Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 2 : Mr.M 02 (RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,669
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 737 ครั้ง
    3 พ.ย. 63

 

2

Following you…

@ New York

The Triple Enterprise


ภายในห้องทำงานใหญ่ของผู้บริหาร The Triple Enterprise ร่างสูงของมาร์ค ต้วนยังคงทำงานอย่างแข็งขันไม่มีหยุดพัก เอกสารกองโตรอเวลาอ่านและอนุมัติ การทำงานที่ไร้เลขาเหนื่อยเป็นเท่าตัว มาร์คกำลังพยายามแก้ปัญหานี้แต่ผู้สมัครกี่คนต่อกี่คนก็ไม่ถูกใจสักที


จะมีสักคนบ้างมั้ยที่หนีเขาเหมือนกับที่แบมทำ...


ข้อมูลที่นิโคลหามาให้ทำให้รู้ว่าคุณบีจอมดื้อนี่ชื่อ แบม เป็นเด็กกำพร้าชาวไทย เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างโบสถ์กับการดูแลของมิชนารี ที่วอชิงตันดีซี ประวัติขาวสะอาด เป็นเด็กดีที่สอบชิงทุนทำงานเลี้ยงตัวเองจนจบปริญญา ปัจจุบันทำงานที่ร้านดอกไม้ของเพื่อนที่โตมาด้วยกันอย่าง ปาร์ค จินยอง ไม่รู้ว่าเจบีมันรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?


แต่มาร์คก็ไม่สอดไปยุ่งหรอก เรื่องของใครเรื่องของมันเถอะ


คุณมาร์คครับ คุณแจ็คสันต้องการเข้าพบ” 


ให้มันเข้ามา


พักงานมาเล่นกับไอ้เวรนี่สักหน่อยเถอะ ทันทีที่เสียงบอกอนุญาต ประตูก็ถูกเปิดทันทีพร้อมกับร่างสมส่วนของเพื่อนสนิทที่อยู่ในสูททำงานไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ ให้ตายเหอะ เห็นแจ็คสันทีไรมาร์คขัดหูขัดตาชะมัด มันจะทำตัวดีๆให้คนเคารพมันไม่ได้จริงๆใช่มั้ย


ไม่ได้หรอก ...


มาร์คก็ได้แต่ปลง


หน้าตาดูดีอย่างกะซอมบี้เชียวนะ ยังหาเลขาไม่ได้เหรอแจ๊ะ?


แทนที่จะนั่งเก้าอี้แจ็คสันกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเพื่อนแทน ถ้อยคำท่าทางกวนตีนนี่ ถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทมาร์คจะถีบมันกลิ้งไปกองกับพื้นเลย


เออ ยังไม่ได้ หายากหาเย็นจริงๆ ว่าแต่มึงเหอะ แวบไปนั่นมานี่ หายหัวบ่อยนะช่วงนี้ กูนึกว่าตายไปแล้ว


งานที่แจ็คสันดูแลนั้นไม่ค่อยติดที่เท่าไหร่ ออกตรวจตามคาสิโนและโรงแรมบ่อยครั้ง เรียกได้ว่าใน 3 คนแจ็คสันมันเข้ามาทำงานที่ตึกน้อยสุดแล้ว


แต่ข่าวล่าสุดของเพื่อนนี่มันรถชนนะ มาร์คก็นึกว่าตายเเล้ว 


ก็เกือบได้ตายเป็นผีแล้วล่ะ


แจ็คสันลงจากโต๊ะไปนอนแผ่ที่โซฟาอย่างหมดสภาพ ยกมือขอบใจนิโคลคนสนิทเพื่อนที่ยกน้ำเย็นมาให้เบาๆ

ได้ข่าวว่ารถชน

เสียงเรียบๆพูดขณะเซ็นเอกสาร ไร้เยื่อใยความเป็นห่วงสิ้นดี


แค่เฉี่ยวเถอะ ไม่ได้ชน!


แล้วเป็นไงบ้างล่ะมาร์คปิดแฟ้มมาสนใจเพื่อน


ไม่แตกไม่หักไม่บุบไม่สลาย สบายใจหายห่วงเว้ย


คิดว่ากูห่วงมึง?” 


