Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 32 : Mr.M 31(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 718 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

 

31

ตายช้าๆ

 

Now your brother tryna stop me
What the hell did I get into
When all I want is to be with you

ตอนนี้พี่ชายของคุณพยายามจะหยุดผม

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

ตอนนี้ผมต้องการเเค่คุณ...

 

 

 ห้องทำงานของผู้บริหารระดับสูงของมาร์ค ต้วน ปกคลุมไปด้วยความกดดันและไอของเพลิงพายุ นิโคลเปิดประตูเข้ามาถึงกับส่ายหน้ากับสภาพห้องที่ผู้เป็นนายทำไว้

 

 “มาแล้วเหรอ กำลังรออยู่เลย”

 

 เสียงทุ้มเอ่ยลอดไรฟันอย่างเจ็บใจ เขาเพิ่งมารู้นี่แหละว่าการถูกหักหลังสภาพมันเป็นยังไง จากการที่หลักฐานทั้งหมด กระเป๋าเงิน นาฬิกา ต่างหูหรือทุกอย่างที่ติด GPSตามตัวของแบมแบมถูกทิ้งไว้ที่ถังขยะมันทำให้รู้ว่าแบมแบมไม่ได้คิดหนีเพียงคนเดียวแน่ มันต้องมีคนช่วยเหลือ คนที่รู้ว่ามาร์คติดมันไว้ที่ไหนบ้าง แล้วมันจะเป็นใครที่ไหนถ้าไม่ใช่นิโคล!

 

 ลางสังหรณ์ของมาร์คถูกต้องเสมอเมื่อเขาลงมือตรวจสอบด้วยตัวเอง ภาพจากกล้องวงจรปิดในเพนท์เฮาส์ หากดูเผินๆมันก็เหมือนกับนิโคลกำลังหน้าที่ของตัวเอง แต่ใครจะรู้ว่าการที่แอบลอบโทรศัพท์และส่งกระดาษบางอย่างแปลกๆไปกับอาหารของแบมแบมมันคือการวางแผนทำตามบางอย่าง ไม่ใช่เพราะหน้าที่!

 

 ยิ่งแบมแบมหนีไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับถูกเตรียมการมาอย่างดี โดยไม่ทิ้งหลักฐานหรือทำให้การ์ดเอะใจ มันเป็นวิธีที่แนบเนียน และใครจะทำแบบนี้ได้หากไม่ใช่คนมีฝีมืออย่างนิโคล!

 

                รังสีที่แผ่ออกมาจนเต็มห้อง ทำให้นิโคลรู้แน่ว่าเจ้านายรู้ความจริงแล้ว แม้จะไม่มั่นใจว่าเจ้านายกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะแววตาที่เฉยชาของมาร์คนั้นนิโคลไม่เคยเดาความคิดได้เลย แต่สองขาก็ยังก้าวเข้าหา แม้จะรู้ว่าต้องโดนลงโทษก็ตาม

 

 ผลั๊วะ

 

 ตุ่บๆ

 

                กำปั้นหนักๆฟาดเข้าที่มุมปากของนิโคลจนล้มไปนอนกับพื้นไม่พอมาร์คยังระบายอารมณ์ไปกับการกระทืบเตะต่อยลงบนตัวของนิโคลอย่างไม่ออมแรง จนคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาต้องมาแยกแทบไม่ทัน

 

 

“ไอ้เหี้ยมาร์ค ใจเย็นๆเว้ย ทำห่าไรเนี่ย!” แจ็คสันล็อคแขนเพื่อนให้ออกจากการกระทืบลูกน้อง วันนี้มันไปกินอะไรมาถึงได้กล้าทำร้ายลงมือกับลูกน้องที่มันเชื่อใจขนาดนี้

 

“ปล่อยกูไอ้แจ็ค! กูจะฆ่ามันให้ตาย มันกล้าดียังไงมาแย่งเมียกู”

 

                มาร์คพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการล็อคของแจ็คสัน เขาโกรธและโมโหมาก เหมือนมีมีดพุ่งแทงอกมาร์คอย่างจังเข้าทางข้างหลังโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว มาร์คไว้ใจนิโคลมาก ไม่คิดเลยว่ามันจะกล้าทำกับเขาแบบนี้

 

                “มึงว่าไงนะ” อย่างนิโคลเนี่ยน่ะเหรอจะกล้าทรยศหักหลังมาร์ค นิโคลน่ะเหรอ?

 

                “เสียแรงที่กูไว้ใจหลงคิดว่ามันจะเคารพกู แต่มันกลับมาทำระยำพาเมียกูหนี แบบนี้มึงจะให้กูเย็นอีกเหรอแจ็คสัน”

 

                ข้อมูลใหม่ทำเอาแจ็คสันอึ้ง แต่ก็ไม่ยอมหยุดมือที่ล็อคแขนมาร์คออก เพราะตัวเขาเองยังไม่อยากเชื่อคำพูดของมาร์คเลย นิโคลคนที่ทำงานมาตลอด 10 ปี คนที่ทุ่มเทให้ไอ้มาร์คแบบมอบกายถวายหัวน่ะเหรอ ไม่มีทาง

 

                “แค่กๆ ผมเคารพและภักดีกับคุณเสมอครับคุณมาร์ค สิ่งที่คุณพูดมันไม่จริง ผมไม่กล้าอาจเอื้อมแตะต้องคุณแบมแบมอย่างที่คุณคิดสิ่งที่ผมทำลงไปก็เพราะผมสงสารคุณแบมแบมเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาอื่น”

 

                นิโคลอธิบาย จริงอยู่ที่เขารู้สึกดีกับคุณแบมแบมแต่นั่นก็เพราะคุณแบมแบมมีจิตใจดี นิโคลชื่นชมคนดีอย่างคุณแบมแบมพอเห็นคนดีอย่างคุณแบมแบมต้องมาถูกทำร้ายทั้งๆที่ไม่ควรเลย มันก็อดทำให้สงสารไม่ได้

 

                “สงสาร? เหอะ แบมแบมมีอะไรให้น่าสงสาร”

 

อยู่ในกรงทองของมาร์ค มีทุกอย่างให้พร้อมสรรพ แบมแบมอยากได้อะไรเขาก็หามากองตรงหน้าให้ มีทุกอย่างแบบนี้เรียกว่าน่าสงสารงั้นเหรอ?

 

แบมแบมน่ะโชคดีกว่าใครทั้งหมดในที่นี้ด้วยซ้ำ!

 

                “เธอน่าสงสารเพราะเธอถูกทำร้ายซ้ำๆซากๆ ทั้งๆที่ตัวเธอไม่ได้ผิดอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว คุณเล่นตลกกับความรัก ทำร้ายเธอ เล่นตลกกับชีวิตของเธอ นี่แหละสิ่งที่ทำให้เธอน่าสงสาร ปล่อยเธอไปเถอะครับคุณมาร์ค คนดีๆอย่างเธอไม่ควรต้องโดนแบบนี้เลย”

 

                ความจริงที่มาร์คพยายามปฏิเสธพ่นออกมาจากปากของนิโคลภาพเหตุการณ์ที่เขาทำร้ายแบมแบมไหลเข้าหัวราวกับเทปที่ถูกกรอกลับ แบมแบมน่าสงสาร...

