Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 31 : Mr.M 30(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 888 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

 

30

กำลังจะตาย

 

Only fools fall for you, only fools
Only fools do what I do, only fools fall

มีแต่คนโง่เท่านั้นที่เชื่อเธอ คนโง่เท่านั้น
มีแต่คนโง่เท่านั้นจะทำในสิ่งที่ฉันทำ คนโง่เท่านั้น

 

 ร่างบอบบางนั่งคุดคู้อยู่ในอ่าง เนื้อตัวเปล่าเปลือยผิวสีน้ำผึ้งที่เคยสว่างสวยตอนนี้มันซีดเซียวเเละเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจากการขบกัด รอยรักสีที่เเสดงเป็นเจ้าของสีแดงเป็นจ้ำๆจนแทบทั่วตัว ดวงตากลมโตที่เคยมีชีวิตชีวาสดใสตอนนี้มันเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเเละหม่นแสงจนแทบจะมองไม่เห็น ความเจ็บปวดกัดกินทุกเนื้ออณูของหัวใจจนแทบจะไม่มีแรงร้องไห้เเล้ว

 

                เห็นตัวเองในกระจกเเล้วแบมแบมรู้สึกเกลียดตัวเองเหลือเกิน ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองสกปรกไปหมดเลย เนื้อตัวที่มีเเต่ร่องรอยของปีศาจร้ายมันไม่ทำเเค่เจ็บทางกายเเต่รวมไปถึงทางใจที่อาจมากกว่าเป็นร้อยเท่าพันทวีเลยด้วย เกลียดเหลือเกิน ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย

 

มือบางออกแรงถูไปตามตัวอย่างแรงด้วยความคับแค้นเเละรังเกียจเหลือแสน อยากจะให้ร่องรอยพวกนี้มันหายออกไป อยากให้มันกลายเป็นฝันร้าย เเต่ยิ่งถูมันกลับยิ่งชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งขยะแขยงอยากลบมันไปจากตัวเท่าไร มันก็ยิ่งเด่นชัดในความรู้สึกว่าที่เขาเจ็บปวดมันก็เป็นเพราะความรักของเขาทั้งนั้น

 

 รักที่เขาคิดไปเองคนเดียวว่ามันมีจริง

 

 ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้ เขาไปทำอะไรให้ทำไมซาตานคนนั้นถึงได้ใจร้ายกับเขาได้ลง ทั้งๆที่เขายอมเสี่ยง ทุกสิ่งทุกอย่างทั้งหมดที่มี เมินข้ามทุกข้อห้ามคำเตือนให้มาร์คไปทั้งหัวใจ เเต่ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย ความรักของเขามันไร้ค่าเเละน่าสนุกขนาดนั้นเลยหรือไง

 

 แบมแบมเข้าใจเเล้ว ว่าทำไมพี่จินยองถึงห่วงถึงห้ามขนาดนี้ เขามันใจร้าย เขามันอันตรายจริงๆ ไม่น่าเลย แบมแบมไม่น่าหลงไปกับเปลือกนอกที่แสนเสแสร้งนี่เลย

 

 พี่จินยอง แบมมันโง่ โง่กว่าใครทุกคนเลย...

 

 

                ร่างสูงสง่าของผู้บริหารหนุ่มเหม่อมองออกไปนอกระเบียงกว้าง สายตาทอดมองท้องฟ้ายามค่ำคืนปลดปล่อยสายตาไปไกลลิบ ไร้จุดมุ่งหมายในการมองราวกับหลุดโฟกัส หลุดออกจากโลกของตัวเองเเละความจริงไปไกลเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

 

 ตลอดชีวิตที่ผ่านมา มาร์คไม่เคยทำอะไรโดยขาดสติ ทุกการกระทำของเขามันมีแผนการรับรองเเละคิดอย่างรอบคอบเสมอ เเต่ครั้งนี้ เขาพลาด พลาดไปเเล้วที่ใช้อารมณ์ของตัวเองทำอะไรไม่ยั้งคิด จนเผลอทำร้ายร่างกายเบบี้ตัวน้อยไปด้วย ทุกอย่างในวันนี้มันเกินกว่าที่มาร์คจะควบคุมได้ ไม่สิ เขาควบคุมอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

 

 โดยเฉพาะความรู้สึกตัวเอง

 

 เเค่แบมแบมจะหันหลัง แค่คำด่าทอรังเกียจรังงอนไม่อยากอยู่ใกล้เขา เขาก็แทบทนไม่ได้เเล้ว ทั้งๆที่มาร์คเคยเจอมันมาแล้วหลายครั้ง จากเบบี้คนก่อนๆ มันไม่เคยทำให้เขารู้สึกอะไรเลย เเต่ทำไมพอมันออกมาจากปากแบมแบม มันทำเขาปวดใจขนาดนี้ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหายใจไม่ออก เหมือนว่าคำพูดนั้นมันจะพรากลมหายใจของเขาไป มาร์ครู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นคนโง่อีกครั้งเลย

 

 โง่ที่ปล่อยให้คำพูดเหล่านั้นทำร้ายจิตใจเขาอยู่ได้ เเต่เขาทำอะไรไม่ได้เลย

 

 เขาไม่อาจทำแบบที่เคยทำได้ ไม่อาจสะใจได้เลยเวลาที่เห็นน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น ไม่สามารถมองดวงตาคู่นั้นได้เลย ดวงตาที่เคยมีเเต่ความรักที่มอบให้ เเต่ตอนนี้มันมีเเต่ความเกลียดชัง ไม่อาจมองมันได้เลย

 

 เเต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่อาจปล่อยแบมแบมไปไหน เเละไม่มีวันยอมปล่อยแบมแบมไปไหนได้เหมือนกัน ต่อให้แบมแบมจะเกลียดชังเขาเเค่ไหน จะสบถด่าเขาอีกกี่เขาเเต่มาร์คจะทน ขอเเค่แบมแบมยังอยู่ตรงนี้ ยังเป็นความสบายใจให้เขาได้กกกอดเช่นเดิม

 

