Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 24 : Mr.M 23(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 602 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

    23

Until i make you mine.

 

 

And that’s a whole lotta love, ain’t tryna waste it

และความรักมากมายทั้งหมดนั่น ไม่ได้อยากจะเสียมันไปหรอกนะ
Like we be runnin’ a mile to never make it

เหมือนเรายิ่งทำเท่าไหร่ก็เหมือนห่างไกลจากคำนั้น
That’s just too bitter for worse, don’t wanna taste it

เหมือนจะขมขื่นกว่านั้น เลยไม่อยากจะลิ้มรสนั้นเลย ไม่อยากเผชิญมันเลย 

เสียงหวานใสของนักร้องสาวชื่อดังกำลังขับกล่อมบทเพลงรักที่ตรงเข้ากับความรู้สึกคนฟังเข้าอย่างจัง  ทุกท่อนของบทเพลงแทบจะตรงกับใจของแบมแบมหมดทั้งสิ้น  รักที่ลุ่มหลงแทบบ้าเเต่ไม่อาจพูดหรือสารภาพอะไรออกไปให้อีกฝ่ายรับรู้  ได้เเต่เก็บมันเงียบๆในนี้จนใจเจ็บ 

 

ในหัวสมองมันเอาเเต่คิดหาเหตุผลวิธีการร้อยแปดพันเก้าเพื่อมาจัดการความรู้สึกของตัวเอง  ที่แบมแบมแน่ใจเเล้วว่าตกหลุมรักเจ้านายรูปหล่อเข้าอย่างจัง  หลุมรักของคุณมาร์คเป็นเหมือนกับดักที่ตกลงไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่สามารถรู้ได้  ในหลุมนั้นลึกมากจนหาทางขึ้นไม่ได้   เเต่ถึงกระนั้นมันก็เป็นหลุมที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นปลอดภัยราวกับหลุมหลบภัยที่ใช้ในยามสงคราม   

 

                ที่ไม่ว่าเหตุการณ์ภายนอกจะร้ายแรงเเค่ไหน  เเค่อยู่ในหลุมหลบภัยหลุมนี้  อย่างไรเสียแบมแบมก็จะปลอดภัย

 

 เเต่เป็นความปลอดภัยที่ทำให้กังวลใจเสียเหลือเกิน  กังวลว่าความรู้สึกที่ให้ไปจะเป็นเรื่องที่ผิด    กังวลว่าหากอีกคนรู้ความในใจ  ทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้มาจะหายไป

 

                แบมแบมไม่อยากเป็นเเค่ของเล่นหรือตัวตลกของใครหรอกนะ   ไม่อยากเป็น

 

                ยิ่งท่าทางของคุณมาร์คเปลี่ยนไปเปลี่ยนมายิ่งกว่ากระแสลมมันยิ่งทำให้แบมแบมไม่แน่ใจที่จะเผยความรู้สึก  เพราะเขาไม่สามารถแน่ใจอะไรในตัวคุณมาร์คได้เลย   ยิ่งยึดติดคำพูดของพี่จินยองเเล้วมันยิ่งทำให้แบมแเบมขยับตัวลำบาก    

 

เหนื่อยเเล้วนะ   เฮ้อออออ

 

 Rrrrrrrrrrrrrrrr

 

-ยองเเจ-

 

                เสียงสมาร์ทโฟนเครื่องหรูทำให้แบมแบมหลุดจากภวังค์ความคิด   รีบปรี่เข้าไปหยิบโทรศัพท์อย่างไว  เพราะเห็นชื่อที่โชว์ก็พบว่ามีที่พึ่งทางใจเเล้ว   รอยยิ้มหวานวาดประดับใบหน้ากดรับสายอย่างอารมณ์ดี  

 

                "ยองเเจ  คิดถึงที่สุดเล้ยยยยย"

 

                (คิดถึงแต่ไม่เคยโทรหาแจเลยเนี่ยนะ  ต้องเชื่อมั้ย?)