 

ไม่สิ ไม่น่าสงสารหรอก แบมแบมสมควรโดนแล้ว ถ้าเป็นเด็กดีเชื่อฟังเขา มาร์คก็ไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก

 

                “อย่ามาสั่งสอนกู!” มาร์คสะบัดตัวออกจากแจ็คสัน เตะปลายเท้าเสยเข้าที่คางของนิโคลเต็มแรงจนล้มไปนอนสลบจมกองเลือดกับพื้นอีกครั้ง

 

                “ใครอยู่ข้างนอก เข้ามานี่!” เสียงเกรี้ยวกราดตวาด แจ็คสันมองสภาพเพื่อนที่ไม่เป็นตัวของตัวเองแล้วสังเวชใจ ปากด่าเขาอย่างโกรธแค้น แต่ แววตาสับสน เซจนยืนแทบจะไม่ไหวนี่มาร์คทนไปได้ไงกัน

 

                “เอามันไปขัง อย่าให้มันตายจนกว่ากูจะได้เมียกูคืน” นิโคลอย่าคิดว่าจะพาแบมแบมออกไปจากชีวิตมาร์ค ต้วนได้

 

 เพราะมันไม่มีวัน แบมแบมเป็นของเขา ของเขาคนเดียว!

 

                “รู้มั้ย กูเริ่มรู้สึกเห็นด้วยกับสิ่งที่นิโคลมันพูดแล้วว่ะ” แจ็คสันพูด มองหน้าเพื่อนตัวเองที่เขารู้สึกเหมือนกับว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนเขาอีกแล้ว มาร์ค ต้วนที่เคยสง่าผ่าเผยตอนนี้เหมือนคนไม่มีสติแล้ว

 

                จะเจ้าชาย หรือซาตาน แจ็คสันเคยเห็นมาร์คเป็นมาแล้วทุกรูปแบบยกเว้นตอนนี้

 

 ตอนที่เหมือนหมาบ้า

 

                “ถ้าจะพูดหมาๆก็ออกไป”

 

                “กูไปแน่ แต่ถามหน่อย ว่าที่อยากได้แบมแบมกลับมานั่นเพราะแค่อยากจะเอาชนะ อยากเป็นแค่เจ้าของเขา ไม่ได้มีความรู้สึกอื่นมาปนแน่นะ”

 

                มาร์ค ต้วนน่าจะรู้ตัวได้แล้ว ว่าไม่มีไอ้บ้าที่ไหนทุ่มเงินขนาดนี้เพียงแค่ของเล่นเพียงชิ้นเดียว ไม่มีไอ้บ้าที่ไหนยอมให้เขาเข้ามาเปลี่ยนหลายๆอย่างในชีวิตแบบนี้หรอก ถ้าไม่ใช่ความรู้สึกรัก ไม่มีใครยอมขนาดนี้หรอก ไม่มีเลยจริง

 

                “เก็บคำตอบมึงไว้ตอบคำถามตัวเองเถอะมาร์ค ว่าที่ทำทั้งหมดนี่เพราะมึงรู้สึกอยากจะเอาชนะจริงๆ เพราะถ้ามันไม่ใช่ กูบอกเลยว่าการที่แบมแบมไปน่ะมันดีแล้ว”

 

                “...”

                “ความรัก มันคือการเห็นคนที่รักมีความสุข ไม่ใช่การเป็นเจ้าของนะ มาร์ค ต้วน” แจ็คสันทิ้งท้ายก่อนจะก้าวออกจากห้องไปทิ้งให้มาร์คจมกับความรู้สึกของตัวเองอีกครั้ง

 

                สมอง...บอกว่าแบมแบมเป็นแค่ของเล่น ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

 

 หัวใจ...บอกว่ามันไม่ใช่ แบมแบมมีค่ามากกว่านั้น มากกว่า มากเท่ากับชีวิตมาร์คเลยทีเดียว

 

                สภาพของเพนท์เฮาส์ราคาแพงมีสภาพไม่ต่างอะไรกับสมรภูมิรบ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างให้ห้องนั้นแตกหักไม่มีชิ้นดี จากแรงอารมณ์ของผู้ทำลาย มันเละเทะจนแทบจะจำเค้าเดิมไม่ได้ด้วยซ้ำสภาพห้องเป็นอย่างไรผู้ที่อยู่ข้างในก็ไม่ต่าง ร่างสูงของมาร์ค ต้วนนั่งหมดอาลัยตายอยากซึมกะทืออยู่ข้างเตียง สูทที่เคยเนี้ยบ ดูดียับยู่ยี่ เส้นผมที่เคยถูกจัดทรงอย่างดียุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เรียกได้ว่ามาร์ค ต้วนนั้นตอนนี้ไม่เหลืออะไรที่บ่งบอกได้เลยว่าเป็นผู้บริหารระดับสูง

 

                ดวงตาคมกริบที่เคยประกายจ้าด้วยความเหย่อหยิ่งและอำนาจ ตอนนี้มันบวมช้ำด้วยหยาดน้ำตาของความเสียใจจนแทบจะหมดแรง ฝ่ามืออันแสนแข็งแกร่งที่เคยทำร้ายร่างบางมากมายเปียกชุ่มไปด้วยเลือดที่เกิดจากบาดแผลซึ่งตอนนี้มันแห้งกรังไปแล้ว

 

                มาร์คไม่สนใจที่จะทำแผล ไม่ได้แยแสถึงความเจ็บปวดเลย เพราะในตอนนี้ หัวใจของเขามันเจ็บปวดมากกว่าที่ร่างกายได้รับเสียอีก มันเจ็บ...เจ็บจนแทบขาดใจ

 

                แต่ละวินาทีช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกินสำหรับมาร์ค เขารออย่างมีความหวังว่าลูกน้องจะหาแบมแบมพบเขา รออยู่อย่างนั้น เพราะทำได้แค่นั้นจริงๆหลายชั่วโมงแล้วที่แบมแบมหายไป ไม่มีแม้แต่ข่าวคราวหรือเบาะแส แบมแบมหายไปเหมือนกับขนนกที่ปลิวหายไปในสายลม ไร้ร่องรอย และหนทางจะตามหาให้เจอ

 

                ความเจ็บปวดถาโถมจนมาร์คไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวยืนให้ไหว นาทีที่ได้รู้ข่าวว่าแบมแบมหายไปมันเหมือนกับมีใครสักคนวิ่งมากระชากหัวใจของเขาให้หลุดจากอก ความหวาดกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตเข้าเกาะกุมหัวใจของมาร์ค ต้วน เขากลัว...กลัวเหลือเกินว่าแบมแบมจะไม่กลับมาหาอีก

 

 

มาร์คไม่เคยรู้สึกเกลียดตัวเองขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต เขามองมือตัวเองที่เคยทำร้ายแบมแบมด้วยความรู้สึกรังเกียจและอยากจะตัดมันทิ้งไปอยากจะทำร้ายร่างกายให้ตัวเองเจ็บปวดให้เทียบเท่ากับที่แบมแบมได้รับ

 

เขาเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ทำร้ายแบมแบมแบบนั้น เขาเกลียดตัวเองจริงๆ

 

                ตัวเขา มันสกปรกและน่ารังเกียจอย่างที่แบมแบมเคยพูดไว้ไม่มีผิด...

