Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 27 : Mr.M 26(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 602 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

 

                                                                               

26

My pancake.

@ The Triple Enterprise

 

                ห้องประชุมลับที่ซ่อนอยู่ชั้นใต้ดินของบริษัทชั้นนำแนวหน้าของโลก บัดนี้มันถูกเปิดออกเเละมีร่างของหัวเรือหลักทั้งสามของThe Triple Enterprise กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ ทุกคนต่างจมอยู่ในความคิดของใครของมัน บนโต๊ะประชุมตัวใหญ่มีเอกสารมากมายรวมถึงแล็ปท็อปที่กำลังแสดงข้อมูลอยู่ การ์ดคนสนิทของเเต่ละคนยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลัง เตรียมพร้อมให้เจ้านายเรียกใช้งานอย่างเต็มที่

 

                "แผนแกล้งเป็นเป้านิ่งเหมือนจะได้ผล มันกล้าจะโจมตีเราเพิ่มขึ้น เเต่ก็ดูเหมือนมันจะประมาทเเละมีช่องโหว่มากขึ้นด้วย"

 

                เจบีพูดขึ้นทำลายความเงียบ มาร์คสบตาเพื่อนสนิทเเล้วพยักหน้าเบาๆอย่างเห็นด้วย

 

                "นอกจากช่องโหว่มันจะมากขึ้นเเล้ว กูรู้สึกว่ามันกำลังหาพรรคพวกเข้ากับมันด้วย อย่างน้อยๆมันก็เล็งพาเวลไว้เเล้วล่ะหนึ่ง" 

 

"พาเวลเป็นตัวเลือกที่สูสีเเละดูมีกำลังมากที่สุดถ้าจะงัดกับมึง มาร์ค"  

 

"เเต่มันคงลืมว่าจะงัดกับกูมันไม่ใช่เรื่องง่าย" 

 

ซาตานร้ายเเสยะยิ้มตอบเพื่อนด้วยความพึงใจ ในโลกของธุรกิจนอกจากเกมส์จะไม่ขาวสะอาดเเล้ว ความสัมพันธ์เเละความสเน่หาก็ชอบมักถูกดึงมาร่วมด้วยอยู่เรื่อยๆ เเละตอนนี้มาร์คก็กำลังเล่นด้วยเกมส์นี้เหมือนกัน

 

                "อย่าได้ใจไป วาเนสซ่าไม่ง่ายอย่างที่มึงเห็น กูกลัวว่าจะเป็นนกสองหัว"

 

                แจ็คสันปราม เห็นร่างซาตานมาร์คออกมาเต็มๆทีไรเเล้วเขาไม่ค่อยชินตา แจ็คว่าแจ็ครับไม่ค่อยได้ แบบ มันแบดไปอ่ะ มันแบบ จะว่าไงดี หน้าตาไอ้มาร์คตอนนี้ดูก็รู้เลยว่าสารเลว

 

                หน้ากากเทวดามันหายไปไหนวะ เอามาใส่เร็ว!

 

                "นกสองหัวก็ดีสิ น่าสนุกไม่ใช่เหรอ มานั่งลุ้นว่าหัวไหนจะถูกตัดก่อน มันน่าสนุกดีนะ"

 

"เหอะ อีผีร้าย มึงมันผีร้ายชัดๆเลย"

 

                "ผีร้ายพ่อมึงสิ! เดี๋ยวกูตัดนิ้วขาด! "

 

                มาร์คปัดนิ้วของเพื่อนที่กำลังชี้หน้าด่าเขาด้วยความรำคาญ อยากถามนะว่าแจ็คมันคิดได้ไงถึงได้ยกนิ้วชี้หน้าเขาเเถมกระทืบเท้าอย่างกับเด็กร้องจะเอาของเล่น ขอโทษนะ มีเมียเด็กแล้วสมองมันเด็กตามอายุหรือไง

 

                ได้ข่าวว่าเด็กยองแจอะไรนั่นก็อายุเท่าเบบี้ของเขาไม่ใช่เหรอ เเล้วทำไมมาร์คไม่เป็นอย่างแจ็คสันมัน

                อ่อ ลืมไป แจ็คสันมันปัญญาอ่อนมาตั้งนานเเล้ว

 

                "ฟังแจ็คสันมันบ้างก็ดีนะมาร์ค ระวังตัวไว้ย่อมดีกว่า เราไม่สามารถไว้ใจอะไรได้เลยว่าวาเนสซ่าจะภักดีกับเราเเค่ฝ่ายเดียว ถึงดูเหมือนว่ายัยนั่นจะชอบมึงมากๆก็ตาม" 

 

เจบีสนับสนุนความคิดของเจ้าพ่อลาสเวกัส มาร์คมันมั่นใจมันก็ดีอยู่หรอก เเต่ตอนนี้อะไรเซฟได้ก็ต้องเซฟที่สุด เขาไม่อยากเสี่ยงหรือประมาทกับอะไรเเล้วทั้งนั้น มีเมียมีลูกต้องดูแล จะไม่ยอมเจ็บหรือตายไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้น โอเค้?

 

                "วางใจกูเถอะ กูมีเเผนน่า ไม่ต้องห่วงกู ไอ้แจ็คนู่นน่าเป็นห่วงสุด มันจ้องมึงมาตั้งนานเเล้ว ระวังเถอะ" .