 

                "โธ่  ไม่เอาน่า  คิดถึงจริงๆ  เเต่งานมันวุ่นๆน่ะ คิดจะโทรหาหลายครั้งเเต่ก็ลืมทุกทีเลย"

 

(จ้าๆ   เชื่อก็ได้จ้า  ได้ข่าวว่าไปญี่ปุ่นเป็นไงบ้าง  ซากุระสวยมั้ย)

 

                "มาไม่ทันน่ะ  ที่โตเกียวซากุระบานจนร่วงหมดเเล้ว  เเต่ที่นี่ก็ยังสวยมากๆอยู่ดี  เอาไว้ครั้งหน้าเรามาเที่ยวกันเนอะ  พาเจจีนกับพี่จินยองมาด้วย   ทริปครอบครัวเรา "

 

                (ดีสิ   ว่าเเต่  ไปถึงญี่ปุ่นมีอะไรคืบหน้าบ้างมั้ย)

 

                "อะไร?  ไม่มีหรอก แบมมาทำงานนะ" 

 

(ก็ไม่ใช่เพราะทำงานเหรอเราถึงไปหวั่นไหวกับเขานะ  ยัยแบมบี้)

 

                "ไม่รู้สิแจ....มันก็คืบหน้ามั้ง  เเค่ความรู้สึกของเเบมคนเดียว"   

 

                เสียงหวานสารภาพเพื่อนรักที่เป็นดั่งครอบครัวด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ  จนคนในสายอดสงสารเเละเป็นห่วงไม่ได้

 

                "ความรู้สึกมันเพิ่มขึ้นทุกวันเลยแจ   ยิ่งเขาดีกับแบม  แบมยิ่งรู้สึก  แบมไม่รู้จะทำยังไงเเล้ว  แบมแน่ใจว่าตัวเองตกหลุมรักเขาเเต่แบมทำอะไรไม่ได้เลยแจ   ได้เเต่เก็บทุกอย่างในใจแบบนี้  เพราะแบมกลัวว่าคุณเขาจะไม่คิดเหมือนกัน"

 

                (คุณมาร์คเขาพูดเเล้วเหรอว่าเขาไม่คิดอะไรกับแบม   อย่าเพิ่งกลัวไปก่อนสิกวางน้อย)

 

                "ไม่กลัวไม่ได้หรอก   เขาเป็นคนที่คาดเดาอะไรไม่ได้เลยแจ   แบมเดาความคิดเขาไม่ได้   ทำอะไรไม่ได้ได้เเต่ทน"

 

 ทนให้มาร์คพูดออกมาอย่างที่พี่จินยองบอก   ทนแบบนั้น  ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะมาถึงในตอนไหน

 

                (เเล้วทำไมแบมต้องรอให้เขาพูดออกมาล่ะ  แบมไม่ต้องรอเลยด้วยซ้ำ  คนแบบนี้มันต้องเจอกำลังบังคับมันถึงจะพูดออกมา  เชื่อแจ  อย่างคุณมาร์คน่ะ   ไม่มีวันพูดออกมาหรอกถ้าไม่โดนบีบ)

 

                "แบมจะบีบบังคับอะไรเขาได้  เขาเป็นเจ้านายแบมนะแจ  อีกอย่าง  ที่เขาไม่พูดมันก็แปลได้เเล้วว่าเขาไม่รู้สึกอะไร"

 

                (มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพฤติกรรมซับซ้อน  เเต่ในความซับซ้อนนั้นไม่อาจปกปิดความต้องการของตัวเองได้นะแบม   คุณมาร์คอาจจะคาดเดายาก  เเต่ใจแบมน่ะรู้ดีว่าเขาเป็นยังไง  คนเราใส่หน้ากากไม่ได้ตลอดเวลา  อย่างน้อยสิ่งที่เขาให้แบมมามันก็มีความรู้สึกและความต้องการของเขาปนกันอยู่จริงๆ)

 

                "แจจะบอกว่าคุณมาร์ค...อาจจะชอบแบมเหรอ?"

 

                (แบมสิต้องบอก   บังคับให้เขาพูดออกมา  ถามต่อหน้าไม่ได้ก็ใช้กำลังบังคับเอา)

 

"เเล้วแบมต้องทำยังไงล่ะ?" 

