Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 30 : Mr.M 29(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 801 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

 

29

ถึงตอนนี้ผมจะรู้สึกเสียใจ...

เเต่ผมก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้เเล้ว

ผมรู้ดี...ผมมันโง่ 

@New York

 

เปลือกตาสีน้ำนมขยับยุกยิกก่อนค่อยลืมตาตื่น เพราะรู้สึกถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นของอ้อมแขนแกร่งที่กกกอดตัวเองอยู่ มือบางยกอ้อมแขนที่กกกอดตัวเองแน่นราวกับเป็นป้อมปราการ ก่อนเอื้อมไปเปิดโคมไฟหัวเตียง ที่ให้ความสว่างเพียงสลัวๆ

 

"ตัวร้อนนี่นา" แบมแบมพึมพำ หลังจากใช้หลังมือทาบไปที่หน้าผากสวยของชายคนรัก เม็ดเหงื่อซึมตามไรผมของใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียว ทั้งๆที่ห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำขนาดนี้ คุณมาร์คคงป่วยเเล้วจริงๆ

 

 "แด๊ดดี้ครับ คุณมาร์ค มาร์ค ต้วนครับ" มือบางเขย่าปลุกเเต่นอกจากจะไม่ตื่นเเล้ว คนนอนหลับกลับพลิกตัวหนีคล้ายรำคาญเต็มที ท่าทางอึดอัดไม่สบายตัวทำให้แบมแบมนึกห่วง

 

กายบอบบางตัดสินใจลุกจากเตียงกว้าง คว้าเสื้อคลุมที่หยิบได้แถวนั้นมาสวมใส่ ก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปเปิดไฟจนสว่างทั่วห้อง เเล้วก็พบว่าเวลานี้ค่อนข้างที่จะดึกมากเเล้ว

 

02:50

 

ตัวเลขบนนาฬิกาตีค่าบอกเวลาตอนนั้น ทำให้แบมแบมล้มเลิกความคิดที่จะไปรบกวนการ์ดหน้าห้องหรือคนอื่นๆ คนตัวบางสวมบทพยาบาลจำเป็น เดินไปหากล่องยาที่เขาจำได้ว่าเคยซื้อมาติดไว้ เเละกลับมาในห้องนอนอีกครั้งพร้อมกะละมังน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัว

 

"อืออ"

 

"อยู่นิ่งๆก่อนนะครับ แบมเช็ดตัวให้จะได้สบายตัว" พยายามอธิบายแม้อีกคนจะไม่รู้เรื่องเลยก็ตาม แม้มาร์คจะพลิกตัวหนีครางประท้วงเท่าไร เเต่แบมแบมก็หาสนใจไม่ พยายามเช็ดตัวให้คนป่วยอย่างทุลักทุเลจนเเล้วเสร็จ

 

 "หนาว.."

 

 "แปบหนึ่งนะครับเดี๋ยวแบมใส่เสื้อให้"

 

                พูดพลางโอบกอดร่างกายเปล่าเปลือยท่อนบนของคนรักให้เซซบลงมากับตัว เสื้อแขนยาวเนื้อนิ่มถูกมือบางสวมใส่ให้อย่างทุลักทุเลเพราะขนาดตัวและน้ำหนักที่มาร์คมีมากกว่า อีกทั้งยังไม่ได้สติเลยโถมกายเข้าหาแบมแบมเต็มที่ ทำให้เขาต้องฝืนรับน้ำหนักนั้นเเละยังต้องพยายามใส่เสื้อให้อีกฝ่ายให้สำเร็จ

 

                "เสร็จสักที"

 

 "โก..หก..."

 

 "ว่าไงนะครับ?"

 

 "ไม่..มี"

 

 คิ้วเรียวสวยขมวดแน่นพยายามตั้งใจแกะคำพูดของคนป่วยที่เพ้ออกมา เเต่นอกจากจะไม่รู้เรื่องเเล้วยังทำให้งงมากกว่าอีก แบมแบมก็ได้เเต่ถอนหายใจ จะเอาอะไรกับคนป่วยกัน สงสัยคงฝันอยู่

 

"อือออ" สัมผัสเย็นๆจากเจลลดไข้แปะที่หน้าผาก ทำให้ร่างหนาที่หลับใหลเริ่มรู้สึกตัว ตาคู่คมลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า พยายามจะแกะเจลหนาหนึบให้หลุดออกจากหน้าผากตนด้วยความรำคาญ

 

 "ไม่แกะออกนะครับ เดี๋ยวไข้จะไม่ลด" เสียงหวานห้ามพร้อมกับสัมผัสอุ่นๆทำให้มาร์คได้สติ กระพริบตาพยามปรับโฟกัสทั้งที่งัวเงีย เอ่ยปากประท้วง

 

 "อึดอัดครับ" เสียงที่เคยทุ้มกลับแหบแห้ง ยิ่งทำให้แบมแบมทวีความเป็นห่วง

 

                "อึดอัดก็ต้องทนครับ เสียงแหบด้วยรู้สึกเจ็บคอมากมั้ยครับ?"

 

 " นิดหน่อยครับ"

 

 "แบมไปเอาน้ำอุ่นให้ดีกว่า คอยเดี๋ยวนะครับ"

 

 "ไม่ให้ไปครับ" มาร์คคว้ามือเรียวไว้ได้ทัน ก่อนจะดึงร่างบอบบางมากอด ซุกไซ้ใบหนาถูไถไปกับเอวบางนุ่มนิ่ม เขารู้สึกเพียงเเค่ว่าไม่อยากให้แบมแบมไปไหน เขาอยากกอดความอบอุ่นนี้ไว้ให้นานที่สุด

 

 "ไม่ได้นะครับ เดี๋ยวจะไม่หายนะครับคนเก่ง" 

 

แบมแบมจำลูบหัวคนที่กำลังอ้อนอยู่ด้วยความอ่อนใจ จากที่นึกว่าตอนแรกคุณมาร์คตื่นจะได้กินยาหรือดูแลง่ายขึ้น เเต่นี่เปล่าเลย คุณเขาแปลงร่างจากราชสีห์กลายเป็นเจ้าแมวตัวโตอ้อนเจ้าของไปเสียเเล้ว แล้วกอดแน่นขนาดนี้แบมแบมจะเดินยังไง

 

 "ไม่ให้ไป ให้คนเอาเข้ามา" ร่างหนาตอบอู้อี้อย่างเอาเเต่ใจ

 

 "ดึกแล้วครับ รบกวนคนอื่นเปล่าๆ ห้องครัวใกล้เเค่นิดเดียวเอง"

 

 "แบมจะหาย"

 

