Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 29 : Mr.M 28(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 716 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

 

28

Love is like war: easy to begin but very hard to stop.

ความรักก็เหมือนสงคราม ง่ายที่จะเริ่ม แต่ยากที่จะหยุด

             

   นาฬิกาไม่เคยหยุดเดิน ช่วงเวลาผ่านไปอย่างช้าๆเเต่ก็รวดเร็วในความรู้สึกคน นับๆดูแล้วก็เกือบสองเดือนเเล้วที่แบมแบมตัดสินใจที่จะเสี่ยง สัมผัสกับความรักและเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง เเล้วเขาก็ได้เข้าใจเเละพบว่า ความสุขจากการได้อยู่กับคนที่รักมันเป็นอย่างไร

 

 "อย่าเพิ่งซนครับ ขอแบมจัดกระเป๋าให้แด๊ดดี้ก่อน" เสียงหวานเอ่ยปรามเจ้าของอ้อมกอดที่สวมกอดเขาจากทางด้านหลัง ร่างบอบบางเอนตัวไปซบด้านหลังแล้วโยกกายเบาๆคล้ายจะปลอบคนตัวสูงที่สวมกอดคลอเคลียเขาให้หายงอแง

 

 ฟังไม่ผิดหรอก

 

งอแง

 

 มาร์ค ต้วน หรือ ต้วน อี้เอิน หนึ่งในหัวเรือหลักของ The Triple Enterprise กำลังงอแงอ้อนเขาอยู่ เหตุผลก็เพราะเจ้าตัวต้องเดินทางไปทำงานที่รัฐฮาวายเป็นเวลา 3 วัน แน่นอนว่าแบมแบมไม่ได้ไปด้วย คุณเขาบอกว่าเป็นงานลับไม่สะดวกที่จะพาแบมแบมไป เขาเองก็เข้าใจ เเต่ทำไมคุณเขาถึงงอแงกัน

 

 "ไม่อยากห่างแบมเลย"

 

                ซบหน้ากับซอกคอสูดกลิ่นความหอมเข้าเต็มปอดหมายจะเก็บเอาไว้ยามที่ต้องไกล มาร์คเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้เองว่าเขาติดเเละหลงแบมแบมมาก เขาชอบตัวหอมๆกลิ่นวนิลานี่เหลือเกิน ยิ่งมันมาพร้อมกับตัวนุ่มนิ่มที่เเสนอบอุ่นผิวน้ำผึ้งใส เขายิ่งอยากกอดเอาไว้ตลอดเวลาไม่ให้คลายไปไหน

 

 หลงเบบี้คนนี้หนักมาก หลงยิ่งกว่าคนอื่นๆที่เคยผ่านมา

 

 "ก็ให้แบมไปด้วยสิครับ แบมยังไม่เคยไปฮาวายเลย"

 

 "เอาไว้รอบหน้าเเล้วกันนะครับ ครั้งนี้ไม่ได้จริงๆ คนดีเข้าใจผมนะ"

 

 พูดกับลาดไหล่บอบบางโดยไม่กล้ามองตากลมใส แววตาแบมแบมมันเริ่มทรงอำนาจเเละมีอิทธิพลกับมาร์คมากขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกเหมือนกำลังเสียความควบคุมเวลาจ้องมองดวงตาคู่นั้น จากเดิมเเค่คิดจะเอามาเป็นเบบี้เพียงชั่วคราว เเต่ในใจเขาตอนนี้มันเริ่มประท้วงเเล้วว่าเสียแบมแบมไปไม่ได้

 

ของเล่นที่โปรดปรานจะต้องอยู่กับมาร์คไปอีกนานเลยล่ะ

 

 "แบมเข้าใจแด๊ดเสมอครับ เเต่ต้องพาไปจริงๆนะครับ ไม่งั้นแบมจะไม่ให้แด๊ดดี้กอดอีกเลย"

 

 พูดหยอกล้อคนรักไม่พอ มือเรียวบางก็ยื่นนิ้วไปจิ้มจมูกโด่งเป็นสันด้วยความหมั่นเขี้ยวไม่ได้ สายตาดูจริงจังเหมือนกับเด็กน้อยยิ่งทำให้มาร์คเอ็นดู จับมือยางมาจูบซ้ำๆจนร่างบางหน้าขึ้นสี

