Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 23 : Mr.M 22(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 545 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

22

แพ้คุณ

 

 เครื่องบินเจ็ทโดยสารส่วนตัวลำใหญ่ยังคงกางปีกโต้ลมเหนือหมู่เมฆสีขาวสะอาด ปีกของมันงามสง่าดุจนกจ้าวเวหาที่กำลังเหินฟ้าท้าลมเล่น ดวงตากลมๆดุจลูกกวางป่าเหม่อมองออกนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกสดชื่น แสงแดดอ่อนๆในยามเช้าที่สาดลอดหน้าต่างเครื่องบินเข้ามาพอรำไร พาลพาทำให้ใจดวงน้อยอยากจะเปิดมันออกเเละโผบินอย่างอิสระให้เหมือนกับนกตัวน้อยๆที่บินผ่านไปมาก่อนหน้านี้

 

 เเต่ก็ทำได้เเค่คิด ได้เพียงจินตนาการเท่านั้นเเหละ ตราบใดที่หัวหนักๆของคุณเจ้านายยังคงพาดบนตัก แบมแบมคงไม่มีทางทำอะไรได้โดยง่าย

 

 ถามว่าแบมแบมมานั่งเป็นหมอนให้เจ้านายใช้หนุนนอนได้อย่างไร จะว่าไปแบมแบมก็ยังคงงงๆอยู่ เหมือนกำลังจะจับต้นชนปลายหาเหตุผลได้ไม่ชัดเจนนัก เพราะอยู่ๆคุณมาร์คก็บอกเเค่ว่าต้องมางานเปิดตัวโรงแรมของลูกค้าคนสำคัญที่ญี่ปุ่น เเล้วก็ลากเขามาเลย จะขัดจะขืนร้องประท้วงอะไรก็คงไม่ได้ แบมแบมมันอยู่ในสถานะที่ขัดขืนอะไรได้ล่ะ

 

 เป็นยอมเขาไปหมดซะทุกอย่างแบบนี้ เฮ้อ คิดเเล้วก็เวทนาตัวเอง

 

                แบมแบมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงกลายมาเป็นแบบนี้ เป็นแบบที่ตัวเองยังไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเป็นได้ เป็นคนที่ต้องยอมเจ้านายคนดีคนนี้ทุกอย่าง ตกเป็นรองเขาซะหมดแม้กระทั่งเรื่องของความรู้สึก

 

                แบมแบมแน่ใจว่าเขากำลังตกหลุมรักคุณมาร์ค เเต่คุณมาร์คล่ะ? แบมแบมก็ไม่รู้ แบมแบมไม่รู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าหล่อๆคำพูดแสนหวานเเละการกระทำที่แสนอ่อนโยนนั้นวางแบมแบมไว้ตรงไหน เเค่พนักงานหรืออย่างไร ไม่อาจรู้ได้เลย

 

                ยิ่งได้ฟังคำแนะนำจากพี่จินยอง ไหนจะทั้งยองแจ มันทำให้แบมแบมยิ่งกลัวไปกันใหญ่ กลัวว่าสิ่งที่คุณมาร์คทำ มันจะกลายเป็นเเค่ความหวังดีในฐานะของเจ้านายเเละลูกน้อง กลัวเหลือเกินว่าความรู้สึกในใจของตัวเอง มันจะกลายเป็นเเค่รักข้างเดียว 

 

"แบมอย่าเพิ่งเชื่อเขาทั้งใจจนกว่าเขาจะทำให้แบมเห็น อย่าเพิ่งพูดให้เขาฟังว่าแบมรู้สึกยังไง จนกว่าแบมจะมั่นใจว่าเขาจะรู้สึกเหมือนกัน"

 

                ถ้อยคำของพี่จินยองยังค้างอยู่ในสมอง ยิ่งตอกย้ำให้แบมแบมต้องเก็บงำทุกความรู้สึกของตัวเองเอาไว้จนลึกที่สุดในก้นบึ้งของหัวใจ อย่าให้คุณมาร์ครู้ อย่าให้ตัวเองรู้สึกไปมากกว่านี้ อย่าทำ

 

 

                

"อรุณสวัสดิ์ครับ ตื่นเช้าจังเลย" 

 

น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำแฝงความงัวเงียดังขึ้น พร้อมๆกับหัวหนักๆที่พาดบนตักค่อยปล่อยให้แบมแบมเป็นอิสระ ร่างสูงสง่ายืดกายบิดขี้เกียจคลายเส้นตัวเองเบาๆด้วยความเคยชิน สบดวงตาคมกริบทรงพลังที่ยังไม่ตื่นดีนัก แบมแบมก็อดยิ้มบางๆให้ไม่ได้ 

 

เพียงเเค่เขาลืมตา เเค่เอ่ยถ้อยวาจาสามัญกลับทำให้หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบจะหลุดจากอก เเล้วแบบนี้ แบมแบมจะฝืนตัวเองได้ถึงเมื่อไหร่กัน?

 

                "อรุณสวัสดิ์เช่นกันครับคุณมาร์ค หลับสบายดีนะครับ" 

 

"ที่สุดเลยล่ะครับ เพราะคุณเลยนะรู้มั้ย" รอยยิ้มเทพบุตรที่แสนดีถูกส่งให้พร้อมสายตาหวานเชื่อมจนคนที่ได้รับต้องเสสายตาซ่อนแก้มขาวๆที่ขึ้นสีระเรื่อไปทางอื่น เห็นแบบนั้นซาตานเจ้าเล่ห์ก็ยิ่งได้ใจ พออกพอใจนักหนาที่ได้เห็นคนเสียอาการ

 

 น่ารัก น่าฟัด นุ่มนิ่มไปหมดเลยนะ แบมบี้....