จริงๆมาร์คก็ห่วงเพื่อนนะ แต่จากที่อยู่ด้วยกันมา แจ็คสันมันเป็นพวกหนังเหนียวกระดูกเหล็ก คงไม่เป็นอะไรง่ายๆ สงสารคนที่มันไปชนเขาดีกว่า


ก็คิดว่ามึงน่าจะแกล้งทำบ้าง  ใบหน้าหล่อเหลาเบะปากจนมาร์คอยากจะเอาตีนถีบจริงๆ


แล้วคู่กรณี?”


เนี่ย! มันน่าเครียดตรงนี้ เเค่ข้อเท้าแพลงร้องยังกับจะตาย เสียงดังมายันในรถ กูปวดหัว


 นึกถึงเหตุการณ์แล้วแจ็คสันแทบจะบ้า หงุดหงิดเว้ย!


มึงไม่ได้ลงไปดูเขา?”


เรื่องอะไรล่ะ กูให้เจคจัดการแทน กลัวเป็นข่าว


                มาร์คอยากจะเอาแฟ้มในมือปาหัวเพื่อนสักที แจ็คสันนี่มันขยันหาเรื่องจริงๆ ชนคนแถมไม่ลงไปดู อะไรของมันวะเนี่ย?


ตอนแรกมาร์คแค่คิดนะว่าแจ็คสันอาจจะขี้รำคาญเลยไม่สนใจใคร แต่ก็พึ่งมารู้นี่แหละว่ามันไร้สามัญสำนึกด้วย ไม่รู้จะด่ามันเป็นภาษาอะไรดี


เขาได้ด่ายันป๊าม๊ามึงแน่


 เป็นมาร์ค มาร์คจะด่ายันเหล่าก๋งมันด้วย


จะเหลือเหรอ? ลามไปยังอาม่ากูด้วยจ้า นั่งๆอยู่สะดุ้งเเล้วมั้ง คนอะไรปากดีชิบหาย มันน่าจับมาขยี้ให้ร้องไม่ออกเลย


สวย?”


ผู้ชายเว้ย!  ยอมรับนะว่าสวย ปากดีไม่พอหน้าตาก็ดี แต่บวกลบคูณหารถอดสมการแล้วไม่ไหวว่ะ

แจ็คสันชอบคนสวย จะเพศไหนไม่เกี่ยงขอแค่สวยเป็นพอ แต่คนสวยที่ว่าต้องไม่ปากร้ายแถมพร้อมจะฆ่าเขาตลอดเวลาแบบนี้นะ!


ไอ้หน้าม่อ


ก็หน้ากูมั้ย? ว่าแต่นี่ใครวะ โคตรน่ารัก เด็กใหม่มึงหรอ?”

 เห็นแฟ้มเอกสารข้อมูลแบมที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะจนต้องร้องถามเพื่อน


ยังหรอก แต่อีกไม่นาน


โห่ไรวะ ทำไมกูไม่เจอแบบนี้บ้าง ดูปากงุ้ยๆนี่สิ โคตรน่าขยี้” 


ของมึงตั้งเยอะ อย่าเสือกคนของกู”    ลุกมาดึงแฟ้มออกจากมือเพื่อน กลัวเปียกน้ำลายมัน


กูจะโละละ เริ่มเบื่อ งี่เง่าเอาแต่ใจแล้วรำคาญ ว่าแต่มึงหาเลขาเพิ่มอีกแล้ว?”

 แจ็คสันบ่นให้เพื่อนฟัง เขากับมาร์คเป็นเสือผู้หญิงเหมือนกัน แต่ที่แตกต่างกันคือมาร์คมันมีคนประจำ เลือกกินเป็นคนๆไป แต่ละคนก็อยู่ไม่ค่อยได้นานหรอก มันขี้เบื่อ แต่สำหรับแจ็คสันแล้วใครเสนอก็พร้อมสนอง เด็กในสต็อกเลยเยอะ ตามประสาเพลย์บอยอ่ะนะ


เออ ยังไม่ได้สักที แต่ละคนเข้ามาแล้วไม่อยากทำแค่งาน” 

คนก่อนที่ออกไปก็เพราะปีนเตียงเขานี่สิ อุตส่าห์หลงไว้ใจทำงานกันเกือบปี คิดจะมาปีนเตียงเขา มาร์คไม่โอเค


แล้วไม่ดีตรงไหนวะ ได้ทั้งเลขาได้ทั้งเบบี้ อยากกินตอนไหนก็ได้กิน ดีจะตาย” 

