Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 21 : Mr.M 20(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,632
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 607 ครั้ง
    13 พ.ย. 63

 

 

20

เจ้าของดอกทานตะวัน

 

@ Oahu, HAWAII

                ใบหน้าหล่อเหลาดุจพระเจ้าปั้นแต่งภายใต้แว่นกันแดดสีเข้ม          ของแบรนด์ดังชื่อก้องโลก อย่างRay-Ban เหม่อมองความงามของน้ำทะเลสดใสที่ตัดกับผืนหาดทรายขาวลากยาวสุดลูกหูลูกตา หาดทรายตัดหาดฟ้า แสงแดดสดใส บรรยากาศดีๆเเละนักท่องเที่ยวมากมายที่อยู่ในชุดว่ายน้ำน้อยชิ้น เสียงหัวเราะเเละรอยยิ้มไม่ว่าจะเป็นคู่รักหรือครอบครัวที่มาพักผ่อน ทำให้สถานที่แห่งนี้ไม่ต่างอะไรกับสวรรค์เลยสักนิด

 

 เเต่สวรรค์ก็ไม่ควรมีซาตานมันนั่งอยู่ตรงนี้มั้ย?

 

  "ไม่สนุกเหรอคะ เนสเห็นคุณทำหน้าเครียดตั้งเเต่มาถึงแล้ว หรือไม่อยากมาเที่ยวกับเนสคะ?" 

 

ร่างระหงของสาวอเมริกันที่อยู่ในชุดบิกินี่สีแดงสุดแสนเซ็กซี่ อวดทรวดทรงองค์เอวงดงามที่ใครต่อใครเห็นคงต้องหยุดมองด้วยความหลงใหล เเต่ความงามเช่นนี้ในสายตาของมาร์ค ต้วน เเล้วมันไม่ต่างอะไรกับการมองก้อนหินหรือเม็ดทรายแถวๆนี้เลยสักนิด

 

 ธรรมดาทั่วไปและแสนจะดาษดื่น ไม่น่าสนใจสักนิดเลย

 

"ผมเครียดเรื่องที่บริษัทนิดหน่อยครับ คนสวยของผมไม่คิดมากนะครับ"

 

รอยยิ้มจอมปลอมปั้นแต่งเสแสร้งขึ้นมาเพื่อเอาอกเอาใจสาวข้างตัว ทำให้วาเนสซ่าค่อยยิ้มได้เเละเคลื่อนกายมานั่งบนตักแกร่งของร่างสูงเเทน

 

                "ก็ดูคุณทำหน้าสิคะ มีอะไรให้เนสช่วยหรือเปล่าคะ บอกเนสได้นะคะ เนสไม่อยากเห็นหน้าหล่อๆของคุณเครียดแบบนี้เลย"

 

ปลายเล็บยาวค่อยไล้ไปตามแผ่นอกแกร่งเปลือยเปล่าที่กระดุมเสื้อเชิ้ตติดไม่หมดอย่างออดอ้อนเเละเย้ายวน วาเนสซ่ายิ้มหวานเอาใจประจบ หวังให้เจ้าของตักคลายสีหน้าเครียดๆนี่สักที จะว่ายังไงดีล่ะ หน้าเครียดๆของคุณผู้บริหารคนนี้ก็เร้าอารมณ์ไปอีกแบบนะ เเต่วาเสซ่าชอบรอยยิ้มหวานๆเเละใบหน้าแสนดีสุภาพมากกว่า 

 

มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าได้เทวดามาครอบครองอย่างไรอย่างนั้น 

 

"เเค่คุณอยู่ตรงนี้ก็ช่วยผมได้มากเเล้วล่ะครับที่รัก"

 

 มาร์คเหยียดยิ้มบางเอาใจ เเต่ใครจะรู้ว่าในใจเขาคิดอย่างไรเท่าตัวเขาเอง มาร์คเบื่อแดดร้อนๆ เเละรำคาญเจ้าของร่างบนตักเขาเต็มที เเต่เขาขัดใจหรือผลีผลามทำอะไรไม่ได้ ถ้าวาเนสซ่าคนนี้ยังมีประโยชน์ต่อตัวเขาเเละบริษัทในอนาคต

 

                อีกอย่างแผนการที่พวกเขาวางไว้ มาร์คคิดว่ามันน่าจะดีกว่าถ้าได้วาเนสซ่ามาช่วยเสริมด้วย ทนรำคาญแบบนี้ไปอีกนิดคงไม่เสียหาย เพราะมาร์คมั่นใจว่าผลประโยชน์ที่ได้คุ้มค่าต่อความอดทนเขามากแน่ๆมาร์คจะไม่ยอมเสียเปรียบ อะไรที่เขาลงทุนไปเเล้วผลลัพธ์ที่ได้ออกมามันต้องคุ้มค่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องธุรกิจหรืออะไรก็ตาม

 

                "งั้น...ให้เนสช่วยคุณผ่อนคลายมั้ยคะ"