 "พาไปแน่ครับ ไม่ใช่เเค่ฮาวาย เเต่เป็นทุกที่ ที่แบมอยากไป"

 

 "ทุกที่จริงๆเหรอครับ สัญญาจริงๆนะ"

 

 "สัญญาครับ ทุกที่ที่แบมอยากไป เเต่มีข้อแม้ว่าต้องไปกับแด๊ดเท่านั้นนะครับคนดี"

 

                 จูบข้างขมับเจ้าแมวน้อยในอ้อมแขน กอดเอวเล็กให้แนบแน่นบดเบียดร่างบางให้เข้ากับร่างตัวเองอย่างเหลือเกิน เจ้าตากวางยิ้มกวางอย่างดีใจเเละเชื่อในคำสัญญา ว่าเจ้าของอ้อมกอดนี้จะทำตามอย่างที่ตัวเขาว่าจริงๆ

 

                ความเชื่อใจ หมดทั้งหัวใจดวงเล็กๆที่มันมี เทลงไปเเล้วในกำมือผู้ชายที่ชื่อ มาร์ค ต้วน 

 

 

 

 @Hawaii

 

เสียงคลื่นกระทบฝั่ง แสงแดดจ้ากระทบผืนน้ำ รังสรรค์ให้สถานที่แห่งนี้งดงามราวกับหาดสวรรค์ ฮาวายยังคงมีเสน่ห์ไม่เคยขาดและแปรเปลี่ยน อย่างไรก็ก็อย่างนั้น เหมือนคราวทุกครั้งที่มาเยือน เเต่น่าเสียดายที่มาร์คไม่เคยโปรดปราณฮาวายเลยแม้เเต่เสี้ยวเดียว

 

เขาเกลียดอากาศร้อน เกลียดความมีชีวิตชีวาของผู้คน มันวุ่นวายเเละชวนปวดหัว เหมือนกับวาเนสซ่า

 

"ทุกอย่างพร้อมเเล้วครับ อีก 15 นาทีคุณมาร์คลงไปได้เลยครับ"

 

นิโคลรายงานผู้เป็นนาย สีหน้าการ์ดหนุ่มวันนี้ไม่มีริ้วรอยความยินดีเลยที่แม้ในวันนี้จะเป็นงานมงคล จะเป็นวันที่เจ้านายของเขาดูดีมากเเค่ไหน ในใจของนิโคลมันมีเเต่ความกังวลเเละอึดอัดเต็มไปหมด

 

ใช่ วันนี้เป็นวันงานมงคล

 

งานหมั้นของคุณมาร์คกับคุณวาเนสซ่า

 

งานหมั้นวันนี้จัดขึ้นในโรงเเรมในเครือบริษัท ตรงกับความต้องการของคุณวาเนสซ่าทุกอย่าง มันจัดอย่างยิ่งใหญ่ แขกเหรื่อมีมากมาย แม้ตามธรรมเนียมศาสนาเเล้วมันไม่จำเป็นต้องมีเลยด้วยซ้ำ เเต่คุณวาเนสซ่าก็ไม่ยอม ทุกอย่างต้องจัดอย่างยิ่งใหญ่ ราวกับจะประกาศไปทั่วว่าเธอนี่เเหละที่ได้เกี่ยวดองเเละครอบครองคุณมาร์ค

 

 เธอเล่นใหญ่เเละจริงจัง นิโคลมั่นใจว่าคนในวงการธุรกิจคงรู้ทั่วแน่ แม้คุณมาร์คจะสั่งห้ามถ่ายรูปหรือให้มีนักข่าวเข้ามาก็ตาม เเต่นิโคลมั่นใจว่าวันใดวันหนึ่งคุณแบมแบมก็ต้องรู้ เเละคุณแบมแบมต้องเสียใจมากๆแน่

 

 เสียใจมากที่คุณมาร์คโกหกเเละหักหลังเธอแบบนี้ เพราะเเค่นิโคลมองอยู่ห่างๆเขายังปวดใจไม่น้อยเลย

 

คุณมาร์คจะทำเกินไปเเล้ว

 

"ทำหน้าแบบนั้นในงานหมั้นฉันได้ไงนิโคล" มาร์คถามเบาๆ เเต่เสียงนั้นค่อนขอดเเละเย้ยหยันตัวเองอยู่ในตัว หน้ากากเทวดาถูกถอดวางไว้เตรียมพร้อมในการสวมใส่ลงไปในพิธีสำคัญ

 

 พิธีสำคัญที่เป็นเเค่หมากในกระดานตัวหนึ่ง ที่มาร์คมองว่ามันไร้สาระที่สุด

 

 "ผมควรจะยินดีเหรอครับ?"

