Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 28 : Mr.M 27(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 657 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

 

 

27

วางเดิมพัน...

ฉิบหาย...

 

 คำว่าฉิบหายลอยเต็มหัวมาร์คไปหมดเมื่อเขาเผลอปลดปล่อยตัวตนเข้าไปในตัวของแบมแบมเต็มที่ ร่างสูงจำใจอุ้มร่างปวกเปียกขึ้นมาอุ้มก่อนจะช่วยล้างเนื้อล้างตัวพาออกมาจากห้องน้ำที่แปรเปลี่ยนเป็นสนามรัก

 

                เช็ดเนื้อเช็ดตัวเจ้าก้อนแป้งแพนเค้กจนเเล้วเสร็จ ก็ฉวยหาชุดมาเปลี่ยนให้ เเต่มาร์คก็รีบเกินไป เลยทำได้เเค่ใส่เชิ้ตนอนให้เเทน ก่อนที่ตัวเองจะเดินออกไปนอกห้องทั้งๆที่มีเเค่ชุดคลุมอาบน้ำสวมอยู่เท่านั้น

 

 จะไปไหนของเขานะ...

 

 แบมแบมถามตัวเองอยู่ในใจ มองแผ่นหลังคนตัวสูงที่เดินออกจากห้องไปด้วยความอยากรู้ ปกติเเล้วคุณมาร์คต้องมากอดมาอ้อนขออีกรอบนี่นา เเต่ทำไมครั้งนี้ไปง่ายจัง

 

อย่าหาว่าแบมแบมอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ เท่าที่เขารบกับคุณมาร์คมามันไม่เคยจบเเค่รอบเดียวสักครั้ง ทุกครั้งที่มีอะไรกันมันเหมือนคุณมาร์คกลายเป็นอีกคนที่เขาไม่รู้จัก ไม่ใช่ว่าคุณมาร์คกลายร่างเป็นอะไรไปนะ เเค่คุณมาร์คแปลกไปจริงๆ               

 

แววตาคู่นั้นที่มันเคยอ่อนโยนยามปกติมันเหมือนกลายเป็น     คนอื่นที่แบมแบมไม่คุ้นเคย เเต่พอมองจ้องลึกลงไปข้างในจริงๆแบมแบมก็สัมผัสได้ว่าเขาคือคุณมาร์คคนเดียวกับที่อ่อนโยนเเละตามใจแบมแบมทุกครั้งเสมอ

 

 ทำไมรู้สึกแบบนี้กันนะ แบมแบมว่าเขาต้องหาคำตอบเองเเล้วล่ะ

 

 ว่าอีกคนที่อยู่ในแววตาทรงเสน่ห์นั่น เขาเป็นใคร

 

 "แบมครับ ลุกขึ้นมาทานยาหน่อยครับ" รอสักพักจนเกือบจะหลับ แบมแบมก็ถูกปลุกให้ลุกขึ้น แก้วน้ำเปล่าเเละเม็ดยาสีขาวถูกยื่นให้เจ้าแพนเค้กที่ยังมีหน้างงๆอยู่

 

 "ยาอะไรครับ"

 

 "ยาคุมฉุกเฉินครับ"

 

 "???"

 

 "คือ เมื่อกี้ผมไม่ได้ป้องกันครับ เลย..."

 

 "คุณกลัวว่าผมจะท้อง?"

 

ในหัวแบมแบมมันมีเเต่เครื่องหมายคำถาม เอาจริงๆเขาไม่ได้อยากจะมีลูกตอนนี้เดี๋ยวนี้หรอก เเต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคุณมาร์คต้องกลัวและรีบขนาดนี้ โอกาสที่ผู้ชายจะท้องได้มันน้อยกว่าผู้หญิงครึ่งต่อครึ่งเลยนะ คุณมาร์ครีบจนแบมแบมรู้สึกว่าอีกคนกำลังรังเกียจที่จะมีลูกเกิดขึ้นกับเขาอย่างไรอย่างนั้น

 

 "ก็ครับ เเต่อย่าเพิ่งตีเจตนาผมผิดไปนะครับ ฟังที่ผมพูดก่อน"

 

 ร่างสูงรีบละล่ำละลักบอกด้วยท่าทีของเจ้าแพนเค้กที่กอดอกรอฟังแถมดูท่าไม่พอใจมันทำมาร์คใจเสียแปลกๆ ใช่ มาร์คไม่อยากมีลูก เขาเกลียดเด็กเเละไม่เคยคิดที่จะมีลูกเลย เด็กมักมาพร้อมกับภาระเเละเสียงร้องไห้ที่น่าปวดหัว อีกอย่างถ้ามาร์คจะมีลูกจริงๆมันคงไม่ใช่ตอนนี้เเละกับเบบี้แบบนี้ด้วย เขาเเค่ชอบแบมแบมเเต่ยังไม่ได้หลงรักถึงขนาดจะให้มาเป็นแม่ของลูกหรอกนะ อีกอย่างเขายังเล่นของเล่นนี้ไม่คุ้มเลย เกิดมีเด็กมาตอนนี้ ทุกอย่างคงพังเละเทะ

 

 "ผมเเค่กลัวคุณยังไม่พร้อม อีกอย่างเราเพิ่งจะได้อยู่ด้วยกัน ผมขอเวลาอยู่กับคุณหน่อยได้มั้ยครับ เรื่องลูกเอาไว้ก่อนก็ได้ อีกสัก1-2ปี เรามีเขาก็ยังไม่สายนะครับ"

 

                เหตุผลที่พอฟังขึ้นมันทำให้แบมแบมเริ่มคิดตาม ไหนจะมืออุ่นๆที่ลูบหัวให้เขาคล้อยตามอีก ตากลมสบกับตาคู่คมดุจท้องทะเลยามรัตติกาลราวกับจะหาความมั่นใจ พอได้รับสายตาจริงจังตอบกลับมาแบมแบมก็พยักหน้ารับเอายาเข้าปากเเล้วจัดการน้ำเปล่าในแก้วไม่ให้เหลือ

 