เพราะใจมาร์ครู้ดีว่ายิ่งเเบมเเบมเกลียดเเละด่าทอเขาเพียงใด มันเเปลว่าเเบมเเบมยังรักเขาอยู่มันก็พอเเล้ว

 

"เกมส์จบเเล้วใช่มั้ยครับ"

 

นิโคลถามเสียงเย็นพยายามข่มความโกรธที่มันมีในอกให้ลดลง ด้วยฐานะตำแหน่งหน้าที่มันไม่อาจทำให้เขาเเสดงอะไรออกไปได้ เเต่เชื่อเถอะ ถ้าที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่มาร์ค ต้วน ไม่ใช่เจ้านายที่เขารักไม่ต่างจากคนในครอบครัว 9 มม. ที่เหน็บอยู่ข้างเอวมันคงลั่นไกปล่อยกระสุนเจาะร่างตรงหน้าเขาพรุนไปหมดเเล้วแน่

 

 "จบเเล้ว" เสียงทุ้มที่เคยทรงพลังอำนาจยังคงเป็นเช่นเดิม เเต่ใครเล่าจะรู้ว่ามาร์คต้องใช้ความพยายามเท่าใดถึงจะบังคับเสียงให้มันเป็นดังเดิมได้ เพราะเขาเองก็รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน

 

 "จะให้ส่งคุณแบมแบมไปที่ไหนครับ"

 

 "ไม่! แบมแบมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

 

 "เเต่เกมส์มันจบเเล้วนะครับ คุณได้สิ่งที่พอใจเเล้วคุณก็ควรปล่อยคุณแบมแบมไป เหมือนคนที่เเล้วๆมา"

 

 

คำพูดเห็นเเก่ตัวว่าจะไม่ยอมปล่อยให้คุณแบมแบมไปไหนทำนิโคลรู้สึกโกรธ แม้จะรู้อยู่เเล้วก็เถอะว่าคุณมาร์คจะไม่ปล่อยคุณแบมแบมไปก็ตาม เเต่แบบนี้มันไม่ดีเลย

 

"ฉันปล่อยแบมแบมไปไม่ได้! อย่าเอาแบมแบมไปเทียบกับใครเพราะเขาไม่เหมือนคนอื่น!"

 

"ไม่เหมือนยังไงครับ คุณแบมแบมต่างจากคนอื่นยังไง เเค่เป็นเบบี้ เเค่ของเล่นเหมือนที่เเล้วๆมา จะรั้งไว้ทำไมครับ เพื่ออะไร?"

 

คำพูดของนิโคลที่ประชดประชันจี้ปมทำให้มาร์คชะงักหุบปากฉับไม่กล้าโต้แย้งอะไร ทั้งๆที่ในใจเขารู้เหตุผลดีว่าทำไม เเต่ปากมันหนัก เเละสมองมันสั่งว่าอย่ายอมรับความจริงที่แสนจะขี้แพ้นั่น

 

                "คุณรู้คำตอบเเต่คุณไม่ยอมรับมัน คำเตือนครั้งสุดท้ายของผมนะครับคุณมาร์ค สิ่งที่คุณทำอยู่มันผิดพลาดมากๆ เเต่หากคุณอยากแก้ไข ผมพร้อมจะช่วยคุณเสมอ"

 

 " มันไม่ผิดหรอก เพราะคำตอบของมันไม่มีอยู่จริง" ความรักมันก็เเค่ข้ออ้างในการกระทำไร้เหตุผล เเค่คำแก้ตัวไร้สาระที่สังคมรับได้ มันแค่เรื่องเพ้อฝันในนิยายก็เท่านั้น มาร์ครู้ดีกว่าใคร

 

                "การที่คุณไม่เคยเจอ ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง ประสบการณ์จากอดีตใช้ตัดสินอนาคตไม่ได้นะครับ"

 

                เหตุใดเล่านิโคลจะไม่รู้ว่าทำไมซาตานคนนี้ต้องร้าย ทำไมนิโคลจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ตามสัญชาติญาณหากเคยโดนทำร้ายให้เจ็บช้ำ มันแน่นอนที่ยากจะเชื่อหรือยากที่จะไว้ใจ เเต่นั่นมันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นไปไม่ได้

 

เเค่ลองเปิดใจ เเค่มองข้ามอดีตเหล่านั้น ปลายทางของความสุขมันก็รออยู่เเล้ว

 

 มาร์คสบตาจริงจังของคนสนิทด้วยความลังเลไม่แน่ใจ สายตาที่ของนิโคลมันแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและเป็นห่วงจนมาร์คสัมผัสได้ เเต่เขาก็ไม่อาจทำใจเชื่อได้จริงๆ

 

 "ความรักมันไม่เคยมีอยู่จริงนิโคล"

 

 มาร์คไม่ใส่ใจคำเตือนใดๆอีก เดินหนีทิ้งให้การ์ดที่ผูกพันกันมากว่าครึ่งชีวิตมองตามอย่างเป็นห่วง

 

 "ผมจะทำให้คุณได้รู้ครับว่ามันมีอยู่จริง คุณมาร์ค" นิโคลพึมพำด้วยความมั่นใจ

 

 

 

 "เกิดอะไรขึ้น" มาร์คถามด้วยความสงสัย หลังได้ยินเสียงห้ามปรามของการ์ดดังขึ้น เสียงเอะอะโวยวายหน้าเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดที่เป็นสถานที่ใช้กักตัวแบมแบมไว้ นี่เขาลงไปจัดการงานเพียงครู่เดียว แบมแบมก่อความวุ่นวายอะไรอีก

 

 "คุณแบมแบมจะออกไปให้ได้เลยครับ ห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง"

 

 การ์ดรายงานมาร์คปรายตาไปมองเห็นเจ้ากวางป่าจอมพยศที่สภาพตัวเองไม่สู้ดีนักยังจะกล้าเเหกกรงหนีอีก มาร์คพยักหน้าเข้าใจการ์ด ก่อนจะเดินตรงไปลากแขนให้แบมแบมกลับเข้าไปในห้อง การ์ดพวกนี้ได้เเต่ล้อมกักไว้เท่านั้นเพราะเขาไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนแตะต้องหรือสัมผัสแบมแบมได้

 

 "อย่าแตะผม ปล่อยผมเดี๋ยวนี้"

 

 "หยุดบ้าสักทีแบมแบม ที่โดนไปไม่จำเลยใช่มั้ย!" ผลักคนตัวบางให้เข้าไปในห้อง ล็อกประตูเสร็จสรรพแล้วตะคอกถาม มาร์คก็ว่ามาร์ครุนแรงเเล้วนะ เเต่ทำไมแบมแบมยังลุกขึ้นมาอาละวาดได้

 

 "ผมจำเเต่สิ่งดีๆ เเล้วคุณมันก็ไม่มีค่าอะไรให้ผมจดจำสักนิด!"