 

 

 

งานเลี้ยงเริ่มขึ้นเเล้ว   ดวงตากมโตลอกแล่กไปมายามมองเหล่าแขกมากมายใส่ชุดประจำชาติของญี่ปุ่นเดินทั่วภายในงาน    งานเลี้ยงเปิดตัวโรงเเรมใหญ่คู่ค้าของ The Triple  Enterprise  จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เเละค่อนข้างเป็นทางการมาก   เจ้านายลูกน้องถูกแยกชัดเจนเเต่กระนั้นแบมแบมก็ยังคงขนาบเคียงข้างเจ้านายตัวเองดังเดิมอยู่   ยิ่งมองคนข้างๆยิ้มสุภาพสนทนากับคู่ค้าด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายยิ่งทำให้แบมแบมใจเต้นระรัว

 

            ( ไม่มีใครชอบให้คนอื่นมายุ่งกับคนของเราหรอกนะ   เพราะงั้นแบมต้องทำให้เขาหึงซะ!)

 

 เเล้วแบมแบมจะทำไงดีล่ะ? 

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ  อึดอัดเหรอ"   เสียงทุ้มนุ่มพักจากการคุยกับลูกค้าหันมามองคนข้างกายที่ตัวเองจับสังเกตได้ว่าแปลกไป  

 

  แวบหนึ่งมาร์คกังวลว่าตัวตนเพียงเศษเสี้ยวที่เขาเผลอปล่อยมันออกมาเมื่อกลางวันจะทำให้กวางตัวน้อยหวาดกลัว  

 

                ในหัวพยายามสรรหาข้ออ้างหรือเรียกว่าคำโกหกมาหลอกล่อให้แบมแบมเชื่อจนปวดหัวไปหมด      เเต่พอสบตากลมๆที่ดึงดูดทุกความสนใจของมาร์ค  มันก็ทำให้รู้ว่าแบมแบมไม่ได้กลัวเลย   เเต่กำลังรู้สึกกังวลเเละเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดมากกว่า

 

 เกี่ยวกับมาร์คหรือเปล่านะ?

 

 "ผมไม่ชินกับชุดเฉยๆน่ะครับ"  

 

ยิ้มเจื่อนเสไปเรื่องอื่นเเทนให้เจ้านายสบายใจ   ยอมรับว่าความจริงมีเพียงครึ่งเพราะนอกจากคิดถึงแผนการที่จะทำตามคำแนะนำของยองแเจเเล้ว   ชุดวันนี้ก็เป็นอุปสรรคสุดๆไปเลย   

 

                "ผมก็ไม่ชินครับ  เเต่ผมขอบอกตามตรงเลยว่าคุณดูดีมากในชุดนี้" 

 

                  มาร์คยิ้มหวานให้  พูดในสิ่งที่เขาคิดอย่างไม่โป้ปดเพราะแบมแบมดูดีมากในชุดนี้จริงๆ  ไม่สิ  แบมแบมดูดีทุกชุดที่มาร์คเลือกสรรให้ต่างหาก  

 

                กิโมโนสำหรับผู้ชายตัวโคร่งบนตัวบอบบางอ้อนแอ้น  สีเข้มของผืนผ้าตัดกับความงดงามของผิวสีน้ำผึ้งเปล่งปลั่ง  ยิ่งยามที่เจ้าตากวางเขินอายหน้าแดง  มาร์คยิ่งทวีความเอ็นดู

 

 เป็นเเค่แบมแบม   ทำไมถึงน่ารักขนาดนี้นะ   

 

                มือหนาเลื่อนไปใกล้หมายจะจับเข้ากับแก้มนุ่มนิ่มที่ขึ้นสีจนน่าสัมผัส   ในหัวมาร์คตอนนี้ไม่ได้สนใจเเล้วว่าตัวเองอยู่ในงานยิ่งใหญ่เพียงไหนเเละมีผู้คนมากมายจับตามองอยู่    เพราะภาพตรงหน้ามันงดงามกว่าที่มาร์คให้ค่าของสิ่งแวดล้อมอื่นๆได้

 

"มิสเตอร์ครับ  นี่โซระลูกสาวของผม"  

 