 "คนดีของผม" มาร์คยิ้มอย่างพอใจที่แบมแบมเชื่อฟังและทำตาม รอยยิ้มดุจเทวดาวาดประดับบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง ก่อนจะจูบหน้าผากกลมมนนั่นราวกับให้รางวัล

 

 "หมดเรื่องเเล้วใช่มั้ยครับ แบมง่วง" ขยี้ตาประท้วงป้อยๆ ทำให้มาร์คหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะยินยอมปล่อยให้แบมแบมนอน ก่อนจะล้มตัวนอนเคียงข้างเเล้วคว้าร่างบอบบางมากอดแนบอก

 

                เช้าของวันใหม่มาเยือนอีกครั้ง มาร์คขยับตัวปล่อยร่างบอบบางที่นอนหลับสนิทในอ้อมกอดออกเบาๆด้วยกลัวว่าจะขัดจังหวะฝันหวาน เเล้วพาลทำให้แบมแบมตื่น เขาลุกขึ้นจากเตียงเงียบๆก่อนจะจัดการอาบน้ำแต่งตัวอย่างเงียบๆ ทุกก้าวย่างเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ทุกการขยับเต็มไปด้วยความ

 

แผ่วเบาเพราะกลัวแบมแบมจะตื่น จัดการตัวเองจนเเล้วเสร็จพร้อมไปทำงาน ขายาวก็เตรียมก้าวออกจากห้องนอนของเพนท์เฮาส์สุดหรู อีกไม่ก้าวจะออกจากห้องได้อยู่เเล้ว เเต่อะไรบางอย่างก็ตรึงขามาร์คให้หยุดชะงักเสียก่อน

 

 "จะไปทำงานเเล้วเหรอครับ" เสียงหวานติดแหบถามขณะที่พยุงตัวเองลุกขึ้นมาจากเตียง ท่าทางงัวเงียทำให้มาร์คยกยิ้มเอ็นดูจนต้องยอมเดินกลับไปหา ให้เจ้ากวางขี้เซาตัวนี้ซบหน้าหวานๆลงกับไหล่ ก่อนจะกอดปลอบราวกับร่ำลาและโอ๋อ้อนอยู่ในที

 

 "ครับ วันนี้มีประชุมสำคัญ แบมบี้นอนต่ออีกนิดนะครับ" ลูบผมนิ่มด้วยความเอ็นดู สงสัยจะรู้สึกตัวเพราะไม่มีเขากอดแน่ๆ แบมแบมติดหมอนข้างอันนี้มาร์ครู้ตั้งนานเเล้ว พอมีเขาเจ้ากวางตัวน้อยก็เลยยึดตัวเขาเองเป็นหมอนข้างเเทนที่ ซึ่งมาร์คก็ชอบมันมากๆ

 

                มาร์คก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองก็ติดหมอนข้างตอนที่มีแบมแบมให้นอนกอดนี่เเหละ และแบมแบมก็เป็นหมอนข้างชั้นดีด้วย กอดแล้วอบอุ่นนอนหลับสนิทถึงเช้าโดยที่มาร์คไม่ต้องพึ่งยาหรือเซ็กซ์แบบหักโหมอีกเเล้ว

 

 เบบี้คนนี้ทำให้มาร์คดีขึ้น

 

 "อยากไปทำงานด้วยจัง"

 

 "ไปได้ที่ไหนกันครับ งอแงเเล้วนะ" ผละคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอด จิ้มไปที่จมูกโด่งรั้นเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 "ก็แบมเหงานี่ครับ"

 

 " ถ้าเหงาก็ชวนการ์ดออกไปช้อปปิ้งสิครับ หรือจะไปเที่ยวที่ไหนก็ได้ ไม่มีใครกล้าขัดใจคุณหรอก"

 

 "..."

 

                "คนดีครับ ฟังคำแด๊ดดี้นะ" เริ่มส่งเสียงจริงจังเมื่อปากอิ่มนั้นเบะคว่ำ แบมแบมเป็นพวกดื้อเงียบอันนี้มาร์คก็รู้ เเละเขาก็ต้องหาวิธีมาปราบพยศให้ได้ หลายๆอย่างแบมแบมมักยอมเขาเเละเชื่อฟัง เเต่บางอย่างก็น่าตีเหมือนกันนะคนดีคนนี้เนี่ย

 

 "ก็ได้ครับ แด๊ดดี้รีบกลับมานะ"

 

 "จะรีบกลับมากอดคนดีให้เร็วที่สุดเลยครับ" กดจูบที่กลุ่มผมนิ่มทิ้งท้ายก่อนจะประคองกายเล็กลงนอน ห่มผ้าให้จนปิดมิดถึงคอ มาร์คนั่งมองจนแน่ใจว่าลมหายใจนั้นคงที่พร้อมกับดวงตากลมที่ปิดสนิทดีเเล้ว เขาถึงจะก้าวออกจากห้องไป 

 

                "อีก 4 ชั่วโมงให้แบมแบมกินยาเม็ดถัดไปด้วย ถ้าเขาจะไปไหนก็ตามใจเขา อย่าให้เขาหงุดหงิด ฉันไม่ชอบเวลาที่เขาอารมณ์เสีย"

 

 "ได้ครับคุณมาร์ค"

 

 "อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะนิโคล"

 

 "ผมจะดูแลคุณแบมแบมให้ดีที่สุดครับ"

 

 "ดี"

 

 มาร์ครับคำคนสนิทเเค่นั้นก่อนจะเดินนำหน้าการ์ดอีกส่วนไป ทิ้งให้การ์ดคนสนิทเช่นมือขวาอย่างนิโคลรับหน้าที่ดูแลแบมแบมต่อ มาร์คยังไม่ได้วางใจนิโคลอะไรมากนักหรอก เเต่มันเป็นคนเดียวที่เขาพอจะไว้ใจได้ว่ามันจะเอาแบมแบมอยู่และแบมแบมไม่กลัวเหมือนกับแพททริก ตอนนี้อะไรยอมได้ก็ยอมไปก่อน รอการ์ดคนใหม่เข้ากับแบมแบมได้อีกสักนิด มาร์คก็จะไม่ให้นิโคลมายุ่งกับแบมแบมเเล้ว

 

 หวง ชัดนะ!