 

 มาร์ค ต้วนได้เเต่คิดเเละทดเวลาให้ตัวเองอยู่ในใจ ทดเวลาความอดทนเป็นเทวดาที่แสนจะใจดี ที่แบมแบมจะมอบใจให้

 

 การ์ดคนใหม่ที่ไม่ใช่คุณนิโคลโผล่เข้ามา ทำให้แบมแบมเผลอเขยิบกายเข้าหาเจ้านายอย่างอัตโนมัติด้วยความกลัวและไม่คุ้นชิน การ์ดของคุณมาร์คเเต่ละคนน่ากลัวทั้งนั้น แม้จะทำงานมานานเเละได้รับการปฏิบัติอย่างดีจากพวกเขาเหล่านั้นเเต่แบมแบมก็ยังคงไม่คุ้นชิน

 

                "คุณมาร์คครับ อีก 1 ชั่วโมงจะถึงที่หมายเเล้วครับ"

 

                "ดี ทุกอย่างพร้อมเเล้วใช่มั้ย"

 

                 "ครับ"

 

                " ดี ขอบใจมากแพททริก"

 

                "ครับ"

 

                ฟังคำรายงานสั้นๆง่ายๆเเต่ตรงประเด็นทุกจุดจบ มาร์คก็ปัดมือไล่ให้แพททริกออกไปแทบจะในทันที ลูกน้องคนนี้ก็รู้งานสมเป็นคนที่ไว้ใจ รีบเร้นกายออกไปหลังม่านด้วยความเร็ว พลอยทำให้คนที่นั่งข้างตัวเผลอปล่อยลมหายใจออกมาเบาๆด้วยความโล่งอก

 

                ท่าทางแบบนั้นมันคืออะไรกันนะแบมแบม สัญชาตญาณกวางน้อยระวังภัยออกมาเหรอ 

น่ารักจังเลยนะ

 

               "คุณกลัวแพททริก?"

 

                "ไม่เชิงกลัวครับ เเค่เกร็งๆนิดหน่อย สงสัยผมไม่คุ้นกับเขามั้งครับ"

 

                "นานๆไปคุณก็คงจะชินเองครับ แพททริกก็ไม่ต่างอะไรจากนิโคลหรอก"

 

                "ผมก็คิดแบบนั้นครับ" 

 

แบมแบมยิ้มจางๆให้เจ้านาย แม้ใจจะกู่ร้องว่าแบมแบมคงจะทำตัวเองให้ชินกับการ์ดคนนี้ไม่ได้ง่ายๆก็ตาม 

 

 

 

Mark part :

 

                ผมมองแบมแบมที่ยังคงเเสดงท่าทางประหลาดๆออกมาราวกับการทำใจให้ชินกับแพททริกนั้นเป็นเรื่องยากลำบากด้วยความเอ็นดู นับว่าเจ้ากวางน้อยตัวนี้ยังคงความฉลาดเสมอ เขายังคงระแวงเเละระวังตัวเสมอ มันคงเป็นสัญชาตญาณของเขานั่นเเหละที่ฟ้องว่าแพททริกไม่น่าเข้าใกล้ ซึ่งนั่นมันก็จริง

 

แพททริกต่างจากนิโคล ต่างแบบมากถึงมากที่สุดราวกับแม่เหล็กคนละขั้ว ถึงแม้ว่าท่าทางเคารพของแพททริกจะดูจริงใจกับแบมแบมเเค่ไหนก็ตามเถอะ เเต่รังสีของความอันตรายเเละกลิ่นคาวเลือดของมือสังหารที่ติดตัวแทบตลอดเวลา ยังไงก็ดูวางใจไม่ได้อยู่ดี

 

 ดูสิ ทำกวางน้อยของผมกลัวหมดเลย เเต่ผมชอบนะ ชอบมากเลยด้วย

 

                ชอบยามที่แบมแบมหวาดกลัวจนเผลอเขยิบเข้าหาผม เหมือนผมเป็นโล่กำบังปกป้องภัยให้ได้ แบบนี้มันโคตรน่าภูมิใจเลย เเละผมก็ชอบความรู้สึกแบบนี้ที่สุด

 

 ชอบยามที่ตัวเองเป็นที่ต้องการเเละสำคัญกับแบมแบม ชอบที่สุดเลย...

 

 

-End Mark Part-

 

 

 

"ชอบเหรอครับ?"

 

 มาร์คถามร่างบอบบางที่นั่งนิ่งเเต่นัยน์ตากลมๆยังคงชะโงกออกไปดูนอกหน้าต่างบ่อยครั้ง มองด้วยแววตาเป็นประกายราวกับเด็กน้อยที่ตื่นเต้นดีใจเมื่อได้ออกจากบ้าน ช่างน่าเอ็นดู

 

                "ที่นี่สวยมากเลยครับ" แบมแบมตอบ ถนนหนทางที่นี่คึกครื้นไม่ต่างจากนิวยอร์กเเต่ทว่ามันแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งความหอมหวานอ่อนๆตามแบบฉบับดินแดนอาทิตย์อุทัย กลีบดอกซากุระสีชมพูที่เหลือเพียงหรอมเเหรมสร้างความเสียดายให้แบมแบมมากมายนัก

 

แบมแบมชอบดอกไม้ เขาหวังสักครั้งว่าจะได้มาที่นี่เพื่อยืนชมดอกซากุระ เเต่ทุกอย่างมันก็ผิดพลาดไปหมดเพราะเขามาช้า ซากุระเลยบานจนร่วงหมดเเล้ว

 

 น่าเสียดาย...

 

                "สวยเเล้วทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ"

 

มาร์คขมวดคิ้วบางๆด้วยความสงสัย เมื่อครู่ยังทำหน้าดีใจอยู่เลย เเต่ทำไมตอนนี้กลับทำหน้าหงอยเหมือนเศร้าอะไร

 อะไรทำให้แบมแบมเป็นแบบนี้  อะไรกัน?

 

                "ผมเเค่เสียดายนิดหน่อยน่ะครับที่มาไม่ทันดูดอกซากุระ เขาว่ากันว่าสวยมาก เเต่สงสัยพราะเจ้าไม่เข้าข้างผมมั้งครับ เลยไม่ทันเห็น" 

 

"พระเจ้าไม่เข้าข้างคุณก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าข้างคุณก็พอเเล้ว เอาอย่างนี้มั้ยครับ ถ้างานเราเสร็จ เราไปชมซากุระกันมั้ย ผมเคยได้ยินว่าที่ฮอกไกโดซากุระจะบานช้ากว่าโตเกียว ตอนนี้น่าจะพอเหลืออยู่ ใช่มั้ยแพททริก"

 

                หัวสมองของผู้บริหารหนุ่มได้ฟังปัญหาก็รีบประมวลผลหาคำตอบเเละทางออกที่ดีที่สุดมาเอาใจคนน่ารักอย่างเร็ว ไม่พอยังหันไปเปิดที่กั้นระหว่างห้องโดยสารเเละคนขับ ถามความเห็นปนสั่งการลูกน้องที่นั่งข้างคนขับอีก

 

                "ใช่ครับคุณมาร์ค"

 

                "งั้นนายก็จัดการทุกอย่างเลยเเล้วกัน หลังเสร็จงานคุณฮิมาวาริ เราจะไปฮอกไกโดต่อ" 

 

                 "เเต่คุณมาร์ค...."

