Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 22 : Mr.M 21(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 549 ครั้ง
    13 พ.ย. 63

21

กำแพงที่เริ่มกร่อน

 

"สนามบิน แบมแบมไปที่นั่นทำไม?"

 

                มาร์คถามแพททริกเสียงฉงน นึกแปลกใจที่อยู่ๆเลขาหน้าสวยจะเดินทางไปที่สนามบินโดยที่ไม่บอกไม่กล่าว คิ้วกระบี่คู่คมขมวดกันแน่นด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจว่าแบมแบมไปที่นั่นทำไมกัน?

 

                "ครับ เครื่องติดตามที่อยู่ในรถกำลังมุ่งหน้าไปที่ท่าอากาศยาน จอห์น เอฟ เคนเนดี้ (JFK)"

 

                "แบมขับรถคันนั้นไปแน่ใช่มั้ย เช็กอีกรอบหรือยัง?"

 

                "ผมเช็กกับนาฬิกาที่คุณแบมแบมใส่เเล้วครับ ไปที่เดียวกันไม่ผิดแน่ การ์ดที่ตามไปห่างๆรายงานมาว่ามีผู้ชายขึ้นรถไปกับคุณแบมแบมด้วยครับ"

 

                คำว่าผู้ชายที่ตามไปกับแบมแบมหลุดออกมา คิ้วกระบี่ที่ขมวดติดสงสัยกลับกลายเป็นเคร่งเครียดพยายามข่มอารมณ์ตัวเองเเทน ดวงตาคู่คมทรงเสน่ห์แฝงแววความไม่พอใจอยู่จนล้นเต็มที่ ใคร? ใครกันที่กล้ามาลองดีคิดวอแวคนของมาร์ค ใครกัน?

 

"ใคร? มันเป็นใคร"

 

                แค่นเสียงถามเกรี้ยวกราด ไม่จำเป็นแล้วที่จะต้องรักษาภาพลักษณ์เทวดาที่แสนดีต่อหน้าคนสนิทอย่างแพททริก การ์ดร่างสูงมือสังหารคนสนิทรีบหยิบยื่นข้อมูลในไอแพดให้เจ้านายไม่รีรอ ก่อนที่มันจะถูกขว้างไปกระทบกับผนัง แตกกระจายหลุดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม

 

                "คิม ยูคยอม! มันมาที่นี่ได้ยังไง?"

 

                ภาพชายชาวเกาหลีร่างสูงโปร่งที่มาร์คจำได้ดีว่ามันเคยมีคดีอะไรร่วมกับเขา ทำให้เส้นความอดทนบางๆที่เหลือน้อยขาดออกจากกัน มาร์ครู้สึกเหมือนตัวเองโดนหยามหน้าลูบคนจากเด็กเมื่อวานซืน ทั้งๆที่เขาเคยอุตส่าห์ทำเป็นไม่สนใจมันแล้วนะ มันยังกล้าตามมายุ่งกับแบมแบมถึงนี่ เเต่ที่โกรธมากกว่าการที่คิม ยูคยอมมาที่นี่ คือการที่แบมแบมยังติดต่อกับมันอยู่ เเละมาร์คก็เหมือนกับคนโง่ที่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย!

 

                "คุณคิมเดินทางมาที่นี่ตั้งเเต่วันที่เราเดินทางมาส่งคุณแบมแบมที่นิวยอร์กเเล้วครับ เเละตลอดเวลาที่คุณคิมอยู่ที่นี่ ทั้งสองคนก็เจอกันมาโดยตลอด" 

 

"เจอกันตลอด? หมายความว่ายังไง ไหนนิโคลบอกว่าไม่มีอะไรหรือใครยุ่งย่ามกับแบมแบม"

 

                จากโมโหแบมแบมเเละยูคยอม จะกลับกลายมาเป็นโมโหลูกน้องคนสนิทเเทน มาร์คหวนคิดถึงข่าวที่เคยได้รับบ่อยๆจากนิโคลยามที่อยู่ไกล ว่าแบมแบมอยู่คนเดียวไม่มีใครมายุ่งวุ่นวาย จะบอกว่าข่าวที่รู้มามันไม่จริงงั้นเหรอ? แล้วนิโคลจะโกหกมาร์คทำไม มันจะทำไปเพื่ออะไร?

 

                "เรื่องนั้นผมไม่ทราบครับ เเต่จากรายงานของการ์ดที่ตามอยู่ห่างๆบอกว่าเป็นอย่างนั้น ส่วนตัวนิโคลผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาทำแบบนั้นไปทำไม หรืออาจจะเป็นข้อผิดพลาดระหว่างทำงานผมก็ไม่ทราบได้"

 

                แพททริกไม่ได้อยากจะว่าหรือพาดพิงอะไรเพื่อนร่วมงานอีกคนหรอกนะ เพราะตลอดเวลาที่ทำงานด้วยกันมา นิโคลเองก็เป็นคนที่ทำงานดีเเละซื่อสัตย์ภักดีต่อคุณมาร์คมาโดยตลอด กับแพททริกเราก็ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน เเละเป็นเพื่อนรักที่ทำงานเข้าขากันดีด้วยซ้ำ เเต่ที่แพททริกไม่เข้าใจว่าทำไมครั้งนี้นิโคลถึงเลือกปิดบังและขัดคำสั่ง

 

 เกิดเป็นบ้าคิดจะทำอะไรของมันขึ้นมาก็ไม่รู้...