 

 "แบมแบม!"

 

 "อย่ามาเรียกชื่อผม ผมรังเกียจ ถอยออกไป!"

 

 เจ้ากวางป่าแปลงร่างอาละวาดจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ดีดดิ้นพยศจะออกจากห้อง ราวกับสัตว์ป่าที่ติดกับแล้วพยายามจะหาทางออก เเต่ยิ่งดิ้นกับดักที่ดักไว้ก็พันธนาการรัดแน่นให้ดิ้นไม่หลุด

 

 "ผมไม่ให้คุณไปไหนทั้งนั้น คุณเป็นของผม ถ้าผมไม่อนุญาตคุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหน"

 

                "คุณไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น!" แบมแบมแผดเสียงตวาด ตั้งท่าจะวิ่งออกจากห้องท่าเดียว มาร์ครีบรวบเอวบางก่อนที่แบมแบมจะออกไปได้ เเต่ยิ่งกอดแน่นแบมแบมก็ยิ่งดีดดิ้น ทั้งมือทั้งเท้ารัวเตะทุบจนมาร์คเจ็บไปทั้งตัว

 

 มาร์คกัดฟันข่มความเจ็บปวดทวีอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เวลาผ่านไปหลายนาทีร่างบางก็เริ่มหมดแรง เสียงที่เคยตวาดก็กลายเป็นสะอึกสะอื้น ซบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งของมาร์ค

              

  "จะเก็บผมทำไม จะทรมานผมไปถึงไหน ผมเจ็บไปหมดแล้ว เจ็บไปหมด"

 

 น้ำเสียงสั่นเครือเเละหยาดน้ำตาที่เปียกชุ่มลงกับอกข้าซ้าย ให้ความรู้สึกร้อนราวกับมีใครเอาเหล็กร้อนมานาบใจ เเต่กระนั้นมาร์คก็ไม่คลายอ้อมกอด ไม่ปล่อยให้แบมแบมไปไหน

 

 "ผมปล่อยคุณไปไม่ได้ ไปไม่ได้จริงๆแบมแบม" มาร์คได้เเต่พร่ำบอกอย่างนั้นแล้วทวีอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

 

 

 

  1 สัปดาห์ผ่านไป...

 

 อ้อมกอดของเขามันเคยอบอุ่น เเต่ตอนนี้มันกลับทำให้ผมหนาวเย็นไปทั้งหัวใจ ผมอยากวิ่งหนี อยากไปให้ไกลจากเขา เเต่เขากลับรั้งผมไว้ให้จมอยู่กับเขา เขามันเห็นเเก่ตัวที่สุด

 

 หากหัวใจของผมมันทำจากกระดาษ ตอนที่มันแหลกเหลวในมือของเขา ผมคงไม่เจ็บขนาดนี้ เเต่หัวใจของผมมันกลับทำด้วยความรู้สึก ความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมีให้เขา มันเลยทำให้ผมเจ็บยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ใบหน้าหล่อเหลาของเทวดาที่ผมหลงรัก เเต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นซาตาน เเต่ถึงอย่างนั้นผมกลับเลิกรักเขาไม่ได้เลย

 

 เป็นความรู้สึกที่น่าสะอิดสะเอียน ทั้งรักทั้งชังไปพร้อมๆกัน

 

 ทุกๆลมหายใจ ทุกๆห้วงวินาทีที่ผ่านพ้นไปในเเต่ละวันผมรู้สึกเหมือนนักโทษที่โดนกักขังไว้รอวันพิพากษาตัดสิน ที่ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อไหร่ อยากจะยื่นอุทธรณ์ขอคำร้องเรียกทนายหรือใครให้ช่วยก็ไม่มีสิทธิ์

 

 ขนาดนักโทษตัดสินประหารชีวิตยังมีสิทธิ์ได้ยื่นอุทธรณ์ เเต่ผมเป็นอะไรกันถึงไม่มีสิทธิ์นั้นเลย

 

 อ้อ ผมเป็นเเค่ของเล่นอย่างไรล่ะ เเค่ของเล่นไร้ชีวิตเเละหัวใจ

 

                "ผมจะให้นิโคลพาคุณไปหาหมอ"

 

 มาร์คโพล่งขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขารั้งแบมแบมได้เเต่ก็เหมือนได้เเค่ตัว แบมแบมเปลี่ยนไปคล้ายคนที่ไร้วิญญาณเเละความรู้สึก ดวงตาที่เคยสดใสมันแห้งผากไร้ชีวิต ผิวพรรณที่เคนสวยงามก็ซีดเซียวจนน่าใจหาย

 

 เเละที่น่าเป็นห่วงไปมากกว่านั้น คือ อาการป่วยของเจ้าตัวนี่เเหละ แบมแบมมักหน้ามืดบ่อยๆ ไม่ยอมกินยาใดๆเลย อย่าว่าเเต่ยา ข้าวสักคำให้กินยังยาก มีเเต่นิโคลเท่านั้นที่เอาอยู่ นั่นทำให้มาร์คหัวเสียเหมือนกัน

 