 

                "ทราบเเล้วครับคุณมาร์ค"

 

                ไม่ทันแบมแบมจะร้องห้าม การ์ดหน้าดุคนนั้นก็รับคำสั่งเเล้ว และแบมแบมพนันหมดหน้าตักเลยว่าไม่ถึงครึ่งชั่วโมงการดำเนินการทุกอย่างจะต้องเสร็จสิ้นไปด้วยดี

 

                ยังคงเอาเเต่ใจทำอะไรปุบปับอีกตามเคย ไม่ฟังความเห็นใครสมกับเป็นคุณมาร์ค ถ้าเป็นอย่างอื่นแบมแบมคงไม่พอใจมากกว่านี้ ถ้ามันไม่มีความรู้สึกดีๆราวกับตัวเองมีค่าให้คุณมาร์คใส่ใจโผล่ขึ้นมาด้วย

 

 นิสัยไม่ดีของคุณมาร์ค ทำไมทำให้รู้สึกดีแบบนี้นะ

 

                "ฮอกไกโดกับโตเกียวไกลกันมากเลยนะครับคุณมาร์ค"

 

                แม้จะรู้สึกดีเเค่ไหนเเต่ความเกรงใจเเละหน้าที่มันก็ต้องมาก่อน ถึงคุณมาร์คจะบอกว่าเสร็จงานก่อนก็เถอะ เเต่มันก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีงานอื่นต่อนี่นา ตารางงานลิสต์จนแทบจะเต็มหน้าสมุดบันทึก ถ้ามัวโอ้เอ้เพราะความฝันง่อยๆของเขา มันจะเสียหายไปหมด 

 

                 "ผมมีเจ็ทส่วนตัวครับแบมแบม"

 

                "เเต่เรามีงานอื่นอีกนะครับ เสร็จงานนี้เราต้องบินกลับนิวยอร์กเพื่อประชุมกับบอร์ดอื่นๆเรื่องโปรเจกต์ปลายปีนะครับ" 

 

                  "video conference ได้ครับ สัญญาณ wi-fi ที่นี่ดีมาก"

 

                  "เเต่ว่า..." 

 

                  "กฎข้อที่ 2 ห้ามขัดใจผม"

 

                "เเต่คุณมาร์คครับ"

 

                "คุณแบมครับ"

 

                กดเสียงต่ำดุคนหน้ามึนให้ฟังกันบ้างเเต่นอกจากจะไม่สนใจหรือใส่ใจรับฟัง หน้าหล่อๆนั่นก็ทำปากมุบมิบพูดตามล้อเลียนกันอีก หมั่นไส้ ทำไมหน้าหมั่นไส้แบบนี้นะ! 

 

ถ้าไม่ติดว่าเป็นเจ้านายแบมแบมจะตีเข้าให้ ดื้อนัก!

 

                "ตามใจเลยครับ ผมขัดคุณไม่ได้อยู่เเล้ว เเต่ถ้างานมีปัญหาขึ้นมา โทษผมไม่ได้นะครับ" 

 

"ไม่มีปัญหาหรอกครับ ต่อให้มีผมก็จัดการได้"

 

                "ครับเจ้านาย เก่งที่สุดเลยครับคุณน่ะ"

 

                อดประชดประชันให้ไม่ได้ ไม่รู้เลยว่าตากลมๆยามที่มองค้อนทำคนมองใจเต้นเเค่ไหน ไม่รู้เลยว่าปากอิ่มๆที่เบ้ไปมานั้นน่าสัมผัสด้วยอวัยวะเดียวกันมากเพียงใด ไม่รู้เลยว่าท่าทางการกระทำของตัวเองมันส่งผลกับมาร์คเเค่ไหน

 

                ส่งผลเเละอิทธิพลกับใจเอามากๆ มากซะจนสัญญาณเตือนภัยในหัวมาร์คมันร้องเตือน

 ใจเย็นมาร์ค ใจเย็นไว้ก่อน เย็นไว้ เดี๋ยวก็ได้กิน...

 

                "ทำแบบนี้ ไม่น่ารักเลยนะครับรู้มั้ย..."

 

เสียงแหบพร่ากดต่ำพร้อมสัมผัสจากมือหนาที่อุ่นจนร้อนเลื่อนมาประทับปิดปากที่ของคนขี้ประชด ทำให้คนขี้ประชดถึงกับชะงักกระพริบตาปริบๆมองใบหน้าลูกรักพระเจ้าที่ค่อยเคลื่อนตัวเข้าใกล้ช้าๆ ก่อนที่ปลายจมูกโด่งนั่นจนโน้มเข้าใกล้จนแทบจะชิดอวัยวะเดียวกัน แม้แบมแบมจะพยายามเคลื่อนตัวหนีจนแทบจะฝังกายลงกับเบาะเเล้วก็ตาม

 

 "ไม่น่ารักจะโดนลงโทษนะครับ"

 

"จ..จะตีผมเหรอครับ ผมไม่ใช่เด็กเเล้วนะ" เสียงหวานสั่นสู้เถียงขอเป็นเอ็นแม้จะตะกุกตะกักตามอัตราการเต้นของหัวใจ 

 

"ไม่น่ารักก็จะตีครับ เเต่ผมจะตีด้วยอวัยวะเดียวกัน แบบนี้"

 

                เสียงทุ่มกระซิบเเล้วขยับเข้าใกล้อีกครั้ง สายตาคมสำรวจทั่วดวงหน้าหวานก่อนจะโน้มเข้าหา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมามุมปากเมื่อกวางน้อยขยับหนีจนแทบสิงไปกับเบาะพร้อมกับหลับตาปี๋ มาร์คอยากหัวเราะออกมาดังๆให้สมกับความเอ็นดูที่เขามา เเล้วตัดสินใจกดจูบหนักๆจนคนถูกจูบแทบจะจมหายไปกับเบาะ 

 

ใช่ มาร์คจูบ 

 

 จูบแบบหนักๆผ่านฝ่ามือของเขาเอง

 

 "ครั้งหน้า ไม่มีการลดหย่อนโทษแบบนี้นะครับ เด็กดื้อ"

 

                ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์ ไม่พอมือหนาที่เคยเป็นฉากกั้นจูบก็เลื่อนมาลูบหัว เด็กดื้อเบาๆเป็นเชิงปลอบประโลมอีกต่างหาก

 

 อันตราย อันตรายเกินไป

 

                ใครก็ได้ช่วยที แบมแบมอยากระเบิดตัวตายหายไปจากตรงนี้ซะเหลือเกิน!!!