 

 

 

 4 ชั่วโมงถัดมา

 

 แบมแบมตื่นสายอีกเเล้ว นั่นคงเป็นเพราะฤทธิ์ยาแน่ๆ ตอนแรกเขาก็วิ่งพล่านจะแต่งตัวไปทำงานเเล้วถ้าไม่ติดว่านึกขึ้นได้เสียก่อน ว่าตัวเองไม่ได้ทำงานแล้วอ่ะนะ เฮ้อ ความเคยชินเป็นสิ่งที่น่ากลัวจริงๆ

 

                ร่างบางเดินเอื่อยๆในห้องเพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี ก้าวออกจากห้องนอนเดินไปห้องครัวหวังจะจัดการมื้อเช้าให้ตัวเอง เเต่การ์ดคนคุ้นเคยที่ไม่ได้เจอนานก็ทำให้แบมแบมยิ้มร่าจนลืมมื้อเช้าไปซะสนิท

 

 "คุณนิโคล!"

 

 "อรุณสวัสดิ์ครับคุณแบมแบม"

 

                นิโคลยิ้มรับเบบี้ของเจ้านายด้วยความสุภาพ ดวงตากลมโตยังคงสดใส รอยยิ้มยังมีชีวิตชีวานี่ทำให้นิโคลกังวลเหลือเกิน คุณแบมแบมสดใสราวกับเด็กน้อย เป็นเหมือนผ้าขาวที่พลาดตกมาอยู่ในเงื้อมมือของซาตานเช่นคุณมาร์คจริงๆ ทำยังไงนิโคลถึงจะช่วยคุณแบมแบมหลุดพ้นได้นะ

 

 "ไม่เจอกันนานเลยนะครับ คุณหายไปไหนมา"

 

 "ผมดูงานเเทนคุณมาร์คในส่วนอื่นน่ะครับ มื้อเช้าพร้อมเเล้วครับคุณแบมแบม" ยกถาดอาหารที่ถูกรังสรรค์โดยฝีมือของเชฟในวิลล่ามาตั้งตรงหน้าร่างบอบบาง 

 

"เเต่ผมยังไม่หิวเลยนะครับ" 

 

"คุณแบมแบมต้องทานนะครับ เพราะยาเม็ดถัดไปรออยู่" พูดถึงยาแบมแบมก็ได้เเต่พยักหน้าปลงๆ สีหน้าหงอยๆาลทำให้นิโคลรู้สึกหดหู่ตามไปด้วย

 

 "คุณแบมแบมอยากไปไหนหรืออยากทำอะไรหรือเปล่าครับ" นิโคลถามหลังมืออาหารเเละเม็ดยาถูกคุณยิ้มหวานจับใส่ปาก เเต่นอกจากจะไม่ได้รับคำตอบกลับมาแล้วร่างเล็กนั่นก็ไหลตัวลงไปนอนนาบกับพื้นโต๊ะเสียเเล้ว

 

 "ไม่รู้ แบมไม่รู้อะไรเลยครับคุณนิโคล ที่ผ่านมาเเ              บมไม่เคยได้อยู่เฉยๆเลย พอต้องมาอยู่นิ่งๆเเเล้วมันก็รู้สึกแปลกๆ"

 

 คนที่เคยทำงานทุกวันตั้งเเต่เด็กๆเอ่ยออกมาด้วยความเศร้าสร้อยปนสับสน เขาไม่ชินตัวเองในตอนนี้จริงๆ ทุกอย่างมันปุบปับเเละเร็วเกินไป จากคนที่เคยทำงานทุกวันต้องมานั่งมานอนง่อยๆ เเบมเเบมไม่ชิน

 

 "คุณแบมแบมไม่มีสิ่งที่อยากทำหรือคนที่อยากเจอเลยเหรอครับ?"

 

 คำพูดของนิโคลทำให้ต้องนิ่งคิดตาม สิ่งที่อยากทำคือทำงานเเต่ตอนนี้มันก็ทำไม่ได้เเล้ว งานอดิเรกของแบมแบมมันคืออ่านหนังสือเเต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะอ่านอะไรเลย ส่วนคนที่อยากเจอน่ะเหรอ

 

อ่า...พี่จินยอง 

 

"จริงๆแบมมีคนที่อยากเจอนะครับ เเต่คุณนิโคลสัญญาได้มั้ยว่าถ้าแบมโดนตี ห้ามฟ้องคุณมาร์คนะครับ"

 

 "???"

 

แก้วค็อกเทลสีสวยที่เริ่มปล่อยไอระเหยออกมาเป็นเกล็ดน้ำจนเปียกข้างแก้วเต็มไปหมด เหตุเพราะมันตั้งอยู่ที่เดิมมาเป็นเวลานานมากแล้วต่างหาก เจ้าของแก้วไม่สนใจจะมองแลมันแม้หางตา เนื่องด้วยดวงตาสีมรกตงดงามตรงหน้าสนใจเเต่หน้ากระดาษเเละใบหน้าที่หล่อเหลาดุจพระเจ้าปั้นต่างหาก

 

 มาร์คข่มใจแสร้งทำเป็นใจเย็น ทั้งๆที่ภายในใจของซาตานคนนี้มันเดือดปุดไปหมดเเล้ว วาเนสซ่ากำลังถ่วงเวลาเเละเล่นเกมส์กับเขา เเต่ขอโทษนะมาร์คไม่ใช่ไก่อ่อนอย่างที่เธอคิด เขาเหนือกว่าวาเนสซ่าทุกทางเสียด้วยซ้ำ เเต่ที่จำต้องทนจำต้องรออยู่อย่างนี้ก็เพราะแผนการใหญ่ที่เขาวางต่างหาก 

 

"สัญญามีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ" ยิ้มอ่อนโยนแสร้งเป็นห่วงเรียกรอยยิ้มที่เคลือบลิปสติกสีแดงสดออกจากปากเรียวได้ง่ายดาย แม่สาวอเมริกันทรงเสน่ห์ขยับกายบิดตัวเล็กน้อย จงใจใช้สายตาที่แพรวพราวหลอกล่อ มือไม้ก็เริ่มปัดป่ายไปที่เสื้อผ้าตัวเองให้ฝ่ายตรงข้ามสนใจ