 เขาบังคับแทบตายไม่กินทั้งยังปัดทิ้ง เเต่พอเป็นนิโคล กลับให้มันนั่งเฝ้ารอกินข้าวได้หน้าตาเฉย ท่าทางหมางเมินมองมาร์คราวเป็นธาตุอากาศทำมาร์คหัวเสียมากเหมือนกัน จะอาละวาดก็หลายครั้ง เเต่ก็ต้องหักห้ามใจ เพราะแบมแบมก็อาละวาดไม่ต่างกับเขา เเละมันมักจบลงด้วยการทะเลาะกันและน้ำตาของแบมแบม มาร์คไม่อยากทะเลาะกันอีกเเล้ว เขาไม่อยากเห็นแบมแบมร้องไห้

 

 

 "ปล่อยให้ผมตายเถอะ"

 

"แบมแบม!" ถ้อยคำของแบมแบมที่พูดออกมายิ่งทำให้มาร์คโมโหระคนหวาดกลัว แบมแบมพูดออกมาไม่คิดกลัวเลยด้วยซ้ำ เป็นมาร์คเองที่หวาดกลัวแทน รังเกียจมาร์คมากถึงขนาดจะตายหนีกันเลยหรือไง?

 

 "ผมพูดเรื่องจริง ตายซะได้ก็ดีกว่าต้องมาติดอยู่กับคนสกปรกอย่างคุณ"

 

 "เหอะ คำก็สกปรก สองคำก็สารเลว รังเกียจผมขนาดนั้นเลยหรือไง"

 

มาร์คบดกรามแน่นข่มความโมโหที่มันตีตื้นขึ้นมาเต็มอก น้ำเสียงเย้ยหยันประชดประชันและแววตาถือดีของแบมแบมทำให้มาร์คใช้ความพยายามอย่างมากในการข่มใจไม่ให้บดขยี้ร่างบางนี่ให้เเหลกคามือ

 

 "ที่สุด ทั้งรังเกียจทั้งขยะแขยง เอาง่ายๆผมเกลียดคุณที่สุด"

 

 "ปากดีไปเถอะ เกลียดผมเข้าไปให้มากๆ ใครจะไปรู้ บางทีตอนนี้คุณอาจอุ้มลูกคนน่ารังเกียจแบบผมไว้ในท้องก็ได้"

 

มาร์คเย้ยหยันพาลพาโล อาการป่วยของแบมแบมเขายังไม่แน่ใจว่าเป็นอะไร เเต่หน้ามืดบ่อยๆแบบนี้เขาก็ขอไซโคให้แบมแบมใจเสียเล่นก็สนุกไปอีกแบบ

 

 ดูหน้าตาซีดเซียวของแบมแบมตอนนี้สิ ดูแววตาที่หวาดกลัวนี่สิ โคตรสะใจ!

 

 "ไม่มีทาง ผมไม่มีวันท้องลูกคุณ ไม่มีทาง!"

 

 "มันก็ไม่แน่หรอก เชื้อผมมันอาจจะดีก็ได้ ดูแลตัวเองดีๆนะครับ คุณแม่" มาร์คเหยียดยิ้มเย้ยหยันก่อนจะเดินออกไป เสียงร้องด่าไล่หลังมายิ่งทำให้เขาสะใจ

 

 "มันจะไม่มีทางได้เกิดมา ได้ยินมั้ยมาร์ค ต้วน! มันจะไม่มีทางได้เกิดมา!"

 

 "ไม่ ฮึก มันจะไม่ทางเกิดขึ้น ไม่" มือบางกำเเน่นที่หน้าท้องเเบนราบ ไม่ เขาจะไม่เชื่อในคำลวงนั่น เขาจะไม่ท้อง มาร์คเเค่หลอกให้เขาตายใจ มันจะไม่เกิดขึ้น ไม่มีวัน...

 

 "คุณแบมแบมครับ"

 

 "คุณนิโคล ผมกลัว ผมกลัวครับ ช่วยผมด้วย" แบมแบมผวากอดร่างสูงใหญ่ของการ์ดคนสนิทด้วยความหวาดกลัว นิโคลสงสารคนตัวเล็กสุดหัวใจ โอบประคองลูกนกปีกหักตัวนี้เข้าเต็มอ้อมแขน มือใหญ่ลูบหลังลูบหัวปลอบประโลมเท่าที่พี่ชายคนนี้จะทำได้

 

                "ไม่ต้องกลัวครับ มันจะไม่เป็นไร เชื่อผมนะครับ เชื่อผม"

 

 "คุณพาผมออกไปจากที่นี่ได้มั้ย ผมไม่อยากอยู่กับเขาเเล้ว ช่วยผมด้วยนะครับคุณนิโคล ช่วยผม"

 

 แบมแบมพร่ำขอร้อง ในยามนี้มีเพียงนิโคลคนเดียวที่แบมแบมรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย ถึงแม้คนๆนี้จะเป็นลูกน้องของมาร์คก็ตาม เเต่เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจเเละหวังดีไม่ต่างอะไรจากพี่จินยองเลย

 

 เเละในยามนี้มีเเค่นิโคลคนเดียวที่เป็นที่พึ่งให้เขาได้ ยามที่เขาถูกกักขังและตัดขาดจากโลกภายนอก

 

 "ผมช่วยคุณแน่ครับ เเต่ได้โปรดกรุณารออีกหน่อย อดทนอีกนิดนะครับ เเล้วผมจะพาคุณออกจากนรกขุมนี้เอง"

 

 นิโคลกอดปลอบจนคนตัวบางหลับไปพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ยังคงเปรอะเปื้อนใบหน้า ก่อนจะช้อนกายโอบประคองเจ้านกปีกหักให้ขึ้นไปนอนหลับฝันเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

 อดทนเพียงเเค่อีกไม่กี่วัน เเล้วเขาคนนี้เเหละจะเปิดกรงให้ลูกนกบินออกไปให้ไกลเอง ไกลจากนรกขุมนี้ให้มากที่สุด

 

 "ทุกอย่างเรียบร้อยใช่มั้ย ดี ขอบใจมากนะ เริ่มแผนได้เลย" นิโคลกดตัดสาย รอยยิ้มยินดีประดับมุมปากของการ์ดร่างหนา

 

 ได้เวลาไปจากขุมนรกเเล้วครับคุณแบมแบม

 