 

 "ไม่ต้องหรอก เพราะฉันก็ไม่ได้ยินดีกับมันสักนิด ตรวจดูทุกอย่างเเล้วใช่มั้ย มั่นใจแน่นะว่าทุกอย่างในวันนี้จะไม่หลุดไปให้คนที่นิวยอร์กรู้"

 

"หากคุณมาร์คห่วงคุณแบมแบมขนาดนั้น เเล้วคุณมาร์คจะหมั้นทำไมครับ คุณกำลังทำให้คุณแบมแบมเสียใจนะครับคุณมาร์ค"

 

"ถ้าไม่อยากให้เขาเสียใจ นายก็อย่าทำให้เขารู้สิ สิ่งที่ฉันทำมันจะจบทุกปัญหา และแบมแบมไม่มีค่าพอที่ฉันจะแลกกับThe Triple Enterprise"

 

"คุณกำลังจบปัญหาเก่าด้วยการเริ่มปัญหาใหม่ เเต่ถ้าคุณมั่นใจว่าคุณแบมแบมไม่มีค่าขนาดนั้น ก็ทำสิ่งที่คุณอยากทำเถอะครับ"

 

 

                นิโคลเตือนครั้งสุดท้ายด้วยความนิ่งและแสนจะเย็นชา แม้ภายในใจจะโกรธกับถ้อยวาจาของเจ้านายมากเเค่ไหน คุณแบมแบมไม่มีค่าพอเทียบเท่าThe Triple Enterprise? น่าขำชะมัดเลย

 

                คุณมาร์คตอนนี้ไม่ต่างกับราชสีห์ในนิทาน เย่อหยิ่งจองหองเเละหลงในกำลังของตน ประเมินค่าเจ้าหนูตัวน้อยว่าต้อยต่ำ เเต่สักวันเถอะคุณมาร์ค สักวันเถอะ

 

 ต้องมีสักวันที่ราชสีห์สูงสง่าจะติดกับดัก เเละถึงวันนั้น นิโคลมั่นใจว่าเจ้าหนูตัวน้อยคงไม่ยินดีให้ความช่วยเหลือเหมือนอย่างในนิทานแน่ 

 

 

 

 

เสียงเครื่องตีครีมดังขึ้นเบาๆหัวเหล็กตะกร้อหมุนวนตีไข่ขาวจนขึ้นฟูตั้งเป็นยอดสวยก่อนที่มือเรียวบางจะกดปิดเครื่องเเละนำมันออกมามือเรียวสวยหยิบมีดเหล็กด้ามบางขึ้นมาก่อนจะบรรจงปาดครีมเนื้อเนียนนุ่มลงไปบนเค้กปอนด์ที่ถูกตัดไว้แล้วรอยยิ้มผุดขึ้นบางๆที่มุมปากขณะใช้สมาธิเกลี่ยเนื้อครีมให้เนียนเรียบเสมอกันดีดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความสุขเมื่อครีมที่ปาดไว้เเล้วเสร็จเสมอกันดี ก่อนจะนำท็อปปิ้งอื่นๆมาตกแต่งหน้าเค้กชิ้นสวยจนเเล้วเสร็จ

 

 "น่ากินมากเลยครับคุณแบมแบม" การ์ดมือใหม่นามว่า เลโอ เอ่ยชมด้วยแววตาเป็นประกาย แบมแบมยิ้มรับคำชมเบาๆก่อนจะหยิบมีดมาตัดแบ่งเค้กปอนด์สวย

 

 จริงๆเเล้วแบมแบมไม่ใช่คนที่ทำงานครัวเก่งอะไรนัก เเต่พอมาอยู่กับคุณมาร์ค เวลาที่เคยเป็นของการทำงานถูกนำมาใช้กับการทำครัวแทน คอร์สสอนทำขนมสั้นๆโดยเชฟฝีมือดีถูกส่งมาสอนถึงเพนท์เฮาส์ส่วนตัวแทบจะในทันทีที่เขาเปรกับคุณมาร์คว่าอยากทำขนม แน่นอนมันดี ดีมากเพราะทำเขาหายเหงาไปได้มากเลยทีเดียว