 

                เขาได้แต่ภาวนา อ้อนวอนขอถึงพระเจ้าที่เขาไม่เคยเชื่อมาก่อนในชีวิต มาร์คขอ ขอให้ครั้งนี้พระเจ้าเห็นใจปีศาจร้ายอย่างเขา ให้พระเจ้าคืนแบมแบมมาให้เขา มาร์คขอเพียงเท่านี้จริงๆ

 

                ความรู้สึกสูญเสียทำให้มาร์ครู้ตัวว่าแบมแบมมีค่ามากแค่ไหน และเพิ่งจะรู้ตัวว่าที่ตัวเองทำไปทั้งหมดนั้นมันไม่ใช่ความรู้สึกที่เคยคิดว่าอยากจะเอาชนะ แต่มันคือความรู้สึกรักที่เขาหวงรอยยิ้มของแบมแบมเพราะเขากลัวเหลือเกินว่าจะมีใครตกหลุมรักมันแบบที่เขาเป็น

 

และเพราะเขากลัวว่าแบมแบมจะหายไปเลยพยายามมัดแบมแบมไว้ข้างตัวไม่ให้ไปไหน แม้มันจะเป็นการกักขังแบมแบมไว้ในกรงก็ตาม ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างมาร์ค ต้วนไม่เคยรู้จักความรัก ไม่รู้วิธีจะรัก จึงทำทุกๆอย่างที่เลวร้ายเพื่อที่ไม่ให้แบมแบมไปไหนโดยที่ไม่รู้เลยว่ามันทำลายแบมแบมเหมือนตายทั้งเป็น

 

มาร์ค ต้วน มันก็ไม่ต่างอะไรกับหมาหน้าโง่ตัวหนึ่งเท่านั้น...ไม่รู้วิธีรัก เลยทำร้ายคนที่รักเหอะ ช่างน่าสมเพช

 

                “คุณมาร์คครับ” แพททริก การ์ดคนรองที่เปรียบเสมือนแขนซ้ายของมาร์ค ต้วนเดินเข้ามาหา หากเป็นยามปกติคนที่คอยดูแลมาร์คคงจะเป็นนิโคล แต่ตอนนี้เพื่อนตัวดีกลับทำผิดทำให้แพททริกต้องรับหน้าที่เข้ามาหาคุณมาร์คเอง ตอนนี้การ์ดมากมายคงวิ่งวุ่นไปทั่ว เพราะการ์ดทุกคนที่คุณมาร์คมีถูกสั่งให้ไปทำหน้าที่แบบเดียวกัน

 

 ตามหาคุณแบมแบม

 

 การ์ด เงิน เส้นสายอำนาจ มาร์คทุ่มทุกอย่างที่มีเพียงแค่ได้แบมแบมคืนมา

 

                หากแบมแบมยอมกลับมาเขาสัญญาว่าครั้งนี้เขาจะไม่ทำร้ายหรือทำอะไรที่แบมแบมเกลียดเลย เขาจะไม่ทำร้าย จะไม่กักแบมแบมไว้ในกรงแล้ว แต่เขาจะกอด กอดแบมแบมไว้ในอ้อมแขนของเขา จะกอดอย่างทะนุถนอมไม่ให้แบมแบมต้องบอบช้ำเลย

 

                “ถ้าไม่มีข่าวดี...ไม่ต้องเสนอหน้ามา”เสียงทุ้มเอ่ยอย่างหมดเรียวแรงแต่ก็ยังแฝงความเด็ดขาดไว้ในน้ำเสียงนั้นอยู่

 

                ถ้าจะมาพูดว่ายังตามหาไม่เจอก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาบอก มาร์คปวดใจ...

 

                “ไม่รู้ว่าเรียกข่าวดีได้หรือเปล่าแต่นี่เป็นผลตรวจของคุณแบมแบมครับ”

 

                ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกยื่นให้ และเพราะมันมีชื่อของแบมแบมอยู่ มาร์คเลยไม่ลังเลที่จะแกะมันออกมาอ่านแทบจะในทันที สายตาคมที่แดงก่ำตั้งใจพินิจอ่านทุกวรรคทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจแต่ข้อความที่ถูกเขียนไว้พลันให้หัวใจมาร์คพองโตอย่างห้ามไม่อยู่

 

            ผลการวินิจฉัย:ตั้งครรภ์ 4 สัปดาห์

 

 แบมแบมท้อง!

 

 มาร์คกำลังจะมีลูก! ลูกที่เกิดจากแบมแบม

 

                ความยินดีไหลพล่านเข้าสู่หัวใจมาร์ค ผุดลุกขึ้นยืนยิ้มร่าจนแทบลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังเศร้าเสียใจอยู่ แต่มันก็อยู่ได้เพียงชั่วครู่ เมื่อความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจมาร์คอีกหน และคราวนี้มันมากกว่าเดิมด้วย

 

                “มันจะไม่มีวันได้เกิดมา!”

 

                คำพูดของแบมแบมที่เคยได้พูดไว้กรอกลับเข้าหัวมาร์คอีกครั้ง และครั้งนี้มันทำให้มาร์คแทบจะเซล้มลงไปกับพื้นถ้าไม่มีแพททริกมาดึงไว้ แบมแบมเกลียดเขา แบมแบมต้องไม่เก็บลูกเขาไว้ในท้องแน่ๆ เพราะเป็นแบบนั้นมาร์คก็ต้องรีบ รีบหาแบมแบมให้เจอก่อนที่ลูกของเขาจะถูกทำร้าย

 

                “สั่งลงไป เพิ่มคนตามหาอีก กูต้องได้เมียกูคืนมาให้เร็วที่สุด!”

 

                แพททริกวิ่งออกไปตามคำสั่งผู้เป็นนายไม่ต่างจากมาร์คที่วิ่งคว้ากุญแจรถวิ่งลงไปเหมือนกัน มาร์คไม่อาจรอไม่อาจอยู่เฉยๆได้อีกแล้ว

 

                เขากลัว กลัวเหลือเกินว่าดวงใจของเขาจะถูกพรากไป หากแบมแบมรู้หากมาร์คช้ากว่านี้มาร์คคงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าเจ้าตัวน้อยแน่

 

                เขากลัวว่าแบมแบมจะเอาความเกลียดทั้งหมดไปลงที่เจ้าตัวน้อย กลัวว่าแบมแบมจะเกลียดมาร์คจนพาลทำร้ายลูก เขาไม่อยากเสียใครสักคนไปเลย

 

 ไม่เลย

 

                ความเกลียดชังมันสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ เปลี่ยนคนดีๆให้กลายเป็นคนเลวร้ายได้แน่และมาร์คเชื่อว่าสิ่งที่เขาทำไป มันสร้างความเกลียดชังมากมายให้กับแบมแบมแน่ และมันอาจจะลงไปที่ลูก มาร์คกลัวกลัวจับใจ

 

                ก่อนที่อะไรๆจะเลวร้าย มาร์คได้แต่ภาวนาให้หัวใจแบมแบมมีความเมตตาเหลืออยู่บ้าง อย่าทำร้ายลูกเราเลยนะ...แบมแบม

 

 เขาไม่อยากสูญเสียไปมากกว่านี้เเล้วจริงๆ

 

 รถซูเปอร์คาร์ราคาแพงทำงานเต็มประสิทธิภาพดีสมราคามันถูกขับจนล้อแทบจะลอยไม่ติดพื้น คันเร่งถูกเหยียบมิดจนเข็มไมล์แทบตีกลับ แต่เชื่อเถอะว่าในใจคนขับที่มันกำลังร้อนรนเพราะไฟแห่งความกลัวและความหวาดระแวง ความเร็วแค่นี้นั้นช้าเกินกว่าใจมาร์คเหลือเกิน

 

                เบรกถูกเหยียบจนตัวรถกระชากหมุนคว้างล้อยางบดกับพื้นถนนจนได้กลิ่นเหม็นไหม้ ก่อนมันจะถูกจอดโดยไม่สนว่าตัวรถจะจอดหรือเป็นอยู่อย่างไร

 

                “ขับรถแบบนี้มึงกลัวไม่ได้แก่ตายเหรอวะ!”

 

เจบีเดินออกจากในบ้านสบถด่าเพื่อนเสียงดัง เสียงเบรกของล้อรถดังไปถึงข้างในมันพาลทำให้เจบีโมโหอยู่หน่อย

 

 ขับรถแทบจะบิน มึงกลัวไม่ได้แก่ตายเหรอวะ!?