 สำหรับคุณมาร์ค ตอนนี้จะได้รู้เเละเข้าใจถึงคำว่า 'รัก' เเล้วนะครับ

 

 

 

 

 

 " ห้องน้ำชั้น 2 โรงพยาบาล XXX รอคุณตลอดเวลา"

 

 เนื้อความในกระดาษแผ่นบางที่แนบมาพร้อมมื้อเช้า แบมแบมสบตากับคนที่ยกอาหารมาเช่นนิโคล แววตากลมโตส่องประกายความดีใจ ก่อนจะหยิบมันออกจากถาด ขยำเป็นก้อนเเล้วยัดลงที่กระเป๋ากางเกงทันที่มาร์คเดินออกจากห้องนอนมา

 

 มื้ออาหารเช้าเป็นไปอย่างเงียบเชียบ มาร์คค่อนข้างแปลกใจที่วันนี้แบมแบมไม่พยศให้นิโคลนั่งเฝ้ากินข้าวเช่นเคย เเต่ก่อนจะได้ถามความสงสัย ร่างบอบบางก็โพล่งขึ้นมาก่อน

 

"ผมอยากไปหาหมอ" แบมแบมเอ่ยขอความประสงค์เสียงเย็นชา ความแปลกประหลาดไปทำให้คิ้วคมของมาร์คขมวดแน่น เเต่กระนั้นมันก็ทวีความเป็นห่วงชัดเจน

 

 "เป็นอะไรหรือเปล่า รู้สึกไม่สบายอีกเหรอ"

 

มือหนาพยายามจะเอื้อมไปแตะ เเต่ทว่าแบมแบมเบี่ยงหลบทำให้มาร์คต้องลดมือลงอย่างเสียไม่ได้

 

 "เอาเป็นพรุ่งนี้ได้หรือเปล่า วันนี้ผมมีประชุม...."

 

 "ผมไม่ได้ต้องการให้คุณไปกับผม"

 

 มาร์คพยายามต่อรองว่าเขาไม่อาจให้แบมแบมไปหาหมอในวันนี้ได้ เนื่องด้วยเขาติดประชุมคู่ค้าทางธุรกิจ เเต่ไม่ทันจะพูดจบแบมแบมก็แย้งขึ้นมาอย่างเย็นชาเสียก่อนจนทำให้มาร์คชะงัก

 

 "คุณจะไปไม่ไป ก็ไม่มีผลอะไรกับอาการป่วยของผมเลย คุณจะไปหรือไม่ไปมันก็ไม่ได้ทำให้ผมดีขึ้นหรอก"

 

"เเล้วไปพรุ่งนี้มันเป็นอะไร"

 

 "มันไม่เป็นอะไรเเค่ไม่อยากไปกับคุณ ถ้าไม่ไปวันนี้ผมก็ไม่ไปแล้ว ปล่อยผมให้ตายอยู่นี่เเหละ"

 

 กอดอกพยศสะบัดหน้าหนี มาร์คได้เเต่จำยอมอย่างอ่อนใจ เพราะเขาเชื่อว่าแบมแบมต้องทำอย่างที่พูดแน่ แบมแบมบทจะดื้อก็ดื้อเสียจนเขาเอาไม่อยู่เลยทีเดียว เอาน่าเเค่คนๆเดียวคงทำอะไรไม่ได้มากหรอกเพราะเขาตัดปีกตัดหางแบมแบมหมดเเล้ว

 

ไปให้หมอดูหน่อยก็ดี หากมีอะไรร้ายแรงจะได้แก้ไขได้ทัน

 

                "หยุดพูดเรื่องตายได้มั้ยแบม ทำไมต้องประชดกันด้วย"

 

 "ผมไม่ได้ประชดผมเเค่พูดความจริง เเค่ชีวิตของของเล่นชิ้นหนึ่งของคุณ ตายไปคุณก็ไม่เป็นไรหรอก"

 

"แบมแบม!"

 

ทุบโต๊ะเสียงดังด้วยความโกรธที่ปากเล็กๆเอาเเต่พูดจาประชดประชันเขาอยู่ได้ มาร์คคงอาละวาดมากกว่านี้ คงลงโทษคนปากดีให้มากกว่านี้ ถ้าไม่มีน้ำตาใสๆมาคลออยู่เต็มหน่วยตากวางคู่สวย

 

"โอเค จะไปวันนี้ให้ได้เลยใช่มั้ย ผมจะให้การ์ดพาคุณไป"

 

 มาร์คเสยผมตัวเองลวกๆให้คลายความโมโหก่อนจะเดินไปหยิบสูทแล้วออกจากห้องไป เขาไม่อยากเเสดงธาตุแท้ปีศาจให้แบมแบมรังเกียจไปมากกว่านี้แม้อีกคนจะรู้เเล้วก็ตาม

 

แผ่นหลังกว้างที่เคยได้กอดซบรับความอบอุ่น แบมแบมมองมันไปจนลับตา จนมันหายไปจากสายตา ราวกับว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายเเล้วที่เขาจะได้มองมัน

 

"เดี๋ยวรอผลตรวจประมาณ 1 ชั่วโมงนะครับ"

 

"ครับคุณหมอ"

 

แบมแบมรับคำของชายชุดกาวน์ก่อนเดินออกจากห้องตรวจ เขาถูกตรวจอย่างละเอียด สมกับเป็นโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่ใครต่อใครวางใจ

 

สองขาก้าวไปทิ้งตัวที่โซฟารับรองอย่างเชื่องช้า เเต่สายตากลมโตภายใต้แว่นกันแดดอันใหญ่ก็กวาดหาทางหนีทีไล่อย่างหวาดระแวง เขาจะออกไปห้องน้ำยังไงถ้ายังมีการ์ดตามเป็นเงาตามตัวแบบนี้

 

เขาจะทำยังไงดี?