 

                ริมฝีปากบางกระซิบข้างหู ก่อนจะจงใจไล้เฉียดไปทั่วลำคอแกร่ง มาร์คหัวเราะเบาๆในลำคอเเต่ก็ยอมพยักหน้ารับคำเสนอ

 

                "ในห้องดีกว่าครับ ผมไม่ชอบทำอะไรในที่สาธารณะ"มาร์คบอกเสียงนุ่มก่อนจะช้อนกายสาวเจ้าขึ้นแนบอก แล้วสาวเท้าเข้าวิลล่าไป 

 

 

 

 

มวนนิโคตินสัญชาติเนเธอร์แลนด์อย่าง BLACK DEVIL Ice ถูกจุดขึ้นสูบหลังเสร็จสิ้นภารกิจ แผ่นหลังเปลือยเปล่าของวาเนสซ่าที่นอนคว่ำหน้าลงกับเตียงขนาดคิงไซส์ที่มีสภาพไม่ต่างอะไรกับสมรภูมิรบ ไม่ทำให้ตัวต้นเหตุเช่นมาร์ครู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดที่ขยี้นวลเนื้อบางจนแทบบู้บี้ มาร์คยอมรับว่าเขาเป็นคนที่ค่อนข้างเต็มที่มากกับเรื่องบนเตียง โดยเฉพาะเรื่องบนเตียงที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ

 

แบบที่วาเนสซ่าเสนอให้ นี่เเหละสิ่งที่ทำให้มาร์ครำคาญ 

 

เพราะอย่างนั้นมวนนิโคตินจึงถูกจุดขึ้นอีกมวน หลังจากพ่นควันมวนที่แล้วหมดไป ความรู้สึกเย็นๆเเละกลิ่นมิ้นต์ทำให้มาร์คผ่อนคลายลงไปได้มาก เเละดีกว่าเซ็กซ์ห่วยๆที่วาเนสซ่าเสนอให้ด้วยซ้ำ ถ้าวาเนสซ่าตื่นมาได้ยินความคิดนี้คงจะเสียหน้าน่าดู ที่เซ็กซ์ที่เธอพยายามจนตัวเองแทบตาย ไม่ได้ทำให้มาร์ครู้สึกดีกับเธอขึ้นมาเลย 

 

กลับกันมาร์คยิ่งรู้สึกเบื่อมากขึ้นไปอีก พวกเจนสนาม มาร์คไม่เคยโปรดปราณเลยสักนิด 

 

"คุณมาร์คครับ เจ็ทพร้อมเเล้วครับ" 

 

เป็นแพททริกที่เดินเปิดประตูเข้ามาแจ้งข่าว มาร์คพยักหน้ารับรู้ก่อนจะขยี้บุหรี่ลงกับที่เขี่ยแล้วจะเดินนำออกไปไม่มีการใยดี ไม่มีคำบอกลาหรือโน้ตทิ้งท้ายบอกอะไรคนที่นอนอยู่บนเตียงแม้เเต่นิด ก็บอกเเล้วไงว่ามาร์คสนใจเเค่เรื่องสำคัญ เรื่องปกติหยุมหยิมแบบนี้ไม่จำเป็น จะให้มานั่งแคร์ความรู้สึกคนที่มาร์คนอนด้วย ไม่สิ เสนอตัวให้มาร์คนอนด้วย มาร์คคิดว่ามันไร้สาระเเละโคตรจะเสียเวลาชีวิตเลย 

 

มาร์คไม่มีเวลามาสนใจเรื่องไร้สาระ สิ่งที่สำคัญและมีค่าเท่านั้นที่มาร์คจะให้ความสนใจ 

 

-บนเครื่องบิน-

 

"แบมแบมเป็นยังไงบ้าง?"

 

"นิโคลบอกว่าเรียบร้อยดีทุกอย่างครับ คุณแบมแบมยังคงทำงานตามปกติ" 

 

"ไม่ยุ่งกับใครเเละไม่มีใครยุ่ง?"

 

"ไม่ครับ"

 

 "ก็ดี กลับนิวยอร์กเลยนะ ฉันอยากพักเต็มทีเเล้ว"

 

  "ครับคุณมาร์ค" แพททริกครับคำก่อนจะถอยฉากหลบออกมา ให้เจ้านายใช้เวลาเเละความคิดของตัวเองให้เต็มที่

 

คล้อยหลังการ์ดคนสนิท มาร์คพ่นลมหายใจหนักๆราวกับจะปลดเปลื้องทุกความรู้สึกอึดอัดในใจให้หมดสิ้นไป หัวสมองของผู้บริหารที่เเสนเก่งกาจเริ่มรวมเพราะหลายๆเรื่องเข้ามาทีเดียวพร้อมกัน แผนการ เป้าหมาย ธุรกิจ บริษัท เรื่องราวมากมายรอบตัว เเต่ที่เด่นชัดที่สุดก็คงจะเป็นเรื่องของแม่กวางดื้อที่รอเขาอยู่ที่นิวยอร์กนั่นเเหละ

