอยู่เพื่อเริ่มชีวิตเเละหลีกเลี่ยงผู้คน เเต่ก็ไม่ได้ใช้สักที มาวันนี้ได้ใช้มันแล้ว

 

                "สวยมากครับ แบมชอบ" แบมแบมยิ้มหวานพลางสำรวจตัวบ้าน บ้านชั้นเดียวตกแต่งเรียบง่ายด้วยสีขาว ข้าวของน้อยชิ้นจัดเป็นระเบียบ ทั้งมีสวนเล็กๆทั้งหน้าบ้านเเละด้านหลัง ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นให้ร่มเงาทำให้อากาศไม่ร้อนเกินไปนัก

 

                เป็นที่ที่เหมาะกับการเติบโตของเจ้าตัวน้อยในท้องเสียจริง

 

                "ชอบก็ดีแล้วลูก ขาดเหลืออะไรบอกน้องเลยนะ ยูคยอมดูแลพี่ด้วยนะลูก"

 

                "ครับคุณแม่"

 

                "แม่รักลูกทั้งสองรู้ใช่มั้ยจ๊ะ" คุณบัวบูชารวบเอาลูกชายทั้งสองเข้าสู่อ้อมกอด เพราะความจำเป็นบางอย่างที่เธอต้องจัดการทำให้เธอไม่สามารถอยู่ดูแลลูกต่อไป จึงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของยูคยอมแทน เเละเธอก็มั่นใจให้เจ้าหมียักษ์ดูแลพี่ชายเเทนตัวเธอ

 

                "แบมก็รักคุณแม่ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ"

 

                "จ้ะ" กอดลูกชายทั้งสองแน่นก่อนจะผละออกไปขึ้นรถที่คนขับติดเครื่องรออยู่ โบกมือเรียวสวยเอ่ยลาอีกครั้งก่อนตัวรถจะเคลื่อนออกไป

 

                "เดี๋ยวแม่ก็กลับมา ไม่ต้องทำหน้าเศร้าเลย เดี๋ยวหลานออกมาหน้าย่นนะ" 

 

"ไม่เกี่ยวเถอะ ลูกแบมต้องออกมาน่ารัก!"

 

 "ครับๆคุณแม่ เออ ยูคว่าเราลืมเรื่องสำคัญเลยนะแบม"

 

 "อะไรล่ะยูค?"

 

 "ฝากครรภ์"

 

 "...."

 

                โรงพยาบาลเอกชนประจำจังหวัดคือที่ที่เรากำลังต่อแถวรอคิวกันอยู่ ตอนแรกที่เดินเข้าไปน้องชายตัวโตของเขาตกเป็นที่สนใจของใครหลายๆคนมากมายเชียวล่ะ ก็ทำยังไงได้ เจ้าโกลด์เด้นท์รีทรีฟเวอร์ตัวโตนี่หล่อน้อยซะเมื่อไหร่ล่ะ ผิวขาว ดั้งโด่ง สูงโปร่ง หุ่นดี หน้าเกาหลีดีกรีอปป้า ใครจะไม่ชอบ

 

                เเต่พอสำเนียงไทยแปร่งๆบอกออกไปว่ามาติดต่อแผนกสูติ ก็ราวกับแบมแบมได้ยินเสียงแก้วแตกมาจากสายตาพวกนั้น ก่อนที่พยาบาลจะพาพวกเราไป แบมแบมก็ได้รับสายตาอิจฉาริษยาเต็มไปหมด

 

                อ้อ แบมแบมเพิ่งรู้เหมือนกันว่ายูคยอมพูดไทยได้ เเต่ก็ไม่มากพอติดต่อสื่อสารได้ เจอศัพท์ยากๆก็ไปไม่เป็นเหมือนแบมแบมเหมือนกัน ตัวแบมแบมพูดได้เพราะเรียนมาจากเพื่อนที่ทำงานพาร์ทไทม์ด้วยกัน อ่านออก เขียนได้ พูดได้ เเต่ถ้าเจอคำยากๆก็งงเหมือนกัน

 

 ภาษาไทยเป็นภาษาที่ค่อนข้างยากเหมือนกันนะ

 

                "ว่าไงครับคุณแม่ คิดเรื่องอะไรอยู่" ยูคอยมถามเพราะแบมแบมนิ่งไปนานมากเเค่ให้กรอกเอกสาร เเต่พอมองเอกสารในมือของแบมแบมเเล้วก็พอจะเข้าใจ

 

                ช่องชื่อบิดาถูกเว้นว่างไว้ เเละนัยน์ตากวางของพี่ชายที่เขาอิจฉามันแดงชื้นด้วยหยาดน้ำตาเเละความเจ็บปวด

 

                ครั้งหนึ่งเขาเคยอิจฉาแบมแบมที่ได้ตาสวยๆจากคนเป็นแม่ไป เเต่ตอนนี้เขาสงสารดวงตาคู่นี้เหลือเกิน

 

...ที่มันไม่เคยแอบซ่อนอะไรได้เลย...