 

 "ไม่มีค่ะ เพียงเเต่เนสสงสัยว่า ทำไมคุณถึงเอาสัญญามาคุยกับเนสล่ะคะ ทั้งๆที่ความจริงเเล้วคุยกับคุณพ่อน่าจะง่ายกว่า"

 

                วาเนสซ่าเหยียดยิ้มจางๆ เอาจริงๆสัญญาตรงหน้าหญิงสาวไม่รู้เลยว่ามันคุ้มหรือมีส่วนได้ส่วนเสียมากน้อยเท่าไหร่กับบริษัทของเธอ นั่นพราะเธอไม่ได้นั่งแท่นบริหารหรือมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ ชีวิตของเธอทีหน้าที่ใช้เงินจากมันเท่านั้น

 

“ เพราะผมต้องการการสนับสนุนจากคุณครับ แล้วอีกอย่าง ผมก็อยากบอกคุณทุกเรื่องด้วย" 

 

มาร์คยิ้มหวานแล้วลุกจากเก้าอี้ตัวเอง อ้อมหลังมาเท้าแขนคร่อมร่างสวยงามที่นั่งอยู่อีกฝั่ง จงใจใช้สันจมูกโด่งของตนไล้ไปมาเบาๆที่ข้างแก้มสวยอย่างอ้อยอิ่ง

 

"บอกไปก็เท่านั้นค่ะ สัญญานี่เนสไม่เห็นว่ามันพิเศษจากของที่อื่นตรงไหน"

 

สาวงามพูดอย่างไม่ยี่หระ สัญญามันก็เหมือนๆกันทั้งนั้น หาผลประโยชน์ใส่ตัวกันหมด ขึ้นอยู่ที่ว่าใครจะให้เธอมากน้อยเเค่ไหน

 

"งั้นคุณอย่างได้อะไรเพิ่มล่ะครับ ผมยินดีแก้ไขให้ตรงตามที่ใจคุณต้องการเลยนะ"

 

พูดอย่างใจป้ำทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะทำแบบนั้นสักนิด เเต่มาร์คก็ต้องทำ เอาน่า ค่อยหาข้อแม้จุดอ่อนตรงอื่นก็ได้ ตอนนี้เอาพาเวลมาให้ได้ก่อน นี่คือจุดประสงค์

 

"ทุกอย่างที่คุณต้องการ ผมยินดีหามาให้นะครับ เจ้าหญิงของผม"

 

                 น้ำเสียงอ่อนโยน คำพูดแสนหวานของเจ้าชายที่ราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยายพาลทำให้ใจเต้นไม่ตรงจังหวะ นัยน์ตาสีมรกตเป็นประกายกล้าบ่งบอกความต้องการไม่ปิดบัง ในที่สุดโอกาสก็มาถึง โอกาสที่เธอจะได้เป็นที่อิจฉาของผู้หญิงทั่วนิวยอร์ก ไม่สิ อาจจะทั่วโลกเลยก็ได้

 

 วาเนวซ่าต้องการผู้ชายคนนี้จนแทบบ้า อยากครอบครองเป็นเจ้าของจนแทบคลั่ง เเละพระเจ้าก็ให้โอกาสนั้นกับเธอมาเเล้ว แน่นอนเธอไม่มีทางจะปล่อยมือ!

 

                นอกจากจะได้ครอบครองเทพบุตรคนนี้เเล้ว บริษัทเธอก็ต้องได้กำไรจากการดองกับ The Triple Enterprise แน่ๆ เม็ดเงินมหาศาลต้องไหลเข้ามา เเค่ก็มีความสุขไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

 

 "ถ้าเนสบอกว่าคุณเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน คุณจะยอมมั้ยคะ สุดหล่อ" ปลายเล็บสีสดที่จัดแต่งอย่างดีไล่เกลี่ยไปทั่วแก้มสากอย่างหลงใหล มาร์คยิ้มจางๆพยักหน้าเบาๆทั้งๆที่ขยะแขยงท่าทางกิริยาของผู้หญิงคนนี้เต็มทน

 

 "ผมยินดีแลกทุกอย่างครับ คนสวย" ยิ้มอ่อนโยนให้ก่อนจะได้รับจูบอันแสนร้อนแรงกลับมา

 

                เเละไม่ทันถึง 2 ชั่วโมง สัญญาก็ถูกเซ็นเสร็จสิ้นโดยมีลายเซ็นประกอบของทั้งสองฝ่าย นั่นแปลว่างานของมาร์คได้เสร็จไปหนึ่งขั้นเเล้ว

 

 

 

“แบมเมื่อยมั้ยง่ะ" 

 

เจ้าชายน้อยถามคุณน้าคนสวย ที่ตั้งใจมาหาเเต่อยู่ๆก็โดนออมม่าสั่งให้นั่งคุกเข่ารอข้างนอก เจ้าตากวางส่ายหัวทั้งรอยยิ้มจางๆ เเต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตาเพราะมันมีเเต่ความรู้สึกผิด ความกังวลใจรออยู่ภายในใจเต็มไปหมด

 

 แบมแบมก็คิดไว้เเล้วล่ะ หากบอกความจริงกับพี่จินยอง ยังไงซะก็คงได้รับโทษ เเต่พอมาเจอกับตัวจริงๆ มันก็อดใจเสียไม่ได้

 

 "เจจีนครับ ไปเล่นที่อื่นก่อนนะลูก ขอออมม่าคุยกับแบมแปบหนึ่ง"

 

จินยองที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นสองหลังหายไปสงบสติตัวเองมาสักพัก เอ่ยปากไล่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนให้ออกไปจากพื้นที่ตรงนี้เสียที

 

"ความลับของสาวๆหรอคับ?"