 

"ผมจะไปห้องน้ำ"

 

สุดท้ายแบมแบมก็ตัดสินใจลองเสี่ยง ผุดลุกขึ้นยืนหมายใจจะก้าวไปห้องน้ำทั้งที่มีการ์ดเดินตามหลัง ร่างบางแสร้งทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจราวกับหงุดหงิดเต็มที จนการ์ดหน้าเสีย

 

"เลิกตามผมซักทีได้มั้ย ผมจะไปเข้าห้องน้ำ ขอเวลาส่วนตัวให้ผมนิดหนึ่ง ผมไม่ใช่นักโทษของคุณนะ"

 

"เเต่คุณมาร์คสั่งให้ผมตามคุณอย่างใกล้ชิดนะครับ"

 

"งั้นจะตามเข้าไปดูในห้องน้ำเลยมั้ย จะได้รายงานเจ้านายคุณด้วย ผมเองก็จะบอกเขาเหมือนกันว่าคุณทำหน้าที่ดีเหลือเกิน"

 

งั้นผมรออยู่ตรงนี้ก็ได้ครับคุณแบมแบม"

 

การ์ดตัวสูงจำต้องตามใจอย่างเสียไม่ได้ ในใจก็คิดว่าเเค่เฝ้าหน้าห้องน้ำคงไม่เป็นไรกระมัง คนไม่ได้พลุกพล่านมาก แถมยังไม่มีช่องทางหลบหนี คุณแบมแบมคงไม่มีทางไปไหนได้แน่

 

"เฮ้อ"

 

แบมแบมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อสามารถหลอกล่อการ์ดได้ เเต่ใจดวงน้อยก็เต้นระรัวสับสนอีกครั้งว่าจะหนีไปได้อย่างไร แล้วนิโคลอยู่ไหน เขาต้องทำยังไงต่อ

 

”แบมแบมใช่มั้ย?" เเต่เสียงเรียกชื่อที่ดังออกมาพร้อมกับใครบางคนที่ก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำห้องสุดท้าย ทำให้แบมแบมต้องหันไปสนใจแล้วตอบรับเสียงนั่น

 

"ครับ เเล้วคุณ?"

 

"ไม่มีเวลาคุยกันเเล้ว ทุกอย่างที่ได้จากมาร์ค ต้วน ทิ้งมันเดี๋ยวนี้เลย!"

                

 

 

 

การประชุมกำลังจะเริ่มต้นขึ้นเเต่หัวเรือหลักอย่างมาร์คกลับไม่มีสมาธิเอาเสียเลย ใจเขามันพะว้าพะวงถึงแบมแบมตลอดเวลา ป่านนี้จะตรวจเสร็จหรือยัง ผลจะออกมาว่าไง แบมแบมจะเป็นอะไรมากมั้ย ร้อยความคิดพันความกังวล วิ่งวนไปทั่วหัวของมาร์คเลยทีเดียว

 

 "อีก 10 นาที เข้าห้องประชุมครับคุณมาร์ค" เลขาคนใหม่เอ่ยเรียกทำให้มาร์คจำต้องพยักหน้าให้แล้ววางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะทำงาน มาร์คจะออกมาพร้อมข่าวดี เขาหวังอย่างนั้น

 

 "นิโคลล่ะ" มาร์คเอ่ยถามถึงการ์ดคนสนิท

 

 มันหายไปไหน?

 

 "คุณนิโคลไปเข้าห้องน้ำครับ นั่นไง มาพอดีเลย" ชี้ไปทางการ์ดคนสนิทที่กำลังเดินมา มาร์คก็คลายความสงสัย สองขาแกร่งจึงก้าวเดินเข้าห้องประชุมไปอย่างมั่นใจ

 

ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย ไม่ว่าจะเรื่องงาน หรือเรื่องแบมแบม...

 

การประชุมที่ลากยาวกว่า 3 ชั่วโมงทำมาร์คหัวเสีย เวลาที่ยาวนานทำมาร์ครู้สึกเหน็ดเหนื่อยเเละหงุดหงิดเเต่มันก็จบไปได้ด้วยดี เเต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พักหายใจ รายงานของการ์ดที่เข้ามาก็ทำให้เขานั่งไม่ติดที่เเล้ว

 

 “ว่าไงนะ! แบมแบมหาย?หายไปได้ยังไง คนๆเดียวพวกมึงไม่มีปัญญาดูแลเลยงั้นเหรอ!”

 

มาร์คตวาดใส่หน้าการ์ดที่มาแจ้งข่าว ข้อมูลที่ได้รับมันทำให้มาร์คโกรธจนยืนแทบไม่อยู่ แบมแบมหายไปในขณะที่ไปตรวจร่างกายในโรงพยาบาล นี่มันไม่ใช่หายแต่มันแปลว่าแบมแบมจงใจจะหนีเขาชัดๆเลย

 

กล้า...

 

ช่างกล้าเหลือเกินนะแบมแบม!

 

 “ขอโทษครับนาย ผมจะตามไปแล้วแต่คุณแบมแบมขอไปเข้าห้องน้ำเอง ผมไม่คิดว่าคุณแบมแบมจะหนี ก็เลย...”

 

ผลั๊วะ

 

กำปั้นเน้นๆถูกปล่อยไปกระแทกหน้าการ์ดที่ยืนรายงานอยู่ จนล้มลงไปกองกับพื้น มาร์คอยากจะกระทืบไอ้โง่นี่ที่มันปล่อยให้เมียเขาหายไปให้มันตายคาตีน ให้สมกับความรู้สึกของเขาในตอนนี้เลยทีเดียว

 

 “ไอ้โง่! คนๆเดียวยังเฝ้าไม่ได้ มึงไปเลยนะ ไปตามหาเมียกูให้เจอ ถ้าไม่เจอมึงไม่ต้องเสนอหน้ากลับมา!”

 

มาร์คตะโกนเสียงเกรี้ยวกราดออกปากไล่ให้การ์ดออกไปให้พ้นๆหน้า ก่อนที่จะกวาดทุกอย่างบนโต๊ะทำงานและเริ่มระบายอารมณ์ลงกับข้าวของภายในห้อง

 

กล้ามากนะแบมแบม

 

กล้ามาก

 

คอยดูเถอะ

 

 

 ถ้ามาร์คจับได้ สาบานได้เลยว่าแบมแบมไม่มีทางได้ทำแบบนี้อีกแน่

 

มาร์คสาบาน!