 

                "มา ยูคจัดการให้!" แย่งเอกสารมาจัดการเสร็จสรรพ ไม่ฟังคำทัดทานอะไรเลย กรอกเสร็จสรรพก็ยื่นให้พี่ชายดูพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า

 

                "ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลยยูค" ชื่อที่ปรากฏอยู่ทำให้แบมแบมตกใจ เขาไม่ได้ต้องการให้ยูคยอมมาช่วยรับผิดชอบเลย เพราะที่ผ่านมายูคยอมก็ให้เขามาตั้งมากเเล้ว

 

                "ถ้ามีพ่อชื่อมาร์ค ต้วน ไม่ได้ ก็ให้มีพ่อชื่อ คิม ยูคยอมนี่เเหละ ดีจะตาย เป็นทั้งอาเป็นทั้งพ่อ ทูอินวันไปเลยไง"้

 

                "ยังมาตลกอีกนะ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยนะยูค ทำแบบนี้มันไม่ดีกับยูคเลยนะ"

 

                "ไม่ดียังไง ลูกในท้องแบมก็หลานยูค ยูคเเค่ต้องรักเพิ่มขึ้น ทำหน้าที่เพิ่มขึ้นเท่านั้นเอง"

 

                "ยูค..."

 

                "ยูคเคยบอกเเล้วนะว่ายูคจะเป็นคนหาทางออกให้แบมเอง ไม่ใช่เเค่เรื่องนี้เเต่เป็นทุกเรื่อง ไม่ใช่เเค่ทางออกเเต่ยูคจะอยู่ดูแลแบมตลอดไป เราเป็นครอบครัวเดียวกัน แบมจำได้ใช่มั้ย"

 

                "ขอบคุณนะยูค ขอบคุณจริงๆ" แบมแบมโผกอดน้องชายแน่น นึกอยากขอบคุณพระเจ้า ถึงแม้เขาจะเจอโชคร้ายหลงรักปีศาจ เเต่พระองค์ก็ยังเมตตาประทานเทวดามานำทางให้ ขอบคุณจริงๆ 

 

 

 

@New York

 

"เอาจริงๆนะ ตอนแรกกูกะจะมาด่ามันนะที่มันเป็นสาเหตุทำให้กูถูกเมียไล่ออกจากห้อง เเต่พอมาเห็นสภาพมันแล้วกูเวทว่ะ" 

 

แจ็คสันบ่นกับคนข้างตัวอย่างเจบีด้วยความเวทนาสภาพร่างพังๆของมาร์ค ต้วน ที่นอนไม่ต่างจากผีตายซากอยู่บนโซฟา ถ้าเขาไม่ใช่เพื่อนที่คบกับมันมาทั้งชีวิต เขาคงไม่เชื่อแน่ๆว่าไอ้ขี้แพ้ที่นอนกองอยู่นี่คือมาร์ค ต้วน

 

                ร่างหนาที่เคยกำยำกลับผ่ายผอม ผิวขาวที่เคยสุขภาพดีตอนนี้ซีดไม่ต่างจากศพ ไหนจะรูปหน้าที่เคยหล่อเหลาราวพระเจ้าปั้นตอนนี้ก็ลดหมองราศีลงไปเยอะ ขนาดหลับอยู่ยังรู้สึกได้เลยว่าไอ้หมานี่มันเหนื่อยเเละเศร้าขนาดไหน

 

                "มันสมควรโดนเเล้ว กูบอกแล้วว่าอย่าเล่นๆ เห็นมั้ยกูเลยมาซวยไปด้วย" เจบีว่า เขาสงสารมันนะแต่พอมาหักลบอะไรเเล้วมีเเต่จะสมน้ำหน้ามากกว่า เเต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมจินยองไม่รู้จักแยกแยะ ไอ้แจ็คสันมันโดนเเค่ไล่ออกจากห้องมันก็คงสงสารได้ ลองมันมาเป็นเขาสิ

 

                ลองมาเป็นเจบีคนนี้ที่โดนแม่เสือฟ้อนเล็บใส่ มันจะสงสารไม่ออก!