 

                "ให้กูระวังอีกนิดกูจะเอาปืนไปนอนกอดพร้อมกับเมียเเล้วนะ ไอ้เหี้ยนี่ก็ตามจองล้างจองผลาญกูอยู่ได้ ไอ้ฉิบหาย" 

 

แจ็คสันบ่นออกมาอย่างหัวเสีย เขาต้องระวังตัวแจจนยองแจหาว่าเขาวิตกจริตเเล้ว แหมคุณเขาก็พูดได้นี่นา ไม่รักไม่ห่วงเหมือนที่แจ็คสันห่วงคุณเขาจะไปรู้ได้ไงว่าแจ็คสันกังวลเเค่ไหน

 

                เกิดมานอกจากป๊าม๊าพ่อแม่พี่น้องก็เมียคนนี้เเหละที่แจ็คสันรู้สึกรัก ยัยตัวดียังมาว่าเขาเป็นบ้าอีก

 

                เหอะ! แจ็คแจ็คจ๊อยนัย!

 

                "ใครบอกให้มึงไปเปิดซิงน้องมันเเล้วทิ้งละวะ ไอ้หน้าหม้อ"

 

 มาร์คถีบเก้าอี้แจ็คสันจนมันไถลไปไกล ร้อนถึงการ์ดของมันต้องวิ่งตามเเล้วช่วยมันไถลเก้าอี้กลับมาที่เดิม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแจ็คสันมันเหมือนเด็กเพราะอะไร ดูพี่เลี้ยง เอ๊ย การ์ดมันสิ

 

                อีกนิดมันคงจะเปลี่ยนแพมเพิร์ส ชงนมตบตูดกันนอนแล้วมั้งมาร์คว่า

 

                "ขอโทษเถอะครับ ใครมันจะไปรู้วะว่าจะเป็นน้องเหี้ย คลำๆดูไม่มีหางกูก็เอาแล้วป่ะ ทำมาเป็นว่ากู มึงมันก็ตัวดีอยู่หรอกไอ้เวร ของกูเเค่เปิดซิง เเต่มึงทำเขาฆ่าตัวตายเลยนะ!"

 

                "เเล้วกูบังคับให้เขาฆ่าตัวตายเหรอ? ก็ไม่ อ่อนเเอก็แพ้ไปครับ Next"

 

                วีรกรรมครั้งเก่าไม่ทำให้มาร์ครู้สึกผิดเลยสักนิด กลับกันมันยิ่งทำให้เขารู้สึกสมเพชเวทนามากกว่า เรียกร้องความสนใจจนต้องเอาชีวิตตัวเองมาแลก โคตรโง่เลย เเล้วคิดเหรอว่าคนอย่างมาร์คจะสนใจ มีเเต่สมน้ำหน้าน่ะสิ ยิ่งมารู้ว่าเป็นน้องของศัตรูมาร์คยิ่งสะใจ

 

                "เลวโคตรพ่อ ไม่ดิ นี่มันปรมาจารย์ด้านความเลวชัดๆ"

 

                "Thanks."

 

                "กูไม่ได้ชม!"

 

                "พอเถอะไอ้พวกนรก เลวพอกันทั้งคู่เเหละไอ้เวร เอาเป็นว่าไอ้มาร์ค มึงดึงพาเวลมาถือหางเราให้ได้ ทำยังไงก็ได้ มิสเตอร์พาเวลรักลูกสาวมากเเต่ก็รักบริษัทตัวเองด้วย เอาตัวเข้าแลกซะ ส่วนไอ้แจ็คสัน คุมเวกัสให้ดี เตรียมคนไว้ด้วยกูว่าน่าจะมีการปะทะ เพราะแม่งกวนประสาทกูฉิบหาย ทนไม่ได้กูจะเอาระเบิดไปปาแม่งสักวัน" 

 

เจบีแจกแจงงานก่อนที่เพื่อนรักทั้งสองมันจะสาวไส้กันไปมากกว่านี้ ทีตอนทำเนี่ยสามัคคีกันจัง มาตอนนี้ล่ะโยนกันไปกันมาทั้งๆที่ความผิดแม่งก็เท่าๆกัน รวมถึงตัวเขาด้วย ไม่ เขาไม่ยุ่งกับสีกาแบบไอ้พวกเลวนี่หรอก ไม่ต้องวิ่งไปฟ้องจินยองด้วย เพิ่งได้กลับเข้าไปนอนกับเมีย อย่าทำให้เจบีต้องออกมานอนนอกห้องอีก สัมผัสของผ้าห่มมันไม่อุ่นเท่ากอดเมียกอดลูก โอเค้?

 

                "เคจ่ะพ่อ มีไรอีกมั้ยจ้ะ ได้เวลาเมียเลิกงานเเล้วจ้ะ"

 

                "ไสหัวไปให้ไวให้ว่อง กูจะไปรับลูกเหมือนกัน เออ ไอ้มาร์คเมียกูบ่นคิดถึงเมียมึง หอบมาหาเมียกูด้วย "

 

                " เบบี้ก็พอเถอะ"

 

                "ไปพูดต่อหน้าเมียกูแบบนี้สิ"

 

                "No way!!"

 

 จินยองรู้แน่ว่าเบบี้ในความหมายมาร์คมันแปลว่าอะไร เเล้วถ้าเกิดพาแบมแบมไปหาเเล้วแนะนำว่าแบมแบมอยู่ในสถานะนั้น จินยองคงได้แผลงฤทธิ์แน่ๆ เเล้วบทสุดท้ายมันจะสรุปได้ยังไงถ้าไม่ใช่ว่าแบมแบมจะถูกพรากจากมาร์คไป

 

                ไม่มีทาง มาร์คไม่ยอมให้จินยองทำแบบนั้นแน่ ไม่มีทาง!