 

 ไม่ใช่แค่คอร์สทำขนม เเต่เป็นทุกอย่างที่แบมแบมคิดจะอยากทำ ไม่ทันได้ร้องขอทุกอย่างก็วางอยู่ตรงหน้าราวกับมีมนต์วิเศษเสกมา เรียกว่าชีวิตแบมแบมตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเจ้าหญิงเลยก็ว่าได้

 

 เเต่คงเป็นเจ้าหญิงที่อยู่ในหอคอยงาช้างสูงเทียมฟ้า ไม่อาจลงมาหรือมีชีวิตอิสระจริงๆจังๆได้สักที

 

 "คุณเลโอแบ่งไปได้นะครับ มาครับแบมแบ่งให้"

 

 "ไม่เป็นไรครับๆ" 

 

เลโอส่ายหัวแทบหลุด เขาเเค่ชมเฉยๆไม่อาจเอื้อมกินฝีมือคนสำคัญของเจ้านายหรอก แม้เค้กนั่นจะน่ากินมากๆก็เถอะ เเต่ถ้าคุณนิโคลหรือคุณมาร์ครู้ เกรงว่าจะไม่เเค่อบรมการเป็นการ์ดใหม่ เเต่เป็นโดนไล่ออกซะมากกว่า

 

 "แบ่งไปเถอะครับ ผมทำเผื่ออยู่เเล้ว ให้กินคนเดียวคงไม่หมดแน่"

 

 "เเต่ถ้าคุณมาร์ครู้..."

 

 "เขาไม่อยู่นี่สักหน่อยครับ คุณนิโคลก็ด้วย เอาไว้ถ้ามันเป็นเรื่องจริงๆผมจะบอกพวกเขาเองครับว่าผมบังคับคุณ"

 

 "เอ่อ...สักครู่นะครับ" ไม่ทันที่เลโอจะเอ่ยปากปฏิเสธ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเรียกความสนใจ รับสายพูดไม่กี่คำก็วางลงเเล้วเอ่ยรายงานแบมแบมทันที

 

 "คุณยองแจขอพบครับ คุณแบมแบมสะดวกให้เธอขึ้นมาเลยมั้ยครับ" ชื่อเพื่อนสนิทถูกเอ่ยทำให้แบมแบมยินดีจนยิ้มแก้มแทบปริ ตื่นเต้นดีใจตอบเสียงใส

 

 "พาขึ้นมาเลยครับ!"

 

 กายบอบบางเเต่อวบอิ่มของเพื่อนที่เดินตามหลังเลโอขึ้นมาทำให้แบมแบมยิ้มจนตาหยี เเต่มันก็ค่อยจางหายไปเมื่อสังเกตสีหน้าของเพื่อนเเล้วพบว่ามันมีเเต่ความหนักใจ  ก็ทำให้คิ้วเรียวสวยย่นขมวดด้วยความสงสัย

 

 "มีอะไรหรือเปล่าแจ  หน้าตาเครียดเชียว"

 

                "มีเรื่องให้แบมช่วยนิดหน่อย แจจำได้ว่าแบมอ่านภาษาฝรั่งเศสออกใช่มั้ย"   

 

                ยองแจถามหน้าตาคาดหวัง  สีหน้าหนักใจของเพื่อนทำให้แบมแบมตอบรับด้วยการพยักหน้าเบาๆ  กระดาษแผ่นเเค่ฝ่ามือถูกส่งยื่นให้   แบมแบมรับมันมาพลิกพิจารณาดูก่อนจะสงสัย

 

 "นี่มันจดหมายคุณแจ็คสันนี่"

 

 "อือ  เเจเจอนี่อยู่ในกล่อง  ดูเขาหวงมากจนแจอยากรู้ว่ามันคืออะไร"

 

 "จริงๆเเล้วมันเป็น  เอ่อ   จดหมายรักน่ะ" 

 

 แบมแบมกระอักกระอ่วนที่จะตอบ  เพราะหากมันอยู่ในที่ๆที่คุณแจ็คสันหวง  นั่นแปลว่าคนเขียนจดหมายยังคงมีน้ำหนักในจิตใจของแจ็คสันอยู่    ยองเเจจะรู้สึกยังไง

 

คนของเรายังคิดถึงแฟนเก่า   เป็นแบมแบมคงรู้สึกไม่ดีเเน่  แถมถ้อยคำในจดหมายนี่ยังพร่ำเพ้อเหลือเกิน   ดูท่าทางคงเป็นรักที่หวานซึ้งน่าดู

 

"มันว่ายังไง  ในจดหมายนั่นมันเขียนว่ายังไง!"