 "แบมไม่หายหรอครับ ดูสิครับ นี่ไงใกล้เเค่นิดเดียว" 

 

ถ้าไม่คิดไปเองแบมแบมรู้สึกว่าน้ำเสียงแหบแห้งที่อ้อนเขามันมีความรู้สึกที่น่าสงสารแฝงอยู่มันทำให้เขาโกรธไม่ลง สัมผัสนุ่มๆจากมือบางเเละน้ำเสียงอบอุ่นที่เคยใช้ปลอบเจ้าชายน้อยอย่างเจจีนจึงถูกนำมาใช้ปลอบคนตัวโต

 

"ไม่...กลัว"

 

 "เฮ้อ ไม่งอแงสิครับ"

 

                "ไปด้วย นะ" ดวงตาคมกริบที่แดงชื้นนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่แบมแบมสบตา ก่อนที่จะต้องนำคนตัวโตมาที่ห้องครัวด้วยความจำใจ

 

 คนตัวโตที่ดวงตาปรือฉ่ำน้ำจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ใบหน้าหล่อเหลาดุจพระเจ้าปั้นซุกซบที่ลำคอขาวระหงคนคนตัวเล็กกว่า แบมแบมต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการขยับตัวทำหลายๆอย่างไปด้วยทั้งๆที่มีโคลาล่าตัวใหญ่เกาะอยู่ด้านหลัง

 

 มันอึดอัดนะเอาจริงๆ เเต่เป็นความอึดอัดที่รู้สึกอบอุ่นเเละมีความสุขที่สุดเลย

 

 บังคับคนป่วยกินยาเเละน้ำอุ่นจนเเล้วเสร็จ ปัญหาต่อมาคือเจ้าแมวตัวโตไม่ยอมนอนคนเดียว เพราะเขายืนยันจะนอนข้างล่างเตียงเเทน ด้วยกลัวว่าจะติดไข้เเละพาลทำให้คนป่วยไม่สบายตัว เเต่นอกจากเจ้าแมวตัวโตจะไม่ยอมเเล้ว ยังดื้อแพ่งไม่ยอมปล่อยเขาด้วย เฮ้อ ค่ำคืนนี้มันช่างหนักหน่วงจริงๆ

 

 "แบมนอนไม่ได้ครับ เดี๋ยวแบมป่วยนะครับ อยากเห็นแบมป่วยเหรอครับ"    เสียงอุ่นพยายามอธิบายเจ้าแมวตัวโตที่พอไข้ขึ้นก็เหมือนลดวัยกลายเป็นเด็กไปซะแล้ว สุภาพบุรุษภาพลักษณ์เทวดาที่เเสนอบอุ่นหายไปไหน ทำไมเหลือเเต่เจ้าปีศาจน้อยจอมเอาเเต่ใจไปได้ล่ะ

 

 "ไม่อยากให้ป่วย เเต่ไม่อยากให้ไปไหน"

 

 "แล้วจะให้ทำไงครับ นอนเถอะครับ แบมไม่หายไปไหนหรอก"

 

 "ไม่ เดี๋ยวโกหก ไม่ให้ไป"

 

 "แบมไม่เคยโกหกนะครับ เชื่อแบมนะ แบมอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนหรอก จริงๆ"

 

ดวงตากลมโตสื่อความหมายเเสดงความจริงใจที่มีอยู่ แม้จะมีฤทธิ์ไข้เเละฤทธิ์ยาเข้ามา เเต่มันไม่อาจบดบังแววตาคู่นั้นได้จริงๆ มาร์คจึงพยักหน้าอย่างจำยอมก่อนจะก้าวขึ้นไปนอนบนเตียงให้แบมแบมใจชื้น เเต่มือแกร่งก็ไม่ปล่อยมือบางไปไหน

 

 "อย่าไปไหนนะ"

 

 "ครับ ไม่ไปหรอก นอนเถอะครับ" ยิ้มละมุนให้เจ้าแมวจอมดื้อ ก่อนที่จะช่วยดึงผ้าห่มมาคลุมจนถึงหน้าอก เเต่ดวงตาคมกริบนั่นก็ไม่ยอมหลับลงเสียที

 

 "นอนนะครับ อย่าดื้อ"

 

 "ถ้าดื้อเเล้วคุณจะหายไปมั้ย จะไปจากผมหรือเปล่า"

   

             ไม่รู้อะไรดลใจเหมือนกันมาร์คถึงได้ถามออกไปแบบนั้น เวลาป่วยเเล้วเขารู้สึกว่าตัวเองมักอ่อนเเอกว่าปกตินัก เขาไม่สามารถฝืนใส่หน้ากากเทวดาได้เลย แน่นอนตัวตนตอนนี้มันคือมาร์คที่แท้จริงอย่างไม่ต้องสงสัย เป็นมาร์คที่เป็นซาตานจอมเอาเเต่ใจที่ใครต่อใครต่างไม่อยากเข้าใกล้ เเละพร้อมจะจากเขาไปเสมอ

 

 มาร์คควบคุมตัวเองไม่ได้ เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้กลัว กลัวแบมแบมจะหายไปเพราะเขาไม่ใช่คนดีแบบที่แบมแบมต้องการ

 

"ถ้าคุณยังเป็นมาร์ค ต้วน คนที่ผมรัก คุณก็ไม่ต้องกังวลเลย ต่อให้คุณจะดื้อเเค่ไหนแบมก็ไม่มีทางทิ้งคุณไปหรอก หลับเถอะนะเจ้าชายของผม"

 

 เสียงนุ่มนิ่มเอ่ยปลอบให้คนป่วยสบายใจพร้อมกับจุมพิตเบาๆที่หน้าผากกว้าง อวยพรให้คนป่วยหลับฝันดี โดยมีเขานั่งข้างเตียงเฝ้ามองไม่จากไปไหน

 

                คำยืนยันของร่างบางทำให้คลายสบายใจ มาร์ค ต้วน จึงหลับฝันเข้าสู่ห้วงนิทราที่ไม่มีผู้ใดเข้าไปถึง หลับไปพร้อมกับความฝันที่มีเเค่มาร์คเท่านั้นที่รู้

 

 "เเบมว่าเเด๊ดดี้พักสักวันดีกว่ามั้ยครับ ตัวยังรุมๆอยู่เลย" เเบมเเบมเอ่ยอบ่างเป็นห่วงขณะช่วยมาร์ค เเต่งตัวดังเช่นทุกวัน ไข้ของคุณมาร์ค ลดลงเเล้วเเต่ตัวยังรุมๆเเละหน้ายังซีดอยู่บ้างเล็กน้อย

 