 

                "ใจกากอย่าปากเก่ง" เจบีเเสยะยิ้มอย่างเหนือกว่า จินยองไม่ใช่คนที่มาร์คจะเล่นด้วยแน่ มันรู้ดี

 

                "เนอะ ไม่แน่เหมือนกูเลยเนอะพ่อเนอะ"

 

                แจ็คสันเสนอหน้าแทบจะในทันที หน้าตาเหนือกว่าของไอ้หมาหวังนี่ทำมาร์คอยากโดดถีบสักทีสองที ถ้าไม่ติดว่าไอ้เจบีมันพยักหน้าเห็นด้วยคอยให้ท้ายอยู่

 

                "ไปไกลๆตีนเลยพวกเวร กูจะกลับแล้ว" สู้ไม่ได้มาร์คก็ต้องหนี ร่างสูงหมุนกายออกจากห้องพร้อมกับการ์ดคนสนิท ไม่สนเสียงเพื่อนที่ดังไล่หลังเลย

 

                พอมาร์คคล้อยหลังไปพร้อมกับการ์ด แจ็คสันถึงได้เขยิบเข้ามาหาเจบีพร้อมกับถามอย่างสงสัย

 

                "เจบี มึงว่าไอ้มาร์คมันจะแพ้แบมบี้ป่ะวะ"

 

                "มึงดูไม่ออกเหรอแจ็ค แม่งแพ้มาตั้งนานละ"

 

                "เเล้วถ้าน้องแบมรู้ความจริงขึ้นมา"

 

"มันก็จะตายอย่างหมาเลยไง"

 

                คำพูดของเจบีมันทำให้แจ็คสันอดหนักใจเเละนึกเป็นห่วงไม่ได้ สาธุเถอะซาตาน ทำให้ไอ้มาร์คมันรู้สึกตัวก่อนที่จะเจ็บปวดที แจ็คไม่อยากมีเพื่อนเป็นหมา ขอร้อง! 

 

ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งในนิวยอร์ก เมืองที่ไม่เคยหลับใหลของอเมริกาเเละอาจะเป็นของโลกด้วย เสียงจ้อกแจ้กจอแจของผู้คน เสียงของเครื่องยนต์รถบนท้องถนน ป้ายบิลบอร์ดดาราชื่อดังมากมากที่ถูกจัดแสดง ทำให้รู้ว่านครแห่งนี้เจริญและทันสมัยมากแค่ไหน

 

 

 

 

 

“คุณลูกค้าใส่ชุดนี้แล้วสวยมากจริงๆค่ะ” เสียงของพนักงานขายเอ่ยชมเมื่อแบมแบมลองชุดในร้าน แบมแบมได้แต่ยิ้มบางๆรับคำชมนั่น

 

                “ขอบคุณครับ งั้นผมเอาชุดนี้เลยแล้วกัน” แบมแบมยื่นบัตรเครดิตให้เธอ มูลค่าของชุดนั้นคงจะแพงหลายดออลาห์อยู่ แต่เขาเองก็ไม่ได้สนใจเท่าไรนัก เพราะนึกถึงคำพูดที่สุดแสนจะเอาเเต่ใจของคนรักแล้วพาลโมโหขึ้นมาดื้อๆ อยากใช้เท่าไหร่ก็ตามใจ ใจป้ำแบบนี้แบมแบมคงต้องสนองให้เขาสมอยากไปเลยดีมั้ย?

 

                เเต่บางทีวูบหนึ่งร่างบางก็นึกละอายเหมือนกัน จากเด็กกำพร้าที่ทำงานส่งเสียตัวเองเรียน เสื้อตัวละไม่กี่ดอลลาห์ยังคิดแล้วคิดอีก กว่าจะควักเงินซื้อ แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะกี่ร้อยกี่พันดอลลาห์เขากลับไม่ได้ใส่ใจ เพราะมีคนหาให้ใช้ไม่ขาดมือ การเป็นเบบี้ของมาร์ค ต้วน เริ่มทำให้แบมแบมเสียนิสัยเข้าไปทุกที 

 

"คุณแบมแบมจะไปไหนต่อหรือเปล่าครับ" การ์ดคนใหม่ที่ถูกเเนะนำชื่อว่าเลโอถามขึ้น เเรกๆเเบมเเบมก็นึกเกรงๆการ์ดคนนี้อยู่หรอก เเต่เลโอนั้นไม่ได้หน้ากลัวเเถมยังมีมนุษย์สัมพันธ์ดี เเบมเเบมเลยสนิทใจที่จะคุยด้วยมากกว่า

 

"กลับเลยก็ได้ครับ ผมไม่อยากได้อะไรต่อเเล้ว เดี๋ยวเราต้องเข้าไปเก็บของที่ตึกกันอีก"

 

                "ของๆคุณแบมแบมเก็บเรียบร้อยเเละนำส่งที่เพนท์เฮาส์เเล้วครับ"

 

                "ได้ไงครับ? ผมจำได้ว่าผมบอกคุณมาร์คเเล้วนะว่าจะเข้าไปที่ตึก" แบมแบมขมวดคิ้วฉับด้วยความไม่พอใจ เล่นเอาการ์ดมือใหม่ร้อนๆหนาวๆ ก็คำสั่งมันบอกว่าให้ตามใจคุณแบมแบม เเต่ตอนนี้เลโอตามใจคุณแบมแบมไม่ได้เเล้ว