 

                ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่แบมแบมทำให้มาร์ครู้สึกหนักอึ้งแบบนี้ ความรู้สึกหวงบ้าๆที่มันมาได้ยังไง เเละไอ้ความรู้สึกพะวงข้างหลังนี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง เเละความรู้สึกที่เหมือนแบมแบมจะมีตัวตนอยู่ในทุกห้วงความคิดของมาร์คนี่มันอะไรกัน แบมแบมกำลังจะเก่งเกินไป เก่งที่เข้ามาเล่น เข้ามาอิทธิพลกับความรู้สึกมาร์ค เเละมาร์คก็ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เอาเสียเลย

 

อย่ามาทำให้มาร์ครู้สึกอ่อนเเอเเละเหมือนคนกำลังจะแพ้แบบนี้

 

                บางที มาร์คต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเเล้วล่ะ

 

 หมดเวลาเเล้ว...แบมบี้

 

 

@New York

 

                ยูคยอมมองคนตัวบางที่เอาเเต่นั่งเขี่ยขนมในจานตรงหน้าอย่างเหม่อลอยด้วยความรู้สึกสงสัยระคนเป็นห่วง ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาอยากจะขอบคุณพระเจ้าสักพันครั้งที่ดลบันดาลให้เขาได้มีช่วงเวลาดีๆร่วมกับคนน่ารักอย่างแบมแบมแบบนี้ ได้กินข้าว เดินเล่น แลกเปลี่ยนความคิดหลายๆอย่างด้วยกัน เเละนั่นทำให้ยูคยอมประหลาดใจเเละประทับใจในตัวแบมแบมขึ้นมาก หลายเรื่องเรามีความคิดที่คล้ายๆไปแนวทางเดียวกัน เเละยิ่งไปกว่านั้น ความสดใสเเละรอยยิ้มแสนหวานของแบมแบมยิ่งทำให้ยูคยอมรู้สึกรักมัน

 

                เขาตกหลุมรักรอยยิ้มเเละความสดใสที่เป็นธรรมชาตินี้ เเต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกสงสัย ว่าทำไมรอยยิ้มเหล่านี้บ่อยครั้งมันมักจะหายไปทุกครั้งที่เจ้าตัวเหม่อลอย

 

 มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่านะ เเละเขาช่วยได้หรือเปล่า?

 

                "มันทำอะไรผิดเหรอครับ ทำไมทำกับมันแบบนั้น?"

 

เสียงทุ้มๆของคนตรงหน้าปลุกให้แบมแบมปลุกจากภวังค์ ดวงตากลมโตติดสงสัยถามความหมายผ่านสายตาว่ายูคยอมกำลังพูดถึงอะไร เเต่พอสบตาคมกริบที่มีเเต่ความขี้เล่นเเละใจดีไม่ต่างจาก Golden Retrieverที่พยักเพยิดให้เขามองจานขนมตัวเอง ก็ทำให้แบมแบมวางช้อนแทบไม่ทัน

 

                สาบานว่าแบมแบมสั่งซูเฟล่มานะ ไหงสภาพมันถึงกลายเป็นโจ๊กได้เนี่ย?

 

                "อ่อ ไม่มีอะไรครับ ผมคิดเรื่องงานนิดหน่อย"

 

 แบมแบมบอกปัดไม่ให้ยูคยอมสงสัยอะไรอีก ใช่ เขาโกหก จริงๆเขาไม่ได้คิดมากเรื่องงาน เเต่คิดมากเรื่องเจ้านายต่างหาก ตลอดหลายวันที่คุณมาร์คหายไปยอมรับว่าแบมแบมรู้สึกหายใจโล่งขึ้นที่ไม่ต้องมารับมือกับอาการเต้นหนักๆของหัวใจตัวเอง เเต่การหายไปเฉยๆของเขามันก็ทำให้หัวใจแบมแบมเต้นไปอีกแบบ

 

 แบบที่กำลังเป็นห่วง ห่วงมากๆ

 

                "ลาออกสิครับ ไปทำงานกับผมที่เกาหลีมั้ย มิสเตอร์เอ็มให้เท่าไหร่ผมให้ 2 เท่าเลยนะ งานไม่หนัก ไม่เครียดด้วย"

 

รีบยื่นข้อเสนอทันที ถ้าแบมแบมเคลิ้มตามยูคยอมจะอุ้มกลับเกาหลีเลยนะ เอาไปจีบต่อที่นู่นเลย เพราะเขาเองก็รู้สึกแปลกๆกับมิสเตอร์เอ็ม หรือ มาร์ค ต้วน ยังไงไม่รู้ ตั้งเเต่ที่เจอกันครั้งนั้นเเล้ว

 

                อัปป้าเอาเเต่ชื่นชมว่ามาร์คคนนี้เป็นคนดีคนเก่ง คนเก่งนี่ยอมรับ เเต่คนดีนี่ สัญชาติญาณของยูคยอมบอกว่าไม่ใช่....