 

สัมผัสอุ่นร้อนของฝ่ามือที่แนบอยู่ริมฝีปาก สายตาคมกริบที่แฝงกระกายความต้องการราวกับจะผลักให้ผู้ที่สบตาตกลงไปในหุบเหวของบ่วงรัก ลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดแก้มขึ้นสี พาลทำให้รู้สึกใจหวิวๆอย่างไรก็ไม่รู้สาเหตุ ใบหน้าหล่อเหลาที่งดงามยิ่งกว่าเป็นผลงานของพระเจ้าปั้นแต่ง อยู่ใกล้เเค่เพียงฝ่ามือกั้น 

 

เพียงเเค่ฝ่ามือกั้น...เเค่ฝ่ามือกันที่ริมฝีปากงดงามนั้นจะจูบประทับลงกับปากของเขา

 

 เพียงฝ่ามือกั้นเท่านั้นเอง...

 

Rrrrrrrrrrrrr

-พี่จินยอง-

 

เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ทโฟนเครื่องหรูปลุกให้กวางน้อยที่กำลังตกลงไปในบ่วงของพรานป่า ตื่นขึ้นมาแล้วดึงสติทัน มือเรียวบางจึงรีบกดรับสายพี่ชายสุดที่รักแทบจะในทันที

 

                "ครับ พี่จินยอง" 

 

(แบมเป็นยังไงบ้าง พี่เพิ่งรู้จากคุณเจบีว่าแบมไปญี่ปุ่น ไม่บอกพี่เลยนะ)

 

                "แบมสบายดีครับ ถึงได้สักพักใหญ่เเล้วล่ะ ขอโทษนะครับที่ไม่ได้บอก งานมันค่อนข้างเร่งน่ะครับ"

 

                (สบายดีก็ดีเเล้วล่ะ เเล้วนี่ทำอะไรอยู่)

 

                "แบมอยู่ที่สวนอุเอโนะครับ กำลังเดินเล่นอยู่ อีกเดี๋ยวว่าจะข้ามไปฝั่งตลาดเเล้วล่ะครับ พี่จินยองอยากได้อะไรหรือเปล่า แบมจะซื้อฝาก"

 

                (หื้ม? อยู่คนเดียวเหรอ)

 

                "ครับอยู่คนเดียว พอดี คุณมาร์คต้องการพักผ่อนน่ะครับ เเต่แบมนอนไม่หลับเลยคิดว่าออกมาเดินเล่นดีกว่า ที่นี่สวยมากเลยล่ะครับ" 

 

เสียงหวานเฉไฉเปลี่ยนเรื่องปกปิด จริงๆเเล้วไม่ใช่แบมแบมไม่เหนื่อยกับการเดินทางหรอก เเต่มันเป็นเพราะเขาทำตัวไม่ถูกต่างหากถ้าจะพบหน้าเจ้านายในตอนนี้ การกระทำของคุณมาร์คมันส่งผลกับใจเขาค่อนข้างมาก เเละยังตั้งหลักไม่ได้ง่ายๆแน่ แบบนั้นพอทันทีที่รถจอดหน้าโรงเเรมที่พักแบมแบมเลยวิ่งขึ้นห้องเเล้วจัดการตัวเองออกมาจากโรงเเรมแทบจะในทันที ออกมาเดินเล่นเดินเที่ยว หวังให้ใจที่อ่อนเเอเข้มแข็งขึ้น

 

                ซึ่ง..เหมือนมันจะไม่ช่วยอะไรเขาสักเท่าไหร่ เพราะว่างทีไรเขาก็เผลอถึงจูบหนักๆจากฝ่ามือร้อนๆนั่นทุกที เฮ้อ แบมแบมแกมันอ่อนเเอ! 

 

(อย่างนั้นเหรอ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆแบมก็ดูแลตัวเองให้ดีเเล้วกัน อย่าหลงเดินตามคนไหนไปล่ะ เขาเอาขนมมาล่อก็ห้ามตามเขาไปนะ)

 

                "แบมโตเเล้วนะครับพี่จินยอง"

 

                (น้องพี่ยังเด็กเสมอเเหละ ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ พี่รักแบมนะ)

 

                "แบมก็รักพี่ครับ"

 

                สายถูกตัดไปพร้อมกับลมหายใจที่ถอนออกมาด้วยความโล่งอก คำบอกรักของพี่ชายเเละคำแนะนำเมื่อหนก่อนกำลังทำให้หัวใจดวงน้อยเริ่มปวดหนึบๆขึ้นมา พี่จินยองรักเขา พี่จินยองไม่อยากให้เขาหวั่นไหวหรือใกล้คุณมาร์คไปมากกว่านี้ เเละเขาต้องทำมันให้ได้              

 

เเต่ทำไมนะ ทำไมมันถึงรู้สึกแบบนี้ รู้สึกว่าไม่อยากจะทำแบบนั้นเลย ไม่อยากไปไกลคุณมาร์ค ไม่อยากห่างคุณมาร์คมากกว่านี้ แกเป็นอะไรของแกนะ แบมแบม 

 

"ไม่อยู่? ได้ยังไง" คิ้วกระบี่ขมวดแน่นบ่งบออกความไม่พอใจ เมื่อคำเชิญของเขาได้รับการปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า แบมแบมไม่อยู่

 