 

 "ครับลูก ความลับของสาวๆ" 

 

คำพูดที่ดูเจ้าชู้ของหลานทำแบมแบมแปลกใจเเล้ว ท่าทางชาชินของพี่ชายทำแบมแบมตกใจกว่าอีก แม้จะยังสงสัยว่าหลานไปจำคำพูดพวกนี้มาจากไหน เเต่นี่ไม่ใช่เวลาที่แบมแบมจะซักถาม

 

 เพราะนักโทษต้องประหาร ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรทั้งนั้นเเหละ

 

 "จนได้สินะ" คล้อยหลังลูกชาย จินยองถึงได้หันมาถอนหายใจเฮือกใหญ่ใส่น้องชายที่คุกเข่าทำหน้าเศร้าอยู่ อันที่จริงก็คิดไว้เเล้วล่ะว่ายังไงต้องมีวันนี้ เเต่มารู้ความจริงมันก็อดใจหายเเละเป็นห่วงมากๆ

 

 น้องบอกว่าน้องเป็นคนรักของมาร์ค รักมาร์คเข้าเเล้ว มีอะไรกันแล้ว เเต่มาร์คล่ะ? เฮ้ออออ

 

 "แบมรู้ใช่มั้ย ว่ามาร์ค อันตราย พี่บอกแบมหลายครั้งเเล้วใช่มั้ยเขาไม่ใช่คนที่แบมจะไว้ใจง่ายๆ"

 

 "แบมรู้ครับ เขาเป็นคนที่ยากไว้ใจ เเต่แบมก็อย่างเสี่ยงดูสักครั้ง"

 

 " แม้ว่าการเสี่ยงครั้งนี้แบมต้องเจ็บปวดน่ะเหรอ "

 

 "ตอนนี้แบมมีความสุขมาก มากที่สุด มากกว่าเเต่ก่อนเสียอีก ถ้าต้องเลือกทางที่เสียงเเต่มีความสุข กับทางที่แบมปลอดภัยแต่ต้องทรมานเพราะต้องหักห้ามใจตัวเองเหมือนเมื่อก่อน แบมขอเลือกที่จะเสี่ยงดีกว่า" 

 

แบมแบมตอบพี่ชายเสียงจริงจัง ไม่ใช่เขาไม่คิด เขาคิดอยู่เสมอเเหละว่าสิ่งที่เขาเลือกมันเป็นอะไรที่โคตรเสี่ยง เเต่แบมแบมก็อยากลองดูสักครั้ง เชื่อในสิ่งที่หัวใจตัวเองสั่งสักครั้ง มีความสุขกับปัจจุบัน ทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แม้มันอาจจะจบลงไปในสักวัน อย่างน้อยแบมแบมก็อาจจะได้จดจำว่าครั้งหนึ่งเคยทำอะไรเพื่อความรู้สึกตัวเองสักครั้ง

 

 แบมแบมเชื่อในความรู้สึก เขาเชื่อว่ามันเป็นของจริง

 

 "ถ้าแบมเลือกทางนี้เเล้ว แบมมั่นใจนะว่าหากผลลัพธ์มันออกมาไม่ใช่อย่างที่แบมคิด แบมจะรับมือมันไหว"

 

 ครึ่งหนึ่งใจใจจินยองก็เอนเอียงไปในสิ่งที่แบมแบมเลือกเหมือนกัน แม้อดีตที่ผ่านมาของผู้ชายที่น้องเลือกมันจะไม่สวยงามน่าดูชม เเต่จินยองก็คิดว่าอย่างไรซะคนเราคงต้องมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง  อีกทั้งฟังสิ่งที่คุณเจบีและแจ็คสันที่ผลัดกันกรอกหูเขา บอกว่ามาร์ค ต้วนนั้นเปลี่ยนไป จินยองก็เริ่มคิดแบบนั้นเหมือนกัน

 

  ไม่มีใครเก่งพอที่จะใส่หน้ากากตลอดเวลาหรอก อย่างน้อยการกระทำมันก็มาจากความรู้สึกตัวเองบ้างล่ะ

 

 "พี่จะอยู่กับแบมใช่มั้ย"

 

 "พี่ไม่มีวันทิ้งแบมไหนหรอก แบมบี้ของพี่" รวบเอาตัวน้องมากอดปลอบไว้เบาๆ

 

 หากจินยองเป็นแม่ ยองแจและแบมแบมคงเป็นเหมือนลูกสาวที่รักที่สุด ตั้งเเต่เกิดเเละเติบโตด้วยกันมา น้องทั้งสองคือครึ่งชีวิตที่เหลือของจินยองจริงๆ เขาเฝ้าดูแลเลี้ยงดูน้องเเต่ละคนอย่างดีเท่าที่เขาจะทำได้ ปกป้องน้องจากภัยอันตรายทุกสิ่งดั่งแม่นกที่ปกปักลูกนกน้อยอยู่ในรัง เเต่พอมาถึงวันนี้ ลูกนกทั้งสองของเขากลับจะบินออกจากรังไปหาความอันตรายเข้าเเล้ว

 

                กับยองแจ จินยองไม่ห่วงเท่าไหร่นัก แม้แจ็คสันจะอันตรายเเต่เขาก็เป็นคนที่เปิดเผย เเละเป็นผู้ชายที่ตั้งมั่นกับอะไรสักอย่างแล้วจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ แม้จะออกนอกลู่นอกทั้งหกล้มคลุกดินคลุกฝุ่น เเต่แจ็คสันก็คือแจ็คสัน เขาเป็นผู้ชายที่ไม่มีความลับ ไร้สิ่งปกปิดเเละเสแสร้ง เรียกง่ายๆว่าเป็นพวกชั่วอย่างเปิดเผย มันทำให้เขาพอจับทางได้ อีกอย่างยองแจก็ไม่ใช่เล่นๆ หากแจ็คสันนอกลู่นอกทางอีกครั้ง จินยองมั่นใจว่าแจ็คสันไม่ได้แก่ตายแน่ๆ

 

                เเต่กับมาร์ค ต้วน...