 

                "นิโคลไม่เคยทำงานพลาด นอกซะจากว่ามันจะตั้งใจ ครั้งนี้ปล่อยมันไป จับตาดูทั้งนิโคลเเละแบมแบมไว้ เพิ่มกำลังการ์ดอีกเป็นเท่าตัว"

 

                "ครับ คุณมาร์ค"

 

 แพททริกโค้งคำนับรับคำสั่งก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องไป มาร์คผ่อนลมหายใจออกมาหนักๆ ใต้ดวงตาสีรัตติกาลที่ดูลึกลับน่าค้นหามีเเต่ความสับสน เอาเเต่คิดวุ่นวนว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง

 

                นิโคล คนที่มาร์คทั้งเชื่อใจเเละจงรักภักดีกับมาร์คน่ะเหรอ? มาร์คก็หวังให้มันเป็นเเค่ข้อผิดพลาดของการทำงาน อย่าให้เป็นอย่างที่มาร์คคิดเลยเพราะสุนัขรับใช้ดีๆ มาร์คไม่อยากตีมันตายเพราะขโมยอาหารเเค่ครั้งเดียวหรอกนะ 

 

 

@ท่าอากาศยาน จอห์น เอฟ เคนเนดี้ (JFK)

 

                ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมาเข้าออกสถานที่แห่งนี้จนแทบไม่มีช่วงเวลาไหนเลยที่มันจะเบาบางลง กลับกันดูเหมือนว่ามันจะเพิ่มขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ เสียด้วยสิ แบมแบมมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างสนใจ บ้างมีรอยยิ้มยินดีที่คนที่รักกลับมา เเต่บ้างก็มีสีหน้าเหมือนกับคนตัวสูงข้างกายแบมแบมในตอนนี้ 

 

"ไม่อยากกลับเลย"

 

เสียงแผ่วๆของยูคยอมทำให้แบมแบมยิ้มบางๆให้กำลังเจ้าเพื่อนใหม่ตัวโต ที่ยืนเศร้าหูลู่หางตกอยู่ข้างตัว มือบางตบที่ไหล่หนาสูงกว่าตนหลายเซนติเมตรอย่างให้กำลังใจ พร้อมกับเสียงหวานอุ่นๆไม่ต่างอะไรกับน้ำทิพย์ชโลมจิตใจที่แห้งเหี่ยวของคิม ยูคยอม ให้สดชื่นอีกครั้ง

 

                "ไม่เอาน่า อย่าทำเหมือนกับว่าเราจะไม่เจอกันแล้วสิครับ"

 

                "ก็ผมกังวลนี่นา กลัวว่าจะไม่ได้พบคุณอีก"

 

                "ตราบใดที่ K Group ยังร่วมมือกับ The Triple Enterprise อยู่ เราจะได้เจอกันอีกแน่นอนครับ"

 

                "แต่อีกนานมั้ยกว่าเราจะได้เจอกันอีก" 

 

"คนบนนู้นเท่านั้นครับที่จะตอบเราได้ ได้เวลาเเล้ว ไปเถอะครับ"

 

                แบมแบมชี้นิ้วหมายความถึงคนบนฟ้า ยิ้มหวานประจบให้คนตัวโตอีกครา ก่อนเสียงประกาศเรียกจะทำให้ร่างบางจำเป็นต้องผลักอีกคนให้เดินเข้าไปในเกทโดยสารเบาๆ

 

                "ยังไงซะเราต้องได้เจอกันอีก ผมจะมาเจอคุณอีกครั้งนะแบมแบม เเละถ้าเราเจอกันอีกครั้ง ผมจะไม่ยอมกลับไปคนเดียวแบบครั้งนี้แน่"

 

                คิม ยูคยอมเอ่ยเสียงเข้มจริงจัง ทำให้ร่างบางที่เพิ่งเคยพานพบโหมดเกรี้ยวกราดของเจ้าโกลเด้นท์ตัวโตต้องชะงักมองด้วยใจสั่นหวิวไม่ได้ คิมยูคยอมพูดมันออกมาด้วยใจแน่วแน่ที่ตั้งเป้าหมายในใจไว้เเล้วว่าครั้งหน้าเขาจะไม่ยอมปล่อยให้คนน่ารักคนนี้ ไปไหนอีก 

 

คิมยูคยอมจะกลับมาอีกครั้งเเละจะเปลี่ยนสายตาละมุนละไมที่มีเเต่ความเอ็นดูเขา ให้เป็นสายตาที่มีเเต่ความรักอย่างที่คนรักทั่วไปเขามี เหมือนกับที่ยูคยอมมองแบมแบมแบบตอนนี้ เขาจะทำให้แบมแบมรักเขาให้ได้ เขาสัญญา

 

                "ครับ ยูคยอม"

 

                แบมแบมรับปาก ทั้งที่ใจก็รู้ว่าคำที่ยูคยอมพูดมามันแทบเป็นไปไม่ได้ เเต่ร่างบางก็เลือกที่จะรับปากไป ไม่ให้เจ้าโกลเดนท์รีทรีฟเวอร์ตัวนี้ใจเสีย

 

                เป็นคำรับปากส่งๆที่ผู้ใหญ่นิสัยไม่ดีมักจะให้มันกับเด็ก โดยที่ไม่รู้เลยว่ามันจะสร้างความเชื่อมั่นเเละความหวังอะไรให้เด็กคนหนึ่งได้มากมายเเค่ไหนเช่นเด็กอย่างยูคยอมที่ไม่หวังอะไรมากจากหัวใจของแบมแบม คำพูดเเค่นี้มันทำให้เขานึกเพ้อละเมอไปไกลแสนไกลเเล้ว 

 

"ลาก่อนนะ มิสเตอร์คิม" เสียงหวานดังแผ่วออกมายามที่แผ่นหลังกว้างเดินหายไปจนลับสายตา