 

“บี นั่นเพื่อนป่ะ?"

 

                "ก็ถ้ามันไม่ใช่เพื่อนมันโดนกูยำตีนตายห่าไปเเล้ว ปลุกมันลุก!"

 

 ลึกๆแล้วถึงเขาจะแค้นจะโกรธมาร์ค ต้วนเเค่ไหนก็เถอะ เเต่เห็นสภาพมันเป็นหมาแบบนี้เจบีก็อดสงสารมันไม่ได้อยู่ดี ยิ่งกว่าสงสารคือความเป็นห่วง นี่มันมาร์ค ต้วนเลยนะ

 

                มาร์ค ต้วน ที่แข็งแกร่งไม่เคยพ่ายแพ้ให้ผู้ใด ตอนนี้กลายเป็นยิ่งกว่าหมา กลัวว่ามันจะทำอะไรบ้าๆเพราะเสียใจน่ะสิ

 

                "มาร์ค มาร์คโว้ย ตื่นไอ้ห่า! มึงตายเหรอ" แจ็คสันระดมตีไปที่แขนเพื่อนไม่เบาแรง สักพักไอ้เจ้าชายที่กลายเป็นหมาก็ค่อยๆสะโหลสะเหลตื่นขึ้นมา

 

                โถๆ ดูดวงตาที่มันเคยแข็งแกร่งใช้กำลังบีบบังคับสิ ตอนนี้มันแดงเเละบวมสุดๆเพราะการร้องไห้ไปหมด

 

 แจ็คว่าแจ็คเวท!

 

                "มาทำห่าอะไร" คนที่เพิ่งตื่นถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่เเหบแห้ง

 

                "มาพาไอ้ห่าไปหาหมอ แพททริกมันบอกว่ามึงไม่สบาย"

 

                "กูไม่ไป กูจะอยู่รอฟังข่าวแบม"

 

                "ถ้ามึงไม่ไปมึงได้เหลือเเต่ซากแน่ แหงนหน้าส่องกระจกบ้างนี่คนหรือผี สภาพมึงตอนนี้ยิ่งกว่าศพอีกไอ้หอก!" เสียงแจ็คสันดังแว๊ดๆข้างหูเเต่มันไม่ทำให้มาร์ครู้สึกตื่นตระหนกหรือเป็นห่วงสังขารตัวเองตามที่แจ็คสันว่าเลย

 

                มาร์ครู้สึกไม่อยากทำอะไร ไม่อยากไปไหนทั้งนั้น เขาอยากจะรอ รอใครสักคนวิ่งเข้ามาหาเเล้วพูดว่าเจอแบมแบมเเล้ว

 

"ไปหาหมอกับพวกกูมาร์ค ถ้ามึงยังอยากรักษาชีวิตตัวเองไว้รอแบมแบม"

 

                "กูจะหาเขาเจอใช่มั้ย แบมจะกลับมาหากูใช่มั้ย กูกลัวไปหมดเเล้วไอ้บี กูกลัวไปหมดเเล้ว" อารมณ์อ่อนไหวตีตื้นขึ้นมาซบหน้าลงกับฝ่ามือร้องไห้ เล่นเอาเพื่อนอีกสองคนงงตึ้บ ก็พอเข้าใจว่ามันเสียใจนะ เเต่อารมณ์แบบนี้มันเหมือนคนเสียสติไปเเล้วเลย

 

"ต้องกลับมาดิวะ ยังไงก็ต้องเจอ"

 

                "กูกลัว กูอยู่ไม่ได้แน่ถ้าแบมไม่กลับมา กูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา ลูกกูอีก เขาจะเป็นยังไงบ้างไม่รู้ กูไม่รู้เลย" สะอื้นไห้ไหล่สั่นสะท้านท่ามกลางความตกใจของเพื่อนทั้งสอง

 

                ทั้งเจบีเเละแจ็คสันรับรู้เพียงเเค่ว่าแบมแบมหนีไป เเต่ที่ไม่รู้เลยคือว่าแบมแบมนั้นท้องด้วย ข้อมูลใหม่ทำเอาตาคมหันไปสบตากันขอความคิดเห็นอย่างไม่ได้นัดหมาย เเต่ใดๆที่เพิ่มขึ้นก็คือความเป็นห่วงนั่นเเหละ 

 

ถ้าจินยองกับยองแจรู้ องค์แม่ได้ลงบ้านแตกอีกรอบแน่ๆ

 

ไอ้มาร์คนะไอ้มาร์ค ไอ้ฉิบหาย!