 

 ผู้ชายคนนี้อันตรายเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดอีก เขาไม่อาจวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็น เเต่ถึงอย่างนั้นถ้าเขาขัดขวางหรือกีดกันตอนนี้ แน่นอนว่านอกจากมาร์คจะต่อต้านเเล้ว แบมแบมอีกคนที่จะขัดขืน เรื่องมันจะเลยไปกันใหญ่ เหตุผลเพราะแบมแบมเชื่อเเละรักผู้ชายคนนี้เสียเหลือเกิน แบมแบมเป็นน้องน้อย ถูกเลี้ยงมาราวกับไข่ในหิน เขาเติบโตมากับความคิดเเละสิ่งดีๆที่ถูกปลูกฝัง เทิดทูนเเละบูชาความรักดุจบูชาตัวเอง จินยองมั่นใจแน่นอนว่าแบมแบมรักมาร์ค ต้วนแบบมอบใจถวายหัว

 

 เหมือนกับตัวเขา ที่กว่าจะเรียนรู้จะเข้าใจในคำว่ารักของชีวิตจริง ชีวิตของเขาก็เกือบพังมาเเล้ว

 

 จินยองไม่อาจห้าม ไม่อาจทำอะไรไปมากกว่านี้ได้อีก นอกจากภาวนาให้สิ่งที่แบมแบมเชื่อจะเป็นความจริง ไม่อยากนั้นลูกนกตัวน้อยตัวนี้คงบาดเจ็บจากอันตรายที่ตัวเองเลือกแน่ๆ เเต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น แม่นกคนนี้ก็สัญญา ว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งให้ลูกนกเจ็บปวดอย่างลำพัง เขาจะเป็นที่พักพิงให้น้องเสมอ เเละจะเป็นคนเอาคืนคนใจร้ายเช่นมาร์ค ต้วน แน่ๆ!

 

 "ถ้าแบมเจ็บ ถ้าเขาทำร้ายแบม บอกพี่นะ นึกถึงพี่เป็นแรกเลย"

 

 "..."

 

 "เพราะพี่คนนี้เเหละ จะเอาคืนให้แบมอย่างสาสม"

 

ซูเปอร์คาร์สุดหรูจากแบรนด์ระดับโลกวิ่งด้วยความเร็วสูงก่อนจะเบรกลากล้อจนได้กลิ่นการเผาไหม้ของยางกับพื้นถนนเมื่อมันมาหยุดอยู่ที่บ้านหลังใหญ่สุดหรูของเพื่อนรัก สองเท้าของมาร์คแทบจะวิ่งลงจากรถด้วยซ้ำเมื่อประตูถูกเปิดออก เพราะใจของมาร์คตอนนี้มันร้อนรนยิ่งกว่าโดนไฟสุมเสียอีก

 

 เห็นรถคันหรูเเละการ์ดคุ้นตามาร์คยิ่งทวีความโมโห สองมือแกร่งรวบปกเสื้อการ์ดคนสนิทเข้ามาชิดเค้นถามเสียงลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราดของร่างซาตาน จนนิโคลอดใจสั่นไม่ได้ เเต่ถึงอย่างนั้นก็ยังทำใจดีสู้ซาตานไปเช่นเดิม

 

 "ฉันบอกเเล้วใช่มั้ยว่าอย่าให้แบมแบมมาหาจินยอง!"

 

 "ผมขอโทษครับ เเต่คุณแบมแบมรบเร้าจะมาให้ได้ อีกอย่างคุณมาร์คสั่งไว้ว่าอย่าขัดใจคุณแบมแบม"

 

 "แน่ใจเหรอว่าเหตุผลมันมีเเค่นี้"

 

 "แน่ใจครับคุณมาร์ค"

 

 คำแก้ต่างของการ์ดทำให้มาร์คแค่นเสียงหัวเราะให้อย่างหงุดหงิด จำใจต้องปล่อยมือออกทั้งๆที่ใจใจอยากจะลากมันมากระทืบสักที ใจเขาไม่อยากจะเชื่อคำพูดนิโคลเลยเเต่ก็ต้องยอมหลับหูหลับตาฟังมันไป แบมแบมบทจะดื้อนั้นก็ดื้อยิ่งกว่าอะไร ขนาดเขายังปราบไม่ค่อยได้ นับประสาอะไรกับนิโคลกัน

 

 ปล่อยมือออกจากการ์ดอย่างหงุดหงิดก่อนจะวิ่งเขาไปในตัวบ้าน ขอล่ะ อย่าเพิ่งให้จินยองเป่าหูอะไรแบมแบมเลย มาร์คยังไม่อยากปวดหัวคิดข้อแก้ตัวหรือเล่นละครใส่ วันนี้เขาเหนื่อยมากเเล้วจริงๆ

 

 "ว่าเเล้วว่าต้องเป็นมาร์ค ขับรถแบบนี้นอกจากแจ็คสันก็มีมาร์คคนเดียวนี่เเหละ" รอยยิ้มจากใบหน้าหวานถูกส่งให้เพื่อนสนิท แม้จินยองจะยิ้มจนตาหยีเเต่มาร์คสัมผัสได้เลยว่ารอยยิ้มนั้นไม่ได้น่าไว้วางใจสักนิด

 

 หากเป็นคนทั่วไปรอยยิ้มแบบนี้มันคงน่าเอ็นดูเหมือนแม่แมวเหมียว เเต่ถ้าคนสันหลังหวะแบบมาร์ค มันเหมือนรอยยิ้มจากแม่เสือที่จ้องขย้ำเหยื่อมากกว่า

 

"แบมแบมล่ะจินยอง"

 

 "เล่นกับเจจีนอยู่หลังบ้านน่ะ มาร์คมีอะไรหรือเปล่า ดูรีบร้อนนะ"

 

 "เปล่าหรอก"

 

 "งั้นดีเลย ขอเราคุยด้วยเดี๋ยวหนึ่งได้มั้ย ไม่เจอกับมาร์คนาน มีเรื่องอยากคุยกับมาร์คเต็มไปหมด"

 

 มาร์คจำใจต้องเดินตามแม่เสือเข้าไปในห้องรับแขกอย่างเสียไม่ได้ หัวสมองของผู้บริหารได้เเต่ภาวนาให้เพื่อนรักอย่างเจบีกลับมาไวๆเเล้วเอาเมียมันไปเก็บที ตอนนี้จินยองเหมือนกำลังจะขย้ำหัวแล้วฉีกอกมาร์คเลย

 

 "อยู่กับเรามาร์คตามสบายเลย ไม่ต้องเกร็งหรอก เรากลัวมาร์คอึดอัด"

 