 "ผมไม่เป็นไรครับ แบมพักเถอะนะ ดูผมทั้งคืนไม่ได้นอนเลยใช่มั้ย" แม้มาร์คจะหลับเพราะฤทธิ์ยาเเต่มาร์คก็รู้สึกและจำได้นะว่าแบมแบมเช็ดตัวให้เขาแทบจะทุกชั่วโมงเลย การที่เขาหายไข้ก็น่าจะเป็นเพราะเจ้าเบบี้คนนี้แน่ ดูแลดีที่หนึ่งเเต่ไม่ดูแลตัวเอง ดูสิ ตาโบ๋เป็นหมีแพนด้าเเล้ว

 

 "แบมไม่เป็นไรครับ จะไม่พักจริงๆเหรอ" ดวงตากวางพยายามอ้อนวอน มาร์คหลีกเลี่ยงการสบตาดึงคนตัวเล็กมากอดไว้ในอ้อมแขนเเทน

 

 "วันนี้มีประชุมสำคัญพักไม่ได้จริงๆครับ ผมไปแปบเดียวจะรีบกลับนะ คนดีของผมไม่งอแงได้มั้ย"

 

                "เเต่ถ้าไข้ขึ้นล่ะครับ"

 

 "ผมก็จะรีบกลับมาให้คนดีของผมดูแลเลยไง"

 

 "ไม่ดูแลแล้วคนดื้อแบบนี้เนี่ย ถ้าไข้ขึ้นนะแบมจะตามหมอมาฉีดยาเลย"

 

 "น่ากลัวจริงๆเลยนะครับ เอาล่ะ ผมต้องไปเเล้ว"

 

 มาร์คยิ้มเอ็นดูก่อนจำใจปล่อยคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอด จุมพิตเบาๆไปที่ริมฝีปากนิ่มแทนคำบอกลา ก่อนจะเดินออกจากห้องไปทิ้งให้ดวงตากลมโตมองตามอย่างห่วงๆ

 

 มองตามหลังคนรักไปอย่างห่วงๆ ก่อนจะหมุนกายกลับเข้าห้อง หมายใจจะไปพักผ่อนสักครู่ที่เตียงอย่างที่มาร์คว่าจริงๆ เเต่จังหวะหมุนตัวแบมแบมก็เซถลาหน้ามืดกะทันหัน ดีที่คว้าพนักโซฟาไว้ทัน ร่างน้อยๆจึงนั่งแปะที่โซฟาพอดิบพอดีเเทนที่จะลงไปกองที่พื้นอย่างที่ควร

 

 "พักผ่อนน้อยที่ไรเป็นงี้ทุกที" พึมพำกับตัวเองแผ่วเบาขณะมือบางพยามนวดขมับหวังให้บรรเทาอาการเวียนศีรษะ ดวงตากลมโตหลับลงหมายจะพักสายตาเพียงชั่วครู่ เเต่กลายเป็นว่าแบมแบมได้เข้าสู้ห้วงนิทราอันแสนหวานได้อย่างง่ายดายไปแล้ว 

 

 

 

 

The Triple Enterprise

 

 ห้องลับชั้นใต้ดินของบริษัทชั้นนำของโลกยังมีร่างสง่าของสามหัวเรือหลักนั่งประชุมอย่างเช่นเคย เเต่ครั้งนี้ต่างออกไปเพราะบรรยากาศมีชันน่ากลัวจนแผ่ไอสังหารพาลให้ขนลุกเต็มไปทั่วห้อง

 

 "กูไม่ทนแม่งเเล้ว"

 

                สุดท้ายก็เป็นเสียงของแจ็คสันที่เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน ดวงตาคมกริบติดขี้เล่นของเจ้าพ่อเวกัสไม่หลงเหลือความสนุกสนานในแววตานั้นเลย กลับกันดวงตาคู่นั้นมันกลับวาวโรจน์ด้วยความกระหายในเลือดเนื้อของศัตรูที่บังอาจหาญกล้ามาแตะต้องคนของเขา

 

                "กูก็ไม่อยากเป็นเป้านิ่งเเล้ว เเต่ถ้าเราลงมือตอนนี้กูกลัวจะเป็นกับดักมากกว่า" มาร์คอธิบาย เขายอมนิ่งเป็นเป้านิ่งล่อให้มันออกมา จุดอ่อนของมันออกมา มัยลดการระวังตัวแล้วก็จริง เเต่เขาก็ยังไม่วางใจสถานการณ์

 

 "หรือเราจะต้องเพิ่มตัวล่อวะ" ข้อเสนอของเจบีเริ่มทำให้เพื่อนสนใจ ความกลัดกลุ้มพลันหายไปกลายเป็นรอยยิ้มเหยียดของเด็กที่กำลังนึกถึงเรื่องสนุก

 

 "ล่อให้ใครสักคนก้าวออกมา ให้มันตีกันเอง คิดแบบนั้นมั้ยลูกเขยพาเวล?"

 

 "เห็นด้วยนะ ไหนๆมันก็ไม่ได้ซื่อสัตย์กันตั้งเเต่เเรกอยู่เเล้ว" มาร์คยิ้มเยาะ สายเขารายงานว่าพาเวลมีส่วนเอี่ยวจริงเเต่ก็เป็นคนพ่อ มันเป็นไปอย่างลับๆเเละตอนนี้มันเริ่มจะแตกกันแล้วเพราะเขาเข้าไปเป็นคู่หมั้นของวาเนสซ่าเข้า

 

                ระหว่างคนที่จับมือกันเพราะผลประโยชน์ หาความเชื่อถือไม่ได้ กับเขา ที่เป็นทั้งคู่ค้าสัญญาเเละว่าที่ลูกเขย ถ้าฉลาดพอมิสเตอร์พาเวลก็น่าจะรู้ว่าควรเลือกใคร

 

 "ให้ไอ้มาร์คจัดกูก็ไม่ได้แก้แค้นสิวะ ถ้ากูช้ากว่านั้นเเค่วิเดียว กูต้องเสียยองเเจเลยนะเว้ย เเค่ชั่ววิเดียวเมียกูต้องตายเพราะมันเลยนะ กูไม่ยอม!"

 

 แจ็คสันทุบโต๊ะด้วยความคับแค้น ยังนึกถึงเหตุการณ์เฉียดตายไม่หาย แจ็คสันเรียกว่าวินาทีแห่งความเป็นความตายเลย ถ้าเขาช้ากว่านั้น ถ้าเขาคว้ายองแจไม่ทัน เขาคงสูญเสียยองแจไปตลอดกาลเเล้ว

 

 เขาแค้นจนแทบจะฆ่ามันให้ตายด้วยมือเปล่าเเล้ว มันต้องเลวระยำต่ำช้าเเค่ไหนถึงคิดฆ่าคนไม่เกี่ยวข้องได้เลือดเย็นแบบนี้ คำว่าสารเลวยังน้อยไปสำหรับแม่งเลยด้วยซ้ำ!