                 ไม่ทันที่มาร์คจะจับเจ้าแก้มนุ่มนิ่ม  เสียงขัดจังหวะก็ดังขึ้นทำให้เขาเผลอถอนหายใจอย่างอารมณ์เสีย  เเต่กระนั้นก็ปั้นยิ้มการค้าหันไปสนใจกับบทสนทนาของผู้มาใหม่    ยอมหันหลังให้กวางน้อยล่าถอยไปพักหายใจหายคอ 

 

แบมแบมมองเจ้านายที่ค่อยเดินห่างออกไปตามคำเชื้อเชิญ  เเละตัวเขาที่ค่อยถอยออกมาเพราะไม่รู้ว่าเจ้าเอาตัวเองไปวางไว้ตรงไหนดี   ยิ่งเห็นคู่ค้าไม่คุณหน้าเเละคนมากมายที่ห้อมล้อมสนใจในตัวเจ้านายเขายกใหญ่   ก็อดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจหนักๆออกมาไม่ได้     

 

ยองแจพูดถูกว่าไม่มีใครชอบให้คนอื่นยุ่งกับคนที่เราชอบ   เพราะแบมแบมก็รู้สึกไม่ชอบใจแบบนั้นเลยจริงๆ   

 

 ไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้หรือสนใจคุณมาร์คมากๆ 

 

ไม่ชอบให้ยิ้มสุภาพนั่นส่งให้คนอื่นมากเกินไป

 

ไม่ชอบให้สุภาพสตรีเหล่านั้นยิ้มหวานให้ เเละไม่ชอบเลยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้นอกจากกดทุกความรู้สึกของตัวเอง  เเล้วมายืนน้อยใจตรงนี้   ไม่ชอบเลยจริงๆ  

 

                "ขอโทษนะครับ   คุณมาจาก The  Triple  Enterprise  หรือเปล่า"   น้ำเสียงสุภาพสะกิดให้แบมแบมหลุดจากภวังค์  หันไปพบกับชายผิวขาวที่ดูจากรูปร่างหน้าตาคงไม่พ้นเชื้อชาติเจ้าถิ่นของที่นี่แน่  

 

                "ใช่ครับ  ผมมาจาก The  Triple  Enterprise  มีอะไรหรือเปล่าครับ"

 

                "ผมอยากจะคุยธุระกับมิสเตอร์เอ็มสักครู่น่ะครับ  เเต่ดูเขาคงไม่ค่อยสะดวก"

 

                "ผมไปตามเขาให้ได้นะครับ"   แบมแบมอาสาอย่างหวังดี

 

                "อ่า ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ   คิดว่าคุยกับคุณก็น่าจะเพียงพอเเล้ว  ผมยามาโซกิ   ไทชิครับ"

 

 "ผมบีครับ  เลขาของมิสเตอร์เอ็ม"  

 

 แบมแบมรีบแนะนำตัวด้วยนามแฝงอันเป็นสิ่งที่ได้เรียนรู้จากคุณแอนนาลีน  เเละก้มหัวโค้งทักทายตามวัฒนธรรมของฝ่ายนั้นอย่างให้เกียรติ   ก่อนที่บทสนทนาทางธุรกิจที่แบมแบมพอจะทราบข้อมูลก็ถูกหยิบยกขึ้นมาเอ่ยถามอย่างเป็นปกติ  

 

 

 

Mark  Part:

 

                บทสนทนาของลูกค้าไม่ดังเข้าหัวผมเลยสักนิด นับตั้งเเต่ที่ผมรู้ตัวว่าแบมแบมไม่เดินตามมาด้วย   เเละลูกสาวของลูกค้าที่พยายามยิ้มหวานให้ผมอย่างเชื้อเชิญ  ก็ไม่อยู่ในเศษเสี้ยวหางตาของผมเลยเมื่อผมหันไปพบกับร่างบางของแบมแบมที่กำลังตกอยู่ในวงล้อมของพวกหน้าโง่นั่น   

 

                แบมแบมเป็นคนที่มีเสน่ห์มากๆ  เหมือนว่าออร่าของเขาจะดึงดูดความน่าสนใจจากทุกคนมาได้มากมาย   ยิ่งตอนนี้เขาดูดีมากมายหลายเท่าตัว   ใครต่อใครก็ต่างจะเข้าหาของเล่นของผมเยอะแยะเต็มไปหมด   เเละผมก็ไม่พอใจมากจริงๆ