 

 เเละยูคยอมก็ไม่ไว้ใจให้แบมแบมทำงานที่นี่ต่อเลย กลัวแปลกๆ

 

                "กลับเกาหลีให้ได้ก่อนครับ ค่อยชวนผมไปทำงานด้วย"

 

แบมแบมเย้าล้อๆทำให้ยูคยอมยู่ปากบ่นมุบมิบประท้วง ภาพนั้นยิ่งทำให้แบมแบมยิ้มกว้างขึ้น รู้สึกดีจริงๆที่ได้คุยกับคุณคิมคนนี้ เหมือนมีน้องชายเพิ่มอีกคนเลยล่ะ

 

ร่างสูงๆกับสูทเนี้ยบๆที่เคยเจอในมาดของลูกชายมิสเตอร์คิม คู่ค้าชาวเกาหลีหายไปแทบทั้งหมด เหลือเพียงภาพจำว่าร่างสูงๆนี่ไม่ต่างอะไรกับเจ้า Golden Retriever เลยสักนิด ตัวใหญ่เเต่ใจดี เป็นมิตรและแสนอบอุ่น

 

                เขาเป็นคนที่ทำให้ใครต่อใครที่ได้อยู่ใกล้มีความสุขเเละหันมาสนใจได้ไม่ยาก เเต่ทำไมทุกห้วงความคิดของแบมแบมกลับมีเเต่คนที่แสนอันตรายอย่างคุณมาร์คกันนะ

 

 ทำไม?

 

                "ถ้าผมกลับเกาหลีเเล้ว คุณจะลืมผมมั้ย?"

 

เสียงยูคยอมเริ่มแผ่ว เมื่อหวนคิดถึงความเป็นจริงในอนาคตอันใกล้ ว่ายังไงเขาก็ต้องกลับเกาหลีในอีกไม่ช้านี้ ยูคยอมเเค่หนีมาพักแต่ตอนนี้มันก็ใกล้เวลาที่เขาต้องกลับไปเเล้ว เพียงเเต่เขาไม่อยากกลับไปเลย...

 

                "ระยะทางไม่มีผลกับความสัมพันธ์นะครับ ผมเองก็มีเพื่อนที่อยู่คนละประเทศ ถึงเราไม่ค่อยได้คุยกันบ่อย เเต่ผมก็ไม่ลืมพวกเขานะ"

 

                "เเต่ผมไม่อยากกลับเลย คุณรู้มั้ยอยู่ที่เกาหลีน่ะ ผมไม่ค่อยมีเพื่อนเลย เท่าที่มีก็มีภาระหน้าที่ไม่ต่างกับผม ไม่ค่อยได้เจอได้คุยกันเลย"

 

                "เเต่คุณก็ไม่ลืมพวกเขาใช่มั้ยล่ะครับ เพราะยังไงซะเขาก็คือเพื่อน ถึงจะไม่ค่อยได้เจอหรือได้คุย เเต่เขาก็เป็นเพื่อนคุณนะ ความสัมพันธ์ของคนเราใช้ใจสร้างครับ มันตัดไม่ได้ง่ายๆเเค่เพราะเวลาหรือระยะทางหรอก เเละผมเชื่อนะครับว่าถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือหรือติดต่อพวกเขาไป เขาต้องมาหาคุณแน่นอน"

 

                แบมแบมยิ้มหวานให้กำลังใจ เขาคิดว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของยูคยอมนะ เด็กที่เพิ่งต้องโต เพิ่งมารับความกดดันจากสงครามการทำงานมันไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งที่พึ่งทางจิตใจของเขาไม่ค่อยมีก็ยิ่งทำให้ว้าเหว่ เเละส่วนมากลูกคนเดียวเขาไม่ค่อยมีคนแบ่งเบาหรือช่วยในเรื่องนี้มากนัก แม้เเต่กับเพื่อนก็เถอะ

 

                เเต่ถ้าถามว่าทำไมยูคยอมถึงเลือกจะแชร์เรื่องนี้ให้เขาฟัง แบมแบมก็ไม่รู้ เเต่คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีนะ 

 

                "งั้นแปลว่าถ้าผมต้องการหรือเรียกหาคุณ คุณจะมาหาผมใช่มั้ย"

 

                "ผมไม่มั่นใจ เเต่ถ้าคุณต้องการคำปรึกษาหรือที่ระบาย ผมว่างเสมอนะครับ"

 

"ขอบคุณนะครับ แบมแบม" 

 

ยิ้มขอบคุณจนตาหยี รู้สึกมีแรงกลับไปสู้รบกับสิ่งที่รอเขาอยู่ที่เกาหลีอย่างไรอย่างนั้น แบมแบมพูดออกมาแบบนี้ยูคยอมก็จะตีความหมายแบบนี้ ตัวไกลเเต่ใจไม่ห่าง เอาวะ กลับไปสู้สักครั้ง ยูคยอมสัญญาว่าจะเป็นผู้ใหญ่ เขาจะโตพอที่จะแย่งแบมแบมกลับไปทำงานกับเขาให้ได้เลยคอยดู!