                ไม่อยู่? ไปไหนกัน ทั้งๆที่มาร์คปล่อยเเค่ชั่วครู่เท่านั้น เพียงชั่วครู่ที่เขาปล่อยมือ ไม่นึกเลยว่ากวางน้อยขี้เขินจะเตลิดวิ่งหนีไปไหนไม่รู้ เเละยังออกไปคนเดียวในที่ต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้ เจอหน้ามาร์คจะตีให้เจ็บเลย

 

 ตีด้วยปากน่ะนะ 

 

พูดถึงปากอิ่มๆมาร์คก็อดนึกถึงสัมผัสนิ่มๆที่ได้รับมาไม่ได้ สัมผัสนิ่มๆที่เคยได้รับหนแรกตอนเจ้าลูกแมวขี้เมาไร้สติ มาร์คจำได้ดีว่ามันนิ่มเเละหอมหวานเพียงใด พอมาหนที่สองที่ได้รับแม้จะเป็นเพียงเเค่สัมผัสผ่านฝ่ามือที่คั่นไว้ เเต่มาร์คแน่ใจว่าความนิ่มเเละความหวานของมันต้องไม่ต่างจากคราวนั้นแน่

 

 เผลอๆอาจจะหอมกว่าด้วยซ้ำ คิดแล้วอยากชิมอีกครั้งจังเลย

 

                "คุณแบมแบมออกจากโรงเเรมเมื่อชั่วโมงก่อนครับ คนของเราบอกว่าเธอเรียกแท็กซี่ไปแถวย่านอุเอโนะ"

 

                "สงสัยคงอยากเที่ยวล่ะมั้ง ตามไป"

 

                "เเต่คุณมาร์คครับ การ์ดที่นี่เรามีไม่มาก แถวนั้นคนก็พลุกพล่าน ยากต่อการคุ้มกันนะครับ"

 

 แพททริกรีบอธิบาย การมาญี่ปุ่นครั้งนี้การ์ดที่ติดตามมาน้อยกว่าครั้งก่อนๆ เพราะต้องแบ่งกำลังช่วยคุณๆทั้งสองที่นิวยอร์กเรื่องแผนอีก เอาจริงๆคุณมาร์คไม่ควรมาด้วยซ้ำ เเต่อย่างไรไม่รู้คุณเขาถึงสลับเปลี่ยนตัวเองกับนิโคลเเล้วมาที่นี่กับคุณแบมแบมแทน

 

 ซึ่งคุณแบมแบมนั่นก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักอย่าง สงสัยจะเป็นเลขาไม่จริงอย่างที่ใครๆเคยพูดไว้

 

 เเต่คุณมาร์คไม่เคยเอาเบบี้มาทำงานด้วยนี่นา

 

 "งั้นก็ไม่ต้องเอาไปสักคน ไปส่งฉันที่นั่นพอ"

 

 "เเต่คุณมาร์คครับ แบบนั้นมันอันตราย"

 

                "ฉันไม่ได้กากถึงขนาดจะยืนเป็นเป้าให้หมามันมาเป่าหัวฉันได้ง่ายๆหรอกนะ ที่นี่ไม่ใช่นิวยอร์ก ศัตรูฉันมีเเต่มันก็ไม่มีเพาเวอร์มากพอทำอะไรฉันได้หรอกแพททริก"

 

                "สรุปจะตามไปให้ได้เลยใช่มั้ยครับ" แพททริกยอมเเพ้ความดื้อแพ่งของเจ้านาย

 

                "คำสั่งฉันถือเป็นที่สิ้นสุด"

 

                "ถ้าอย่างนั้น...ผมถามสักครั้งได้มั้ยครับว่าคุณแบมแบมอยู่ในฐานะอะไร? ทำไมคุณมาร์คต้องตามเธอไปแบบนี้"

 

แพททริกถามออกไปตรงๆทำให้เจ้านายหน้าหล่อสะดุดลมหายใจตัวเองไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบปรากฏคลื่นความสับสนก่อนจะหายไป เเล้วเหยียดยิ้มจางๆส่งให้เเทน

 

                "ของเล่นที่ยังไม่ได้เล่น ฉันก็ต้องหวงเป็นธรรมดา"

 

                "..."

 

                "แบมแบมมีค่ากับฉัน ในตอนนี้"

 

"ครับ คุณมาร์ค" แพททริกรับคำ มองแผ่นหลังเจ้านายจนสุดสายตา

 

 

                ของเล่นก็คือของเล่น แพททริกบอกกับตัวเองย่างนั้น เขาเข้าใจเเละรับรู้สถานะของเล่นหรือเบบี้ของเจ้านายมาโดยตลอด ถึงแม้ไม่ได้อยู่กับเจ้านายตลอดเวลาแบบนิโคลเเต่เขาก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ก็เขานี่เเหละที่เป็นคนเก็บกวาดเวลาที่คุณมาร์คเล่นของเล่นเสร็จ อันไหนที่พังหรือคุณมาร์คเลิกเล่นก็โยนทิ้ง อันไหนที่ไม่พังแต่สร้างความวุ่นวาย แพททริกก็เป็นคนกำจัด


                หวังว่าคุณแบมแบมจะเป็นของเล่นที่ไม่สร้างความวุ่นวายเเล้วกันนะ หน้าหวานๆแบบนั้นมันควรจะมีร่าเริงเเละมีชีวิตชีวาตลอดเวลามากกว่านอนนิ่งไร้วิญญาณ

 

                แพททริกไม่เหมือนนิโคลนะ รู้ยัง? 

 

 

 

จ๊อก จ๊อกกกกก

 

 เสียงลำไส้บิดตัวร้องเบาๆในพุงน้อยๆของแบมแบมทำร่างบางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากขณะที่สองตากลมๆจดจ้องพ่อค้ากำลังใช้ตะเกียบพลิกก้อนกลมๆในกระทะอย่างชำนาญ กลิ่นหอมๆของขนมทาโกะยากิส่งมายั่วยวนน้ำย่อยในกระเพาะไม่มีหยุดพัก เเต่แถวยาวๆเเละลำดับคิวก็ทำให้ใจดวงน้อยท้อแท้นัก

 

 อีกสิบกว่าคิวเลย...เเต่ไม่เป็นไรแบมทนได้!