 

 "ไม่มีอะไรหรอก แจใจเย็นก่อน"

 

 "ไม่เย็นเเล้ว  แบมรู้มั้ยว่าแจ็คสันหวงไอ้กล่องจดหมายบ้านี่เเค่ไหน!   ฮึก  เขายังคงคิดถึงคนในจดหมาย  เขายังรักคนๆนั้นอยู่  เเล้วแจล่ะ  เขาเอาเเจไปไว้ไหน  ฮือออออ"

 

 แบมแบมอ้าปากเหวอไม่เข้าใจอารมณ์เพื่อนที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอย่างรวดเร็วราวกับพลิกฝ่ามือ   เมื่อครู่ยังโมโหคุณแจ็คสันราวกับจะฆ่าให้ตายอยู่เลยอยู่เลย แล้วไหงมานั่งร้องไห้เนี่ย   

 

 "ใจเย็นๆก่อนนะ   มันไม่มีอะไรหรอกนะ"   แบมแบมดึงเพื่อนมากอดปลอบ  แม้ใจจะงงไม่หายก็ตาม   คนไม่เคยร้องไห้กลับร้องไห้ง่ายๆเพียงเพราะน้อยใจหึงหวงคนรัก   ยองแจที่แบมแบมรู้จักไม่ใช่แบบนี้นี่นา   

 

 คุณแจ็คสันนะคุณแจ็คสัน   แบมแบมจะบอกคุณมาร์คจัดการเลยคอยดู!

 

 

 

 

 

"คุณจะกลับแล้วเหรอคะมาร์ค"  วาเนสซ่าจับแขนคู่หมั้นหมาดๆด้วยความไม่พอใจ  เเทนที่สวมเเหวนเสร็จ เราก็ควรจะได้อยู่ด้วยกันบ้าง  ไม่ใช่เขาจะรีบผละกลับไปเลยทันที   

 

"ครับ  ขอโทษนะครับเนส  เเต่ผมมีงานด่วนจริงๆ"  

 

มาร์คใส่หน้ากากเทวดาเข้าหาบอกคู่หมั้นเสียงนุ่มที่พยายามจะใจเย็นอย่างถึงที่สุด   เขาอดทนสวมเเหวนเเละปั้นหน้าคุยกับคนอื่นๆในงานด้วยความรู้สึกอึดอัดจนแทบอยากระเบิดออก   วาเนสซ่าป่าวประกาศไปทั่วจนเขาเริ่มกังวลเเล้วว่าฝีมือปิดข่าวของนิโคลจะทำได้ดีเเค่ไหน   เพราะเล่นเชิญทุกคนในวงการมาหมดแบบนี้  ถ้าข่าวหลุดถึงหูแบมแบมหรือจินยองยองแจ   ทุกอย่างที่มาร์คมีต้องหายไปแน่

 

 "งานด่วนหรือจะรีบไปหาใครกันแน่คะ  เนสรู้นะคะว่าคุณซ่อนใครไว้" 

 

  นัยน์ตาสีมรกตของวาเนสซ่าเรืองรอง  ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเทพบุตรของเธอแอบซ่อนอะไรไว้  เเต่เธอจะพยายามมองข้ามมันไปเพราะสำหรับเธอแล้วสิ่งที่มาร์คซ่อนไว้มันไม่ต่างอะไรกับของไร้ค่าเลย   เเละมาร์คเองก็คงจะคิดแบบนั้นด้วย

 

 "วาเนสซ่า  อย่าให้มันมากไปนะครับ  เราตกลงกันแล้วนี่นา"  

 

  ไอซาตานเริ่มแผ่ออกมาจากมาร์ค ต้วน  วาเนสซ่าไม่ง่ายอย่างที่พวกแจ็คสันเจบีว่าไว้จริงๆ   เเต่มาร์คก็ไม่จำเป็นต้องแคร์หรือไว้หน้าเธอเลย   ถึงเธอจะเป็นตัวแปรสำคัญที่มาร์คดึงเข้ามาเเต่เขาก็ไม่ได้ให้เธอทำเปล่าๆ  สัญญานั่นให้ประโยชน์กับเธอมากด้วย  

 

 ต่างคนต่างได้ประโยชน์  อย่ามาก้าวก่ายกันและกันสิ  มาร์คไม่ชอบ!