 

                "คือ...คุณนิโคลบอกผมครับว่าคุณมาร์คเปลี่ยนคำสั่งใหม่ เนื่องด้วยวันนี้มีประชุมที่ค่อนข้างใหญ่ เกรงว่าจะไม่สะดวก"

 

                "อ๋อเหรอครับ งั้นก็ช่างเถอะ เรากลับกันดีกว่า" แม้จะไม่พอใจที่อดไปซึบซับบรรยากาศสุดท้ายของที่นั่น แบมแบมก็เข้าใจ พยักหน้ารับเตรียมตัวจะเดินหนี โดยมีการ์ดข้างหลังหิ้วถุงของตามมา

 

                "แบมแบม แบมแบมครับ!" เเต่เสียงเรียกคุ้นหูของใครบางคนก็ทำให้เขาชะงักกึก รอยยิ้มหวานวาดแต่งแต้มมุมปากทันทีที่เห็นร่างสูงของใครบางคนกำลังวิ่งตรงมาหา รอยยิ้มยินดีของเจ้าโกลเด้นท์รีทรีฟเว่อร์ยังทำให้แบมแบมรู้สึกสดใสเช่นเคย เเต่ก่อนที่จะเข้าใกล้แบมแบมไปมากกว่านี้ เลโอก็เข้ามาขวางแบมแบมไว้ก่อน 

 

"นี่มันอะไรกันครับ" ยูคยอมถามไม่พอใจ ที่อยู่ๆก็มีคนใส่สูทเข้ามาขวางทางที่เขาจะเดินไปหาเจ้าของรอยยิ้มหวานเสียก่อน อารมณ์ยินดีที่ได้พบโดยบังเอิญมันจางหายไปสิ้น เหลือเเต่ความสับสนเเละไม่เข้าใจอยู่ในหัวเต็มไปหมด

 

                "คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาใกล้กว่านี้ครับ กรุณาถอยออกไปห่างๆ" เลโอกล่าวเสียงขรึม เรียกความงุนงงเเละโทสะของยูคยอมได้มากมายนัก

 

                "เเล้วใครเป็นคนอนุญาตว่าผมควรจะใกล้แบมแบมได้เเค่ไหน เเละที่สำคัญคุณเป็นใคร"

 

                "ผมเป็น..."

 

                "พอครับ มายืนเถียงกันแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับ คุณเลโอครับ คุณกำลังเสียมารยาทกับเพื่อนของผมนะครับ"

 

เจ้ากวางน้อยสั่งเสียงนิ่ง เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักกับการกระทำไร้มารยาทของการ์ดคนนี้ จำเป็นต้องขวางอะไรขนาดนั้น เขาไม่ใช่ดาราเซเลปไฮโซอะไรสักหน่อย

 

                "ขอโทษครับ เเต่คุณมาร์คสั่งห้ามใครเข้าใกล้คุณแบมแบม"

 

                "คุณมาร์ค? ขอโทษนะครับแต่ผมไม่ใช่นักโทษของใคร นี่เพื่อนผมรบกวนถอยออกไปด้วย เเล้วถ้ามีปัญหามากผมจะคุยกับคุณมาร์คเอง"

 

                แบมแบมไม่พอใจคนรักขึ้นมาตงิดๆเเล้วสิ นี่เขาสั่งการ์ดให้กันคนออกจากแบมแบมเพราะงี้เหรอ เขาไม่ใช่นักโทษนะ!

 

                การเป็นคนรักของมาร์ค ต้วนเริ่มทำให้แบมแบมอึดอัดแล้วสิ

 

                "ครับคุณแบมแบม" เลโอจำต้องหลบฉากถอยไปห่างๆ สังเกตการณ์ด้านหลังแทน เเต่สองหูก็ยังคงทำงานเก็บข้อมูลไว้รายงานตัวเองให้มากที่สุด

 

                ร้านอาหารสุดหรูในห้องวีไอพีที่รักษาความเป็นส่วนตัวได้ดีคือที่ๆแบมแบมได้พายูคยอมมา ทั้งๆที่เขาเเค่บอกว่าเราควรหาที่นั่งคุยกัน เลโอก็จัดการทุกอย่างให้พร้อมสรรพเเล้ว นั่นก็เริ่มทำให้นึกรำคาญอยู่หน่อยๆอีกเเล้ว เจ้ากี้เจ้าการกันเกินไปเเล้วนะ

 

                "ไม่เจอกันนาน คุณดูดีมากขึ้นเลยนะครับ" เเบมเเบมมองเมินความขุ่นมัวในใจที่มีต่อการ์ด ก่อนจะเริ่มบทสนทนาอย่างเป็นกันเอง เพราะตอนนี้คิม ยูคยอมรู้สึกอึดอัดอย่างเห็นได้ชัดเลย

 

                "ขอบคุณครับ คุณเองก็เหมือนกัน เอ่อ...ผมขอเสียมารยาทถามอะไรสักอย่างได้มั้ยครับ" ความสงสัยมันมาพร้อมกับความกลัวในตอนนี้ เพราะดูตอนนี้แบมแบมดูห่างไกลตัวเขาอย่างเห็นได้ชัด ไหนจะคำพูดของการ์ดของมาร์ค ต้วนอีก 

 

อย่าเลย...อย่าให้เป็นแบบที่ยูคยอมคิดเลย

 

                "ได้สิครับ อยากถามอะไรผมเหรอ?"