 

 

 

 

“นี่เป็นเอกสารทุกอย่าง นิโคลให้ฉันเตรียมไว้ให้คุณ”

 

 หญิงสาวตัวเล็กผมซอยสั้นที่มีรูปร่างไม่ต่างกับตัวของแบมแบมนัก มีนามว่า เรเชล เธอเป็นคนที่ช่วยเหลือแบมแบมให้พ้นจากการ์ดที่โรงพยาบาล และตอนนี้เธอก็กำลังขับรถพาแบมแบมไปที่ไหนก็ไม่รู้

 

 แรกเริ่มแบมแบมก็รู้สึกไม่ไว้ใจผู้หญิงคนนี้นัก เธอเป็นผู้หญิงเเต่เธอกล้าแฝงตัวในห้องน้ำชายอย่างไม่อาย แถมยังมาสั่งให้เขาถอดเสื้อผ้าทิ้งข้าวของที่มีให้หมด เเต่พอเธอบอกว่าเป็นน้องสาวคุณนิโคลมันเลยพอทำให้ใจชื้น รีบทำตามอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เพราะแบมแบมเชื่อใจการ์ดที่เปรียบเสมือนพี่ชายคนนี้เหลือเกิน

 

 เเละนั่นมันก็ทำให้แบมแบมได้รู้ถึงความลับที่น่าสะอิดสะเอียนที่มาร์คปกปิดไว้ 

 

“ขอบคุณครับ” 

 

มือบางหยิบซองเอกสารมาดู ในนั้นมีพาสปอร์ต เอกสารสำคัญบางอย่างและเงินอีกจำนวนหนึ่ง  คุณนิโคลดีกับแบมแบมมากจริงๆ  ถึงได้เตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อมสรรพขนาดนี้  เเต่เขาก็ยังกลัวอยู่ดีว่าจะหนีไปได้พ้นมั้ย  

 

 อำนาจของมาร์ค ต้วน  ไม่ใช่สิ่งที่จะมองข้ามมันได้ง่ายๆเลย 

 

 

                “ไม่ต้องกังวลนะ มันเป็นของปลอม ฉันกับนิโคลคิดว่านิวยอร์กไม่ปลอดภัยสำหรับคุณแล้ว คุณควรจะไปที่อื่น  และเอกสารนี่มันจะทำให้  มาร์ค ต้วน หาคุณไม่เจอ”

 

 เรเชลแอบลอบมองคนที่พี่ชายเธอมาขอความช่วยเหลือเป็นระยะๆ ตอนที่พี่ชายมาขอความช่วยเหลือเธอไม่กล้าที่จะช่วยเพราะการงัดข้อกับมาร์ค ต้วน ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย แม้เธอจะมีความเชี่ยวชาญในการหลบหนีหรือฝีมือที่ชายจะดีเเค่ไหน เเต่อำนาจเงินของมาร์ค ยังไงซะเขาคงตามได้ไม่ยาก ยิ่งเห็นหน้าแบมแบมก็อดกลัวเหมือนกันว่าที่นิโคลทำเพราะหลงเสน่ห์คนตัวเล็กนี่หรือเปล่าแต่พอมาฟังเหตุผลบวกกับสภาพที่เหมือนต้นไม้ขาดน้ำจวนเจียนจะล้มเต็มทีของแบมแบมแล้ว ก็เข้าใจได้ว่าที่นิโคลทำไป เพราะสงสารล้วนๆ

 

 มันเลยทำให้เรเชลยอมช่วยอย่างไม่ลังเล

 

 “ขอบคุณครับ ผมทำคุณทั้งสองลำบากแล้ว” แบมแบมก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ ถ้าเกิดมาร์ค ต้วนจับได้ ทั้งคู่จะเป็นอะไรหรือเปล่า  ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเป็นตัวภาระลากคนอื่นมาเดือดร้อนเลย 

 

"เราทำด้วยความเต็มใจ  อีกอย่างนิโคลคงอยากจะไถ่โทษที่ทำให้คุณเจอเรื่องแบบนี้"

 

"?"

 

"ถ้าไม่มีนิโคล  มาร์ค  ต้วนคงหาคุณไม่ได้ง่ายขนาดนี้   เเละคุณคงไม่หลงรักเขาขนาดนั้นจนทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้  ว่าง่ายๆนิโคลทำให้การที่มาร์ค ต้วน ได้คุณมาเป็นเรื่องง่าย มันเป็นความผิดของพี่ชายฉัน"

 

"ไม่ใช่ความผิดคุณนิโคลเลยครับ  ได้โปรกบอกเขาว่าผมไม่คิดโกรธอะไรเลย  กลับกันผมรู้สึกขอบคุณเขามากๆที่ช่วยเหลือผมมาตลอด   ถ้าไม่มีเขาผมคงไม่หลุดออกจากนรกขุมนั้น"

 

 “แล้วฉันจะบอกเขาให้นะ   ว่าแต่คุณมีที่จะไปหรือเปล่า ฉันแนะนำอย่างนะ ไกลหน่อยก็ดี สายตามาร์ค ต้วนยิ่งกว่าสัปปะรดอีกนะ”

 

 “ผมจะไปที่ไทยครับ”

 

 “???”

 

 ตอนแรกเขาคิดถึงพี่จินยองเเละยองแจ  เเต่เขากลับไปไม่ได้ในเมื่อพวกเขาทั้งสองนั้นต่างเป็นคนรอบกายของเพื่อนๆมาร์ค ต้วน  เเละถึงแม้เขาจะรู้ว่าทั้งสองคนไม่ยอมเเละปกป้องเขาได้  เเต่คนอย่างมาร์ค  ต้วน  ย่อมมีลูกล่อลูกชนที่ทำให้พลาดพลั้งแน่   อีกอย่าง  เขาไม่อยากอยู่ใกล้พื้นที่ที่มาร์คอาจจะตามหาได้เเล้ว  

 

 เขาเกลียดมาร์ค  ต้วน  ขนาดที่ชื่อก็ไม่อยากได้ยิน  หน้าก็ไม่อยากจะเจอ!