 

                "เเต่คุณควรจะให้เกียรติเนสมากกว่านี้นะคะ   ลำพังแค่ปิดข่าวเนสก็อึดอัดจะแย่อยู่เเล้ว นี่คุณจะกลับทั้งๆที่งานเพิ่งจบ  แล้วเนสจะบอกกับคุณพ่อยังไงคะ"

 

 "ไว้หน้าเนสบ้าง ถ้าคุณยังอยากให้สัญญาเเละความร่วมมือของเราเป็นไปด้วยดีต่อ  คุณก็ควรอยู่กับเนสก่อนนะคะ"   

 

 "ผมให้ได้เเค่ 3 วัน หลังจากนั้นไม่ได้เเล้วจริงๆ"

 

 "ขอบคุณค่ะสุดหล่อ"   วาเนสซ่าเหยียดยิ้มพอใจก่อนจะจรดริมฝีปากเคลือบลิปสติกมันวาวราคาแพงลงบนแก้มสาก   ท่ามกลางไฟความโมโหเเละกลิ่นไอซาตานที่แผ่จางๆอยู่ในแววตาของมาร์ค  ต้วน  

 

 

 

เครื่องบินเจ็ทลำหรูเคลื่อนตัวออกจากฮาวายแทบจะในทันทีเมื่อพ้นกำหนดที่วางไว้   เป็น 3 วันที่ทรมานเหลือเกินสำหรับมาร์ค  ต้วน  เขาทั้งหงุดหงิดเเละอึดอัดวาเนสซ่าแทบบ้า  เเต่ในขณะเดียวกันเขาก็คิดถึงเจ้าเบบี้ของเขาเหลือเกิน   เขายอมทนเปลืองเนื้อเปลืองตัวเพื่อที่ให้การ์ดเเละลูกน้องแทรกซึมไปที่พาเวลได้ง่ายขึ้น  ด้วยการปั้นหน้าเป็นว่าที่ลูกเขยที่เพียบพร้อมและคู่หมั้นที่แสนดีให้กับวาเนสซ่าอย่างเต็มที่

 

 การเเสดงสวมหน้ากากยังคงเป็นไปด้วยดี  เเต่มาร์คกลับรู้สึกอึดอัดที่จะต้องทำเหลือเกิน   ในใจเขาอยากจะปลดปล่อยทุกการกระทำ ทุกความคิด  ทำทุกอย่างที่ใจอยากทำเหมือนกับที่ได้อยู่กับแบมแบม

 

อยากหยุดใช้สมอง  หยุดคิดแผนเเละวางเล่ห์เหลี่ยม  เปลี่ยนเป็นเเค่ความคิดว่าเย็นนี้แบมแบมจะทำอะไรให้เขาทาน พรุ่งนี้แบมแบมจะจัดสูทสีไหนให้เขาอย่างเช่นทุกๆวัน   แบบนั้นมาร์คจะรู้สึกดีเเละผ่อนคลายมากกว่า 

 

มาร์คก็เพิ่งรู้ตัวนี่เเหละว่าอยู่ๆ   ซาตานของเขามันก็สามารถออกมาแบบปกติเหมือนคนทั่วไปได้  เเละมันก็ไม่ได้เลวร้ายเลยแม้เเต่นิด   มันกลายเป็นความธรรมดา  ไม่ต้องอึดอัด  ไม่ต้องแอบซ่อน   เป็นตัวตนของเขาที่แท้จริง  โดยไม่ต้องเสริมสร้างหรือปั้นแต่งให้ใครพอใจ   

 

 เพราะเขารู้ดีว่าไม่ว่าจะเป็นอย่างไร  แบมแบมก็จะยิ้มรับและเข้าใจเขาเสมอ   เบบี้ของเขาน่ารักกว่าใครทั้งหมดในโลกเลย

 

"กลับเพนท์เฮาส์เลย"

 

 "เเต่ผมคิดว่าเราควรจะแวะโรงพยาบาลก่อนนะครับ  สีหน้าคุณมาร์คดูไม่ค่อยดีเลย"

 

                "ฉันปวดหัวนิดหน่อย  ไม่เป็นไรหรอก  อยากอยู่กับแบมแบมมากกว่า  พาฉันกลับ"

 

 "เเต่..."