 

                "ผมไปหาที่บริษัทมา เขาบอกว่าคุณลาออกเเล้ว บอกเหตุผลผมได้มั้ยครับว่าทำไม" สิ้นเสียงคำถาม ใบหน้าที่แดงระเรื่อมันก็พอตอบได้เเล้วว่าเหตุผลอะไร ยูคยอมมองภาพที่แสนน่ารักด้วยหัวใจที่แสนเจ็บปวดจนชาหนึบ เขาช้าเกินไปอย่างนั้นเหรอ?

 

                "คือ...มันค่อนข้างเป็นเหตุผลที่ส่วนตัวนิดหน่อย"

 

                "คุณคบกับคุณมาร์คเหรอครับ" แล้วสุดท้ายยูคยอมก็เลือกที่จะฆ่าตัวเองด้วยคำถามนั้น

 

                 "คุณไม่บอกใครได้มั้ยครับ คุณยูคยอม" แรงบีบมือเเละสีหน้าเว้าวอนปนเขินอายของยูคยอมยิ่งทำให้เขาเจ็บไปทั้งใจ คำถามที่เหมือนว่าฆ่าตัวตายเเล้ว คำตอบมันทำให้ยูคยอมอยากตายไปเสียจริงๆ แพ้ทั้งๆที่เพิ่งเริ่มออกสตาร์ท แบบนี้มันโคตรเจ็บเลย เเละมันก็ไม่แฟร์เลยสักนิด

 

                ทั้งๆที่เขาอุตส่าห์พยายาม อุตส่าห์ตั้งความหวัง คิดจะกลับมาหาเพื่อสารภาพให้แบมแบมกลับไปเเละพิชิตใจของแบมแบมให้ได้ เเต่ทุกอย่างกลับสูญเปล่าเเละไร้ประโยชน์อย่างหมดสิ้น

 

                พ่ายแพ้หมดรูปให้กับคนที่ใกล้กว่า ทั้งๆที่เขาคนนั้นอาจไม่ได้พยายามเท่ายูคยอมเลย 

 

"ครับ ผมไม่บอกใครหรอก ยินดีด้วยนะครับ เป็นข่าวดีจริงๆ" อวยพรทั้งที่น้ำตาตกใน ฝืนยิ้มทั้งๆที่อยากร้องไห้ออกมาจนแทบบ้า อดทนไว้นะยูคยอม อดทนนะ

 

                "ขอบคุณครับ ว่าเเต่ผมก็ลืมถามคุณเลยว่าคุณมาทำอะไรที่นี่ มาติดต่องานเหรอครับ"

 

                "ครับ มาติดต่องานเเล้วก็เรื่องส่วนตัวอีกนิดหน่อย ผมต้องไปแล้วล่ะ" หากมีหูมีหาง มันคงลู่ตกเพราะความเสียใจไปเเล้วแน่ๆ แบมแบมมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกหนักใจเเละสงสารลึกๆไม่ได้

 

                ขอโทษนะครับ ที่ทำให้คุณต้องเสียใจ เเต่หัวใจของผม มันเลือกคุณไม่ได้จริงๆ

 

                "ผมดีใจนะครับที่ได้เจอคุณ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ยครับ"

 

                แบมแบมถามแผ่นหลังกว้างที่กำลังจะเดินออกไป เขาหยุดชะงักก่อนจะหันกลับมาด้วยหน้าตาที่ดูฝืนอารมณ์ตัวเองเต็มเเก่

 

                "เราเป็นเพื่อนกันเสมอครับ เราคงจะได้พบกันอีก"

 

                "ครับ"

                แบมแบมมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังลู่ตกด้วยใจที่วูบโหวง ขอโทษที่ใจร้ายกับคุณนะครับ ยูคยอม

 

 

 Yugyeom PART :

 

                "ผมดีใจนะครับที่ได้เจอคุณ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ยครับ"

 

คำพูดของเขายังหลอนอยู่ในหัว คำว่าเพื่อนของเขายังตรึงอยู่ในสมองย้ำฐานะว่าผมทำได้เเค่นี้ ความพยายามของผม มันทำให้ผมได้เเค่นี้จริงๆ อันที่จริงผมควรจะตงิดใจ ควรจะสงสัยตั้งเเต่ครั้งที่มาร์ค ต้วนดูเป็นเดือดเป็นร้อนที่แบมแบมรู้จักกับผม ตั้งเเต่ที่ตอนแบมแบมเหม่อคิดถึงเขา ถ้าตอนนั้นผมไม่คิดเข้าข้างตัวเองว่าผมจะยังพอมีโอกาส ผมคงไม่พยายามขนาดนี้

 

                พยายามจะเป็นผู้ใหญ่ให้เขาพึ่งพาได้ พยายามจะทำตัวให้มีอำนาจให้ทัดเทียมเจ้านายของเขา หวังจะดึงเขามาหา เเต่เด็กอย่างผมหรือจะสู้คนที่มีโอกาสมากกว่าอย่างคุณมาร์คอะไรนั่นได้

 

                ผมมันแพ้ตั้งเเต่เกิดทีหลัง ตั้งเเต่เป็นเเค่เด็กน้อยในสายตาเขาเเล้วล่ะ

 

 เเต่ก็นะ จะทุรนทุรายร้องไห้ปางตายเเค่ไหน นอกจากความสงสารเขาคงไม่มีความรู้สึกอะไรให้ผมหรอก ไม่เป็นไรคิม ยูคยอม ไม่เป็นไร ยอมเป็นเพื่อนก็ได้ คอยดูเขาห่างๆก็ได้ ไม่เป็นไร

 

                เเต่คอยดูเถอะนะมาร์ค ต้วน! ถ้าคุณพลาดเมื่อไหร่ผมจะไม่ยอมปล่อยแบมแบมให้คุณง่ายๆแบบครั้งนี้แน่ อย่าเผลอก็เเล้วกัน!