 

 

 ลาก่อน....คำบอกลาที่คิดว่าเราจะไม่เจอกันอีก

 

 

 @New York

 

 The Triple Tower, The Triple Enterprise

 

                เช้าวันทำงานยังเริ่มต้นด้วยความรีบเร่ง สองขาเรียวใต้ชุดสูทเข้ารูปดูดีราคาแพงยังคงเร่งสาวเท้าก้าวเข้าไปในลิฟต์ ด้วยกลัวว่าจะสายไม่ทันการเพราะเวลาตอนนี้ก็สายมากเเล้ว ในมือบางถือถุงอาหารเช้าร้านดังที่ภายในบรรจุอาหารพร้อมทานให้เเก่เจ้านาย

 

ผู้คนมากมายที่เบียดเสียดกันเพื่อสแกนบัตรเข้างานต่างพร้อมใจเเหวกทางให้เลขาคนสวยออร่าดีด้วยความพร้อมใจ หากเป็นเวลาปกติแบมแบมคงยิ้มน้อยๆอย่างขอบคุณเเล้ว เเต่วันนี้เขาไม่มีเวลามากพอจะทำอย่างนั้น สองขาจ้ำอ้าวไปสแกนบัตรเข้างานก่อนจะวิ่งเข้าลิฟต์อีกรอบเพื่อเดินทางไปยังเพนท์เฮาส์ส่วนตัวที่อยู่ชั้นบนสุดของตัวตึก

 

                กดรหัสที่จำได้ขึ้นใจแม้จะไม่ได้ขึ้นมาหลายสัปดาห์เเล้วก็ตาม รองเท้าหนังขัดมันราคาแพงรีบถอดเปลี่ยนเป็นสลีปเปอร์สำหรับอยู่บ้าน แล้วตรงดิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้าให้เจ้านายอย่างที่เคยทำดังเช่นเเต่ก่อน

 

                วันนี้ที่ช้ายอมรับว่าแบมแบมค่อนข้างเสียนิสัย เพราะเวลาที่ห่างกันไปทำงาน ร่างบางไม่จำเป็นต้องตื่นเช้าเพื่อทำหรือสั่งอาหารเเละร่วมทานมื้อเช้ากับเจ้านาย มันเลยทำให้แบมแบมเผลอนอนเพลินจนลืมเวลา เเล้วก็มาทำงานสายอย่างวันนี้นี่เเหละ!

 

                ผ้ากันเปื้อนสีเข้มถูกสวมทับชุดทำงาน รีบเร่งจัดอาหารเช้าใส่จานให้ทันเวลา วุ่นวายทั้งจัดการทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในเคาน์เตอร์ครัว โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองตกเป็นเป้าสายตาของเจ้าของห้องนานเเค่ไหนเเล้ว

 

                สิ่งดีๆสำหรับยามเช้า มันคืออะไรกันนะ...สำหรับคนอย่างมาร์ค ต้วนเเล้ว สิ่งดีๆสำหรับเช้าที่แสนสดใส มันคงไม่พ้นคนหน้าหวานคนนั้นแน่ ตอนแรกมาร์คก็เเค่คิด ว่าถ้าได้เจอหน้าหวานๆของใครบางคนก่อนเริ่มงานเเละเป็นคนแรกในทุกๆเช้า มันคงรู้สึกดี เเล้วมันก็ดีอย่างที่คิดจริงๆ แบมแบมเริ่มเข้ามาทำให้ชีวิตมาร์คมีสิ่งดีๆขึ้นมาหลายอย่าง อาทิเช่น

 

                สุขภาพดี? ทุกๆเช้าข้ออ้างในการพยายามเจอแบมแบมตอนเช้า แน่นอนว่าคืออาหาร แซนวิชกาแฟดำดังเช่นกาลก่อน กลายเป็นอาหารขยะรสชาติสิ้นคิดไปแล้วสำหรับมาร์ค ต้วน

 

งานดีขึ้น? ถ้าเรื่องภาษาเเละเอกสารแบมแบมจัดการได้ไม่มีตกหล่นแต่ที่ไม่ดี ก็คือชอบมามีอิทธิพลในหัวสมองเเละห้วงความคิด เเต่มาร์คไม่สามารถเป็นเจ้าของหรือครอบครองได้นี่เเหละที่มันน่าโมโห เเค่นั้นยังไม่พอ ยังเก่งในเรื่องชอบปั่นหัวให้มาร์คโมโหเเละอารมณ์เสียอยู่เรื่อย!

 

                เจ้าลูกแมวจอมยั่วดื้อตาใสใต้คราบกวางน้อยไร้เดียงสา เห็นทีว่ามาร์คจะปล่อยไว้นานกว่านี้ไม่ได้เเล้ว

 

"ระวังครับ!" พูด(ในใจ)ไม่ทันขาดคำ ร่างบางที่ยื้อหยิบขวดซอสจนสุดแขนจากชั้นบนสุดก็เซถลาเสียหลักจะหงายหลังเพราะเหยียบสลิปเปอร์ตัวเองอยู่ มาร์คต้องพุ่งไปรับไว้แทบจะไม่ทัน ด้วยกลัวว่าร่างบางๆนี่จะบอบช้ำจากการกระแทก

 

                "ขะ...ขอบคุณครับ"

 

กล่าวขอบคุณพยายามไม่สบตา ด้วยกลัวเหลือเกินว่าหัวใจไม่รักดีนี่จะสูบฉีดเลือดให้แก้มแดงฟ้องคนมองว่าตัวเองกำลังเขินเอาได้ จังหวะที่ตัวเองหงายหลังใจดวงน้อยมันแทบจะหล่นไปที่ตาตุ่มด้วยความตกใจกลัว  เเต่แขนแกร่งที่โอบประคองอยู่พัดพาความรู้สึกกลัวนั้นให้หายไป เเละความรู้สึกดีๆเพิ่มมาเเทนที่

 

 ดีที่แขนนี้เป็นของคุณมาร์ค  ดีที่รับเขาไว้ได้ทันเวลา...