 

 "อย่าขัดใจฉันนิโคล"

 

"ครับคุณมาร์ค"   นิโคลจำต้องพยักหน้าจำยอมก่อนจะเอ่ยสั่งคนขับรถให้นำพาไปยังที่พักของคุณแบมแบม  เฮ้อ  คุณมาร์คนะคุณมาร์ค  คิดถึงคุณเขาแทบตายก็พูดมาเถอะ

 

 

 @New York

 

แผ่นหลังบอบบางในชุดผ้ากันเปื้อน  กำลังง่วนอยู่กับอะไรไม่รู้ในห้องครัว  มาร์คไม่รอช้ารีบสาวเท้าเข้าไปหาแทบจะในทันที  เพราะรู้สึกคิดถึงและโหยหาแผ่นหลังบอบบางนี่เสียเหลือเกิน  เวลาที่จากกันทำมาร์คจวนเจียนคลั่ง  คิดถึงผิวหอมๆเเละความสบายใจแบบนี้จนแทบบ้า

 

แบมแบมเป็นเหมือน Safe Zone ส่วนตัวของมาร์ค เป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเเละสบายใจ

 

 จุ๊บ

 

 สัมผัสร้อนๆบนซอกคอขาวและเสียงน่าอายทำให้แบมแบมที่กำลังทำอาหารอยู่ถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ  ที่อยู่ๆมาร์คก็มาไม่บอกไม่กล่าว  แถมยังทำเขาตกใจด้วยการเข้ามากอดเอวแน่น ไหนจะกดจูบย้ำๆจนแบมแบมขนลุกซู่ย่นคอหนีแทบไม่ทัน

 

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ปล่อยแบมก่อนเร็ว  เดี๋ยวชุดแด๊ดดี้จะเปื้อนนะครับ”  แบมแบมเตือนไปก็เขินไป  แม้จะไม่ใช่การใกล้ชิดครั้งแรก  แต่ทุกสัมผัสของคุณมาร์คก็ทำให้แบมแบมขัดเขินเสมอ

 

 “ก็ให้เปื้อนไปสิครับ  ผมจะอยู่แบบนี้แหละ”  

 

ไม่เพียงแต่กอดเอวบางแน่นอย่างไม่สนใจฟังคำเตือนของแบมแบม  มาร์คยังทิ้งคางลงไปที่ลาดไหล่เล็ก  จมูกโด่งก็เอาแต่หอมคอขาวๆและแก้มหอมๆอย่างไม่รู้เบื่อให้แบมแบมจั๊กจี๋เล่น

 

 “หอมจังเลย” 

 

 “ถ้าหอมก็ปล่อยก่อนครับ  แด๊ดดี้น่าจะหิวแล้ว มาเหนื่อยๆแบมหาอะไรให้ทานดีกว่า” 

 

 “ที่หอมน่ะ ผมหมายถึงคุณ ไม่ใช่อาหาร  และใช่ครับ ผมหิวแล้ว”  มาร์ค ต้วนฉวยโอกาสปล่อยมือจากเอวบางๆ แล้วกดปิดเตาไฟฟ้าที่ตอนนี้มันมีหม้อที่ถูกตั้งไว้ส่งกลิ่นหอมคลุ้งไปทั่วครัว  แล้วพลิกกายให้แบมแบมหันมามองหน้ากันตรงๆ 

 

“ผมหิวคุณ  หิวมากๆเลย  ขอกินนะครับ”  

 

 

 

 

 

 

-cut-

ดึกเเล้วอย่าเสียงดัง  ไปที่เดิมเงียบๆนะคะคนดี 

 

 

 

 

 

100%

@iammeamjta3000

#มิสเตอร์มบ

 

 

 

 

 

*มีคนรอสมน้ำหน้า  คุณได้สิทธิ์นั้นเเน่นอนค่ะ  ใจเย็นๆเเละรอสักหน่อยนะคะ  จุดจบคนใจร้ายใกล้เข้ามาเเล้ว 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 716 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,809 ความคิดเห็น

  1. #3714 hiddenhills (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 01:10
    เชี่ยยยยยย ขอโทษที่หยาบนะคะ แต่มาร์คแม่ง here มาก รอดูมันกลายเป็นหมาเลย
    #3,714
    0
  2. #3701 Nunthapak08 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 19:40
    มันอึ้งๆ อึนๆ จุกๆ กับการกระทำและคำพูดของมาร์ค
    #3,701
    0
  3. #3591 grunumthip (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 19:57