 

                เสียงจอแจของผู้คนที่มากมายเเละเสียงพ่อค้าแม่ค้าดังไปทั่วไม่ทำให้แบมแบมหงุดหงิดกับการรอคอยเท่าไหร่นัก กลับรู้สึกตื่นเต้นเเละสดชื่นมากกว่า ภาษาที่ไม่คุ้นหูเเต่พอฟังออกบ้างเพราะเคยได้เรียนมานิดหน่อยจากเพื่อนที่ทำงานพาร์ทไทม์ด้วยกัน ยิ่งทำให้รู้สึกคึกคัก บรรยากาศตลาดท่องเที่ยวแบบนี้คล้ายกับที่ร้านดอกไม้ในบอสตันของเขาเลย จะว่าไปก็คิดถึงแฮะ

 

                คิวเเล้วคิวเล่าผ่านไปเรื่อยๆพร้อมกับเสียงท้องร้องที่ดังมากกว่าเดิม เมื่อไหร่จะถึงคิวสักที แบมแบมได้เเต่คิดในใจ

 

                "หนีผมมาต่อคิวซื้อทาโกะยากิเหรอครับ?"

 

                "คุณมาร์ค!" แรงบีบเบาๆที่ต้นแขนฉุดให้แบมแบมหลุดจากภวังค์ที่กำลังส่งสายตาโทรจิตเร่งคิวตัวเองอยู่ ใบหน้าหวานปรากฏความประหลาดใจจนแทบจะมีเครื่องหมาย ? ปักอยู่กลางหน้า

 

                "ตกใจอะไรขนาดนั้นครับ ผมไม่ใช่ผีนะ"

 

                "ผมเเค่ตกใจน่ะครับ ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ คุณควรจะอยู่โรงเเรมนี่" ร่ายยาวใส่ไม่กล้าสบตา เพราะอยู่ๆความรู้สึกร้อนๆที่ใบหน้าก็เริ่มขึ้นมาอีกเเล้ว

 

 นึกถึงจูบหนักๆที่ผ่านฝ่ามือนั่นอีกเเล้ว 

 

"นั่นก็เป็นคำถามที่ผมอยากจะถามคุณเหมือนกันครับ มากับผมเถอะครับ ตรงนี้ร้อนเเละคนเยอะเกินไป"

 

มาร์ครีบว่าเพราะเขาไม่ค่อยชอบใจบรรยากาศเเละเสียงความวุ่นวายในตลาดเท่าไหร่นัก อีกอย่างเขาทะลุมากลางแถวแบบนี้ ถ้าไม่หน้าตาดี คนข้างหลังคงโวยวายตลาดแตกไปแล้ว

 

                ไม่ได้หลงตัวเองนะ เเต่สายตาที่เคลิบเคลิ้มข้างหลังนั่นมันบอกหมดเเล้ว

 

 “ไม่ไปได้มั้ยครับ อีกนิดเดียวจะถึงคิวผมเเล้วนะ"

 

                "ผมหาให้คุณได้ใหม่โดยไม่ต้องรอเลยครับ ออกมากับผมเถอะนะ"

 

                มาร์คพยายามโน้มน้าว เขาไม่ค่อยชอบร้านอาหารแนวนี้เท่าไหร่ รู้สึกว่ามันไม่ค่อยดีนัก สะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้ แบมแบมคู่ควรกับภัตคารในห้างหรูๆมากกว่าอาหารข้างทางแบบนี้

 

                "เเต่ผมรอมานานเเล้วนะครับ เเล้วผมก็หิวมากๆด้วย"

 

"แบมแบมครับ" มาร์คกดเสียงดุ

 

                "นะครับคุณมาร์ค นะครับ" ดวงตากลมๆอ้อนคนสูงกว่า มาร์คไม่อยากจะคล้อยตามนัก เเต่ก็ขัดใจไม่ลง นาฬิกาเรือนหรูในมือถูกยกจับเวลา

 

                "อีก 10 นาทีถ้ายังไม่ถึงคิว ผมพากลับนะครับ"

 

                "ขอบคุณครับ!"

 

                สิบนาทีไม่ขาดไม่เกินก็ถึงคิวจริงๆ เเละเจ้าก้อนแป้งกลมๆสอดไส้ปลาหมึกยักษ์ย่างที่ถูกโรยด้วยมายองเนส สาหร่ายเเละผงปลาแห้งก็ถูกเสิร์ฟ ควันร้อนๆกลิ่นหอมๆทำให้ดวงตาเจ้ากวางซนเป็นประกายจ้าด้วยความดีใจ เห็นแบบนั้นมาร์คก็พลอยยิ้มตาม

 

ทำไมรอยยิ้มแบมแบมมันถึงได้สวยความเเละมีความสุขขนาดนี้นะ มาร์คตั้งคำถาม

 

                "หื้ออออ คุ้มค่ากับเวลาที่เสียไปที่สุด!" เสียงหวานพึมพำขณะที่สองแก้มป่องพองเคี้ยวทาโกะยากิลูกใหญ่อย่างมีความสุข

 

                "เวลาทานอย่าคุยสิครับ เดี๋ยวติดคอนะ" มาร์คดุ ขณะเปิดฝาน้ำดื่มแร่ในขวดส่งให้

 

                "ขอโทษครับ ลืมตัว ก็มันอร่อยมากๆนี่นา สมกับที่ยืนรอเป็นชั่วโมงเลย"

 

                "เเค่บอกผมก็จบเเล้วครับ ไม่เห็นต้องมารอเองเลย ผมเคยบอกเเล้วใช่มั้ยว่าอย่าทำให้ตัวเองลำบาก"

 

                แม้หน้าแบมแบมจะมีความสุขมากเเค่ไหน เเต่หักลบเวลาเเละเสียงท้องน้อยๆนั่นร้องด้วยความทรมานมาร์คว่ามันไม่ค่อยคุ้มกันเท่าไหร่นักหรอก รู้สึกไม่พอใจนิดหน่อยที่แบมแบมปล่อยให้ตัวเองหิวและทรมานทั้งๆที่เเค่เอ่ยปากบอกเขา ทาโกะยากิจากเชฟฝีมือดีก็พร้อมเสิร์ฟเเล้ว จะเอากี่ร้อยกี่พันก้อนก็ได้

 

"ไม่ลำบากหรอกครับ เเค่รอคิวเฉยๆเอง ผมลำบากมามากกว่านี้ตั้งเยอะ"