จินยองพูดดักทางทำให้รอยยิ้มอ่อนโยนของเทวดสจำเป็นต้องพับเก็บ เปิดเผยตัวตนดั่งซาตานของตัวเองออกมา รูปหน้าหล่อเหลายังคงงดงามดุจดั่งเดิม เพียงเเต่แววตาที่เคยอ่อนโยนนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเฉยชาเสียเเล้วมากกว่า รอยยิ้มอ่อนโยนที่มักประดับมุมปากตามสมบัติของสุภาพบุรุษที่แสนดีหลงเหลือเพียงความเรียบนิ่งเท่านั้น

 

 ไร้รอยยิ้ม ไร้ความอบอุ่นในแววตา เทวดาคนนี้ก็แผ่ไอซาตานออกมาจนจับสังเกตได้เลย

 

 "มาร์คยังแปลงร่างเก่งเหมือนเดิมเลยนะ" 

 

"มีอะไรจะพูดก็พูด อ้อมค้อมไปมามาร์ครำคาญ" 

 

ซาตานเริ่มหงุดหงิด สาบานว่าถ้าคนที่นั่งตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนที่ผูกพันกันมา ไม่ใช่เมียของเพื่อนที่มาร์คสนิทมาทั้งชีวิต เเละไม่ใช่แม่ของหลายน้อย มาร์คไม่เอาคนตรงหน้าไว้แน่ๆ

 

                มาร์คเกลียดรอยยิ้มเสแสร้งที่ดูรู้ทันมาร์คทุกอย่าง เเละเกลียดที่มันกำลังข่มขู่มาร์คทางสายตา

 

 "แบมบอกเราว่าแบมชอบมาร์ค เเละมาร์คก็ชอบแบม"

 

                 "นั่นเป็นความจริง เราชอบแบมจริงๆ เเละเราก็หวังว่าจินยองจะไม่พูดอะไรให้คนของเราไขว้เขวหรอกนะ กีดกันคนรักกัน มันบาปนะจินยอง"

 

 "เราไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น ถ้าสิ่งที่มาร์คพูดเป็นความจริง เราก็ไม่เห็นต้องกีดกันเลยนี่นา เว้นเสียเเต่ว่า มาร์คจะโกหก" 

 

"..."

 

 "ถ้ามาร์ครู้สึกดีกับน้องเราจริงๆ เราก็ไม่ขวาง เเต่เราอยากจะเตือนมาร์คอย่างหนึ่งนะ ว่าน้องเรา เรารักมาก ถ้ามาร์คทำร้ายหรือทำให้น้องเราต้องเสียใจ เราไม่เอามาร์คไว้แน่"

 

 "หึ ขู่เก่งจังนะ"

 

 "มาร์ครู้ว่าเราไม่ได้เเค่ขู่แน่ อีกอย่าง มาร์คอาจจะคิดนะว่าแบมแบมคงไม่ต่างกับคนอื่นๆ เเต่เราบอกเลยว่ามาร์คคิดผิด อะไรที่มาร์ครู้ อะไรที่มาร์คเคยเข้าใจ มันเอามาใช้กับแบมแบมไม่ได้แน่ เราเตือนมาร์คเเล้วนะ"

 

  "จะจำให้ขึ้นใจเเล้วกันนะ แบมมาเเล้ว"

 

 มาร์คเเค่นยิ้ม ก่อนจะเหลือบหางตาไปเห็นว่าเบบี้ที่รักกำลังจะเดินมาพร้อมกับหลานชายตัวน้อย จินยองเเละมาร์คจำเป็นต้องหยุดสงครามเย็นไว้ก่อน ร่างสูงผุดลุกขึ้นเดินไปโอบเอวเบบี้เข้าหาตัว โดยมีสายตาของแม่เสือจ้องเขม็ง

 

  "ขอโทษที่อยู่นานกว่านี้ไม่ได้นะ เเต่เรานึกขึ้นได้ว่าจองร้านอาหารไว้ ว่าจะพาแบมแบมไปดินเนอร์สักหน่อย" 

 

มาร์คเกลี่ยปอยผมเจ้าตากวางเล่น กุเรื่องขึ้นมาหมายจะไปให้พ้นที่นี่เร็วๆนี้สักที

 

 "ดินเนอร์? ไม่เห็นคุณบอกผมเลย"

 

 "อยากเซอร์ไพรซ์น่ะครับที่รัก เเต่คงไม่เซอร์ไพรซ์เเล้ว เอาเป็นว่าขอตัวก่อนเเล้วกัน เจจีนครับ ลุงไปนะ"

 

 มาร์คลูบหัวหลานชายตัวน้อยอย่างเอ็นดูก่อนจะโอบเอวพาเบบีตัวเองออกไป ทิ้งจินยองให้มองตามหนักใจเเละเป็นห่วง

 

 "คำเตือนมันคงไม่มีค่าสินะ ถ้าไม่เจ็บไม่เจอกับตัว คงจะไม่รู้สึกจริงๆใช่มั้ย มาร์คแบม"

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

*ยาหม่องยาแก้ปวดยานวดเข้ามั้ยอ่าาาาาาา ปวดเเขนนนนน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 657 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,801 ความคิดเห็น

  1. #3601 Jendoi9139 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 23:38
    อ่านมาถึงตรงนี้คือ ใจรับไม่ไหว มาร์คเลวกว่าที่คิดไว้อีก ทำไมถึงร้ายได้ขนาดนี้ ร้ายมากๆอ่ะ สงสารแบมสุดๆเลย ขอให้มาร์คได้รับกรรมอย่างสาสมเลยนะ // อินมากกก ไรท์แต่งสนุกมากกก เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #3,601
    0
  2. #3581 mt93bb1a (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 18:02
    อยากวาปไปตอนม่าแล้ววว
    #3,581
    0
  3. #1932 oni (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:43