 

                แบมแบมหลบตาทำทีเฉไฉไปจัดโต๊ะอาหารต่อหลีกเลี่ยงการมองประสานสายตากับเจ้านายหนุ่ม ที่รู้สึกว่ามองไปทีไรก็ราวกับว่าสายตาคมๆนั้นเป็นคนมีดจ่อคอตัวเองอยู่  รู้สึกหวาดหวั่นเเละเกรงกลัว  เหมือนกับกำลังโดนคุกคามอย่างไรอย่างนั้น  เเต่ใต้ความรู้สีกเหล่านั้นมันมีความรู้สึกดีๆจากการที่หัวใจเต้นแรงจนสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงท่วมแก้มใสแฝงอยู่

 

                คุณมาร์คอันตราย  เขาเหมือนดอกกุหลาบที่ดูเย้ายวนน่าหลงใหลที่มีหนามเเหลมคมประดับไปทั่ว

 

                ไม่  แบมแบมไม่หาญกล้าเด็ดดอกกุหลาบมาไว้กับตัวหรอก  หนามของมันแหลมเกินไป  กลัวว่าจะปักมือให้เจ็บซะเปล่าๆ

 

 แม้ว่าจะอยากได้มันมากเเค่ไหนก็ตามทีเถอะ    

 

"ช่วงเช้าเรามีประชุมบอร์ดบริหารนะครับ  เกี่ยวกับโปรเจ็ค  The Triple to The Future การประชุมน่าจะลากยาวจนถึงช่วงบ่าย  คุณมาร์คจะให้ผมเตรียมอาหารไว้ด้วยเลยมั้ยครับ"

 

                รายงานตารางงานไป สองตากลมก็คอยเหลือบมองเจ้านายไปในที  เห็นว่าคุณมาร์คเริ่มลงมือกับอาหารตรงหน้าเเล้วแบมแบมก็พลอยใจชื้นขึ้นมา

 

                สนใจอาหารตรงหน้าดีกว่า  อย่าใส่ใจมามองหน้าแบมแบมนักเลย  เขากินไม่ได้ซะหน่อย  

 

"เตรียมไว้เลยดีกว่าครับ  เผื่อเจบีและแจ็คสันด้วย ออกมาคงหิวกันน่าดู"   

 

"ได้ครับ" 

 

"อ้อ  คุณไม่ต้องเข้าประชุมกับผมนะ  เดี๋ยวให้แอนนาลีนกับนิโคลเข้าไปก็พอ"

 

                "ทำไมล่ะครับ?" 

 

"คุณอยู่เป็นเพื่อนแขกคนสำคัญของเจบีดีกว่า  เหมือนว่าพวกเขาจะคิดถึงคุณมากๆเลย"   

 

มาร์คเเค่นยิ้มไม่พูดอะไรต่อ  แม้จะสบสายตากลมโตแล้วมันจะพบกับคำถามมากมายก็ตามเถอะ   พอมาร์คไม่ตอบ อารมณ์สนใจอยากรู้ก็พลันหายกลายเป็นความรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก  จนเผลอย่นจมูกให้อีกฝ่ายเบาๆไม่ทันรู้ตัว  อากัปกิริยาที่เป็นไปตามธรรมชาติยิ่งทำให้พรานล่าอย่างมาร์คพอใจนักหนาที่ได้เห็นหลายๆมุมของแม่กวางดื้อตัวสวย 

 

 น่ารัก  แบมแบมจะเก่งเกินไปแล้วนะ   ขนาดหน้าตาไม่สบอารมณ์ยังมีผลต่อความรู้สึกของมาร์คซะมากมาย

 

                รอไม่ไหวเเล้วสิ   เเต่ก่อนจะเริ่มอะไรๆต่อไป   มาร์คต้องจัดการเสี้ยนหนามก่อน   

 เริ่มที่อะไรดีนะ.....

 

  

 

"พี่จินยอง เจจีน!"   

 

 "แบมแบม!  คิดถึงที่สุดเลย" 

 

"แบมก็คิดถึงพี่ครับ  คิดถึงเจจีนด้วย  ไหนมาให้แบมหอมซิ"

 

 "เจคิดถึงแบมเท่าโลกเลย!"

 

ในที่สุดความสงสัยก็พลันหายไปเมื่อได้พบแขกคนสำคัญดังเช่นคุณมาร์คว่า   แบมแบมวิ่งไปกอดทั้งพี่ชายต่อด้วยหอมแก้มหลายชายเสียหลายฟอดด้วยความคิดถึงทั้งหมดที่มี

 

ภาพความสุขของก้อนนุ่มนิ่มทั้งสามที่พลัดกันกอดกันมองกันราวกับพลัดพรากกันมาหลายชาติภพทั้งๆที่ความจริงเเล้วมันเพิ่งผ่านไปเพียงครึ่งปีเท่านั้น   ทำให้คนที่ได้เเต่ยืนมองอย่างมาร์คกับเจบีได้เเต่อมยิ้มอย่างเอ็นดู

 

                เเต่ความเอ็นดูมันเริ่มจะหายไปเเล้วสิ  ในเมื่อหลายชายตัวดีเอาเเต่กอดเเต่หอมคุณน้าคนสวยไม่ปล่อยเลย  แบบนี้มันทำให้คิ้วกระบี่ของมาร์คกระตุกหนักๆด้วยความไม่พอใจไม่ได้

 

 แก้มนั่นมันของมาร์คนะ   ปากนั่นก็ด้วย  ตัวหอมๆนั่นอีก 

 

เจจีน!