    แงแงงงง
    #3,591
    0
  4. #3220 aomdunk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 22:11
    รอดูน้ำหน้าคนห่วงแต่บริษัทแล้วอ่ะค่ะ
    #3,220
    0
  5. #1937 ploylaksi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 23:27
    โกรธมาร์คมากค่ะ
    #1,937
    0
  6. #1934 oni (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 23:01

    เรื่องนี้ต้องถึงหูแบม และดูท่างานี้ สามหนุ่นจะโดนกันทั่วหน้านะคะ หนักสุดไม่พ้นมาร์คแน่ค่ะ รอพายุจากออมม่าค่ะ

    #1,934
    0
  7. #1903 MM_MB (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 12:37
    รอซับน้ำตาให้ลูกน้อยแล้ววว ขอให้มาร์คต้วน เจ็บแสบๆหน่อยนะ
    #1,903
    0
  8. #1805 JUNEncn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 00:29
    มาต่อเลยได้ไหมคะ อกจะแตกตายแล้วค่ะ
    #1,805
    0
  9. #1764 ตัวอ้วนขี้ชิป (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 16:55
    รอน้องแบมให้หนีมาร์ค กำผ้าเช็ดหน้าแล้ว ไม่ได้เอาไว้ซับให้แบมนะ เอาไว้ย่อนให้มาร์ค หึ
    #1,764
    0
  10. #1755 sainomsaikhai (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 03:14
    เย็บผ้าเช็ดน้ำตาไว้รอคุณมาร์คแล้วนะคะ ไม่รู้จะพอรึป่าว หึหึ
    #1,755
    0
  11. #1754 74400010001 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 23:45
    รออออเลย
    #1,754
    0
  12. #1753 PrakaiButtasee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 15:48
    รอออออออคร่าา
    #1,753
    0
  13. #1752 lovebam2x (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 11:26
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ลุ้นมากว่าน้องแตงรู้อะไรมาแล้วจะมาบอกแบม 555555 อดดูคนหงอยเมื่อน้องไม่อยู่เลย
    #1,752
    0
  14. #1751 f-fiiy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:04
    เอาให้ชักดิ้นเหมือนหมาเลยนะ
    #1,751
    0
  15. #1750 Suphattra7890 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:47
    อยากเห็นคนเหมียนหมาแล้วอะ
    #1,750
    0
  16. #1749 yunie (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:32
    รอวันน้องแบมรู้ความจริง เสร็จแน่มาร์ค ต้วน
    #1,749
    0
  17. #1748 Tam egbs (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 20:49
    มาร์คตะไมน่าตีจุง
    #1,748
    0
  18. #1746 11ล.ด (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 12:35

    ใกล้จบยังอยากรู้ว่าพระเอกจะเป็นไง... ตายแน่ๆเอาแบบเจ็บๆเลยน่ะไรท์

    #1,746
    0
  19. #1745 pcnmtcn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 08:58

    เมื่อไหร่น้องแบมจะรู้ความจริง ยิ่งแอบไปหมั้นยิ่งไม่โอเค เมื่อไหร่คะะะะะะ!!!!!?มอหออีมิสเตอร์!!!!
    #1,745
    0
  20. #1744 litoung (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 08:41
    เราอยากให้แบมรู้ความจริงเร็วๆจังจังมาร์คแกตายแน่ๆๆ
    #1,744
    0
  21. #1743 SasiphaSrisukh (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 08:25
    มาร์คตอนนี้คือน่าจะรู้ตัวแล้วแหละแต่ไม่ยอมรับ
    #1,743
    0
  22. #1742 gaem67 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 08:21
    รีบจัดการมาร์คเถอะ สงสารแบมรอเลย เฮ้ออ
    #1,742
    0
  23. #1741 Bampita777 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 02:15
    อย่าทำร้ายใจแบมนะ ขอร้อง เพราะนายจะเจ็บกว่าแบมหลายเท่าแน่นอน
    #1,741
    0
  24. #1740 NNNNNNNNK (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 00:53
    รีบรู้ตัวเร็วๆ สักทีเถอะมาร์ค
    #1,740
    0
  25. #1739 >>หวานเย็น<< (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 00:29
    รอสมน้ำหน้ามาร์คต้วน
    #1,739
    0