 

 "ยุให้มันตีกันเอง เเล้วเราค่อยตีพวกมันอีกที แบบนี้พอไหวมั้ย ไม่เอาน่า กูรู้ว่ามึงแค้น เเต่กูขอให้มึงอดใจเอาไว้ก่อน ยังไงซะมึงต้องได้ฆ่ามันแน่ๆ"

 

 "มึงพูดเเล้วนะไอ้เจบี"

 

 "กูสาบานด้วยเลยอ่ะไอ้สัส"

 

 "ไม่ต้องสาบานไอ้ควาย กูกลัวหลานกูกำพร้าพ่อ"

 

 "อ้าว ไอ้สัสนี่ปากดีฉิบหาย"

 

 มาร์คเเค่นยิ้มมองเพื่อนที่กำลังเปิดสงครามน้ำลายกันอีกครั้ง ไอ้สองตัวนี่ ไม่สิ นิยามพวกเขามันช่างเข้ากับประโยคนี้จริงๆ

 

 ยามศึกเราช่วยรบ ยามสงบเรารบกันเอง

 

 

 

 2 สัปดาห์ผ่านไป

 

 ชีวิตปกติยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ แบมแบมตื่นเช้าเตรียมอาหาร ช่วยคุณมาร์คแต่งตัว ส่งคุณมาร์คไปทำงาน หัดทำอาหารหรือขนมบ้างฆ่าเวลารอให้คุณมาร์คกลับมา จะว่าไปมันก็ค่อนข้างจะน่าเบื่อนะ แม้มันจะมีความสุขมากก็ตาม

 

                ห้องนี่กว้างเกินกว่าจะอยู่คนเดียวจริงๆ มันเงียบเหงาที่สุดเลยเวลาที่ไม่มีคุณมาร์ค

 

 "เสื้อตัวนี้ไม่ใหญ่ไปเหรอแบม หรือว่าอินเทรนด์โอเวอร์ไซส์"ยองแจถามเพื่อนที่วันนี้แบมแบมดูแปลกไปกว่าทุกวัน แบมแบมยังคงสวยเเละดูเหมือนมากขึ้นเรื่อยๆเลยด้วย เเต่เสื้อตัวใหญ่ขนาดนี้แบมแบมไม่รู้สึกเทอะทะเลยหรืออย่างไรกันนะ

 

 "เสื้อคุณมาร์คน่ะ แบมยืมมาใส่ มันสบายดี" แบมแบมยิ้มหวานตอบขณะควงแขนเพื่อนเดินชอปปิ้ง ข้างหลังของทั้งสองมีการ์ดคนสนิทตามห่างๆ

 

"อ๋อ เทรนด์เสื้อผัวนี่เอง โอ๊ย! แจเจ็บนะ" คนตัวขาวจับปากตัวเองที่ถูกฝ่ามือน้อยๆตี ไม่เบาแรงเลยนะแบมแบม

 

 "เจ็บสิดีจะได้จำ! พูดอะไรหยาบคายจังยองแจ"

 

 "ก็พูดความจริง ได้กันไม่ให้เรียกผัวจะให้เรียกไรอ่ะ"

 

 ยองแจลอยหน้าลอยตาตอบ ยิ่งเรียกให้เลือดไหลไปกองบนแก้มขาวของแบมแบมได้มากมายนัก เเต่เป็นเลือดที่เกินจากความเขินอายหรือโกรธก็ไม่อาจทราบได้

 

 "เดี๋ยวเถอะ! ยังไม่หยุดอีก"

 

 "หยุดเเล้วๆ! เอามือลงเลยนะ ไม่ให้ตีเเล้ว เจ็บ!"

 

 คนสวยสองคนที่กำลังหยอกล้อกันเรียกความสนใจเเละรอยยิ้มให้ใครต่อใครที่พบเห็นได้มากมายนัก คนหนึ่งอ่อนหวานตัวเล็กน่ารักดูนิ่มนิ่มอ่อนโยนน่าสัมผัส ส่วนอีกคนเป็นเจ้าเนื้อนุ่มนิ่มน่าฟัดที่ว่าพร้อมความแสบสัน น่าเอ็นดูมากมาย เเละทั้งสองคงเป็นที่สนใจกับเหล่าหนุ่มๆมากกว่านี้แน่ ถ้าไม่มีการ์ดชุดดำเดินตามมาข้างหลัง

 

                ของของใคร เจ้าของคนหวงน่าดู ถึงได้ส่งผู้ติดตามมามากขนาดนี้ คงจะเป็นของรักแล้วล่ะมั้ง...

 

                "มีอะไรหรือเปล่าครับ" แบมแบมถามการ์ดคนสนิทที่ดูรีบร้อนแปลกๆ พลิกนาฬิกาดูเป็นรอบที่สิบแล้วมั้งภายในครึ่งชั่วโมง แล้วสีหน้าลำบากใจนี่อีก

 

"เอ่อ คุณแบมแบมครับ เดี๋ยวจะมีการ์ดมาเปลี่ยนแทนผม" เลโอบอกเจ้านายด้วยความนอบน้อมปนรู้สึกผิด เเต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นเเล้วจริงๆ

 

                "ทำไมล่ะครับ?"

 

 "คือคุณแม่ผมท่านประสบอุบัติเหตุครับ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล ผมต้องรีบไป เเต่คุณแบมแบมไม่ต้องห่วงนะครับ ผมประสานงานกับการ์ดเเล้ว อีกสักครู่เขาจะมาเปลี่ยนผมที่นี่ ถ้าคุณแบมแบมอยากไปที่ไหนต่อก็สั่งเขาเลยครับ"

 

 "งั้นคุณเลโอรีบไปเถอะครับ แบมไม่ไปไหนเเล้ว การ์ดก็ไม่ต้องส่งมาหรอกครับเดี๋ยวแบมกลับเอง"

 

 "คุณแบมจะกลับได้ยังไงครับ ถ้าคุณมาร์ครู้ผมตายแน่"

 

 "คุณเลโอไม่ต้องเป็นห่วงครับ แบมกลับได้ เดี๋ยวแบมขับกลับเอง คุณควรไปหาคุณแม่นะครับ ท่านคงกำลังรอคุณอยู่"

 

 แบมแบมยิ้มหวานพยักหน้าอย่างเข้าใจ ขับรถกลับเองใครว่าเขาจะทำไม่ได้ อีกอย่างจะลำบากเปลี่ยนการ์ดไปมาทำไมกัน