 

 มาร์ค ต้วน ก็ มาร์ค ต้วน เถอะ!

 

เดี๋ยวเจอคิม ยูคยอม ดูรู้เลย! 

 

แบมแบมยิ้มบางทอดมองร่างสูงที่แววตาฉายแววมุ่งมั่น เหมือนกับเจจีนที่พอได้กำลังใจจากแบมบี้คนนี้ก็พร้อมจะกลับไปสู้กับมะเขือเทศในจานที่ออมม่าของเจ้าตัวบังคับให้กินเลย เด็กหนอเด็ก ช่างน่ารักน่าเอ็นดู...

 

                ถ้าไม่ติดว่าอีกคนสูงกว่าเเละจะเป็นการล้ำเส้นมากเกินไป แบมแบมคงยีแก้มฟูๆนั่นแล้วหอมสักทีเหมือนเจจีนเเล้วนะ

 

 น่ารักจริงๆ

 

 น่ารักแตกต่างจากมาร์ค ต้วน ลิบลับเลย...

 

 ให้ตายสิ! เลิกคิดถึงเขาได้เเล้วน่า

 

 

 

 Triple Enterprise Tower

 

                กล่องเหล็กโดยสารเคลื่อนที่พาร่างบอบบางมาถึงชั้นบนสุดของตัวตึก   แบมแบมยังคงรู้สึกอึดอัดกับความหรูหราของสถานที่แห่งนี้ไม่ต่างจากทุกที  เเต่ก็นับว่าน้อยกว่าครั้งแรกมากนัก  ความประหม่าเริ่มจางหายไปเป็นความชาชิน  จากที่เคยก้มหน้าหลบตาก็กลายเป็นกล้าแกร่งจนคนที่เผลอสบตามองต้องหันหลบไปเองซะอย่างนั้น 

 

ลุคที่ดูโตเเละสง่าสูงส่งได้มาจากสภาพแวดล้อมที่บีบบังคับล้วนๆเลย  เเต่ถึงรูปลักษณ์ภายนอกจะแปรเปลี่ยนไปแค่ไหน  ในจิตใจก็มีลูกกวางใสซื่อเเอบอยู่ในนั้นอยู่ดี

 

 ลูกกวางใสซื่อที่หวาดระแวงระวังภัยจากราชสีห์ตัวร้าย...

 

                ดอกทานตะวันเพียงหนึ่งดอกผูกริบบิ้นโบว์สีขาวสะอาดถูกหยิบมาดูอีกครั้ง  มันเป็นของขวัญที่ได้รับจากคิม ยูคยอมตอนเราจะแยกกัน  เพราะเขาบังเอิญยืนมองมันที่หน้าร้านขายดอกไม้นานเกินไป  ไม่  แบมแบมไม่ได้อยากได้หรอก  เขาเเค่คิดถึงตอนที่ทำงานในร้านที่บอสตันก็เท่านั้น  คิดถึงเสียงหัวเราะของเจจีนเเละรอยยิ้มของพี่จินยอง   

 

เเต่ดูเหมือนคิม ยูคยอมจะตีความหมายไปอีกอย่าง  ถึงได้วิ่งแจ้นเข้าไปข้างในแล้วซื้อมันให้กับเขา  เขายังจำได้ดีถึงสีหน้าเจ้าตัวตอนที่เขาบอกความจริงได้เลย  

 

 

"ผมเห็นคุณมองตั้งนาน ไม่ได้อยากได้เหรอครับ?"

 

 "เปล่าเลยครับ ผมเเค่คิดถึงพี่ชายเท่านั้น"

 

"แย่เลยครับแบบนี้  งั้นผมให้คุณเเล้วกัน  ถือซะว่าเป็นของขวัญตอนรับเพื่อนใหม่"

 

                "ทานตะวัน?"

 

                "รอยยิ้มคุณเหมือนมัน  ผมขอให้คุณสดใสเหมือนมันนะครับ"

 

 ก็บอกเเล้วว่าคิม  ยูคยอมน่ะ  น่ารักนะ... 

 

 

"มื้อเที่ยงคงถูกใจมากสินะครับ  ยิ้มไม่หุบเลย"  

 

                เสียงทุ้มๆทรงอำนาจทักขึ้นมาทันทีที่แบมแบมเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา  ร่างสูงสง่าที่มาพร้อมแววตาคมกริบเหมือนกำลังจะเชือดคอแบมแบม  ทำให้ลมหายใจติดๆขัดๆเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว  อยู่ๆคุณมาร์คก็โผล่มาเอาดื้อๆง่ายๆแบบนี้นี่น่ะนะ?