 

                “เฮ้ยๆ มึงจะไปไหน” เจบีตกใจที่อยู่ๆมาร์คก็พรวดพราดเข้าไปในบ้านสีหน้าพร้อมฆ่าคนและไอซาตานที่แผ่ออกมามันทำให้เจบีเริ่มกลัว มาร์คไม่สนใจคำทักท้วงขาเรียวก้าวยาวๆตามหาเป้าหมายร้องตะโกนเสียแทบลั่นบ้านเพื่อน

 

                “จินยอง ออกมานี่นะ จินยอง!”

 

                “ไอ้เหี้ยเสียงดังห่าพ่อมึงเหรอ! ลูกกูนอนไอ้เวร”

 

                “ไอ้เจบีเมียมึงอยู่ไหนกูถามว่าเมียมึงอยู่ไหน!” มาร์คกระชากคอเสื้อเพื่อนมาถามดวงตาคมกริบที่กราดเกรี้ยวขึ้นสีแดงก่ำเพราะบอบช้ำจากคราบน้ำตา เจบีเห็นสภาพเพื่อนก็พาลตกใจปนงง

 

                “อยู่กับลูกข้างบนเฮ้ยเดี๋ยวๆ มึงใจเย็น!” พอได้รับคำตอบมาร์คก็ผละจากเพื่อนจะวิ่งขึ้นบันไดตรงไปชั้นสองแทบจะในทันที ร้อนถึงเจบีต้องวิ่งตามเพราะเพลิงอารมณ์มาร์คตอนนี้เจบีมั่นใจเลยว่ามันต้องมีสงครามแน่ๆ

 

                “เอะอะอะไรกันเสียงดังไปถึงข้างบนเลย”ไม่ทันที่มาร์คจะขึ้นไปคนที่ตามหาก็เดินลงมาจากชั้นสองแล้วจินยองเห็นสภาพเพื่อนก็ตกใจเกิดอะไรขึ้น?

 

                “แบมแบมอยู่ไหนเอาแบมแบมไปไว้ไหน?” ดวงตาคมกริบที่แดงก่ำเพราะหยาดน้ำตาแฝงความเว้าวอนในคำถาม จินยองสบตาเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ

 

                “แบมแบม? แบมแบมไม่ได้มาที่นี่ แล้วมันเรื่องอะไรถึงมาถามหาแบมแบมกับเรา” จากความไม่เข้าใจเริ่มจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแทนแล้ว แม้จะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นแต่รูปการแบบนี้มันแปลได้ว่าแบมแบมไม่ได้อยู่กับมาร์คแน่

 

                แล้วแบมแบมไปไหน?น้องของเขาไปไหน

 

                “โกหก!แบมแบมรักจินที่สุดถ้าเขาไม่ได้มาหาจินเขาจะไปไหนบอกมาร์คมา ว่าแบมแบมไปไหน จินเอาเมียมาร์คไปไว้ไหน!”

 

                น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวตะโกนลั่นแต่นั่นมันเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดในใจมาร์คเลย มาร์คแทบจะตรงไปเขย่าร่างจินยองเค้นคอถามแล้วถ้าไม่ติดว่าเจบีตรงมาผลักมาร์คออกก่อน

 

                “เป็นบ้าอะไรขึ้นมาแบมแบมไม่ได้มาที่นี่”เจบีตวาดใส่หน้าเพื่อนที่กลายร่าง ใช่ มาร์คกลายร่างแล้วกลายเป็นซาตานที่แผ่รังสีความน่ากลัวออกมา แต่รังสีที่แผ่มานั้นมันมาพร้อมกับความน่าสงสารด้วย

 

                “กูไม่เชื่อ เมียมึงเอาแบมไปซ่อน คืนเมียกูมานะ กูบอกให้เอาเมียกูคืนมาไง!”

 

                ซาตานกลายร่างตรงจะเข้าไปหาตอนนี้มาร์คเหมือนคนเสียสติที่พูดอะไรไปก็ไม่ฟังไม่รับรู้ไม่เข้าใจแล้ว เหมือนหมาบ้าที่กัดคนเขาไปทั่วไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน

 

 เพี๊ยะ

 

                “เลิกเป็นหมาบ้าสักทีมาร์ค ต้วน!” เจบีเตรียมรับมือหากมาร์คเป็นบ้าพุ่งเข้าจู่โจมเขาจริงๆ แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นมาร์คตั้งท่าจะพุ่งใส่แต่เจบีไม่ทันได้ห้ามฝ่ามือบอบบางของแม่เสือก็ตะปบเข้าซีกหน้าหล่อเหลาจนสะบัดไปเต็มแรง

 

                “อย่ามาหยาบคายต่อหน้าเรานะ! ฟังดีๆนะมาร์คฟังดีๆแบมแบมไม่ได้อยู่ที่นี่ ถึงแม้ว่าเราอยากให้เขามาหาเรามากแค่ไหนก็ตาม ตอนมีอยู่ทำไมไม่รักษา แล้วตอนนี้จะมาคร่ำครวญเป็นหมาบ้าทำไม!”

 

                “เขาหายไปไหน หายไปไหน” 

 

แรงตะปบของแม่เสือเรียกสติของซาตานร้ายให้มาขึ้นบ้าง น้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากแววตาคมกริบที่ทรงพลังอำนาจ สภาพสูงสง่าดุจพญาราชสีห์ของมาร์คไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว เจบีเห็นสภาพเพื่อนแบบนั้นก็รู้สึกจุกเพราะความสงสารจนพูดอะไรไม่ออก

 

 เฮ้อ ก็เคยเตือนแล้วนะ ถ้าฟังคำเพื่อนคงไม่เป็นแบบนี้นะมาร์คเอ๊ย

 

                “เราไม่รู้หรอกนะว่าแบมแบมไปไหน แต่เราโคตรรู้สึกดีชะมัดเลยที่น้องเราหนีไป เราเคยพูดแล้วใช่มั้ยว่าอย่าเห็นน้องเราเป็นแบบคนอื่น อย่าทำร้ายน้องเรา มาร์คเคยฟังบ้างมั้ย!”

 

                “ขอโทษ มาร์คโง่เองจินยอง มาร์คโง่เอง”

 

                ฟังคำมาร์คที่คร่ำครวญแล้วจินยองไม่รู้สึกสงสารเลยสักนิด ยิ่งฟังจินยองก็ยิ่งโกรธและสมเพช สมน้ำหน้าคนแบบนี้มันสมควรโดนแล้ว และมาร์คต้องเจ็บไปมากกว่านี้อีก!

 

                “ขอโทษตอนนี้มันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกมาร์ค ต้วน สำนึกผิดต่อไปซะ สำนึกให้ตายแบมแบมก็ไม่มีทางกลับมา”

 

                “...”