 

 หาเเต่เรื่อง!!!

 

 

                สุดท้ายแพลนที่ว่าจะพามาร์คไปหาหมอก็เป็นอันล้มเลิก ปล่อยให้ไอ้หน้าหล่อมันเป็นบ้าเป็นบอเศร้าโศกเสียใจกับตัวเองไปก่อน เพราะข้อมูลใหม่ที่ได้รับมามันต้องทำให้เจบีและแจ็คสันวางแผนใหม่

 

                "เราต้องเพิ่มคนหาแบมแบมช่วยไอ้มาร์คอีก ไม่ใช่กูสงสารสภาพจะตายของมันนะ กูห่วงน้องแบมกับหลาน"

 

แจ็คสันพูดเสียงเครียด สภาพจิตใจแบมแบมมันต้องอ่อนเเอมากแน่ๆ เเล้วไปรอนแรมอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้คนเดียวอีก แจ็คสันกลัวว่าแบมแบมอาจจะทำอะไรโง่ๆเพราะเกลียดไอ้มาร์คมัน

 

                "กูจะเพิ่มคนให้ เเต่ของกูมันยากเพราะจินยองจับตาดูอยู่ เเต่ยังไงก็เเล้วเเต่ถ้าเจอกูจะบอกไอ้มาร์คก่อน ให้โอกาสมันแก้ไข"

 

                "ก็ดี เเต่กูสงสัยอย่างว่ะ"

 

                "???"

 

"นิโคลมันมีฝีมือก็จริง เเต่ถ้าไม่มีคนหนุนหลังมันจะทำได้ขนาดนี้เชียวเหรอ ทั้งคนของกูกับของมึงป่านนี้แล้วยังหาไม่เจอ"

 

                "มึงจะบอกว่ามีคนช่วยแบมแบมให้หนีไปจากไอ้มาร์ค? ใครวะจะทำแบบนั้น อีกอย่างมันจะได้อะไร"

 

                "ความสะใจที่เห็นไอ้มาร์คเป็นหมาไง"

 

                "ใครจะทำวะ?"

 

                "นั่นก็คือสิ่งที่กูสงสัย ใครวะจะใหญ่กว่ามาร์ค ต้วน...."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeammjtha3000

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 742 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,804 ความคิดเห็น

  1. #3718 hiddenhills (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 02:14
    สมน้ำหน้า แต่มันยังไม่พอหรอกนะ มาร์คต้องเป็นหนักกว่านี้
    #3,718
    0
  2. #3679 Love-serene (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 01:09
    จบแบบนี้เลยก็ได้นะที่จริง น้องมีแค่ครอบครัวก็พอแล้ว ผัวไม่จำเป็น 😂
    #3,679
    0
  3. #2432 Jaebeom-AJ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 13:08
    สะใจเป็นบ้าเลย5555สมน้ำหน้า
    #2,432
    0
  4. #2431 uromtbb (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 09:34
    พีคในพีคไปอีก
    #2,431
    0
  5. #2430 SasiphaSrisukh (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 23:58
    ดีจังที่มียูคอยู่ข้างๆแบม ส่วนเจบีกับแจ็กคือน่าสงสารไปอีก
    #2,430
    0
  6. #2428 MTBB (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 23:27

    สมน้ำหน้า

    #2,428
    0
  7. #2427 >>หวานเย็น<< (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 20:57
    น้องแบมไม่ต้องเศร้าแล้วนะ
    #2,427
    0
  8. #2426 รรร (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 18:11

    ยิ้มได้เพราะยูคจริงๆขอบคุณน๊ะลูก อยากฟัดแจ้ม เจ้าหมี

    จริงๆ

    #2,426
    0
  9. #2425 รรร (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 18:10