 

                "เอ่อ  คุณมาร์คกลับมาตั้งเเต่เมื่อไหร่ครับ"  

 

                เสียงหวานติดสั่นทำใจดีสู้เสือทักถามตามมารยาท  ในขณะที่มือก็ซุกซ่อนเจ้าดอกทานตะวันไว้ข้างหลัง  แบมแบมเเค่รู้สึกแปลกๆที่สายตาคุณมาร์คมองมันราวกับจะบีบขยี้มันให้เเหลกคามือ

 

 ไม่เจอกันหลายวัน  เทวดาที่แสนใจดีกลายร่างเป็นอะไรไป? 

 

"คุณเมินคำถามผม"

 

"ครับ?"

 

                "ผมถามคุณ ว่ามื้อเที่ยงมันถูกใจคุณมากเหรอครับ  ถึงได้ยิ้มไม่หุบเลย?"  

 

               มาร์คสาวเท้าเข้าใกล้  แววตาคุกคาม  หมดแล้วหน้ากากเทวดาที่แสนดี   มันหมดเเล้ว  เขาเหนื่อยแทบตายที่ต้องบินยาวกว่า 10 ชั่วโมง ตรงจากฮาวายมานิวยอร์ก หวังว่าจะมาเจอยิ้มหวานๆให้หายเหนื่อย  กลับมาเจอยิ้มหวานๆก็จริง เเต่เป็นยิ้มหวานๆที่มาจากคนอื่น มาร์คไม่ต้องการ! 

 

                "ครับ? มื้อเที่ยง เอ่อ ก็ดีครับ ถูกใจ"  

 

                แบมแบมตอบพาซื่อในขณะที่เท้าก็ก้าวถอยหลังหนี  คุณมาร์คเปลี่ยนไป  แม้ภายนอกเขายังคงใส่สูทเนี้ยบกริบดูดีไม่ต่างจากเดิม  เเต่แววตาของเขามันเปลี่ยนไป   ความอบอุ่นสุภาพมันหายไปมีเเต่ความโกรธเคืองราวกับเป็นคนละคน  ซึ่งแบมแบมก็ไม่เข้าใจจริงๆว่ามันเกิดจากอะไรเเละเกิดขึ้นตอนไหน

 

                ตอนนี้แบมแบมรู้เพียงอย่างเดียวว่าคุณมาร์คน่ากลัว  เเละไม่น่าเข้าใกล้สักนิดเลย

 

                 “หึ มื้อเที่ยงดีหรือคนทานด้วยดีครับ  ถ้าให้ผมเดาเขาคงเป็นคนเดียวกับเจ้าของดอกไม้นั่น" 

 

                มาร์คถามเสียงเรียบเเต่น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความประชดประชัน  เขาพยายามมากเหลือเกินที่จะสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้ลงไม้ลงมือทำอะไรรุนแรงกับร่างบางตรงหน้า 

 

                ยิ่งมาร์คเห็นแววตาตื่นๆระคนกลัวเหมือนลูกกวางน้อยมาร์คก็ยิ่งพอใจ  เเต่มันเป็นความพอใจที่มาพร้อมความหงุดหงิด  กลัวเขางั้นเหรอ?  กลัวทำไมถ้าไม่ได้ทำอะไรผิดมา!

 

                "ดอกทานตะวัน? เข้าใจเลือกนะ"

 

                "คุณเป็นอะไรครับ  ไปหงุดหงิดมาจากไหน ไม่พอใจอะไรครับ"

 

                 ภายใต้ความกลัวก็ยังมีความไม่พอใจอยู่  แบมแบมเหลืออดเเล้วจริงๆกับอารมณ์เจ้านายตอนนี้  เหมือนเด็กเอาเเต่ใจที่พาลไปทั่วทั้งๆที่ไม่มีต้นสายปลายเหตุ  และแบมแบมก็เกลียดมันเหลือเกิน

 

                ถ้าเป็นเด็กตัวเล็กๆแบมแบมจะจับเข้ามุมสำนึกผิดซะ  เเต่นี่มันคุณมาร์ค เขาจะทำแบบนั้นได้ยังไง 

 

                "ไม่พอใจอะไรก็บอกมาครับ  ผมจะได้จัดการให้"

 

                "คุณจะทำได้?" 

 

"ก็บอกมาสิครับ  ถ้าคุณยังตอบคำถามผมด้วยคำถามแบบนี้ ให้ตายผมก็ไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร  เเละมาอารมณ์เสียใส่ผมแบบนี้ผมไม่โอเคเลยครับ"

 

                "คุณไม่พอใจผม?"

 

                "ผมมีสิทธิ์ครับ  ตราบใดที่ผมยังคงเป็นคนที่มีความรู้สึก" 

 

"เเต่คุณเป็นพนักงานของผม!"