 

                “แล้วฟังนะ ฟังให้ดีๆ ถึงเราจะไม่รู้ว่าแบมแบมอยู่ที่ไหน แต่ถ้าเราหาเจอ ถ้าเราหาน้องเราเจอ มาร์คจะไม่มีวันได้เห็นหน้าแบมแบมอีก แม้แต่เรียกชื่อน้องเรา มาร์คก็ไม่มีสิทธิ์!” จินยองเข่นเคี้ยวด้วยความเจ็บแค้นก่อนที่แม่เสือจะทิ้งท้ายคำขาดที่ทำให้มาร์ครู้สึกราวกับได้ฟังคำตัดสินจากพญามัจจุราชเสียอีก

 

 

 

 

ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ

 

                ผู้คนมากมายที่เนืองแน่นไปทั่วสนามบิน ทำให้แบมแบมต้องกอดกระชับกระเป๋าตัวเองให้แน่นขึ้นอีก อะไรเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาสุ่มเลือกหนีมาที่นี่เขาเองก็ยังไม่รู้ เขาไม่รู้จักใคร ไม่มีเพื่อนหรือญาติพี่น้องที่นี่เลยแม้เเต่คนเดียว

 

                เขาเพียงเเค่คิดว่าตัวเองต้องหนี หนีไปให้ไกลจากผู้ชายใจร้ายที่ชื่อมาร์ค ต้วนผู้ชายใจร้ายที่เห็นความรักความรู้สึกของเขาเป็นเรื่องสนุก เห็นหัวใจของเขาเป็นเเค่ของเล่น…

 

 เพราะคิดว่าแม้เเต่ตัวเองยังไม่รู้จะมาทำไมที่นี่ มันน่าจะเป็นเหตุผลที่เพียงพอเเล้ว เพราะแม้เเต่ตัวเขายังไม่รู้ว่าตัวเองมาทำไม คนอื่นๆก็ไม่คิดแน่ว่าเขาจะหนีมาที่นี่ ตอนนี้แบมแบมเหลือเพียงตัวคนเดียวเเล้ว

 

                ตัวคนเดียวที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยที่ไม่มีใครอยู่เคียงข้างเลยสักคน

 

                “คงต้องหาที่พักก่อน”

 

                แผนแรกในตอนนี้คือหาที่พัก เขาเดินทางมานานกว่า 12 ชั่วโมง ร่างกายปวดไปหมดด้วยความเมื่อยล้า เเละอาการอ่อนเพลียจากการป่วยของตัวเอง แบมแบมหันซ้ายหันขวาก่อนจะสุ่มเลือกทางเดินทางใดทางหนึ่ง เขามีของติดตัวไม่มาก นอกจากเสื้อผ้านิดหน่อย พาสปอร์ตปลอมเเละเงินอีกจำนวนหนึ่งที่นิโคลเตรียมไว้ให้อาจจะพอให้เขาอยู่ได้สักพัก

 

จะว่าไป สองพี่น้องคงจะไม่เป็นไรใช่มั้ย แบมแบมห่วงเหลือเกิน...

     

           เขาจงใจทิ้งทุกอย่างกระทั่งโทรศัพท์ไว้ตามคำแนะนำของเรเชลเพื่อไม่ให้ใครตามหาเข้าพบ นั่นทำให้รู้ว่ามาร์ค ต้วนน่ารังเกียจแค่ไหนที่ติดเครื่องติดตามลงบนข้าวของแทบทุกชิ้นของเขา ยิ่งพาลให้แบมแบมทวีความเกลียดขึ้นอีก ที่มาร์คทำอย่างกับเขาเป็นนักโทษ...

 

                แผ่นดินตั้งกว้าง อย่าให้เขาได้เจอกับคนใจร้ายแบบมาร์คอีกเลย

 

                “อุ๊ย ขอโทษครับ”

 

                “ขอโทษครับ”

 

                เพราะความไม่คุ้นชินทาง แบมแบมจึงอดมองนั่นมองนี่จนเผลอไม่ระวังตัวไปชนใครสักคนจนได้ ร่างสูงของชายหนุ่มที่แบมแบมนึกคุ้นตา ทำให้เผลอร้องออกมาด้วยความตกใจไม่ได้

 

 นี่มัน คิม ยูคยอม!

 

                “คุณยูคยอม!”

 

                “คุณแบมแบม ดีใจจังครับที่ได้เจอ มาทำอะไรที่นี่ครับ ทำงานเหรอ?” คิม ยูคยอมยิ้มกว้าง ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจอคนที่ตัวเองคิดถึงมาตลอด

 

                “ปะ..เปล่าครับ ผมมาพักผ่อนขอตัวก่อนนะครับ”

 

                แม้คนตรงหน้าจะถูกแบมแบมรับว่าเป็นเพื่อน แต่ในยามนี้เขาไม่อาจไว้ใจใครได้ทั้งนั้น ยิ่งยูคยอมเป็นคู่ค้ากับมาร์คต้วน เขายิ่งไม่อยากไว้ใจ ประสบการณ์ที่เขาเจอมา ไม่อาจวางใจใครได้ง่ายๆอีกแล้วเพราะเขาไม่รู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มของยูคยอมนั่นมีอีกคนซ่อนอยู่อย่างมาร์ค ต้วน หรือเปล่า

 

                “เดี๋ยวสิครับ แบมแบม!” ยูคยอมร้องไล่หลังอย่างแสนเสียดายแต่แบมแบมก็ไม่หันกลับมา ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งท่าเดียว ทำไมแบมแบมต้องรีบหนีเขาขนาดนั้นด้วย เขาไม่ได้จะทำอะไรไม่ดีสักหน่อย แค่อยากคุยด้วยเฉยๆก็ทำนั้นเอง

 

                เกิดอะไรขึ้นที่ทำให้แบมแบมเป็นแบบนี้ แบบที่กำลังกลัว และเหมือนหนีอะไรบางอย่าง ใครทำอะไรคุณ?

 

                “เสียงดังอะไรครับลูก” คุณนายคิมที่เพิ่งเดินมาถึง ถามสาเหตุที่ลูกชายคนดีตะโกนเรียกใครสักคนจนดังไปทั่วสนามบิน

 

                “คนรู้จักน่ะครับ แต่เขาดูเหมือนว่าจะไม่ดีใจที่เจอผม”ยูคยอมตอบแม่เสียงเศร้า จนคุณนายคิมสงสารลูกชายไม่ได้

 

                “เขาคงมีธุระมั้งครับลูกอย่าเสียใจเลย กลับโรงแรมเราดีกว่า ลูกจะได้พักผ่อน” ลูบหลังลูบไหล่ให้ลูกชายหายเศร้าก่อนจะพากันเดินแยกออกไปอีกทาง

 

                จะว่าไป ทำไมเธอถึงรู้สึกแปลกๆกับคนรู้จักของลูกก็ไม่รู้ เหมือนกับเคยเห็นมาก่อนเลย...

 

                แบมแบมเดินเตร่อยู่ข้างถนนไม่รู้ว่าตัวเองจะไปทางไหนต่อ เขาออกจากสนามบินได้แต่ไม่สามารถเรียกรถโดยสารไปไหนได้ เพราะเขาไม่รู้จุดหมาย ไม่มีเส้นทางที่ตัวเองต้องการจะไป ตอนนี้เขาเหมือนกับกิ่งไม้เล็กๆที่ลอยอยู่ในบึงกว้าง อาศัยแต่โชคชะตาดลบันดาลสายลมให้พัดลอยไปติดฝั่งที่ไหนสักที่ เขาไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลย และก็กลัว กลัวไปหมดทุกอย่าง

 

                อาการปวดที่ข้างขมับเริ่มเล่นงานแบมแบมอีกครั้ง เพราะความอ่อนเพลียจากการเดินทางและอาการป่วยที่ยังไม่รู้สาเหตุบวกกับไอร้อนของแดดประเทศไทยที่เผาจนแบมแบมแทบจะละลาย ร่างบางเดินเซโงนเงนไปได้อีกแค่ไม่กี่ก้าว แล้วโลกทั้งใบของแบมแบมก็มืดลง

 

                “แบมแบม คุณได้ยินผมมั้ย แบมแบม”

 

นี่คือเสียงสุดท้ายที่แบมแบมได้ยิน

 

 

 

 