    ไรท์สู้ๆน๊ะคะ ขอให้สุขภาพแข็งแรง 💗รอทุกวันน๊ะคะ

    #2,425
    0
  10. #2424 St_libra (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 17:37
    ดีใจที่น้องแบมเจอครอบครัวที่รักน้อง ดีใจที่ยูคยอมช่วยเหลือแบมทุกเรื่อง สงสารมาร์คไหมก็สงสารแต่ก็สมควรโดนแล้ว (ไรท์แต่งดีมากเลยค่ะ รักเรื่องนี้มากเลย สู้ต่อไปค่ะ)
    #2,424
    0
  11. #2423 Bima (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 14:22
    เห้อ จากนี้ไปขอให้เจอแต่เรื่องดีๆนะครับแบมรักตัวเองและลูกน้อยให้มากๆนะ ส่วนMr.M เริ่มสงสารเค้าแหละ แต่...จงสำนึกผิดต่อไปค่ะ!!
    #2,423
    0
  12. #2422 My love markbam (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 13:39

    นั่นนะสิใครนะ


    #2,422
    0
  13. #2421 Bbuterrjjn (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 13:35
    สงสารก็สงสาร แต่ก็ยังไม่อยากให้เจอกันอยู่ดีทำน้องช้ำหนัก! เอาให้เข็ดเลยไรท์!
    #2,421
    0
  14. #2420 markbam (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 13:32

    รู้ว่ามาร์คร้ายแต่ก็สงสารมาร์ครู้หัวใจตัวเองก็ตอนมีเบบี้นี้แหละคงได้รับบทเรียนอย่างแสนสาหัส...ถ้าได้แบมกับลูกกลับมาต้องดีกับเมียและลูกให้มากนะมาร์ค

    #2,420
    0
  15. #2419 iloveimjaebeom (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 12:10
    ร้องไห้จ้าสงสารแบม อย่าให้เจอได้ง่ายๆนะคะต้องให้เข็ดหลาบ
    #2,419
    0
  16. #2418 YanisaCH (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 11:58
    เอ้ะ.......
    #2,418
    0
  17. #2416 bamark9397 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 10:15
    ใหญ่กว่ามาร์คก็พ่อมาร์คไงสงสัยหมั่นไส้ลูกชาย
    #2,416
    0
  18. #2415 Wawa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 09:55
    ชีวิตแบมแบมกำลังพบทางสว่าง แต่ชีวิตของมาร์คต้วนกำลังดำดิ่งลงสู่หลุมดำ.. สมน้ำหน้านัก
    เจ็บให้สำนึกไปก่อนนะ ถ้าไรท์เค้าเห็นสมควรเมื่อไหร่ นายคงได้เจอลูกเมียแหละ 555
    #2,415
    0
  19. #2414 yuuichigo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 08:30
    ก็น่าเวท มิสเตอร์เอ็มนะคะ แต่ตอนนี้ยังไม่ใจอ่อนให้เจอน้องเเบม ยังไม่พอค่ะ เอาให้สาสมนะคะไรท์
    #2,414
    0
  20. #2413 onea (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 08:29
    ก็สงสารนะมิสเตอร์ แต่คุณทำกับลูกเราได้เจ็บมากกกกกกกกกก อย่าให้ได้น้องไปง่ายๆนะคะไรท์ //รักษาสุขภาพเช่นกันนะคะไรท์
    #2,413
    0
  21. #2412 กิ่งกาน (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 08:27

    สภาพตายซาก ว่าแต่ใครกันนะที่ตลบหลังมาร์คต้วน...

    #2,412
    0
  22. #2411 MangOKT (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 08:20
    ใครอ่ะ หรือว่าพ่อมาร์ค??? อะไรยังไงน้อ
    #2,411
    0
  23. #2410 Tuan_Boom (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 05:02
    อ่าาาาาา เวทนามิสเตอร์เอ็มจีงๆ พอจะเดาออกละว่าใครสะใจ ตอนแรกๆแกเตือนแล้วนี่นา หึๆๆๆๆๆ
    #2,410
    0
  24. #2407 Kkim (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 03:13

    อดใจรอเห็นหน้าหลานไม่ไหวเเล้วค่ะ


    มาร์คต้วนเวอร์ชั่นนี้เลยคำว่าสงสารไปไกลแล้ว เห็นแล้วเวทนาเหมือน เจบีบอก

    อย่าให้หาเจอเร็วนะคะ เอาให้คนสำนึกขนไม่กล้าทำอะไรแบบนี้อีกไปเลย

    #2,407
    0
  25. #2406 Diamond7 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 02:07
    พ่อมาร์คหรอ
    #2,406
    0