 

                "ถ้าการที่เป็นพนักงานของคุณต้องไร้สิทธิ์ในการมีความรู้สึกและเป็นสนามอารมณ์ให้คุณระบายอารมณ์ใส่ผมก็ขอลาออกตั้งเเต่ตอนนี้เลย!"

 

                มาร์คมองใบหน้าหวานที่เชิ่ดรั้นขึ้นอย่างถือดีด้วยความโมโห  พยายามนับหนึ่งถึงล้านในใจก่อนจะผ่อนลมหายใจคลายอารมณ์โกรธของตัวเอง  ต้องได้ตัวกับใจถึงจะเรียกว่าชัยชนะ  ใจเย็นๆนะมาร์ค...

 

                "ผมเกลียดสีเหลือง" 

 

"หมายความว่าจะให้ผมทิ้งดอกไม้?  โอเค" 

 

                แบมแบมรับรู้ก่อนจะตรงดิ่งไปที่ถังขยะดีไซน์หรูที่อยู่มุมห้อง  ชูดอกไม้ให้เจ้านายเห็นแล้วปล่อยมันลงถังขยะต่อหน้าต่อตา  เห็นดังนั้นใบหน้าหล่อเหลาที่บูดๆเบี้ยวๆถึงได้กลับมาเป็นปกติ

 

                "โอเคเเล้วใช่มั้ยครับ"  

 

                 ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ  ทิ้งดอกไม้ไปแล้วน่าจะโอเคขึ้น  จากประสบการณ์ทำงานมาร์ค ต้วน คนนี้ค่อนข้างเอาเเต่ใจ  อะไรที่เลี่ยงการปะทะได้ก็ยอมไปก่อน  อีกอย่างเเค่ทิ้งดอกไม้มันก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไรนัก   ความเป็นเพื่อนของเขากับยูคยอมมันไม่จบลงเพราะเเค่ทิ้งดอกไม้หรอก

 

                "ผมง่วง"  

 

สายตาอ่อนโยนดุจเทวดากลับมาอีกครั้งเมื่อได้สิ่งที่พอใจ  เเต่ในสายตาแบมแบมมันเหมือนเด็กเอาเเต่ใจที่ได้อย่างที่ใจต้องการมากกว่า   แขนเรียวบางจึงถูกเจ้านายลากขึ้นมาที่เพนท์เฮาส์ชั้นบนสุด  ก่อนที่จะถูกดันให้นั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่  เเละเจ้าของห้องก็ล้มกายนอนหนุนตักเขาทันที    การกระทำที่แสนใกล้ชิดพาลพาให้ใจดวงน้อยเต้นระรัว ถึงขนาดนั้นก็ยอมทำตามใจเจ้านาย  เเละหักห้ามใจตัวเองไม่ให้หวั่นไหวเเทน

 

                "กล่อมผมนอนหน่อยนะครับ  ผมนอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว" 

 

                จับมือบางเข้ามาแนบแก้มอย่างออดอ้อน ทำให้เจ้าของมือต้องหลบตาหันสายตาไปมองทางอื่นแก้เขิน

 

                "งานหนักมากเหรอครับ" 

 

"ครับ ผมไม่สบายใจด้วยมากกว่า"

 

                "มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ" 

 

 คำถามจากเสียงหวานๆพลันทำให้มาร์คยิ้มจางๆออกมาอย่างห้ามไม่อยู่  ทำไมกันนะทั้งๆที่เป็นคำถามเดียวกันแต่พอออกมาจากปากอิ่มๆนี่มาร์คกลับรู้สึกสนิทใจเเละรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงมากกว่าคนอื่นๆซะอีก

 

 แบมแบมนี่เก่งจัง  

 

                "คุณอยู่ตรงนี้ก็ช่วยผมได้มากเเล้วครับ"  เสียงทุ้มตอบก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

                ดวงตากลมโตทอดมองดวงหน้าหล่อเหลาที่เข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย  เเต่ความรู้สึกที่เด่นชัดเหนือสิ่งอื่นใดคือความรู้สึกเป็นห่วง  พอดูใกล้ๆก็เพิ่งจะรู้ว่าคุณมาร์คดูเหนื่อยล้าเพียงใด   ทำให้เรื่องไม่พอใจของแบมแบมเมื่อครู่พลันหายไปราวกับหมอกควันที่โดนลมพัด   

 

                พอรู้สึกว่าลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ  มือบางจึงเคลื่อนออกจากฝ่ามือหนาที่กอบกุมอยู่   หยิบหมอนอิงเนื้อนิ่มมารองคอเเทนตักของตัวเอง  ด้วยกลัวว่าความสูงของตักเขาจะทำให้เมื่อยคอยามที่คุณเขาลืมตาตื่น   เปลี่ยนหมอนเเทนตักเสร็จแบมแบมก็เคลื่อนตัวเองมานั่งแปะบนพื้น  คลายปมเน็คไทด์ที่ผูกอย่างดีออกให้ด้วยกลัวว่าคนที่พักผ่อนจะหายใจไม่ออก  ปลดกระดุมพร้อมให้เสร็จสรรพ   เเละทุกการกระทำนั้นเป็นไปอย่างระวังและอ่อนโยนไม่ให้คนที่หลับใหลตื่น   หัวใจ...อย่าเต้นเเรงกว่านี้ได้มั้ย  คุณมาร์คจะตื่นเอาได้นะ