 

"นั่นลูกกู  หลานมึงด้วย  เก็บอาการนิดนึง"

                เจบีจับอารมณ์เพื่อนข้างตัวด้วยถึงกับต้องตบบ่าให้มันใจเย็นลง  กลัวว่าไฟในตาที่ลุกโชนของมันจะเผาร่างลูกชายของเขาซะก่อน  มาร์คมันเป็นพวกหวงของ  หวงมาก  เเละมันก็ไม่สนใครหน้าไหนด้วย  

 

 "เหอะ  ก็ถ้าไม่ใช่หลานกูมันก็ไม่มีสิทธิ์มาหายใจตรงนี้หรอก" 

 

 มาร์คฮึดฮัดก่อนจะเดินนำเพื่อนเข้าห้องประชุมไป  ล้มเลิกความตั้งใจจะจับหลายมากอดมาอุ้มตามที่คิดเอาไว้   ก็กอดก็หอมแบมแบมไปซะขนาดนั้น  มาร์คทำใจอุ้มไม่ลงเเล้ว 

 

                "ฝากด้วยนะแบมแบม  นยองเดี๋ยวบีกลับมานะ  เจจีน  อัปป้าไปนะลูก"  

 

                "ครับอัปป้า!"

 

                เจบีฝากฝังไว้กับน้องเมีย  พอได้รับสัญญาพยักหน้าหงึกๆพร้อมกับลูกชายที่ขานรับเสียงใสก็ทำให้เบาใจลงไปได้บ้าง  เเล้วหันกายเดิมตามเพื่อนตัวเองไปที่ห้องประชุม  

 

                "หื้ม  เรียกอัปป้าเต็มปากเลยนะ  รู้เหรอเราว่าอัปป้าแปลว่าอะไร"  

 

แบมแบมบีบแก้มเจ้าตัวน้อยจนแก้มโย้ด้วยความหมั่นเขี้ยว  ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะได้ยินได้เห็นเจจีนเรียกคนเป็นพ่อว่าพ่อ    เเละยิ่งพี่จินยองไม่แย้งอะไรด้วย  มันก็ทำให้รู้สึกอุ่นๆในอกไม่ได้   

 

                "อัปป้าแปลว่าคนที่รักออมม่า เเล้วก็รักเจมากๆไง  แต่อัปป้ามีได้เเค่คนเดียวนะ  เเล้วก็ต้องเป็นอัปป้าแจบอมด้วย!"   

 

เจ้าเทวดาตัวน้อยอธิบายเสียงใสด้วยความสุข  จนคนเป็นน้าต้องยิ้มตามด้วยความสุขไม่ได้  

 

จากที่เคยคิดฝันไว้เล่นๆว่าถ้ามีครอบครัวขึ้นมาจริงๆ  ครอบครัวที่มีพร้อมหน้าทั้งพ่อเเละแม่  เจจีนคงมีความสุขไม่น้อย  เเต่เท่าที่มองดูมันเกินกว่าที่คิดไว้ไกลโข

 

ไม่ใช่เจจีนที่มีความสุข  พี่จินยองเองก็เช่นกัน   

 

"พูดเยอะเกินไปเเล้วนะครับเจจีน  ขอออมม่าคุยธุระกับแบมแปบหนึ่งนะครับ  คนดีไปเล่นตรงนู้นก่อนนะ"   

 

จินยองที่อดหน้าร้อนๆกับคำพูดของลูกชายไม่ได้  ต้องรีบหาทางแก้เขินให้ตัวเองโดยด่วน  ก็เพราะเจ้าเทวดาน้อยนี่สิดูท่าว่าจะเป็นลูกพ่อไปแล้วซะอย่างนั้น  ถึงได้จดจำเชื่อฟังคนเป็นพ่อทุกคำ  โดยเฉพาะคำพูดที่ทำให้แม่เขินเนี่ย 

 

                "เขินจนต้องไล่ลูกเลยเหรอครับพี่จินยอง" 

 

"พี่ก็คนนะแบม  ว่าเเต่แบมเถอะ  เหมือนกับที่ยองแจบอกจริงๆด้วย"  

 

 จินยองที่เพิ่งจะได้มองน้องตัวเองดีๆก็พบความต่างที่ยองแจเคยบอกไว้  แม้คราวนั้นจะไม่เชื่อเท่าไรนักแต่พอมองมาเห็นด้วยตาจริงๆก็พบว่ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

 

                เด็กน้อยตรงหน้าเขาดูดีจนพี่ชายคนนี้แทบจะลืมเด็กน้อยในวันวานที่วิ่งวุ่นทำงานในร้านดอกไม้ไปเสียหมดเเล้ว  

 

มาร์ค ต้วน  เปลี่ยนน้องชายเขาไปมากจริงๆ

 

                "ยองแจก็พูดไปเรื่อยน่ะครับ  แบมก็ยังเป็นแบมคนเดิม  ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด" 

 

                 แบมแบมรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปอย่างที่ทั้งพี่เเละเพื่อนบอกก็จริง  เเต่เขาก็ไม่อาจยอมรับได้  เพราะลึกๆในหัวใจ  คนๆนี้ก็ยังคงเป็นแบมแบมคนเดิม  คนที่เป็นน้องน้อยของพี่จินยอง

 