 

"ถ้าอย่างนั้นผมจะประสานการ์ดนะครับว่าคุณแบมแบมจะขับกลับเอง ขอบคุณมากนะครับคุณแบมแบม"

 

เลโอรับปากอย่างซึ้งใจที่เจ้านายเข้าใจหัวอกเขา ก่อนจะลงจากรถเปลี่ยนตำแหน่งให้เจ้านายขับเองรถคันสวยเคลื่อนที่ไปจนลับตาพร้อมกับคำรายงานรับรู้ของอีกฝั่ง เลโอถึงได้ตัดใจโบกเเท็กซี่ตรงไปที่โรงพยาบาลเเทน

 

คันเร่งถูกเหยียบจนมิดด้วยความอารมณ์ดีที่ได้รับอิสระอีกครั้ง ความเร็วมันทำให้รู้สึกดีจนแทบจะเปิดกระจกรับสายลมยามเย็นเสียด้วยซ้ำ เสียงหวานฮึมฮัมเพลงโปรดในลำคอ มือสองข้างบังคับพวงมาลัยอย่างชำนาญ เเต่อยู่ๆก็นึกอยากเซอร์ไพรซ์คนรักที่ป่านนี้คงหน้าดำคร่ำเคร่งกับงานอยู่ เส้นทางเป้าหมายจากเพนท์เฮาส์สุดหรูจึงกลายเป็นทางไปบริษัทที่ทำงานของมาร์ค เเทน

 

 คุณมาร์คคงตกใจมากๆแน่ๆเลย!

 

 น่าประหลาดจริงที่บริษัทชั้นนำของโลกในวันนี้ปราศจากพนักงานหรือผู้คน เเต่เมื่อมองนาฬิกาที่สวมอยู่ก็พอเข้าใจได้ นี่มันเลิกงานเเล้วแถมเป็นคืนวันศุกร์ คงไม่มีใครอยู่ออฟฟิศนานๆหรอก

 

 ห้องทำงานที่เงียบเชียบทำให้แบมแบมแปลกใจ คุณมาร์คหายไปไหน การ์ดสักคนก็ไม่มี ทำไมวันนี้อะไรๆดูประหลาดจัง หรือจะพากันกลับแล้ว? เเต่แบมแบมก็ยังคงไม่ล้มเลิกความตั้งใจ เสี่ยงดวงครั้งสุดท้ายกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นบนสุดที่เเต่ก่อนเคยได้ขึ้นไปแทบทุกวัน

 

ถ้ายังไม่เจอคุณมาร์คแบมจะกลับแล้วนะ ไม่เซอร์ไพรส์เเล้ว!

 

รหัสห้องถูกกรอกพร้อมประตูเนื้อดีที่ถูกเปิด อากาศเย็นๆที่แผ่ออกมาจากภายในห้องทำให้แบมแบมใจชื้น คุณมาร์คอยู่ในห้องทำงานแน่ สองเท้าก้าวกระหย่องกระแหย่ง มือบางปิดปากตัวเองแน่นไม่ให้หลุดเสียง ตั้งใจว่าจะเปิดประตูเข้าไปแล้วกระโดดกอดเซอร์ไพรส์เสียเลย

 

 ตกใจ มาร์ค ต้วน ต้องตกใจมากๆแน่!

 

 

 ลูกบิดของประตูที่ปิดไม่สนิทดีเตรียมถูกจับและเปิดประตูที่แง้มอยู่ให้กว้างออก เเต่เสียงของคนที่นั่งอยู่ในห้องทำให้แบมแบมชะงักไป

 

                "ผมบอกเเล้วไงวาเนสซ่า ว่าผมจัดการทุกอย่างแล้วจะติดต่อไป"

 

 "เนสรอคุณนานเเล้วค่ะ ทำไมคะ ไหนเราตกลงกันแล้วไงว่าจะแต่งงานกัน"

 

 แต่งงาน ใครจะแต่ง คุณมาร์คเหรอ แล้วแต่งกับใคร? เสียงของคนรักพร้อมคนแปลกหน้าไม่คุ้นหู ตรึงสองขาให้อยู่กับที่ตั้งใจฟังอย่างเสียมารยาททั้งที่หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับพายุที่กำลังบ้าคลั่ง

 

 นี่มันเรื่องอะไร?

 

 ผู้หญิงคนนั้นใครทำไมขึ้นมาหาคุณมาร์คถึงนี่ได้?

 

 "ผมรู้ ผมแต่งแน่เนสเเต่มันไม่ใช่ตอนนี้"

 

 "คุณก็ควรกำหนดวันให้มันแน่นอนนะคะ ไม่ใช่ผัดผ่อนไปเรื่อยแบบนี้ เนสเสียหายนะรู้มั้ย เเค่ปิดข่าวงานหมั้นเรา คุณพ่อเนสก็ไม่ปลื้มเเล้ว"

 

 "เราพึ่งหมั้นกันไปเมื่อเดือนที่เเล้วนะเนส ไม่ใช่ปีที่เเล้ว"

 

                "ไม่รู้ละ คุณต้องกำหนดวันแต่งมา ไมงั้นเนสจะไม่รอคุณเเล้ว"

 

 "ใจเย็นน่าคนสวย ให้ผมเคลียกับเบบี้ผมก่อนสิ"

 

 "โยนเงินให้ก็จบแล้วมั้ยคะ เเค่ของเล่นนี่ หรือคุณรักมัน?"

 

 "สิ่งที่ผมรัก คือ The Triple Enterprise ของเล่นก็คือของเล่น ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น"

 

 "ได้ยินแบบนั้นก็ดีค่ะ เพราะเนสก็รักบริษัทเนสเหมือนกัน"

 

 ถ้อยคำเเละประโยคทั้งหมดลอยเคว้งในหัว พรากสติแบมแบมให้เลือนหาย มือบางยกมาปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้เพราะเรื่องที่ได้ยินมันเหมือนกับมีเข็มนับร้อย มีดนับพันปักไปที่อกข้างซ้ายของแบมแบมจนชาไปทั้งหัวใจ

 

 เจ็บได้จะเท่า ว่าเรื่องของเรามันไม่มีจริง

 

 มันไม่เคยเป็นจริงเพราะมีเเค่แบมแบมที่คิดไปเองคนเดียว เเค่คนเดียว

 

 "คุณแบมแบมครับ"

 

 เสียงเรียกชื่อทำให้ร่างบางที่เเอบอยู่หลังบานประตูสะดุ้งสุดตัว พอๆกับร่างสูงที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานที่มีใครอีกคนนั่งอยู่บนตัก มาร์ค ต้วนผวาร้อนรนปัดแม่สาวอเมริกันทรงเสน่ห์ให้ลงจากตักแทบไม่ทัน

 

 แบมแบมมาที่นี่ตั้งเเต่เมื่อไหร่ เเล้วมานานเเค่ไหน ได้ยินอะไรไปบ้าง?