 

 ไม่พอใจมากๆเลยด้วย   

 

                หากในตอนนี้นิโคลอยู่นี่หมอนั่นคงจะกันแบมแบมออกมาเเล้ว   เเต่นี่ที่อยู่กับผมมันคือแพททริกผู้ที่เป็นมือสังหารเเละถนัดแค่การคุ้มกันไง ให้แพททริกไปเอาแบมแบมออกมา  ก็เกรงว่าจะเป็นตัดสัมพันธไมตรีกับลูกค้าคนอื่นๆเขาน่ะสิ  และผมคงยืนมองห่างๆแบบนั้นต่อไป  ถ้าสายตาผมไม่เห็นว่ามือบางๆนั้นจะแก้วไวน์ขึ้นจิบ  เเละมีมือสารเลวนั่นกำลังจะพยายามแตะเอวๆบางของกวางน้อยของผม

 

 เอาล่ะ   ความอดทนของผมมันหมดเเล้ว 

 End   Mark  Part

 

 

 

 แบมแบมเพิ่งรู้ว่าการคุยธุรกิจมันก็สนุกไปอีกแบบหลังจากที่เขาสามารถคุยเเละประสานงานกับลูกค้าคนอื่นๆได้  ข้อมูลที่เขามีนำมาแลกเปลี่ยนกับข้อมูลที่ลูกค้ามี  พลัดกันถามกันตอบ  รวมๆก็ได้ข้อคิดเห็นที่ควรนำไปให้คุณมาร์คพิจารณามากโข   อย่างน้อยๆก็รู้สึกว่าคุ้มค่ากับการทำงานสักที   แบมแบมคิดว่าล่ะนะ 

 

ลูกค้าชาวญี่ปุ่นเปิดมุมมองความคิดใหม่ๆให้แบมแบมค่อนข้างมาก   กว่าจะรู้ตัวว่าเพลินเเค่ไหน  ก็มีเสียงทุ้มๆที่ทำให้รู้สึกเสียวสันหลังและสัมผัสแรงๆบีบบังคับข้อแขนของเขาจนออกจากวงสนทนาเเละลากออกมาไกลท่ามกลางความงุนงนของทุกๆคนเเล้ว  

 

 ใช่  โดนลากมาอย่างเอาเเต่ใจตามประสาคนเอาเเต่ใจเช่นคุณมาร์ค   อีกเเล้ว!

 

                “คุณมาร์คครับ คุณทำแบบนี้มันเสียมารยาทนะครับ”  แบมแบมร้องห้ามเจ้านายที่จู่ๆก็ดึงตนออกจากโต๊ะของแขกแล้วลากมาในห้อง ดวงตากลมโตสบกับแววตาที่คมกริบเเต่ฉายแววคุกรุ่นใต้ความนิ่งสงบด้วยความไม่เข้าใจ

 

                “ช่างหัวมารยาทมันสิ”

 

                “คุณมาร์ค! ทำไมคุณไม่มีเหตุผลแบบนี้ครับ คุณเมาหรือเปล่าครับ?”

 

                “ผมมีสติ ผมรู้ตัวว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ เเละการที่ผมชอบคุณ ไม่พอใจเวลาที่คุณต้องตกอยู่ในวงล้อมคนอื่นนี่มันพอจะเป็นเหตุผล ที่ทำให้ผมดึงคุณออกมาได้หรือเปล่า” 

 

มาร์คถามขณะสาวเท้าเข้าใกล้ ทำให้แบมแบมต้องขยับเท้าถอยหลังหนีจนแผ่นหลังแนบกับผนังโดยไม่รู้ตัว  สองแขนแกร่งเท้ากับผนังเย็นเฉียบกักกั้นคนตัวเล็กให้อยู่ในอ้อมกอด

 

                “คุณมาร์คครับ…ทำแบบนี้มันไม่ถูกนะครับ” แบมแบมร้องห้ามทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆที่เป่าอยู่ตรงหน้าของตัวเอง ปลายจมูกโด่งของผู้เป็นเจ้านายพ่นลมหายใจที่เจือกลิ่นของแอลกอฮอล์เจือจางชวนให้ร้อนไปทั้งหน้าเเละตัวเป่ารดเข้าใกล้  ใจดวงน้อยก็พาลเต้นกระหน่ำจนคุมสติแทบจะไม่อยู่