                "มาร์คดูแลเราดีใช่มั้ย  เขาไม่ทำอะไรน้องพี่ใช่มั้ย"  

 

                 จินยองที่ตอนแรกอดหวั่นใจว่าน้องจะตามเกมส์ไม่ทันและมาร์คอาจจะเห็นน้องเป็นเเค่เกมส์ๆหนึ่ง ตอนนี้ยอมรับว่าใจชื้นขึ้นมามากโข  เมื่อเห็นน้องในตอนนี้เเล้วพบว่าน้องมีความสุขดี  บางทีมาร์คอาจจะไม่คิดอะไรกับน้องเขาจริงๆก็ได้   เเต่ถึงอย่างนั้นจินยองก็ไม่อาจวางใจได้แน่นอน

 

                สมัยเรียนมาร์คเคยร้ายยังไง  ตอนนี้มันคงเพิ่มมากกว่าเดิม  เเต่จินยองก็ไม่อยากตัดสินอะไรปรักปรำเพื่อนตัวเองหรอก

 

                "ไม่ครับ  คุณมาร์คเป็นเจ้านายที่ดีมาก"   มีเเต่แบมนี่เเหละที่นิสัยไม่ดี   แบมแบมคิด 

 

"ได้ยินแบบนี้พี่ก็ดีใจเเล้วล่ะ  มานี่มา"   

 

                จินยองยิ้มบางๆ  สบดวงตาหวานซึ้งกลมโตที่ร่ำๆจะมีน้ำตา  แขนเรียวกางออกกว้างเตรียมรับลูกนกปีกนกให้เข้าสู่อ้อมอก   เเล้วก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อแม่ตัวบางโผเข้าหาอกพี่ทั้งตัว   ซบหน้าลงกับอกนิ่มที่อบอุ่น  เอ่ยบอกพี่เสียงอู้อี้

 

                "พี่จินยอง  แบมไม่อยากเป็นแบบนี้เลย  แบมรู้ว่าเขาอันตราย  แบมไม่ควรคิดไปไกลหรืออยู่ใกล้เขา   เเต่แบมห้ามตัวเองไม่ได้เลย"   

 

                ระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจให้พี่ฟังด้วยหวังว่าพี่จะมีทางออกที่ดีกว่านี้   แบมอยากจะบอกพี่ว่าแบมไม่เคยที่จะไม่เชื่อฟังหรือขัดคำเตือนพี่ว่าคุณมาร์คอันตราย  เเต่ความใกล้ชิดเเละความอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับมันทำให้แบมแบมเริ่มแพ้พ่าย   

 

ถึงจะฮึดสู้  ถึงจะห้ามตัวเองก็เเล้ว  เเต่แบมแบมก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ในทุกๆครั้ง  เพราะคุณมาร์คนั้นเกินกว่าที่คนๆนี้จะรับไหว 

 

เทวดาที่แสนดีบนฟ้า  ใครกันล่ะที่จะไม่หลงรัก 

 

"ไม่เป็นไรเลยแบม  ไม่เป็นไรเลย  เรื่องของความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้พี่รู้  รู้ดีกว่าใครเลยด้วย"   

 

 จินยองปลอบน้องทั้งที่สะท้านในอก   กะแล้วเชียวว่ากวางใสซื่อมีหรือจะทันเล่ห์เหลี่ยมราชสีห์ที่เจนสนาม   เสน่ห์ของมาร์คมันเกินต้านทานเเละแบมแบมก็ต้านมันจะไม่ไหวเเล้ว   จินยองเองไม่รู้จะบอกให้น้องสู้อย่างไรเพราะถ้าจะให้ไปไกลจากมาร์คแบมแบมคงทำไม่ได้  เเต่จะให้ทนอยู่ต่อไป  ก็ไม่รู้ว่ากวางตัวน้อยตัวนี้จะทนได้นานเเค่ไหน   จินยองก็ได้เเต่หวังให้มาร์คมีความรู้สึกดีๆที่จริงจังให้กับน้อง  ไม่ใช่เเค่การเเสดงละครเหมือนที่เคยทำกับใครๆที่ผ่านมา

 

                "ความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้  เเต่แบมก็ต้องปกป้องตัวเองด้วย  รักเขามันไม่ผิดเเต่อย่าให้เขาได้ไปหมดทั้งใจ  เพราะแบมจะไม่ได้มันกลับคืนมาง่ายๆ   แบมรู้ใช่มั้ย"

 

                "...."

 

                "มาร์คน่ะ  ไม่ใช่คนที่เราจะเชื่อใจเขาได้ง่ายๆหรอกนะ   แบมรักเขา  เเล้วเขาล่ะ?..."

 

                "แบมไม่รู้  ไม่รู้เลยว่าเขารู้สึกยังไง  บางครั้งแบมก็อ่านเขาไม่ออก  บางทีแบมก็ไม่เข้าใจเหตุผลของเขา  เเต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเขา  มันทำให้แบมหลงรัก   แม้แบมจะพยายามเเล้วก็ตาม"

 

                คำพูดคำจาที่สุภาพอ่อนหวานทำให้คิดไปไกล  การใส่ใจทุ่มเทดูแลทั้งที่ไม่ได้ร้องขอ  มันทำให้ใจเด็กกำพร้าคนนี้เผลอคิดเเละให้เขาไปทั้งใจ  แม้มันจะไม่สมควรเเละไม่มั่นใจก็ตาม   แบมแบมไม่รู้ว่าคุณมาร์ครู้สึกยังไง  เเต่แบมแบมน่ะ  รักคุณมาร์คไปแล้วทั้งใจ  

 

 หลงรักในความแข็งแกร่งเเต่แฝงความอ่อนเเอของคุณ 

หลงรักในความทุ่มเทความเอาใจใส่เเละความเย็นชาของคุณ

หลงรักทุกอย่างที่เป็นคุณ...หลงรักอย่างที่ไม่มีเหตุผลใดๆมารับรองได้ 

เหตุผลที่จะรับรองว่าคุณจะรู้สึกเช่นเดียวกัน...