 

 "เนสให้คุณเคลีย์ธุระของคุณดีกว่าค่ะ รีบๆจัดการทุกอย่างนะคะ เพราะเนสค่อนข้างที่จะไม่ปลื้ม พวก เอ่อ...เบบี้ของคุณเท่าไหร่"

 

 ประตูถูกเปิดออกกว้างทำให้แบมแบมได้เห็นทั้งคุณมาร์คเเละผู้หญิงอีกคนได้ชัด ดวงตาสีมรกตของเธอเย้ยหยันจนแบมแบมแทบไม่กล้าเงยหน้ามองเธออีก แบมแบมไม่เคยรู้สึกเลยว่าตัวเองต่ำต้อยด้อยค่าขนาดนี้ จนกระทั่งสายตาของผู้หญิงคนนี้ที่มองมา ตั้งเเต่หัวจรดเท้า สายตาเย้ยหยันดูถูกดูแคลนในตัวเขา

 

 อย่าว่าเเต่เธอเลยที่ดูถูกตัวเขา

 

 เพราะตัวเขาเองก็อดรู้สึกสมเพชตัวเองไม่ได้

 

 โง่ให้ใครเขาหลอก ช่างน่าสมเพช

 

 "แบม..."

 

 สมองมาร์ค ต้วนเหมือนถูกทุบด้วยค้อนปอนด์หนาๆ ทันทีที่สบตาที่มันเจือไปด้วยน้ำตา เเละสายตาที่แสนเจ็บปวดของแบมแบม มันทำให้เขารู้สึกแย่ผิดกับแต่ก่อนลิบลับ เกิดอะไรขึ้นกับมาร์คกัน?

 

เเทนที่จะดีใจว่าแบมแบมรู้ความจริง จะได้ถึงเวลาสลัดอีกคนให้หลุดไปสักทีน้ำตาของแบมแบมมันต้องทำให้เขาสะใจสิ เขาต้องรู้สึกสนุกสิ เเต่ทำไม ทำไมเขาเจ็บปวดขนาดนี้

 

 ทำไม...หัวใจมันถึงกับร่ำร้องว่าไม่ควรปล่อยแบมแบมไป

 

 ทำไม

 

"เบบี้ มันแปล ฮึก แปลว่าอะไรเหรอครับ" แบมแบมถามทั้งน้ำตา ถามสิ่งที่เคยถาม เพียงเเค่ตอนนี้เขาไม่สามารถทำใจในคำตอบของมันได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

 

 เบบี้ มันไม่ได้แปลว่าที่รัก

 

 เเต่มันแปลว่าของเล่น เเค่ของเล่นเท่านั้นสำหรับมาร์ค ต้วน

 

 "ตอบผมสิ! มาร์ค ต้วน ตอบผมว่า ฮึก..ว่าเบบี้ของคุณมันไม่ได้แปลว่าที่รัก! มันแปลว่าของเล่น เเค่ของเล่นเท่านั้น ใช่มั้ยมาร์ค ต้วน ตอบผมมา!" มือบางที่ไม่เคยแม้เเต่คิดจะทำร้ายถูกยกมาทุบที่อกแกร่งของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนที่ตัวเองรัก แรงทุบของแบมแบมมากพอที่จะทำให้รู้สึกเจ็บเเต่มันก็ไม่มากเท่าไหร่นัก แบมแบมอ่อนเเอมากถ้าเทียบกับเขา อ่อนเเอมากจริงๆ

 

 "คุณทำแบบนี้ทำไม ฮึก คุณทำ ทำมันทำไม ฮือ"

 

                เสียงสะอื้นไห้แทบขาดใจของร่างบอบบางที่ร้องถามผู้เป็นนายทำนิโคลอดปวดใจตามไม่ได้ ในที่สุดวันที่เขากลัวก็มาถึง คุณแบมแบมน่าสงสาร น่าสงสารมากกว่าที่นิโคลคิดไว้ด้วยซ้ำ

 

 "หยุดบ้าได้เเล้วแบมแบม!"

 

 มาร์คผลักคนที่ทุบอกตัวเองออก แบมแบมกล้าดียังไงมาทำร้ายร่างกายเขา กล้าดียังไงมาทำให้เขารู้สึกผิดรู้สึกเสียใจแบบนี้กัน

 

 “คุณแบมแบม!" นิโคลถลาไปประคองร่างน้อยที่เเสนบอบบางแทบไม่ทัน เมื่อเจ้านายผลักอีกคนออก ในใจนิโคลอยากจะอุ้มคุณแบมแบมออกไปให้ไกลจากเจ้านายตัวเองเลยด้วยซ้ำ

 

 เขากลัวว่าคุณมาร์คจะอาละวาดเเล้วพาลไปทำร้ายคุณแบมแบมเข้า

 

 ถ้าเป็นแบบนั้นเขายอมไม่ได้แน่นอน

 

 "นิโคล ออกไป" เสียงทุ้มเอ่ยสั่งลอดไรฟัน พยายามขบกรามแน่นด้วยความโมโหที่ลูกน้องตัวดีของเขามาโอบประคองแบมแบมเอาไว้ นิโคลกล้าดียังไงถึงมาแตะต้องๆของๆเข้าโดยที่ไม่ได้สั่ง!

 

"เเต่คุณมาร์คครับ"

 

 "กูบอกให้มึงออกไปไม่ได้ยินเหรอวะ!"