 

 เเละที่ๆเดียวที่แบมแบมคิดออก ที่ที่เคยเขียนไว้ในใบเกิดว่าเป็นเชื้อชาติของเขา แต่ไม่มีโอกาสได้ไปเลย เขาคิดว่าควรจะไปเหยียบมันสักครั้ง อย่างน้อยคงไม่มีใครคิดว่าเขาจะไปที่นั่นแน่ เพราะเขาไม่รู้จักใคร ไม่มีใครรู้จัก คงไม่มีใครคิดว่าเขาจะไปที่นั่นแน่

 

 “ผมไม่รู้จักใครไม่มีใครรู้จักอยู่ที่นั่น และผมมั่นใจว่าเขาไม่มีวันหาผมเจอ”

 

 

                ลาก่อนนะ...มิสเตอร์เอ็ม

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

 

*ไม่มีไรจะพูดค่ะ ทุกคนด่าพระเอกเราไปหมดเเล้ว ตอบคอมเม้นท์นะคะ ไม่ได้เข้าข้างอิพี่เลยค่ะ จริงจริ๊ง! ก็เเค่คนที่มีดีเเค่เบ้าหน้าดีหล่อเหลาดั้งโด่งสูงโปร่งรูปหล่อพ่อรวยมีเเบ็คหนุน มันก็เเค่นี้เลย! เเค่นี้!!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 888 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,806 ความคิดเห็น

  1. #3802 xokaew (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2564 / 04:22
    สุดปังชอบ คายแมคมากชอบ บีบใจสุดๆอยากอ้อนคุณไรท์ให้เปิดตลอดไปเลย🥺 มันดีมากๆเลยคับทั้งเนื้อเรื่องและการดำเนินเรื่องมันเข้มข้นมากๆ ขอบคุณมากๆครับที่เปิดให้อ่าน
    #3,802
    0
  2. #3678 Love-serene (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 00:31
    ดีมากกกก หนีไปให้ไกลเลยลูก อย่าให้มันหาเจอ !!!!!!
    #3,678
    0
  3. #3603 Jendoi9139 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 01:04
    ไรท์แต่งจนเกลียดมาร์คจริงๆแล้วนะ 😂 ร้านมากกกก นี่รู้สึกไม่อยากอยู่ด้วยเลย มันดูเลวร้ายจนยังคิดไม่ออกเลยว่าจะดีกันยังไง 😂 ไรท์เก่งงมากๆๆ
    #3,603
    0
  4. #3522 adobecs3 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 10:38
    ขออย่าให้มาร์คหาเจอ หนีไปลูก!!!
    #3,522
    0
  5. #2710 FangTanarak (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 00:42
    สมน้ำหน้า มาร์คต้วน !!!!!
    #2,710
    0
  6. #2408 merit2497 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 03:47

    แบมหนีได้แล้ว จุดพลุฉลอง

    #2,408
    0
  7. #2395 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 00:11
    ลาก่อนมาร์คต้วน ขอให้กระอักเลือดตาย!!!!!!!!
    #2,395
    0
  8. #2273 Bima (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 00:46
    แบมแบมเก่งมากลู้กกก
    หนีไปจากคนใจร้ายให้ได้นะ!
    #2,273
    0
  9. #2163 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 14:30
    หนีไปเลยลูก ไปไกลๆ รอสมน้ำหน้าคุณmr.m555555555 //แต่ว่าจะท้องมั้ยนะ
    #2,163
    0
  10. #2162 Fic?got7? (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:17

    บายยย... Mr.M

    #2,162
    0
  11. #2161 Wawa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 10:03
    สนุกมากกกก ขออย่าให้มาร์คเจอน้องง่ายๆเล้ย และขอให้พระเจ้าคุ้มครองนิโคลของฉันด้วย
    #2,161
    0
  12. #2160 SucheewaP (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 04:07
    เอาให้หนักเลยค่ะไรท์
    #2,160
    0
  13. #2159 St_libra (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 00:28
    #ทีมรอสมน้ำหน้าพระเอก #น้องแบมแม่รักหนู
    #2,159
    0
  14. #2158 Ars_Wang (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 00:20
    หนีไปเลยลูก หนีปายยยยย
    #2,158
    0
  15. #2157 liewsuta (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 23:25
    ทีมรอสมน้ำหน้าพร้อมมากตอนนี้ 555
    #2,157
    0
  16. #2155 Kawinnipa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 22:14
    รออ่านต่อนะค่ะ❤
    #2,155
    0
  17. #2154 litoung (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 21:43
    สมแล้ว ลูกสันทำดีมากไต่อจากนี้ก็รับความเจ็บปวดไปนะ ถ้าอยากดีกับน้องก็ทำตัวใหม่ชะ มาร์คต้วนนน
    #2,154
    0
  18. #2153 Orangejuicebam (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 21:23

    สนุกมากเลยค่ะรออ่านต่อนะคะ
    #2,153
    0
  19. #2152 YanisaCH (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 21:05
    โชคดีนะมาร์ค
    #2,152
    0
  20. #2151 Kgtstt24 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 21:04
    หนีไปให้ไกลเลยลูกอย่าให้เค้าตามเจอ!เอาให้ร้องไห้ฟูมฟายไปโลยยยย
    #2,151
    0
  21. #2150 uromtbb (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 20:58
    เจอเลยจัดหนักเลยลูก ให้คนได้สำนึก
    #2,150
    0
  22. #2149 uromtbb (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 20:58
    เจอเลยจัดหนักเลยลูก ให้คนได้สำนึก
    #2,149
    0
  23. #2146 กิ่งกาน (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 19:24

    ีรอดูมิส้ตอร์ร้องไห้ขี้มูกโป่งจ้า ร้ายนักเ

    #2,146
    0
  24. #2145 jiab155 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 19:13
    รอวันมาร์คตาสว่าง. ขอให้สนุกกับการชดใช้กรรมนะคะ
    #2,145
    0
  25. #2144 mkjbjinjsyjbbyy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 16:56

    แบมแบมสู้ๆ ...รอนะคะไรท์

    #2,144
    0