"แบมอย่าเพิ่งเชื่อเขาทั้งใจจนกว่าเขาจะทำให้แบมเห็น  อย่าเพิ่งพูดให้เขาฟังว่าแบมรู้สึกยังไง  จนกว่าแบมจะมั่นใจว่าเขาจะรู้สึกเหมือนกัน"

 

                "แบมจะรู้ได้ยังไง" 

 

"แบมจะรู้เองเมื่อถึงเวลา  เเต่พี่ขออย่างเดียวเลยนะแบม   อย่ารักเขาจนทำร้ายให้ตัวเองเจ็บปวด   อย่าทำแบบนั้น เพราะพี่คงต้องอกแตกตายแน่ถ้าน้องชายพี่ต้องเจ็บปวดเพราะเขา"

 

                "แบมจะไม่ทำแบบนั้น  แบมจะไม่รักเขามากกว่าตัวเอง  พี่อย่าห่วงแบมเลยนะ" 

 

"พี่จะถือว่าเราสัญญากันแล้วนะแบมแบม"

 

                "ครับพี่"

 

 

 

 

-อีกด้านหนึ่ง-

 

                การประชุมดำเนินไปเรื่อยๆจนเเล้วเสร็จ   ผู้บริหารเเละบุคลากรมากมายต่างเดินออกจากห้องประชุมใหญ่  หลงเหลือไว้เพียงเเต่สองผู้บริหารที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่คนละฟากโต๊ะ

 

                "มึงแน่ใจเหรอว่าจะเอาพาเวลมาเอี่ยวด้วย  ทั้งๆที่มึงก็รู้ว่ามันอาจเป็นหนึ่งในพวกที่สุมหัวกับไอ้เหี้ยนั่น"  

 

                เจบีถามมาร์คถึงแผนที่เขาเคยวางไว้   เเต่มาร์คกลับเปลี่ยนเเละเพิ่มคนอื่นมาเอี่ยวด้วยทั้งๆที่เจบีมองว่ามันไม่จำเป็น

 

                "ถ้าไม่มั่นใจก็อย่าเพิ่งด่วนสรุป  อีกอย่าง  ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงก็ก็ว่ามันไม่เสียหายเลยนะ   จะปิดจ็อบทั้งทีมันก็ต้องเอาให้เรียบ"

 

                ดวงตาคมกล้าเผยความกระหายหมายมาดอย่างที่พูดไม่คิดปิดบัง  เกมส์ที่มาร์คเดิมมาร์คจะเดินเพียงตัวเดียวเเล้วล้มหมากทั้งกระดานให้ได้  ไม่ใช่เเค่กำจัดคิงเเล้วยังเหลือเบี้ยใบ้รายทางต่อ

 

                "เอาตัวเองไปเกี่ยวยัยวาเนสซ่าเนี่ยนะ  ถามจริง?"

 

                "ก็หลอกง่ายดี  ดูจูงจมูกง่ายๆ  แถมพ่อก็ยังโง่รักหลงลูกสาวสุดๆ  บางทีถ้าพาเวลไม่เกี่ยว   เราก็ฮุบเอามาเป็นของเราก็ได้นี่"

 

                "หึ  สมเป็นมึง"   เจบีแค่นหัวเราะในลำคอ  มาร์คยังคงเหี้ยมสมเป็นมัน  ถ้าพาเวลเกี่ยวมันก็กะจะล้มคู่เเข่งง่ายๆ เเละปิดเกมส์แค้นด้วย  เเต่ถ้าไม่  ก็ถือว่าตัดคู่เเข่งโดยการรวบเอามารวมไว้  เเล้วค่อยกำจัดทีหลัง   ยิ่งปืนนัดเดียวได้นกทั้งฝูง  

 

 สมกับเป็นมาร์ค  เสียอะไรต้องได้กลับคืน  เเละต้องได้คืนมากกว่าที่เสียไปด้วย

 

 

"ทำอะไรก็ระวังหน่อย  วาเนสซ่าอาจจะดูหลอกง่าย  เเต่มารยาผู้หญิงใช่ว่ามึงจะไว้ใจได้ง่ายๆ"

 

                "ก็ไม่เคยคิดจะไว้ใจอยู่เเล้ว  ผู้หญิงแบบนั้นถ้าไม่มีผลประโยชน์กูคงไม่ชายตาแลหรอก" 

 

"แล้วแบมแบม?  มึงล้มเลิกความคิดที่จะเอาเขามาเป็นเบบี้หรือยัง"

 

"ไม่เคยคิด  แบมแบมน่ะ  สมควรกับการเป็นเบบี้ของกูที่สุดเเล้ว  เเละจะเป็นในอีกไม่ช้านี่แน่"

 

                "กูไม่ก้าวก่ายเเต่ไม่ได้หมายความว่ากูสนับสนุน  เล่นอะไรคิดถึงหน้าเมียกูด้วย   จินยองตามฉีกอกมึงแน่ถ้ามึงเล่นตุกติก"

 

                "คิดว่ากูจะโดนคนเดียว?"  

 

มาร์คเลิกคิ้วเจ้าเล่ห์ล่อตีน  เล่นตาคนมองอย่างเจบีถึงกับคิ้วกระตุกตาม   เวรเอ้ย   เขาไม่น่าลงร่วมมือกับไอ้เวรเทวดาซาตานนี่เลย  มันแบล็กเมล์เขา!