 -End Yugyeom PART- 

 

 

 

                (มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาคุยกับคุณแบมแบมครับ คุณแบมแบมเธอบอกว่าเป็นเพื่อนเธอ เห็นชื่อว่าคุณ คิม ยูคยอม)

 

                คำรายงานของการ์ดทำให้มาร์ครู้สึกร้อนรนจนแทบนั่งไม่ติดที่ ยิ่งได้ยินว่าหมาที่เข้ามายุ่งกับของๆเขามันเป็นหมาตัวเดิมมาร์คก็แทบอยากจะฆ่ามันให้ตายคามือของเขาเเล้ว

 

                ไอ้เด็กคิมยูคยอมนั่นกล้าดียังไงถึงมายุ่งกับเบบี้ของเขา แถมยังมาเหยียบจมูกถึงถิ่นแบบนี้ มาร์คควรจะปล่อยมันไปง่ายๆหรืออย่างไร คราวก่อนนั่นก็ทีหนึ่งเเล้วนะ เห็นทีเขาต้องทำให้มันรู้สึกตัวแล้วว่ามันกำลังเล่นอยู่กับใคร

 

                เป็นเเค่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กล้าดียังไงมาลงสนามกับมาร์ค ต้วน กัน 

 

"ขับให้มันเร็วๆกว่านี้ไม่ได้หรือไง ฉันไม่ได้ซื้อรถราคาเป็นสิบๆล้านมาคลานเล่นเป็นเต่าบนถนนหรอกนะ"

 

มาร์คตวาดสั่งการ์ดด้วยความโมโห ลงเดินเองยังเร็วกว่ามั้งแบบนี้ ให้ตายสิ ทำมันน่าหงุดหงิดไปหมดขนาดนี้นะ 

 

"การจราจรค่อนข้างติดขัด เราขับได้เเค่นี้จริงๆครับคุณมาร์ค"

 

                "เหี้ยเอ๊ย!"

 

                "สงบอารมณ์ตัวเองสักหน่อยก็ดีนะครับ คุณแบมแบมเธอคงตกใจหากคุณกลายร่างไปหาเธอแบบนี้"

 

                นิโคลเตือนผู้เป็นนายให้ใจเย็น เพราะตัวตนของมาร์คมันแสดงออกชัดเกินไปเเล้ว เป็นครั้งแรกที่นิโคลนึกขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้การจราจรในนิวยอร์กมันติดขัด ไม่อย่างนั้นซาตานในร่างคงทำคุณแบมแบมกลัว

 

                "ฉันไม่หลุดต่อหน้าแบมแบมหรอก" นับ1-100 ในใจอารมณ์เกรี้ยวกราดก็พลันสลาย มาร์คหลับตานิ่งๆให้ความหงุดหงิดของร่างซาตานหายไป ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความเย็นชาที่หลงเหลือความไม่พอใจอยู่บ้างของร่างเทวดา

 

                ต่อหน้าแบมแบม เขาจะเป็นเทวดาที่แสนดี เป็นผู้ชายที่แสนวิเศษ เขาจะเป็นแบบนั้น 

 

ใจเย็นๆมาร์ค ใจเย็นๆ

 

                เพนท์เฮาส์สุดหรูที่เคยซื้อไว้ให้เบบี้อาศัยอยู่คือจุดหมายที่รถคันหรูถูกจอดลง ร่างสง่าในชุดสูทของสุภาพบุรุษเทวดาก้าวลงมาพร้อมกับไอเยือกเย็นจนพาลทำให้การ์ดรู้สึกร้อนๆหนาวๆ

 

                "คุณแบมแบมอาบน้ำอยู่ครับ"

 

                ไม่ต้องรอให้เอ่ยถามการ์ดมือใหม่ยังคงทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี มาร์คปรายตานิ่งๆไปทางด้านหลังก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคคำสั่งให้มือขวาอย่างนิโคลทำตาม

 

                "ออกไปให้หมด แล้วอบรมการ์ดคนนี้ให้ฉันที ดูท่าคงต้องขอคำแนะนำจากนายอีกเยอะ"

 

                "ครับคุณมาร์ค" นิโคลรับคำก่อนจะพยักหน้าให้การ์ดที่ยืนหน้าซีดอยู่ให้เดินตามเขาออกจากห้องไป 

 

เสียงเพลงอะคูสติกดังลอดผ่านผนังประตูออกมา ดูท่าว่าคนในห้องน้ำคงจะมีความสุขกับการอาบน้ำอยู่ มาร์คเเค่นยิ้มจางๆเมื่อหวนนึกถึงร่างบอบบางกำลังเปียกปอนเเละเต็มไปด้วยฟองสีขาวเนื้อนุ่ม 

 

ปมเน็คไทด์ถูกคลายเเละปลดออก มันร่วงหล่นลงไปกองกับพื้นช้าๆพร้อมกับสูทราคาแพงเเละเสื้อเชิ้ตเนื้อดี ก่อนที่กางเกงสแลคสีดำสนิทจะร่วงตามลงไปเป็นอย่างสุดท้าย

 

                กายเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามได้รูป เดินเอื่อยๆไปบิดลูกบิดประตูห้องน้ำก่อนจะค่อยแง้มกายเเละก้าวเข้าไปข้างในอย่างเงียบเชียบ ร่างบอบบางนอนนิ่งหลับตาพริ้มอยู่ในอ่าง รอบตัวเต็มไปด้วยฟองเนื้อเนียนปิดความขาวสะอาดสีน้ำผึ้งใสที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผืนน้ำราวกับเป็นวิปปิ้งครีมที่ปาดลงบนแพนเค้กเนื้อนุ่ม มันทำให้มาร์คเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาเอาดื้อๆ

 

                หิวจนอยากปาดวิปครีมนี่ทิ้งไปให้หมด แล้วฉกเอาเจ้าก้อนแพนเค้กมากัดให้เต็มปากเต็มคำ!