                ยูคยอมนั่งเหม่อมองเฝ้าร่างบอบบางที่นอนซีดเซียวอยู่บนเตียงคนป่วย แบมแบมดูแตกต่างจากครั้งสุดท้ายที่เราเจอกันลิบลับ ตอนนั้นน่ะ ดวงตาของแบมแบมมันมีแต่ความร่าเริงสดใส ต่างกับตอนนี้ที่มันมีแต่ความโศกเศร้า ริมฝีปากบางที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มมันซีดเผือด แถมร่างที่เล็กอยู่แล้วก็ดูเหมือนว่าจะเล็กลงไปอีก ตลอดเวลาที่ผ่านมาแบมแบมต้องเจอกับอะไรกัน ทำไมมันถึงดูแย่และน่าสงสารขนาดนี้

 

                “อื้อออ” เปลือกตาสีมุกขยับยุกยิกก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อยลืมขึ้นมา ฝ้าเพดานสีขาว กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฟุ้งอยู่ในอากาศทำให้แบมแบมคลื่นไส้จนแทบอยากจะอาเจียน

 

                “ตื่นแล้วเหรอครับ หิวน้ำหรือเปล่า” เสียงคุ้นหูนั้นเป็นของใครก็ไม่รู้เพราะแบมแบมไม่ได้สนใจจะเงยหน้าขึ้นมามอง ความรู้สึกปวดที่ขมับและอาการคลื่นไส้ทำให้แบมแบมได้หลับตาลงไปอีกครั้ง พยายามจะตั้งสติของตัวเอง

 

                “ห้องน้ำ...ผมอยากไปห้องน้ำ” เสียงแผ่วร้องขอ ทำให้ยูคยอมไม่รอช้าอุ้มคนป่วยแนบอกตรงไปห้องน้ำตามที่สั่งทันที แบมแบมซบหน้าลงกับอ่างล้างมือ ขย้อนเอาสิ่งที่มวนอยู่ในท้องออกมาให้หมด โดยที่มีสัมผัสอุ่นๆคอยลูบหลังให้

 

                เสียงโอ้กอ้ากของคนอาเจียนไม่ได้ทำให้ยูคยอมรู้สึกรังเกียจเลยสักนิด กลับมีแต่ความสงสารมากกว่า ทำไมแบมแบมถึงต้องมาเป็นอะไรแบบนี้ก็ไม่รู้

 

                “หายหรือยังครับ” แบมแบมพยักหน้าตอบพอได้อาเจียนก็เหมือนหัวโล่งขึ้นเยอะ ล้างปากล้างหน้าตัวเองด้วยน้ำเปล่า เงยหน้าขึ้นมาก็พบกับคิม ยูคยอมยืนยิ้มละไมให้

 

 

                “ยูคยอม?”

 

                “ใช่ครับ ผมเอง ไปที่เตียงดีกว่า ผมจะได้ไปตามหมอ” แบมแบมตกใจไม่ทันจะหายงุนงงก็ถูกยูคยอมรวบตัวขึ้นอุ้ม ไปนอนบนเตียงคนป่วยซะแล้ว

 

                ยูคยอมออกไปเรียกหมอ ไม่นานก็กลับมาแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวตรวจร่างกายแบมแบมอยู่สักพัก ก่อนจะยิ้มบางออกมา

 

“รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ ยังปวดหัวอยู่มั้ย”บุรุษชุดกาวน์สีขาวสะอาดถามขึ้นหลังจากลงมือเจาะสายน้ำเกลือเข้ากับข้อมือเล็กเป็นการช่วยฟื้นฟูร่างกาย

 

                “ไม่ปวดแล้วครับ แต่เวียนหัวมากกว่า เมื่อกี้ผมอาเจียนด้วย ผมเป็นอะไรเหรอครับคุณหมอ” แบมแบมถามหมอ เขารู้สึกว่าร่างกายเขาผิดปกติ รู้สึกเหนื่อยจนไม่อยากทำอะไรเลยแถมยังผะอืดผะอมสุดๆ

 

                “อ่า เป็นอาการของคุณแม่ทั่วไปนะครับ”

 

                “คะ..คุณแม่?” เหมือนแบมแบมถูกผลักให้ตกลงจากหน้าผาทันทีที่ได้ยินคำพูดของหมอ ร่างบอบบางสั่นระริกด้วยความเสียใจ ในท้องเขา มันมีจริงๆเหรอ อยู่ในนี้จริงๆเหรอ ลูกของมาร์ค ต้วนน่ะ

 

                “ครับ คุณตั้งครรภ์ได้ 4 สัปดาห์แล้ว หมอขอให้คุณแม่ดูแลตัวเองดีๆนะครับ ลดความเครียดและหลีกเลี่ยงการยกของหนักๆ ไตรมาสแรกเป็นช่วงต้องระวังที่สุดเพราะโอกาสแท้งสูงมาก คุณพ่อช่วยดูแลคุณแม่ด้วยนะครับ หมอขอตัวก่อน” 

 

หมอชุดขาวหันไปพูดกับยูคยอมก่อนจะขอตัวออกไป ผลวินิจฉัยไม่ใช่แค่แบมแบมที่เสียใจ แต่ยูคยอมเองก็ไม่ต่าง เขาทั้งเสียใจและตกใจไปพร้อมๆกันเลยทีเดียว ทั้งๆที่รู้มาตั้งนานแล้วว่าตัวเองแพ้ แต่ทำไมตอนนี้มันเจ็บมากกว่าตอนนั้นนะ

 

 ยูคยอมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเริ่มแข่งขันใหม่อีกครั้งเลยเหรอ

 

 ไม่มีสิทธิ์เลยเหรอ

 

                “ฮึก มาทำไม มาอยู่ในนี้ทำไม ฮือๆ”

 

                “แบมแบม! อย่าทำแบบนี้ครับ ใจเย็นๆก่อน”ยูคยอมรวบกำปั้นของแบมแบมที่ลงมือทุบท้องตัวเองอย่างแรง ไม่สนใจเลยว่าข้างในนั้นจะมีชีวิตน้อยๆอาศัยอยู่ ทำไมแบมแบมถึงทำแบบนี้กัน

 

                “ปล่อยผมนะคุณยูคยอม! ปล่อยผม ผมจะเอามันออก” 

 

แบมแบมร้องไห้ แค่นึกถึงสิ่งที่เป็นของมาร์ค ต้วนที่อยู่ในท้องเขา แบมแบมก็รังเกียจแทบบ้าแล้ว เขาไม่ต้องการชีวิตในท้องนี้ ชีวิตที่มาจากคนเลวๆอย่างมาร์ค ไม่ต้องการ แบมแบมไม่ได้ต้องการมันเลย!

 

                “คุณจะมีปัญหาอะไรผมไม่รู้ แต่เด็กไม่เกี่ยวอะไรเลยนะครับ เขาไม่รู้เรื่อง”แม้ยูคยอมจะไม่ยินดีที่แบมแบมมีเด็กคนนี้ แต่เขาก็ไม่ใจร้ายพอที่จะมองคนตรงหน้าฆ่าลูกของตัวเอง แบมแบมอาจมีปัญหากับคนรัก แต่นั่นมันไม่เกี่ยวอะไรเลยกับชีวิตบริสุทธิ์นี่ แบมแบมไม่มีสิทธิทำร้ายเขา

 

                “ผมมีเขาไม่ได้จริงๆคุณยูค มีไม่ได้จริงๆ” แบมแบมสะอื้นไห้จนตัวโยน ร้อนถึงยูคยอมต้องดึงมากอดด้วยความสงสารไม่ได้ ผู้ชายคนนั้น ทำร้ายคุณมากเลยใช่มั้ยแบมแบม

 

                “ไม่เป็นไรนะครับ ไม่เป็นไร” สิ่งที่ยูคยอมทำได้ ก็มีแค่ปลอบใจแบมแบมเท่านั้น เขาทำได้แค่นี้จริงๆ….