 

ไอ้เพื่อนชั่ว!

 

 "ไอ้มาร์ค  ไอ้เพื่อนเวร!"

 

                "55555  ไปรับลูกเมียมึงได้เเล้ว  กูจะสวีทกับเบบี้กูต่อ"  

 

                มาร์คหัวเราะยียวนกวนประสาทก่อนจะโบกมือหันหลังให้เพื่อนอย่างน่าหมั่นไส้  เจบีได้เเต่เข่นเขี้ยวเข่นฟันระงับความโมโหของตัวเองอยู่เพียงผู้เดียว

 

                ไอ้แจ็คสันล่อตีนไอ้มาร์คก็กวนประสาท   สรุปเเล้วเจบีมีเพื่อนปกติสักคนมั้ยเนี่ย!!!!

 

 

100%

@iammeamjtha3000

#มิสเตอร์มบ

 

 

 

 *จริงๆเเบมรู้นะว่ามาร์คอันตรายเเละจับสัมผัสได้ตอนที่คุณเขาเป็นตัวของตัวเอง  ตัวเเบบตัวซาตานอ่ะไม่ใช่เทวดา  เเต่ก็นะ คนมันรัก  ถ้าพวกเราเป็นน้องเเบมเราไหวมั้ย  ถามไรท์ไรท์ไม่ไหวนะ   เเพ้มอบกายถวายหัวเเถมเครื่องในให้ตั้งเเต่เห็นหน้าคุณเขาเเล้วค่ะ  อิอิ

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 549 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,800 ความคิดเห็น

  1. #3776 jum1398 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:52
    อ่านไม่ได้อ่ะ
    #3,776
    0
  2. #1912 Oni (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 15:59

    หวังว่ามาร์คจะฟังเพื่อนและห่วงครอบครัวเพื่อนบ้างนะ เราสงสารเด็กดีแบบแบมจังไม่น่าเจอคนไร้หัวใจหรือใช้เงินซื้อคน

    #1,912
    0
  3. #1910 Oni (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 13:59

    ขอให้แบมโชคดีขอให้มาร์คไม่ทำร้ายแบมน้าาาาา

    #1,910
    0
  4. #1087 405741042 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 11:20
    รอค่าาาา ลุ้นมากกกกตอนนี้
    แบมมหนีไปลูกกก
    #1,087
    0
  5. #1086 lovebam2x (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 06:40
    ฮือออออออ ไม่เอาสิไร๊ท์ ไมต้องเตรียมทิชชู่ รอตอนหน้านะคะ อย่าหายนานน้าาาาาา
    #1,086
    0
  6. #1084 Katai_lh77 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 13:41
    รอนะคะ
    #1,084
    0
  7. #1081 Souk2233 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 21:02
    อ่านรอวนไปค่ะ
    #1,081
    0
  8. #1080 NamWan0263 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 22:13
    สงสารใครดีคะรอน่าาา
    #1,080
    0
  9. #1079 Aton7 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 16:05

    รอออไรท์อยู่น๊าาา

    #1,079
    0
  10. #1072 YanisaCH (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 22:04
    มาร์คคคคค
    #1,072
    0
  11. #1050 Sobadd (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 19:27
    มาต่อเร็วๆนะคะ รออ่าน^^
    #1,050
    0
  12. #1049 aimchta (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 16:08
    #savemark

    5555 ไว้ล่วงหน้าเลย ยัยน้องต้องใจแข็งมากๆแน่เวลาเจ็บ
    #1,049
    0
  13. #1048 gskcbalaimvakzva (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 04:35
    งานเข้าเจบีละ 55555
    #1,048
    0
  14. #1047 thiyadanook-1234 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 04:33
    รอนะคะะ
    #1,047
    0
  15. #1046 jiab155 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 00:05
    ถนอมน้งหน่อยเด้อ
    #1,046
    0
  16. #1045 Marshmallow03 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 14:15
    รอนะค้าาา
    #1,045
    0
  17. #1044 toto (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 22:01

    แข็งใจหน่อยนะแบม

    #1,044
    0
  18. #1042 mylove2BB (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 20:51
    ตอนหน้าทำไมต้องเกียมทิชชู่​กับหมอนอย่าบอกนะว่างานน้ำตามา
    #1,042
    0
  19. #1041 mylove2BB (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 20:50
    ขอให้น้องแบมเป็นฝ่ายชนะมาร์คได้มั้ย โอ๊ยยยยยยกลัว กลัวลูกเสียน้ำตา เซฟแบม เซฟนิโคล ด้วยนะ TvT
    #1,041
    0
  20. #1039 vandabam (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 10:29
    อ่านตอนนี้แล้วขอสงสารนิโคลล่วงหน้าเลยได้ไหมคะ กลัวคุณมาร์คจะทำอะไรนิโคลมากเลย ...
    #1,039
    0
  21. #1038 onea (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 07:59
    เกียมพร้อมมมค่ะไรท์
    #1,038
    0
  22. #1037 1522063017 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 07:36
    ระวังจะตกหลุมที่ตัวเองขุดไว้นะมาร์ค​😏​
    #1,037
    0
  23. #1036 รรร (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 02:32

    นน้อนนน คุนมี๊ ไม่อยากเห็นน้ำตาลูกเลย ????????

    #1,036
    0
  24. #1035 nooonut293 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 14:58
    เตรียมหมอนรอฟินค่ะ
    #1,035
    0
  25. #1034 _bbammqx (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 14:51
    รอนะคะะ
    #1,034
    0