 

                เสียงเจ้านายอาละวาดสบถคำหยาบที่ไม่เคยใช้กับเขาออกมา ทำนิโคลชะงัก ซาตานออกมาเเล้ว ห้ามไม่ทันแล้ว แบมแบมแกะมือนิโคลที่ประคองอยู่ออกก่อนจะส่งสายตาประมาณว่าให้ทำตามคำสั่งของเจ้านาย นิโคลถอนหายใจอย่างจำยอมก่อนจะผละออกไปจากห้อง

 

                "นี่สินะ ตัวตนของคุณ คุณที่เป็นคุณจริงๆ" แบมแบมแค่นเสียง ดวงตากลมโตที่มีเเต่ความรักความห่วงหาแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างเเละว่างเปล่า มองหน้าหล่อเหลาด้วยความรู้สึกสมเพชเเละเจ็บปวดจนพูดไม่ถูก

 

 "แล้วมันทำไม เกิดรับไม่ได้ขึ้นมาหรือไง รังเกียจเหรอ? ไม่เอาน่า แบมแบมผมเป็นผัวคุณนะ เป็นเมียมารังเกียจผัวตัวเองไม่ดีเลยนะรู้มั้ย"

 

                สายตาแบบนั้นแบมแบมไม่เคยใช้กับเขามาก่อน มันจุดไฟโมโหให้มาร์คได้มากมายจนน่าโมโห ซาตานสยายปีกกางแผ่ความชั่วร้ายออกมาเพราะเห็นว่าหมดประโยชน์เเละเวลาของเทวดาเเล้ว ไหนๆก็ปิดไม่ได้เเล้ว รู้ไปเลยก็เเล้วกันว่าเทวดาที่แบมแบมเคยหลงรักมันก็เเค่ความจอมปลอม เเค่เปลือกที่มาร์คสร้างขึ้นมาก็เท่านั้นเเหละ

 

 แบมแบมก็ไม่ต่างกับคนอื่นหรอก ที่หลงรักเปลือกนอกนี้ พอรู้ความจริงก็ทำเป็นรับไม่ได้ เหอะ น่าสมเพช!

 

 "ครับ ผมรังเกียจ รังเกียจท่าทางเสแสร้งว่าตัวเองเป็นเทพบุตรเเต่แท้ที่จริงเเล้วคุณมันก็ไม่ต่างจากสัตว์นรกตัวหนึ่ง เเละสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคืออะไรรู้มั้ย ผมเกลียดที่ตัวเองโง่มาหลงรักคนเลวๆอย่างคุณยังไงล่ะ"

 

"มันจะมากเกินไปแล้วนะแบมแบม!"

 

 "เเล้วที่คุณทำกับผมมันไม่มากเกินไปหรอมาร์ค ต้วน! คุณหลอกให้ผมรักคุณ หลอกให้ผมไว้ใจ คุณทำไปเพื่ออะไร สนุกใช่มั้ยเล่นกับความรู้สึกคนอื่นน่ะ!"

 

 "สนุกสิ! สนุกมากเลยล่ะ เวลาคนที่เคยถือดีแบบคุณมาร้องครางใต้ร่างผม รู้มั้ยมันทำให้ผมสะใจเป็นบ้า"

 

 เพี๊ยะ

 

                "ไอ้คนสารเลว!" เป็นครั้งแรกที่แบมแบมลงมือทำร้ายร่างกายมาร์ค ใบหน้าคมสันหล่อเหลาสะบัดไปตามแรงตบด้วยความตกใจ แบมแบมกล้า กล้ามาทำร้ายเขาแบบนี้ได้ยังไง

 

 "เเทนที่คุณจะขอบคุณผมนะ ที่ผมทำให้ชีวิตเด็กกำพร้าแบบคุณมีทุกวันนี้ได้"

 

มาร์คเเค่นยิ้มท้าทายเย้ยหยัน ยิ่งทำให้คนมองเช่นแบมแบมรู้สึกแทบอยากจะฆ่าคนนี้ให้ตาย ทำไมกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้

 

 ตอนแรกแบมแบมเเค่คิด ว่ามาร์คอาจมีสองบุคลิก มีอีกคนอยู่ในแววตานั้น เเต่แท้จริงเเล้วมันไม่ใช่ ไม่ใช่เลย ที่อยู่ในแววตาไม่ใช่มาร์คอีกคนเเต่เป็นมาร์คจริงๆต่างหาก ส่วนคนที่เขามองเห็นภายนอกมันเป็นเเค่เปลือกที่ปีศาจอย่างมาร์คสร้างขึ้น

 

 

 "ผมไม่เคยขอที่จะมีชีวิตแบบนี้ เเละผมก็จะไม่ขออยู่กับชีวิตแบบนี้อีกต่อไป!"

 

 แบมแบมตวาดรีบจะหมุนกายหนีให้ผ่านออกจากห้องนี้เสียที เขาจะทิ้งทุกอย่างที่มาร์ค ต้วนให้ รวมถึงทุกความรู้สึกที่แสนเจ็บช้ำแบบนี้ด้วย

 

 หัวใจทรยศ ความรักปลอมเปลือกเเละผู้ชายสารเลว เขาจะทิ้งมันไปให้หมด!

 

 "ปล่อยผมนะ!" พอร่างบางหันหลังหนีมือหนาที่เปรียบเหมือนคีบเหล็กก็จับเขาที่แขนเรียวดึงให้อีกคนมาอยู่ในอ้อมกอดแทบจะทันที แบมแบมพยายามขัดขืนเเต่หามีผลไม่ มาร์ครวบเอวบางมาใกล้กักไว้ในอ้อมกอดไม่ให้ไปไหน

 

 "ของเล่นไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้นถ้าเจ้าของไม่อนุญาต"

 

                "คุณไม่ใช่เจ้าของผม! เเละต่อให้ผมเป็นเเค่ของเล่น ผมก็จะเป็นของเล่นที่คุณไม่มีปัญญาเป็นเจ้าของผมได้!"

 

"งั้นมาดูกัน" เสียงเข้มกล่าวก่อนที่จะช้อนกายบ่างขึ้นอุ้มพาดบ่า

 

ร่างบางของแบมแบมที่ถูกอุ้มขึ้นพาดบ่า ถูกโยนลงอย่างแรงบนเตียงนอนเนื้อดีในห้องนอนใหญ่ แม้จะเป็นเตียงชั้นดีที่ความนุ่มสบายมีมากเพียงใด แต่ถูกโยนด้วยแรงอารมณ์ของคนอุ้มก็ทำให้รู้สึกเจ็บจนจุกได้ไม่น้อย

 

                “นี่คุณกำลังทำอะไร ปล่อยผมไปเดี๋ยวนี้นะ” ร่างสูงของมาร์คโถมมาคร่อมทับทันทีเมื่อแบมแบมตั้งท่าคล้ายจะดิ้นหนี จมูกโด่งเป็นสันถูกกดลงที่ซอกคอหอมอย่างรุนแรง ไม่สนท่าทางขัดขืนดิ้นรนของคนใต้ร่างเลยแม้แต่นิด

 

 แบมแบมไม่มีทางชนะมาร์ค ต้วนได้ ไม่มีวัน

 

 “ฮึก ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ ฮึก อย่าทำกับผมแบบนี้” สองมือน้อยผลักคนที่ตะโบมจูบอยู่ที่คออย่างเอาแต่ใจให้ออกจากตัว ความรู้สึกเจ็บที่ซอกคอทำให้รู้ว่ามาร์ค ต้วนไม่ได้แคร์หรือแยแสความรู้สึกเขาเลย มันยิ่งทำให้แบมแบมรู้สึกสังเวชและอดสูกับชีวิตของตัวเอง

 

 ที่มาร์คทำเพราะเขาแค่กระหายในความใคร่ มันไม่ใช่ความรัก

 

 “ทำไมจะทำไม่ได้ นี่ผมกำลังทำให้คุณรู้ไงว่าคุณเป็นของผม!” มาร์ค ต้วนว่าขณะขบกัดฝังรอยเขี้ยวและร่องรอยรักไว้บนตัวของแบมแบม เขาจะทำมันทุกที่ ทุกตารางนิ้วบนร่างบอบบางนี่ แบมแบมจะได้เลิกปฏิเสธสักทีว่าไม่ใช่ของเขา

 

 แบมแบมเป็นของเขา ของเขาทั้งหมด ของเขาคนเดียว!