 

                "เเต่ตอนนี้คุณมีผมนะครับแบมแบม คุณไม่จำเป็นต้องลำบากเลย ไม่เลยสักนิด" มาร์คอยากให้แบมแบมขอ อยากให้แบมแบมเรียกร้องอะไรจากเขาบ้าง ไม่ใช่ให้เขาทนไม่ไหวต้องประเคนให้ทุกอย่างแบบนี้ ไม่ใช่ว่ามาร์คไม่พอใจที่แบมแบมรับเอาทุกอย่างไปง่ายๆ เเต่แบมแบมรับเอาทุกอย่างไปเพราะสภาพกึ่งบังคับและไร้ความสมัครใจเท่านั้น

 

 สิ่งที่มาร์คให้ไม่เคยเป็นสิ่งที่แบมแบมอยากได้หรือร้องขอเลย มาร์ครู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่ลงทุนกับสิ่งที่แบมแบมไม่ได้ต้องการ

 

                "ตอนนี้ผมมีคุณก็จริง เเต่ผมพึ่งพาคุณทุกอย่างไม่ได้ครับ คุณเป็นเจ้านาย สิ่งที่คุณให้มามันมากเกินไปสำหรับผมเเล้วครับ"

 

                "ไม่มีอะไรมากเกินไปสำหรับคุณ"

 

 "มีสิครับ สิ่งที่คุณทำตอนนี้มันมากเกินไปสำหรับผมครับ มิสเตอร์เอ็ม"

 

                เจ้ากวางน้อยที่ไร้เดียงสาแปลงร่างเป็นลูกแมวที่เเสนพยศ กางเล็บขู่ฟ่อๆยามที่ได้ระบายถึงความอึดอัดในจิตใจ ใช่ แบมแบมรู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่ได้รับจากมาร์ค เพราะเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่มาร์คให้มามันแฝงเจตนาอะไร อยากได้คำยืนยัน คำอธิบายที่ชัดเจนเป็นถ้อยวาจาคำพูดให้เขาเชื่อใจเเละมั่นใจได้

 

 ไม่ใช่การกระทำคลุมเครือเหมือนหมาหยอกไก่แบบนี้

 

                แบมแบมจะได้หยุดคิดเพ้อเจ้อไปเองเเละห้ามใจตัวเองแบบนี้สักที เพราะมันยากเเละทรมานมากเลย

 

                "สิ่งที่มากเกินไป คือความคิดของคุณต่างหาก ผมให้เพราะผมอยากให้ มันดีเเละคู่ควรเเล้ว คุณมีหน้าที่เเค่รับมันไปก็พอ คำสั่งของผม ถือเป็นสิ่งที่ถูกต้องเเละเป็นที่สิ้นสุด"

 

                "..."

 

                "อย่าขัดคำสั่งผม กฎข้อสุดท้าย หวังว่าคุณจะเตือนตัวเองให้บ่อยมากกว่านี้นะครับ แบมแบม"

 

                หากแบมแบมกลายร่างเป็นลูกแมวได้ มาร์คก็กลายร่างเป็นซาตานได้เหมือนกัน น้ำเสียงเย็นเยียบถูกนำมาใช้โดยที่มาร์คไม่ทันรู้ตัว เขาไม่พอใจเลยกับคำพูดของแบมแบม มันทำให้มาร์คตีความได้อีกความหมายว่าแบมแบมกำลังผลักตัวเองหนีจากเขา ทั้งๆที่เขาพยายามมาขนาดนี้เเล้วแท้ๆ พยายามจนจะได้อยู่ในใจแบมแบมเเล้ว จะชนะแล้วจริงๆ

 

 เกมส์นี้นานเกินไป นานจนมาร์คคร้านจะเล่นเเล้ว!

 

                เกมส์มันควรจะจบได้เเล้ว มาร์คควรได้กำชัยชนะแล้ว ไม่ใช่ถูกผลักออกจากเกมส์เเละเป่านกหวีดฟาล์ว

 

 ร่างสูงกล่าวทิ้งท้ายเเละฉุดตัวแบมแบมให้ลุกขึ้นเเล้วเดินตามออกไป ซึ่งแบมแบมก็ทำตามอย่างว่าง่ายเพราะรู้สึกกลัวเหลอเกินกับสายตาเย็นเยียบเเละน้ำเสียงเมื่อครู่

 

 คุณมาร์ค คุณเป็นอะไรของคุณ...

 

 

 

 

 

\

 

 

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

 

ชอบอ่านเม้นต์ค่ะ เป็นโรคจิต ยังไงก็เป็นกำลังใจให้มิสเตอร์เขานะคะ องค์ซาตานลงบ่อยเกิ้นจะยังไงดี เกมส์จะจบหรือมาร์คจะจบก่อนเกมส์กัน

 

มาเเล้วค่ะ ยังไม่ตายค่ะเเค่เกือบ 555 โควิดมาทุกอย่างรวนหมด เเพลนที่วางไว้คือไปพัก การอัพนิยายก็เช่นกัน ไรท์ถูกส่งตัวกลับบ้านค่ะ ต้องเรียนออนไลน์ซึ่งมันประสาทเเดกมากๆ ออกไปไหนไม่ได้มันทำให้เริ่มฟุ้งซ่านเเละเครียด เลยทำให้นิยายไม่เดินเท่าไหร่ กราบเเทบเท้าขออภัยทุกคนจริงๆ

เเละอีกอย่างก็ขอขอบพระคุณทุกคนที่ยังทวงยังรอกันอยู่ ติดเเท็ก#มิสเตอร์มบ ตามตัวไรท์กันได้นะคะ ส่งฟีดเเบ็กกันหน่อยถือว่าขอ 5555

 

ดูเเลสุขภาพกันนะคะทุกคน อิโควิดมันร้าย ระวังด้วยนะคะ ด้วยความปราถนาดีจากไรท์คนนี้

*แปะภาพ privet-jet เผื่อจินตนาการไม่ออกค่ะ ท่องไว้นะมิสเตอร์เรา rich มาก!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 545 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,799 ความคิดเห็น