 

“ยังไม่ฟื้นเหรอลูก”

 

 คุณนายคิมถามลูกชายที่เพิ่งออกมาจากห้องของคนป่วยภาพคนตัวเล็กที่นอนสลบกลางแดดทำให้คุณนายคิมไม่รอช้าให้การช่วยเหลือแทบจะในทันที และเหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญเมื่อเธอรู้ว่าคนๆนี้อาจเป็นคนที่ลูกชายเธอหลงรัก

 

                “ฟื้นแล้ว หลับไปแล้วครับแม่”

 

                “แล้วหมอว่ายังไงบ้างลูก เขาเป็นอะไรมากมั้ย” นึกถึงตอนที่เห็นร่างน้อยๆนี่นอนสลบอยู่ริมถนน คุณนายคิมก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เด็กคนนี้ดูอ่อนแรงเต็มทนและดูท่าว่าจะเจอเรื่องร้ายๆมาไม่น้อยเลย

 

                “แม่ครับ จะเป็นไรมั้ยถ้าผมจะขอดูแลเขา”

 

                “ดูแล? ดูแลแบบไหนครับลูก”

 

                “ดูแลแบบทั้งชีวิต...ตลอดไปเขาท้องครับแม่”

 

                “อย่าบอกนะว่า...”

 

                “ไม่ใช่ลูกผมครับแม่”

 

                “แม่ว่า...เราไปหาที่คุยกันดีกว่า” ประโยคของลูกชายทำคุณนายคิมชะงัก ไม่นึกว่าลูกจะขออะไรแบบนี้จริงอยู่ที่เธอรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้แต่ลูกชายเธอจะมารับผิดชอบเด็กคนนี้เลยมันก็รู้สึกแปลกอยู่ แล้วยังตั้งท้องลูกของคนอื่นอีก

 

                “ไหนลองบอกเหตุผลแม่มาสัก 3 ข้อสิ ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่ๆถึงจะไปรับลูกเขามาเลี้ยงเนี่ย”

 

                “ผมชอบเขา”

 

                “แล้วเขาล่ะ ชอบลูกมั้ย...”

 

                “...” ยูคยอมส่ายหน้าเบาๆ ทำให้คุณนายคิมอดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ

 

                “คิม ยูคยอม การรับผิดชอบชีวิตใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยนะลูก ยิ่งเป็นลูกคนอื่นอีก แค่ความชอบความถูกใจของลูกมันไม่พอนะ แล้วลูกรู้จักเขาดีแค่ไหนกันยูคยอม”

 

คุณนายคิมอดไม่ได้ที่จะเทศนาออกมายาวเหยียด แม้ยูคยอมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ในสายตาเธอยูคยอมยังเป็นเด็กน้อยอ่อนต่อโลกอยู่เสมอ โดยเฉพาะประสบการณ์ชีวิต

 

                “ผมไม่รู้ว่ารู้จักกันดีของแม่มันต้องรู้จักกันมากแค่ไหน แต่สำหรับผม ผมคิดว่าตัวเองรู้จักเขามากพอแล้วครับผมอยากมีโอกาสได้ดูแลเขาบ้าง แม้มันจะช้าเกินไปก็เถอะ”

 

                “แล้วแฟนเขาจะไม่ว่าเหรอลูก”

 

                “ผู้ชายดีๆที่ไหนเขาจะปล่อยให้คนรักตัวเองอุ้มท้องมาคนเดียวแบบนี้ครับแม่ แม่ก็เห็นว่าเขาน่าสงสารแค่ไหน แม่รู้มั้ยว่าเขาพยายามจะทำร้ายตัวเองด้วยซ้ำ”

 

                คิม ยูคยอมไม่อยากถามกับแบมแบมตรงๆว่าพ่อของเด็กในท้องแบมแบมเป็นใคร เพราะกลัวจะสร้างความสะเทือนใจให้ร่างบอบบางนั่น แต่ก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าเป็นใคร เอาเถอะ ปล่อยมาขนาดนี้ก็ให้ถือว่าตัดขาดจากกันไปเลยเถอะตัวแบมแบมยูคยอมจะดูแลแทน

 

                “แม่ห้ามลูกไม่ได้ใช่มั้ย เอาเถอะ จะทำอะไรก็ทำ แต่ช่วยบอกแม่ได้มั้ยว่าเขาเป็นใครมาจากไหน ข้อมูลจริงๆน่ะ”

 

 เอกสารที่คนตัวเล็กนำมาด้วย มันถูกนำไปตรวจสอบแล้วว่าเป็นข้อมูลปลอมแทบทั้งหมด นี่ทำให้คุณนายคิมไม่ไว้ใจเท่าไหร่ ถึงจะเอ็นดูอีกคนมากก็เถอะ

 

                จะมีสักกี่เหตุผลกันที่คนเราปลอมแปลงเอกสารข้ามประเทศแบบนี้ ถ้าไม่ได้หนีอะไรมา

 

                “เขาชื่อแบมแบมครับ แบมแบม กันต์พิมุก ภูวกุล”

 

 และคำตอบของผู้เป็นลูก ก็ทำให้ใจของคุณนายคิมกระตุกอีกครั้ง...

 

 

 

                เนิ่นนานนับหลายสิบนาทีเสียงปิดประตูเบาๆก็ทำให้แบมแบมรู้ว่ายูคยอมออกจากห้องไปแล้ว ร่างบอบบางค่อยยันพยุงตัวเองขึ้นนั่ง แม้จะยังไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงก็ตาม มือเล็กที่อ่อนแรงดึงสายน้ำเกลือที่เพิ่งถูกเจาะออกจากมือแม้จะเจ็บจนเลือดไหลแต่ในใจแบมแบมมันไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอะไรทั้งนั้นแล้ว

 

                เพราะความจริงที่เขาได้รู้มันเจ็บจนแบมแบมอยากตายให้พ้นๆไปเลย

 

                พยุงร่างกายอ่อนล้าในชุดผู้ป่วยเดินหลบเลี่ยงผู้คนมาโชคดีเหลือเกินที่เวลานี้มันดึกแล้วทั้งผู้ป่วยหรือหมอพยาบาลจึงไม่ค่อยมีนัก

 

                ประตูทางหนีไฟถูกเปิดออกแบมแบมแฝงกายเดินเข้าไป แสงไฟจากหลอดไฟให้ความสว่างสายตานับกะขั้นก้าวบันได

 

                ความสูงเท่านี้ความชันของขั้นบันไดเท่านี้ หากตกลงไป อย่างมากแบมแบมก็อาจบาดเจ็บจนถึงขั้นขาหัก แต่ชีวิตในท้อง อย่างไรก็ทนแรงกระแทกไม่ไหวแน่

 

                เด็กในท้องไม่อาจทนความรุนแรงของการกระแทกได้ พอๆกับที่แบมแบมไม่อาจทนแรงเกลียดชังที่จะมองดูเด็กคนนี้ได้จริงๆ เด็กที่เกิดจากซาตนคนนั้น แบมแบมทำไม่ได้

 

 ต้องตาย

 

 เด็กคนนี้ต้องตายเท่านั้น

 

 นี่คือทางออกสุดท้ายของชีวิตแบมแบมเเล้ว

 

                “ขอโทษนะแต่ฉันไม่มีทางเลือกแล้ว” เสียงหวานสั่นกลั้นก้อนสะอื้นพร่ำขอโทษสิ่งมีชีวิตในท้อง ก่อนที่ดวงตาคู่กลมจะหลับลง แล้วทิ้งตัวลงจากบันได

 

 

 

 

 

 

 