 

                “ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนสอนคุณเรื่องถูกผิด และผมก็ไม่สนด้วยว่าเขาจะเป็นใคร  เพราะถ้าผมรู้ผมคงอดใจไม่ไหวไปจัดการเขาแน่ที่ป้อนตรรกะผิดๆให้คนของผม”

 

                มาร์คพูดเสียงเรียบไม่ต่างจากยามปกติ  เเต่คนฟังกลับรู้สึกได้ถึงความไม่ปกติในน้ำเสียงนั้น  มันเอาเเต่ใจเเละดื้อดึง เเต่กลับดึงดูดให้ใจเต้นตามอย่างน่าประหลาด 

 

“ตัวของผม ผมตัดสินเองว่าอะไรถูกอะไรผิด แบมแบม”ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางที่ได้รูปสวยให้เงยหน้าขึ้นมาสบตามองตน มาร์คสบตาที่เต็มไปด้วยความหวั่นเกรงเเละสับสนอย่างตั้งใจที่จะพินิจพิศมองมัน  ก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคย้ำความรู้สึกของตนอีกครั้ง

 

“และผมก็ตัดสินเเล้วว่าการที่ผมชอบคุณ…มันไม่ใช่เรื่องผิดเลยแบมแบม”

 

นิ้วเรียวเกลี่ยไล้ที่ริมฝีปากนิ่มอิ่มเอิบน่าสัมผัสอย่างทะนุถนอม แบมแบมชั่งใจไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำยังไงต่อดีกับเหตุการณ์ตอนนี้  หัวสมองเขาคิดถึงคำเตือนเเละสั่งให้เขาผลักมาร์ค ต้วนออกไปไกลๆ  แต่หัวใจเจ้ากรรมนี่สิมันกลับบอกให้เขาทำตามไปอย่างที่ใจตัวเองกำลังรู้สึก…

 

 ใช่…แบมแบมกำลังหวั่นไหวกับมาร์คต้วน

 

หวั่นไหวกับสายตาที่เเสนทรงพลัง

 

หวั่นไหวกับลมหายใจร้อนๆและกลิ่นหอมอ่อนๆมัวเมาสติของเขา

 

                “บอกผม  ว่าเรารู้สึกเหมือนกัน  พูดแบบนี้กับผม”  เอ่ยเสียงแหบพร่าอย่างเอาเเต่ใจ  นาทีมาร์คไม่สนใจเเล้วว่าอะไรเป็นอะไร  เพราะไม่ว่าคำตอบแบมแบมจะเป็นยังไงมาร์คก็ไม่มีทางปล่อยแบมแบมไปอีกเเล้ว  ยิ่งภาพที่แบมแบมตกอยู่ในวงล้อมคนอื่นยิ่งทำให้มาร์คแทบคลั่ง   


ทนใส่หน้ากากเทวดาต่อไปไม่ไหวเเล้ว   ไม่ปล่อยเเล้ว  ไม่ให้แบมแบมไปไหนเเล้ว

 

มาร์คต้องได้  ต้องได้เท่านั้น!

 

“ผมรู้สึกเหมือนคุณครับ  อื้อ!”    ได้ยินคำที่ต้องการ สุดท้ายเสียงเรียกของหัวใจก็ดังกว่าเสียงคำสั่งของสมอง แบมแบมจะเสี่ยงสักครั้งในชีวิต เชื่อในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยเชื่อมันมาก่อน เพราะมันไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครที่ไหนเลย นอกจากมาร์ค ต้วน แค่มาร์ค ต้วนเพียงผู้เดียว

 

 -cut-

กรุณาเตรียมทิชชู่ ผ้าอุดปาก และเดินตามเงียบๆเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบด้วยค่ะ

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 602 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,800 ความคิดเห็น