 

                "อื๊อ! คุณมาร์ค?!"

 

                "ครับ เป็นผมคนเดียว" มาร์คไม่สนน้ำเสียงตกใจของคนในอ่าง เขารวบร่างบอบบางของเจ้าแพนเค้กเนื้อนุ่มมาแนบอกก่อนจะทรุดนั่งลงอ่างอีกครั้งโดยมีเจ้าก้อนแป้งคร่อมทับที่ตัก

 

                "มาตั้งเเต่เมื่อไหร่ครับ โอ๊ย"

 

                "บอกให้เรียกยังไงครับ" มาร์คเอ่ยเสียงดุ ไม่สนน้ำตาใสที่คลออยู่บนตาดวงสวยแม้เเต่นิด ความไม่พอใจมันปะทุขึ้นอีกเมื่อแบมแบมยังไงฝ่าฝืนคำสั่งเขาอยู่เรื่อย

 

                "แบมเจ็บ" ปากอิ่มเบะลงนิดๆด้วยความเสียใจที่อีกคนเมินเฉย ไหนจะเสียงดุๆนี่อีก ไปโกรธใครมากันนะ

 

                "..."

 

                "แบมเจ็บนะครับ...แด๊ดดี้" สุดท้ายความอดทนมันก็ขาดลงจนได้ มาร์ครวบคนบนตักมากอดก่อนจะค่อยจูบไปที่รอยกัดเบาๆราวกับจะขอโทษกันกลายๆ

 

                "ก็แบมบี้ชอบขัดใจแด๊ดดี้ทำไมล่ะคะ วันนี้ก็ด้วย การ์ดบอกแด๊ดดี้ว่าแบมบี้เจอคิม ยูคยอม ไม่ได้แอบนัดกันใช่มั้ยคะ" ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกแย่งของเล่นทำให้มาร์คนึกโกรธ ยิ่งร่างบอบบางเงียบไปมันก็เหมือนเป็นคำยืนยันความผิดนั้นเเล้ว

 

                "เราบังเอิญเจอกันเฉยๆเองครับ อีกอย่าง เขาเป็นเพื่อนของแบมนะครับ ทำไมจะพบไม่ได้ เเล้วการ์ดแด๊ดดี้ก็ทำแบมไม่พอใจมากๆด้วย"

 

พอนึกขึ้นได้ว่าการ์ดของคนตรงหน้าทำเรื่องเสียมารยาทเเค่ไหนกับเพื่อนของเขา แบมแบมก็นึกโกรธขึ้นมาตงิดๆ

 

                "เขาทำตามที่แด๊ดสั่ง เขาไม่ผิดค่ะ เเละจะเพื่อนจะอะไรก็ไม่ให้พบทั้งนั้นค่ะ มันไม่ได้คิดกับเราเเค่เพื่อน แบมก็รู้" 

 

"แบมรู้ เเต่แบมยืนยันว่าเขาเป็นเเค่เพื่อนจริงๆครับแด๊ดดี้ แด๊ดดี้ไม่เชื่อใจแบมเหรอ"

 

                "..." 

 

"แด๊ดดี้ไม่เชื่อเหรอว่าแบมรักแด๊ดดี้คนเดียว"

 

"..."

 

"แบมรักแด๊ดดี้นะครับ" คำว่ารักของแบมแบมมันเหมือนคำสั่งกดชัตดาวน์สมองมาร์คจนนิ่งไปชั่วครู่ คำบอกชอบมันทำมาร์คใจเต้นเเล้ว ไอ้คำบอกรักนี่ทำให้ใจเต้นกว่า ทั้งๆที่เคยได้ยินกับเบบี้คนอื่นมาก็มาก เเต่ทำไมถึงไม่รู้สึกดีเหมือนที่ฟังจากปากแบมแบมนะ

 

                "รักแด๊ดดี้จริงๆเหรอคะ?"

 

                "ครับ เเล้วแด๊ดดี้รักแบมมั้ย? อื๊อ"

 

                ไม่ทันจะได้คำตอบ ริมฝีปากอวบอิ่มของผลเชอร์รี่ก็ถูกช่วงชิงความหอมหวานเข้าเสียเเล้ว รสจูบร้อนๆมัวเมาให้สติเลือนหาย ปลายลิ้นที่โชกโชนกำลังกวาดไปทั่วโพรงปากนิ่ม ทำให้ร่างบางลืมสิ้นเเล้วว่าต้องการคำตอบอะไร

 

 

 

 

-Cut-

 

เจอกันที่เดิม ไปอย่างเงียบๆเข้าเเถวอย่างเป็นระเบียบด้วย!!!