  1. #3777 jum1398 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:53
    อ่านไม่ได้
    #3,777
    0
  2. #3580 mt93bb1a (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 15:47
    มาร์คมีปมอะไรในชีวิตหรอ อยากรู้ ทั้งๆที่ครอบครัวก็ดูไม่มีปัญหานะ
    #3,580
    0
  3. #3332 MTBBLA (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 19:35

    มันเป็นฟิคที่ชอบมากๆๆๆๆๆเลยค่ะ
    #3,332
    0
  4. #1918 oni (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 19:59

    มาร์คเป็นไบโพล่ารึ ผีเข้าผีออกแบบี้ ใครอยู่งกล้น่ากลัวสุด

    #1,918
    0
  5. #1217 ((((d^dek^d)))) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 09:39
    มาร์ค เทอจะทำร้ายครสน้องมั้ยยนนยวยยยย
    #1,217
    0
  6. #1192 mylove2BB (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 00:55
    ดีใจที่ไรท์มาอัพต่อ หากออกนอกบ้านไปซื้อของระวังตัวด้วยนะคะ กักตัวอยู่บ้านมันเปื่อยๆ เราต้องอาบน้ำทุกเช้าให้สดชื่นแล้วจะทำอย่างอื่นต่อได้

    // mr.m ไอ่คนปากแข็งใจแข็ง แค่ยอมอ่อนลงมาบ้างก็จะเจอความสุขแล้ว ไม่ต้องอยู่เหนือทุกอย่างก็ได้! แบมลูกถึงเราจะมีใจให้เค้าแต่ห้ามบอกเค้าเด็ดขาดนะลูก ฮึบๆ
    #1,192
    0
  7. #1190 jiab155 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 00:46
    รักมากก็หวงมาก แต่ยังปากแข็งอยู่
    #1,190
    0
  8. #1165 chaleemb2 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 06:26
    เกมส์นี้มาร์คแพ้ แพ้ราบคาบแน่เชื่อสิ เอาให้หมอบเลยนะแบมแบมสู้เขาลูก
    #1,165
    0
  9. #1164 SSHINE (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 22:04
    อยากเห็นมาร์คทำอะไรสักอย่างแล้วอะ จะรุกแบมก็รุกเลย นี่เป็นแยมนี่อึดอัดนะ ไม่ชอบเลยอะ มาเล่นกะความรู้สึก
    #1,164
    0
  10. #1163 St_libra (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 02:30
    เกมส์นี้น้องแบมต้องชนะ น้องแบมสู้เขาลู๊กกกก
    #1,163
    0
  11. #1162 รรร (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 13:39

    รรอทุกวันเลยคะ มาแล้วดีใจมาก 🙏🙏🙏

    #1,162
    0
  12. #1161 Kpim (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 11:32

    แบมหนีไปลูกหนีไป😂

    #1,161
    0
  13. #1160 liewsuta (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 22:28
    ถ้าน้องรู้ความจริงคงพังน่าดู สงสารน้องจัง
    #1,160
    0
  14. #1159 Bella1997 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 18:58
    เห็นน้องแบมตอนนี้แล้วนึกถึงเพลง trip-ella mai อารมณ์แบบคนที่เข้ามาทำให้เรารู้สึกดีมากๆมากจนมันดูเกินจริง เลยต้องเซฟความรู้สึกตัวเองไว้ตลอดเหมือนที่แบมกำลังหักห้ามใจตัวเอง แงงงงงงง
    #1,159
    0
  15. #1158 Tuan_Boom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 18:04
    รอวันที่ซาตานจากลายเพนหมา เอ๋งๆๆๆๆๆ บ๊อกๆ

    แฮ่ๆๆๆ
    #1,158
    0
  16. #1157 Bella1997 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 12:58
    มาร์คไม่รู้ตัวเองว่าเสียอาการให้ว่าที่เบบี้คนนี้แค่ไหน มัวแต่มาคิดเรื่องเกมที่ตัวเองต้องชนะอย่างเดียวจะคอยดูว่าคนที่นึกว่าตัวเองอยู่เหนือห่วงโซ่อาหารแบบมาร์คจะชนะหรือแพ้กันแน่
    แบมลูกหนูเก่งมากๆที่ทำได้ขนาดนี้ อย่าแสดงออกให้คนบางคนได้ใจนะคะ สู้
    #1,157
    0
  17. #1156 MuwaanK (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 11:45
    แพททริกโหดจังง คิดถึงนิโคลเลยย//มาร์คนะมาร์ค ขอให้น้องแบมรู้เรื่องแล้วหนีไปเลยย;_;
    #1,156
    0
  18. #1155 Namnam_Got7 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 11:08
    เข้าใจแบมอ่ะ มาร์คไม่ชัดเจนมันอึดอัด แต่มาร์คคือรักเค้าแล้วค่ะแต่ไม่ยอมรับ ถ้าถึงวันนั้นดิฉันขอให้แบมหนีไปและไม่ให้อภัยเลยนะ อย่ามาเสียใจทีหลังนะมาร์ค
    #1,155
    0
  19. #1154 jryoma (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 00:58
    ยังไงคะคุณต้วนมต้องรอให้น้องเสียใจก่อนใช่มะ กว่าจะรับควาาจริงได้ว่ารักเค้าแล้วอ่ะ
    #1,154
    0
  20. #1153 Katai_lh77 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 23:49
    รอค่าา เรื่องเริ่มสนุกขึ้นเรื่อยๆ ชอบมากๆ
    #1,153
    0
  21. #1152 kunya2858 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 23:20
    เป็นกำลังใจให้ไรท์

    และดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ แล้วก็รอน้า
    #1,152
    0
  22. #1151 miss.md (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 22:55
    เราอยากรู้แล้วค่ะว่าตอนไหนคุณเอ็มถึงจะปัดน้องตก แล้วจะได้กรรมตามสนองสักที!!
    #1,151
    0
  23. #1150 MM_MB (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 21:06
    รอคร้าาาา
    #1,150
    0
  24. #1149 Gap2542 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 20:33
    มาอัพอีกไวๆนะคะ อยากอ่านตอนต่อไปใจจะขาดแล้วงื้ออออออออ
    #1,149
    0
  25. #1148 onea (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 19:37
    เฮ้ออ เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองค่ะ มิสเตอร์// สู้สู้นะคะไรท์ รักษาสุขภาพนะคะ
    #1,148
    0