  1. #3778 jum1398 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:53
    อ่านไม่ได้
    #3,778
    0
  2. #3584 เฟื่องฟ้า วรกิจพินิต (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 18:18
    มาร์คคค เบาๆกับน้องหน่อยย
    #3,584
    0
  3. #3336 krumeawnaka (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 21:48
    อ่านคัทตรงไหนอ่า
    #3,336
    0
  4. #2851 mangmark (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 12:39
    OMG!! ม้าคอย่าร้ายกับน้องเถอะนะ;-;
    #2,851
    0
  5. #1920 oni (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 20:46

    ขอให้มาร์ครักและหลงแบม ไม่ทำร้ายจิตใจกันน้าาาาาาาาาาาาา

    #1,920
    0
  6. #1515 นานะ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 23:25

    เขาได้กันแล้วแม่ O_O

    #1,515
    0
  7. #1437 My love markbam (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 05:23
    แบมลูก เหอออ มาร์คชอบน้องจริงๆเถอะ
    #1,437
    0
  8. #1357 mylove2BB (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 19:13
    ชอบน้องจริงๆใช่มั้ย แบมลูก
    #1,357
    0
  9. #1268 pulin19 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 00:46
    คือได้น้องแล้ว แต่เราก็กลัวต่อจากนี้น้องจะเจ็บ โอ้ย!!
    #1,268
    0
  10. #1240 nooonut293 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 15:33
    รู้สึกฟินไม่สุด...หน่วงๆเป็นห่งแบมแบม🥺
    #1,240
    0
  11. #1238 DgKookkik (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 11:34
    ไม่รู้เลยว่าตอนนี้มาร์คคิดยังไงจริง ห่วงแบมอะไม่อยากให้ผิดหวัง
    #1,238
    0
  12. #1236 PimrosePimon (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 08:00
    ถ้าพ่อรังแกน้อง จะโดนดีแน่ๆ
    #1,236
    0
  13. #1235 NawapornSooksri (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 05:54
    มีแต่อารมณ์สงสาร ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย มีแต่ความไม่ไว้ใจมาร์คเต็มไปหมด
    #1,235
    0
  14. #1234 nAM_0205 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 03:04
    มาร์คต้วนเป็นคนที่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา
    #1,234
    0
  15. #1233 รรร (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 00:40

    นน้องระวังตัวน๊ะลูก

    #1,233
    0
  16. #1232 Pairahgase (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 00:31
    เกียมต้มมาม่า
    #1,232
    0
  17. #1231 Kmn81 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 00:12
    คนอ่านตายอย่างสงบแล้วค่ะ เจอตอนนี้ 555
    #1,231
    0
  18. #1229 Meaw2524 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 20:14
    อีพี่ได้น้องแล้วอย่าทิ้งนะ
    #1,229
    0
  19. #1228 ben_1997 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 19:55
    คุณมารค์ได้แบมใจหนึ่งก็ดีใจอีกใจก็สงสารแบม
    #1,228
    0
  20. #1226 KingDome_LenoC61 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 15:05
    จิกหมอนแล้วว ถนอมน้องหน่อยนะมาร์ค
    #1,226
    0
  21. #1225 mindkn2 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 14:50

    กรี๊ดดดดเขิลล~
    #1,225
    0
  22. #1224 kcwdia (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 13:06
    น้องกลายเป็นเบบี้เต็มตัวแล้ววว พี่ม้าคจะทำไงกับน้องต่อไปเนี่ย รออ่านน้า
    #1,224
    0
  23. #1223 Kook_C. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 12:46
    เบบี้โดนกินแร้วววจะเป็นไงงต่ออ
    #1,223
    0
  24. #1222 too love (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 12:36
    กลัวใจอิพี่มันจะทิ้งน้องเนี่ยคำว่าของเล่นชั้นจไได้นะยะ
    #1,222
    0
  25. #1221 JUNEncn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 12:15
    รอตอนต่อไปไม่ไหวแล้วค้าบบ
    #1,221
    0
  26. #1214 Kim (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 08:47

    ขอไม้เรียวตีลูกหน่อยเด่วตามไปตีแจต่อ😂😂

    #1,214
    1
    • #1214-1 J_tha(จากตอนที่ 24)
      5 เมษายน 2563 / 12:22
      แจเเค่เเนะนำ//ยองเเจ
      #1214-1