 

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

*เเด๊ดดี้ทำไมไม่ตอบคำถามน้อง!!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 602 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,806 ความคิดเห็น

  1. #2852 mangmark (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 13:25
    จะได้อุ้มหลานมั้ยน้าา
    #2,852
    0
  2. #1929 oni (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:23

    อย่าบอกนะว่าแบมท้องได้อ่ะ แบมเหมือนเนียร์ใช่ป่าววววววววว

    อยากให้มารืครู้ตัวเร็วจังค่ะ แบมต้องเสียใจแน่ถ้าเห็นหรือได้ข่าวพาเวล กับมาร์ค

    #1,929
    0
  3. #1722 YanisaCH (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 11:54
    รอหลานแล้วว
    #1,722
    0
  4. #1521 Souk2233 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:58
    อ่านวนไปค่ะรอ
    #1,521
    0
  5. #1520 ButterMT93 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 21:48
    เกียมซักผ้าอ้อมหลาน🤓
    #1,520
    0
  6. #1519 S_NUENG_S (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 21:39
    คุณมาร์ค!!!!ทำไมไม่ป้องกันคะ!!!!!!
    #1,519
    0
  7. #1518 jiab155 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 18:00
    จ๊ะ. รอเบบี้น้อยเลย
    #1,518
    0
  8. #1517 นานะ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 16:10

    ลืมป้องกันไปอี้กก อิพี่

    #1,517
    0
  9. #1516 NawapornSooksri (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 06:12
    คนที่ชิบหายนี่มันลูกช้านนนนนน😱😱😱
    #1,516
    0
  10. #1514 รรร (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:01

    รรีบกลับมาน๊ะ 555ไปแบบเราไม่ทันตั้งตัวเลยคะไรท์ 😁

    #1,514
    0
  11. #1512 koy n (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 17:52
    คูมแดดดี๊เหมียนหมาแน่นอน
    #1,512
    0
  12. #1511 lovebam2x (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 17:09
    กรี๊ดดดดดดดดด แบบนี้หลานก็มาสิคะเนี่ย
    #1,511
    0
  13. #1510 Arissa2535y (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 13:51
    รอดูคนเห่าค่ะ
    #1,510
    0
  14. #1509 Nisa_9397 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 11:45
    ทำไมไม่ป้องกันคะคุณM ไม่เอาจุดจบแบบนั้นนะสงสารน้อง
    #1,509
    0
  15. #1508 St_libra (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 01:30
    รอดูคนเป็นหมาหงอยอยู่นะคะ
    #1,508
    0
  16. #1507 น้ำเน่าสีออน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 00:01
    รอดูคนเป็นหมา!!!!!
    #1,507
    0
  17. #1506 yunie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 23:51
    มาร์คน้อยมาแน่
    #1,506
    1
    • #1506-1 kanokporn247(จากตอนที่ 27)
      17 เมษายน 2563 / 13:39

      รอวันที่มาร์คต้องเสียน้ำตา
      #1506-1
  18. #1505 Pairahgase (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 22:14
    รอดูแด็ดดี้เหมียรหมา
    #1,505
    0
  19. #1504 ชั้นรักของชั้น♥Mark♥ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 21:27

    เด๋วมีหอบลูกหนีแน่ๆ 555

    #1,504
    0
  20. #1503 M paradise (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 21:13
    ฮืออลุ้นรอฉากดราม่า555555.
    #1,503
    0
  21. #1502 나다수티 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 18:45
    บอกคุณแด๊ดดี้เลย...งานนี้ คุณแด๊ดดี้ เป็นหมาเหมือนแจ็คแจ็คว่า แน่นอน
    #1,502
    0
  22. #1501 41124112 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 16:15
    ใจคอไม่ดีเลย กลัวใจมาร์คจริงๆๆ
    #1,501
    0
  23. #1499 R_Jummar (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 14:33

    ลุ้นต่อไป สนุกค่ะ
    #1,499
    0
  24. #1498 Minnie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 12:02
    ยูคยอมจ๋า อย่าเสียใจเลยนะ เราเชื่อว่าความรักของคุณ จะได้ใช้ช่วยปกป้องแบมแบมในสักวัน
    #1,498
    0
  25. #1497 eye_au (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 11:57
    หอบลูกหนีแบบเชิดๆ ไปเลยค่ะน้องแบม เชอะ! ปากแข็งดีนัก เดี๋ยวรู้ๆ
    #1,497
    0
  26. #1461 4ng00n_MB (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 17:45
    ทำไมต้องเรียกแด็ดดี้อะ ส่วนตัวไม่ชอบอ่าาา แต่เนื้อเรื่องก็สนุกค่ะ
    #1,461
    2
    • #1461-1 J_tha(จากตอนที่ 27)
      15 เมษายน 2563 / 19:29
      ที่ตาพี่เเทนตัวว่าเเด๊ดดี้นั่นเป็นเพราะตาพี่อยากเเบ่งเเยกความรู้สึกของตัวเองกับน้องค่ะ เป็นฟิลเเบบเห็นแก่ตัว ที่จะใช้เงินเพื่อซื้อให้น้องอยู่กับตัวเองค่ะ ความหมายเดียวกันกับ sugar daddy เลยค่ะ
      #1461-1
    • #1461-2 4ng00n_MB(จากตอนที่ 27)
      20 เมษายน 2563 / 06:38
      เข้าใจแล้วค่ะ แบบนี้ก็โอเคค่ะ พอถึงตอนดราม่าน่าจะเจ็บเอาเรื่องงง ชอบมาก ไรท์รีบมาอัพน้าาาา ติดตามค่ะๆ<3
      #1461-2