100%

@iammeamjtha3000

#มิสเตอร์มบ

 

  • เพลงข้างบน On The Rock Cr. Jackson Wang ของพวกเราเองค่ะ เพลงดีนะ เจ็บดี ขี้เเพ้มาก ตรงกับสภาพหมาๆของมิสเตอร์เขา 5555 ไม่มีนะคะมิสเตอร์เอ็มราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่ ตอนนี้เหลือเเค่หมาโง่ที่มีนามว่ามาร์ค ต้วน เท่านั้นค่ะ!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 718 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,809 ความคิดเห็น

  1. #3804 xokaew (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2564 / 04:54
    หึคนนิสัยไม่ดีแบบมาร์คต้องโดนแบบนี้แหละ สมน้ำหน้า หนูลูกอย่าทำร้ายตัวเองแบบนั้นเลยแต่ถ้ามันไม่ดีลองปรึกษาคุณหมอดูฮื่อ ก็ผชมันเลวนี่คะ แต่เค้ารักหนูจริงๆนะถ้าห่วยตามหาหนูไม่เจอก็ช่างมันไม่ต้องไปสนมันแล้ว
    #3,804
    0
  2. #3803 xokaew (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2564 / 04:53
    อย่าบอกนะว่าแม่น้องยูคเป็นแม่น้องพี่แบมเค้าอีกคน
    #3,803
    0
  3. #3716 hiddenhills (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 01:57
    ดูสิ่งที่มาร์คมันทำไว้ดิ แบมต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายอะไรขนาดนี้อะ
    #3,716
    0
  4. #3587 เฟื่องฟ้า วรกิจพินิต (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 00:19
    ม่ายยยแบมมมม😭😭
    #3,587
    0
  5. #2854 mangmark (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 16:55
    น้องแบมอย่าลูก;-;
    #2,854
    0
  6. #2417 YanisaCH (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 11:44
    แบมมมมมม
    #2,417
    0
  7. #2409 merit2497 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 03:58

    แบมห้ามทำนะ

    #2,409
    0
  8. #2316 PJ_PM (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 16:55
    สุดท้ายก็คือแบมที่ต้องทนแบกรับความเจ็บปวดทุกอย่างอะ สงสารน้องงงงง เจ็บใจ เจ็บกาย เจ็บไปหมด แง้
    #2,316
    0
  9. #2315 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 15:22
    หาโอ่งมารองน้ำตาที;—;-;-;;;
    #2,315
    0
  10. #2314 ตัวอ้วนขี้ชิป (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 13:05
    เห้อ เวทนะมาร์ค บอกแล้วว่าคิดจะทำอะไรก็ค้องรับผลที่จะตามมาด้วย เป็นไง หมาเลย
    ส่วนน้องแบม เด็กมันไม่รู้เรื่องนะครับ รู้ว่าโกรธว่าเกลียด แต่อย่าทำเด็กเลยนะ
    #2,314
    0
  11. #2313 น้อนไข่หวาน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 10:18
    หลานชั้นรนร
    #2,313
    0
  12. #2312 MangOKT (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 03:09
    โอ้ยยยยตายๆๆ อย่าทำอย่างนั้นเลยค่ะหนูลูก อิแม่ปวดใจไปหมดแล้ว

    เรื่องแม่เราว่าแม่ของยูคน่าจะรู้จักกับแม่แบมแบม (???)
    #2,312
    0
  13. #2310 NamWan0263 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 00:51
    คิดว่าแบมแบมต้องเป็นพี่น้องกับยูคแน่ๆ
    #2,310
    0
  14. #2308 MM_MB (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 23:18
    แบมมมม เก็บไว้เถอะนะ เด็กไม่รู้เรื่องนะ สงสารเด็กน้อยเถอะ
    #2,308
    0
  15. #2307 iloveimjaebeom (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 22:19
    จะทันใครมาช่วยมั้ยย เอาจริงเข้าใจแบมนะแต่อยากให้ใจเย็น รอมาต่อค้าบ
    #2,307
    0
  16. #2306 373744 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 20:36
    แง~~~สงสารแบม ยูคมาให้ทันนะแบมให้โอกาศยูคด้วยนะๆ
    #2,306
    0
  17. #2304 St_libra (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 13:54
    ใจเย็นๆนะแบมลูกไม่รู้อะไรอย่าทำร้ายเขาเลยนะ สงสารแบมมากกกก ให้โอกาสยูคด้วยนะน้องแบมมมม
    #2,304
    0
  18. #2303 Gift1a (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 13:37

    ปวดใจเหลือเกิน

    #2,303
    0
  19. #2302 JinLeeChK (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 13:28
    อย่าเป็นอะไรเลยนะ..
    #2,302
    0
  20. #2301 น้ำเน่าสีออน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 13:01
    แบมแบมลูก เรามีวิธีที่ดีกว่ายั้นนะ ลูกมันสามารถทำแท้งอย่างปลอดภัยได้ อย่าทำแบบนี้
    #2,301
    0
  21. #2300 แม่ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 12:19

    โถลูกกกกก ใจเย็นๆก่อน

    #2,300
    0
  22. #2299 MB9397TH (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 11:51

    ทำไมบีบหัวใจเราแบบนี้ ดำเนินเรื่องสนุกมากเลย รอติดตามอยู่นะคะไรท์
    #2,299
    0
  23. #2298 oni (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 11:48

    รู้สึกปวดหัว ปวดใจไปหมดเลยค่ะ แล้วแม่ยูคคิดอะไรกับแบมหรือมาร์คกัน ไม่อบากให้แบมอยู่กับยูคเลยนะ ไปเจอใครก็ได้ที่ไม่ต้องมีเรื่องธุระกิจเข้ามาวุ่นวาย

    #2,298
    0
  24. #2297 ตัวบ้าน9397 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 11:22
    โห ตอนนี้ทำใจเราวูบมากเลย เพราะรักมากเลยเกลียดมากใช่มั้ย ทั้งมาร์คทั้งแบมเหมือนไม่มีใครมีสติแล้วอะ ถูกความผิดหวังกลืนกินจนแบบไม่สนอะไรแล้วแค่ทำยังไงก็ได้ไม่ให้หัวใจตัวเองบอบช้ำไปกว่านี้ ถ้าน้องทำสำเร็จน้องอาจจะเสียใจกว่านี้ก็ได้นะ จะมีใครมาเห็นทันมั้ยเนี่ยย
    #2,297
    0
  25. #2296 Tuan_Boom (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 11:18
    เอาเป็นว่าจะนั่งซับหัวตาดูเงียบๆ ส่วนมิสเตอร์ สมน้ำหน้าค่ะ แบร่ :-P
    #2,296
    0
  26. #2229 FMM5590 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 22:20
    มาอ่านแบบนี้จะว่ามาร์คเลวคนเดียวไม่ได้แบมก็เลวนะขนาดหมามันยังรักลูกมันเลย รู้ว่าเกลียดพ่อแต่ลูกเกี่ยวไรด้วย ไม่ชอบเอาจิงๆฉากทำร้ายลูกอะถ้ามาร์คเลวก็อย่าไปเลวตามมาร์คดิ
    #2,229
    2
    • #2229-2 J_tha(จากตอนที่ 32)
      22 พฤษภาคม 2563 / 21:07
      เอ่อ ใจเย็นๆกันนะคะ คือตอนนั้นคนเราไม่มีสติค่ะ น้องพังมามากเลยเกิดอารมณ์ชั่ววูบค่ะ เราอยากให้คุณอ่านไปเรื่อยๆนะคะ ตัวละครที่เราวางไม่มีใครขาวสะอาดหรือดำเต็มร้อย ล้วนมีจุดผิดพลาดค่ะ
      #2229-2