 

 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

*ดอกทานตะวันนั้นสื่อถึงความรักบริสุทธิ์และมั่นคง หมายถึงการที่เราบอกผู้รับว่า ความรักของฉันที่มีให้เธอจะมั่นคง ไม่เปลี่ยนแปลง

หรืออีกความหมาย   ดอกทานตะวันยังใช้สื่อถึงความร่าเริงสดใสและความสุข เหมาะสำหรับมอบให้เป็นของขวัญเพื่ออวยพรให้ผู้รับมีแต่ความสุขและความสดใสค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 607 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,801 ความคิดเห็น

  1. #3775 jum1398 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:52
    อ่านไม่ได้อ่ะ
    #3,775
    0
  2. #3520 adobecs3 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 23:55
    เอาแต่ใจที่หนึ่ง
    #3,520
    0
  3. #1872 oni (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 07:02

    รู้สึกเป็นห่วงแบมจัง มาร์คนี่หึงแรงเนอะ ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่แบมคงพังไปแล้ว

    #1,872
    0
  4. #1071 YanisaCH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 15:47
    หวงงงง
    #1,071
    0
  5. #1040 mylove2BB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 20:33
    เจอคนขี้หวง 1 อัตรา จ้าาาาาาาา
    #1,040
    0
  6. #1000 Nattitap (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:38
    เอาแต่ใจเก่งงง
    #1,000
    0
  7. #997 cream_24 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:32
    คุณมาร์คคะ เอาแต่ใจเก่งม๊ากกก
    #997
    0
  8. #996 jiab155 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:54
    เด็กเอาแต่ใจ
    #996
    0
  9. #992 janeexo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:50

    คุณบอสสสสสสส


    #992
    0
  10. #989 MM_MB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:39

    รอนะคร้าาา
    #989
    0
  11. #988 My love markbam (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:23
    ยูคน่ารัก อบอุ่นมาก
    #988
    0
  12. #987 Minnie (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:40
    อยู่กับ mr. m คงหายใจไม่ออก อึดอัด ไม่เป็นตัวของตัวเอง กลัวทำอะไรไม่ถูกใจคุณเค้า
    #987
    0
  13. #986 ThitiyaDongdaeng (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:54
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ
    #986
    0
  14. #985 รรร (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:28

    ยูคอ่อนโยน มากๆเลย น้องระวังตัวน๊ะลูก

    #985
    0
  15. #984 Pairahgase (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:05
    เกร็งแทน5555 กลั้นหายใจตามไปด้วย
    #984
    0
  16. #983 Pinyada (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:33
    ยูคยอมๆๆๆ ทีมคิมยูคยอมค่า
    #983
    0
  17. #982 DgKookkik (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:57
    ปากมันแข็งกว่าใจอะเนาะ55
    #982
    0
  18. #980 zxmtbb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:36
    คุณบอสสสสสสส
    #980
    0
  19. #979 toto (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:19

    มาร์คคือพักก่อน เป็นอะไรเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

    #979
    0
  20. #978 Pazakiploy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:58
    เหน่ยกับมาร์คมาก กลั้นหายใจแทนแบม 5555555
    #978
    0
  21. #977 MT_KPM (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:23
    จะเป็นไบโพล่าตามมาร์คแล้วนะะะะะ
    #977
    0
  22. #976 MuwaanK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:33
    หนีไปลู๊กก หนีไป๊
    #976
    0
  23. #975 Duckkypet (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:16
    อยากวิ่งไปเก็บดอกทานตะวันมาแงงงงอย่าทิ้งน้องงงงง พ่อโกลเด้นพ่อดอกทานตะวันเสียใจแล้วฮือออ กับยูคแบมมองด้วยฟิลเตอร์แม่มากอ่ะ5555555 ส่วนคุณมาร์ค....โนคอมเม้นค่ะ เชอะ
    #975
    0
  24. #974 Weeranuch (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:30
    สนุกจัง​งือสนุกมากๆไรท์/มาร์คเป็นผู้ชายน่ากลัวมากๆเล่นละครได้เก่งจังพ่อคุณ/ถ้าทำให้แบมบี้เสียใจนะชั้นจะฆ่านายคอยดู/ยุคนี่ก็ดีย์น่ารักมากๆใจชื้นขึ้นมาถ้ามาร์คทำให้ลูกเราเจ็บคนที่จะอยุ่ข้างน้องก็น่าจะเป็นยุคยอมพ่อโกลเด้นรีทรีฟเวอร์
    #974
    0
  25. #973 nadear11nitaya (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:15
    น่ารักรอนะค่ะ
    #973
    0