    งานออมม่าเอาจริง มาร์คได้ร้องเหมียนหมาแน่555 ต้องถึงมืิออมม่าวีนะ

    #1,932
    0
  4. #1723 YanisaCH (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 12:05
    เอาแบมไปเลยยย
    #1,723
    0
  5. #1621 PJ_PM (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 04:59
    ซมซานยิ่งกว่าหมาถูกเจ้าของทิ้งแน่ๆเลยอะคุณมาร์คคค จะสงสารหรือสมน้ำหน้ารอดีนะ 😂😂😂
    #1,621
    0
  6. #1620 chaleemb2 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 04:43
    มาร์คใจร้ายอ่ะนอกกายตลอด เอาให้เจ็บๆนะแบมบี้
    #1,620
    0
  7. #1619 it is tea time (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 10:24
    เกลียดมาร์คมากตอนนี้ อยู่กับคู่หมั้นนอกกายน้อง คิดอะไรของเค้าอะ หวงน้องจะเป็นจะตาย แต่ตัวเองนอกกายทั้งๆที่เลือกได้อะ ยังไงคู่หมั้นนางก็หลงหัวปักหัวปำอยู่แล้ว อยากให้น้องจับได้คาหนังคาเขามากกกกกกก กดโกด
    #1,619
    1
    • #1619-1 mayMark_Tuan(จากตอนที่ 28)
      23 เมษายน 2563 / 16:38
      +1. สงสารน้อง
      #1619-1
  8. #1618 lovebam2x (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 08:49
    รอดูผลการกระทำมาร์คเลย หึหึหึ
    #1,618
    1
    • #1618-1 mayMark_Tuan(จากตอนที่ 28)
      23 เมษายน 2563 / 16:39
      ใช่ๆ. เราก็อยากรู้ว่ากรรมจะตามสนองมาร์คยังงัย
      #1618-1
  9. #1617 น้อนไข่หวาน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 04:11
    รอดูน้ำตาซาตาน
    #1,617
    0
  10. #1616 realMTBB (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 01:16
    น้องแบมถ้าเมื่อไหร่ที่หนูรู้ความจริงว่าโดนซาตานคนนี้ทำร้าย หนูรู้ว่าเขาหลอกหนูเขาไม่รักหนูขอให้หนูจงเข้มแข็ง อย่าเสียใจนานเลยนะ นึกถึงพี่จินยองคนที่รักหนูไว้ให้มาก ๆ นึกถึงหลานน้องเจจีน ออกห่างจากคนใจร้ายคนนี้นะ ส่วนมาร์คเมื่อไหร่ที่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองลงไปมันทำให้เจ็บปวดมากขอให้เจ็บปวดอยู่กับมันร้อยเท่าพันเท่า นายใจร้ายกับคนที่รักแล้วมอบทั้งชีวิตของเขาเพื่อนายได้ลงคอก็อย่าหาว่าแม่ยายใจร้ายเลยนะ เพราะในเมื่อลูกเราต้องเจ็บแล้วเราจะไม่ยอม อินมากสงสารน้อง เขารักและภักดีแต่สิ่งที่เขาได้กลับคืนมันกลับจอมปลอม โกรธมาก คุณไรท์สู้ๆ นะคะอยากรู้ว่านายมาร์คจะได้รับผลของการกระทำเมื่อไหร่ อยากเห็นสภาพคนเจ็บเจียนตายแล้วค่ะ หึหึ
    #1,616
    0
  11. #1615 Marilyn88 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 01:03
    รอดูวันเสืออย่างมาร์คสิ้นลาย
    #1,615
    0
  12. #1614 นานะ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 00:57

    จินยองเตือนแล้วนะ!! น้องแบมเสี่ยงเลยลูกให้มันรู้กันไป ส่วนคุณมาร์คชอบก็จริง แต่ทั้งหลอกลวง หลอกล่อ ให้ความหวังคนที่รักเราให้ตายใจ ก็รอผลที่จะตามมาละกัน ทั้งคู่ต้องเจอกับตัวถึงจะรู้สึก ถ้าน้องแบมปีกหักมาจริงๆ พี่จินยองกะมามี๊จะกางปีกปกป้องหนูเอง อยากรู้แล้วจะเป็นไงต่อ สนุกมากค่ะ รอๆๆ

    #1,614
    0
  13. #1612 NamWan0263 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 22:35
    ทำไมรู้สืกเจ็บจังมาร์คอย่าใจร้ายหนัก
    #1,612
    0
  14. #1611 Chunnikarn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 22:30
    มาร์คอย่าใจร้ายน่ะถ้าใจร้าย จะให้คนพาน้องแบมหนีเลยย

    *มาต่อเร็วๆน่ะค่ะะะ
    #1,611
    0
  15. #1610 รรร (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 21:36

    เเทออย่าทำน้องน๊ะ ถ้าไม่รู้จักรักษาสักวันเทอจะเสียใจ

    #1,610
    0
  16. #1609 kcwdia (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 21:08
    จินยองเตือนขนาดนี้แล้ว ถ้ายังจะใจร้ายกับน้องอีกม้าคไม่รอดแน่!!!
    #1,609
    0
  17. #1608 >>หวานเย็น<< (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 20:47
    มาร์ค ต้องเจอดีแน่ๆ
    #1,608
    0
  18. #1607 fah7a (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 19:45
    จะรอดูคนเหมียนหมานะคะ
    #1,607
    0
  19. #1605 Souk2233 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 14:12
    อ่านวนไปค่ะรอ
    #1,605
    0
  20. #1604 Minnie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 08:43
    ชอบความมั่นใจว่าเอาอยู่ของมาร์คจัง ชอบที่จะเห็นคนเก่งร้องเอ๋งๆ รอนะคะคนมาร์ค
    #1,604
    0
  21. #1603 nooonut293 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 02:47
    รอดูสิใครจะเจ็บกว่าใคร
    #1,603
    0
  22. #1602 My love markbam (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 01:42
    เหออออมาร์คไม่สำนึกเลย
    #1,602
    0
  23. #1601 Arissa2535y (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:30
    เล่นกับใจคนอะมาร์ค ไหนจะอ่อมม่าอีก
    #1,601
    0
  24. #1600 fahrin42 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:16
    จินยองเตือนแล้วนะมาร์คแบม
    #1,600
    0
  25. #1599 R_Jummar (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 18:39

    คำเดียวสั้นๆ อยากรอสมน้ำหน้ามาร์คแล้ววว
    #1,599
    0