 

 

 

-cut-

รู้ว่าใจไม่ดีกัน เเต่อย่าเสียงดังนะคะ  เดี๋ยวข้างบ้านด่านะ

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

 

 

 

*ด่าได้ทุกอย่างสำหรับตอนนี้ เเต่อย่าด่าคนเขียน เข้าใจตรงกันนะคะ กราบบบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 801 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,801 ความคิดเห็น

  1. #3769 Miimiiiiiiiiiiii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 20:58
    แอดจะเปิดมั้ยคะ แงงงง กำลังอ่านอยู่เลย🥺 หนูพึ่งมารู้จักเด็กดีง่ะ แงงงงงง;---;
    #3,769
    0
  2. #3715 hiddenhills (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 01:31
    โอ้ยยยยยยยยยยอห
    #3,715
    0
  3. #3703 Nunthapak08 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 20:16
    คือเลวจนไม่รู้ว่าจะให้อภัยได้ไงเลย
    #3,703
    0
  4. #3676 Love-serene (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 00:17
    เลวววว
    #3,676
    0
  5. #3602 Jendoi9139 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 00:33
    เอาซะไม่กล้าอ่านNCเลย ร้องไห้ตามเลย ทำไมมันแรงขนาดนี้นะ ใจรับไม่ไหวแล้ว มาร์คร้ายมากกกกก สงสารแบม 😭

    // ไรท์เก่งมากๆเลย
    #3,602
    0
  6. #3521 adobecs3 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 10:23
    สักทีสินะTT
    #3,521
    0
  7. #3350 MoMay-MarkBam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 22:13
    ใจร้ายกับลูกเลามากนะมาร์ค
    #3,350
    0
  8. #3320 ของขวัญ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 21:12

    แตกหักสักที

    #3,320
    0
  9. #2853 mangmark (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 15:25
    น้องแบมลูกเเม่เอาคืนเลยลูก อย่าไปยอมนายมาร์ค!!
    #2,853
    0
  10. #2429 Minny (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 23:51

    คนไม่มีหัวใจแบบมาร์คต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสม!!!!

    #2,429
    0
  11. #2311 MangOKT (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 02:32
    รู้สึกเกลียดมาร์คต้วนก็วันนี้ เฬวจริงๆ

    ชั้นเกลียดคุณค่ะมาร์ค
    #2,311
    0
  12. #2148 YanisaCH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 20:58
    ใจร้ายจังวะ!
    #2,148
    0
  13. #2147 uromtbb (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 20:38
    แรงมากกกกกด
    #2,147
    0
  14. #2138 cczaza123za (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 13:05
    มาร์คเ-้ยมากอ่ะ อห สงสารแบม
    #2,138
    0
  15. #2108 NNNNNNNNK (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 03:41
    จนได้สินะมาร์ค....
    #2,108
    0
  16. #2092 ตัวอ้วนขี้ชิป (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 01:35
    ทำอะไรไวก็หวังว่าจะรับผลที่ตามมาให้ได้นะมาร์ค
    #2,092
    0
  17. #2055 New0419tt (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 23:00
    คือมาร์ครักแบมมานานแล้วที่ไม่ยอมแต่ก็เพราะตัวเองรู้ดีว่าขาดน้องไม่ได้ส่วนวาเนสก็เป็นแค่ตัวหลอกทางธุรกิจ คือเอาใจช่วยน้องแบมมากเพราะน้องรักพี่ไปแล้วแบบบริสุทธิใจอะ มันเลยเจ็บปวดกว่าใคร
    #2,055
    0
  18. #1964 mkjbjinjsyjbbyy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 13:16

    รอออ...น่ะค่ะไรท์

    #1,964
    0
  19. #1963 1522063017 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 12:30
    เเล้วเราจะเห็นดีกันมาร์ค ต้วน
    #1,963
    0
  20. #1962 Marshmallow03 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 09:45
    มาร์คใจร้ายเกินไปอ่ะ เกินไปมั้ยคุณเอ็ม
    #1,962
    0
  21. #1961 miss.md (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 08:07
    โคตรใจร้ายจริงๆ อีโก้สูงมาก แถมยังไม่รู้ใจตัวเอง คำพูดที่พูดกับแบมใจร้ายมาก รอวันเอาคืนให้สาสมเลยมาร์คต้วน!! ไรท์แต่งดีมากจริงๆค่ะ เราอินมาก
    #1,961
    0
  22. #1959 St_libra (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 01:44
    ใจร้ายมากกกกก สงสารแบมมาก ขอให้แบมเอาคืนเป็น100เท่า1000เท่า ให้มาร์คเจ็บปวดเหมือนตายไปเลย
    #1,959
    0
  23. #1957 patt.19 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 21:26
    โครตใจร้ายเลย เจ็บมากแต่ละคำที่มาร์คพูดออกมา //หนีออกมาลูกกกก หนีไปปปป
    #1,957
    0
  24. #1955 JinLeeChK (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 20:45
    ใจร้ายมาก!!! สงสารแบม หนีไปให้ไกลลลลล
    #1,955
    0
  25. #1954 akaze77 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 20:22
    อิพี่มาร์ค อิคนใจร้าย พี่จะต้องได้รับผลกรรมที่พี่ทำ และต้องเจ็บกว่าน้องอีกร้อยเท่าพันเท่า ถึงวันนั้น แม้พี่จะคลานเข่ามาขอโทษเราก็จะไม่ให้อภัย เชิญอยู่กับนางกากของพี่ ชีวิตโกหกหลอกลวงของพี่ เล่นกับความรู้สึกของคนอื่นต่อไปแล้วกัน ชีวิตนี้จะได้ไม่ต้องรู้จักและสัมผัสกับความสุข จงอยู่กับความทุกข์ไปชั่วชีวิตเลย

    เหอะ คุณซาตาน😏
    #1,954
    0