แจ็คสันไม่มีเลขานั่งโต๊ะประจำ มีคนสนิทที่ทำหน้าที่ทุกอย่างให้อย่างเจคอปก็พอแล้ว ดังนั้นเขาเลยตัดปัญหามีเด็กในสต็อกทุกที่ๆที่เขาไปตรวจงาน


 สบาย 


อยากกินตอนไหนก็กิน 


แจ็คสัน ที่ทำงานคือทำงาน กูแยกแยะ ไม่ใช่แดกไม่เลือกที่แบบมึง” 

สำหรับมาร์ค กฎสำคัญคือไม่มีความสัมพันธ์กับพนักงานตัวเองเด็ดขาด เขาเคารพที่ทำงานและตัวเองมาก ใครอยากเป็นเบบี้เขาก็ต้องออกจากที่นี่ก่อนเท่านั้น


เหมือนกูมาให้มึงด่าเล่น ไปหาไอ้บีดีกว่า


เชื่อเถอะว่ามันจะด่ามึงยิ่งกว่ากูอีก


ไม่ต้องมาอวยพร!

 



1 สัปดาห์ต่อมา


             ดูแลตัวเองด้วยนะแบมบี้ เก็บกระเป๋าดีๆด้วยล่ะ เฮ้อ บอกให้นั่งเครื่องก็ไม่ฟัง 

                เสียงยองแจยังคงบ่นอุบอิบ บ่นตั้งแต่ออกจากอพาร์ทเมนต์มายังสถานีรถบัส ทั้งๆที่เราอายุเท่ากันแท้ๆ แต่แบมกลับรู้สึกเหมือนว่ายองแจแก่กว่าซัก 10 ปีได้


นั่งเครื่องก็ตั้งหลายดอลลาห์นะแจ เก็บไว้ในเจจีนกินขนมดีกว่า


ก็จริงแฮะ ไหนมากอดกันหน่อย” 

     เพื่อนตัวอวบโผเข้ากอดร่างแบมแนบชิด ยองแจไม่ชินเลยทุกครั้งที่ต้องมาส่ง ทั้งๆที่ทำมันหลายครั้งแล้ว 

ความรู้สึกการจากลา ยองแจไม่ชอบมันเลยจริงๆ


ฝากบอกจินนี่ด้วยนะว่ายองแจคิดถึง หอมแก้มเจ้าหนูเจจีนด้วย


“10 ทีเลยดีมั้ย


จุ๊บเหม่งด้วยก็ดี


 แบมหัวเราะเสียงใสก่อนผละเพื่อนออกจากอ้อมกอด มือเรียวปาดน้ำตาที่คลออยู่บนดวงตาเรียวเล็กของยองแจออกด้วยความเอ็นดูไม่ได้


แบมต้องไปแล้วล่ะ


เดินทางดีๆนะแบมบี้

มือบางยกขึ้นโบกให้เพื่อนสนิทก่อนจะเดินขึ้นบนตัวของรถบัสไป


จริงๆแล้วบ้านของยองแจไม่ใช่ที่นี่ เราเกิดและเติบโตกันในวอชิงตันดีซี ใต้หลังคาโบสถ์ที่ใครๆต่างเรียกมันว่าสถานเด็กกำพร้า ใช่ เราเป็นเด็กกำพร้า แบมไม่เคยรู้ว่าพ่อแม่ตัวเองเป็นใครหน้าตาเป็นแบบไหน ลืมตาตื่นขึ้นมาจำความได้ก็อยู่กับมิชนารีและพี่ๆน้องๆแล้ว มีแค่ใบเกิดที่บอกว่าเขาเป็นใคร เชื้อชาติอะไร ส่วนข้อมูลของบิดาว่างเปล่า ส่วนมารดาแบมก็ไม่คิดออกไปตามหาให้ปวดหัวใจ ก็ในเมื่อโดนทิ้งแล้ว จะคิดตามหาคนที่ทิ้งเราไปทำไม


ตอนแรกแบมมีเพียงแค่พี่จินยอง ที่รู้สึกสนิทและไว้ใจที่สุด หลังจากนั้นยองแจก็ตามมาตอน 10 ขวบ เพียงแต่ยองแจเคยมีครอบครัวมาก่อน แต่ต้องสูญเสียทุกอย่างไปเพราะอุบัติเหตุ  จากนั้นเราจึงมีกันและกัน 3 คนมาโดยตลอด คอยดูแลช่วยเหลือกันและกัน เป็นมิตรภาพที่แบมเรียกว่ารักได้เต็มปากอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ


พอออกจากบ้านเด็กกำพร้าตอนอายุ 18  พี่จินยองก็เป็นคนทำงานหาเลี้ยงรวมถึงส่งเสียพวกเรามาโดยตลอด ถึงแม้ว่าตอนนั้นเราจะลำบากกันมากเพราะมีหลายๆเรื่องเข้ามาก็ตาม แต่เราก็ไม่ยอมแพ้ กัดฟันสู้ทุกอย่างมาด้วยกัน 


เราย้ายจากวอชิงตันไปอยู่บอสตัน เมืองที่เราคิดว่าดีกว่า ยองแจและแบมเรียนที่นั่น ส่วนพี่จินยองก็มีกิจการเล็กๆเป็นของตัวเอง พอเรียนจบ ยองแจได้ทำงานที่ Prime ที่นิวยอร์กจึงต้องย้ายมาอยู่คนเดียว แต่แบมยังไม่มีงานติดต่อเข้ามา เลยต้องอยู่ช่วยงานพี่จินยองไปก่อน


แต่นั่นก็ไม่ได้แย่อะไรเท่าไหร่หรอกนะ เราไม่มีเงินทองมากมายก็จริง แต่เรามีความรัก และความอบอุ่นของกันและกันอยู่  แบบนี้แบมคิดว่ามันก็น่าจะพอแล้ว...


ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น รถบัสก็เคลื่อนตัวจอดที่สถานีในบอสตัน เมืองหลวงของรัฐแมสซาชูเซตส์ในสหรัฐอเมริกา บอสตันได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุด มั่งคั่งที่สุด และมีวัฒนธรรมที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ และอีกเหตุผลที่เราย้ายมาอยู่ที่นี่ก็เพราะว่า บอสตันได้ชื่อว่าเป็นศูนย์กลางการศึกษาที่สำคัญแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา


มันไกลจากนิวยอร์กราวๆ 190 ไมล์ (306 กิโลเมตร) เดินทางโดยรถบัสก็ราวๆ 4 ชั่วโมง ไม่ใกล้แต่ก็ไม่ไกล แบมขนกระเป๋าลงจากรถแท็กซี่ที่โดยสารมาจากสถานี เพื่อมาหยุดอยู่ที่ย่านชุมชนแห่งหนึ่ง มันเป็นย่านชุมชนที่อาจเรียกได้ว่าคล้ายกับตลาดเลยก็ได้

 

 

 

@Boston


JJ Graden

ร้านดอกไม้ขนาดกลางในทาวน์โฮม 3 ชั้นสภาพเก่ากลางใหม่คือที่ๆแบมผลักประตูเข้าไป บรรยากาศคุ้นเคยและกลิ่นดอกไม้ คือสิ่งที่แบมคุ้นชินมากว่า 6 ปีแล้ว 


“JJ Graden ยินดีต้อนรับครับ

 เสียงทักของร่างบอบบางอ้อนแอ้นของชายชาวเอเชียดังทันทีที่เสียงกริ่งประตูส่งสัญญาณ


อ้าว แบม มาตั้งเเต่เมื่อไหร่!”    

 จินยองตกใจก่อนจะวางของในมือแล้ววิ่งมากอดน้อง


ถึงเมื่อกี้เองครับ คิดถึงพี่จินยองที่สุดเลย


นึกว่าจะอยู่กับยองแจนานกว่านี้ซะอีก


ยองแจขี้บ่น อยู่นานด้วยไม่ได้หรอกครับ


ดูพูดเข้าสิ 555”

จินยองหัวเราะขณะสำรวจน้องชายไปด้วย จุดประสงค์ของการไปหายองแจแต่ละครั้งไม่ได้มีแค่เยี่ยมเยียน แต่แบมยังไปเพื่อหางานทำ แต่ลองไม่พูดถึงแบบนี้แสดงว่ายังหาไม่ได้เหมือนเดิมแน่


เจ้าหนูเจจีนล่ะครับ?”


อยู่ข้างบนน่ะ ตั้งเเต่กลับจากโรงเรียนก็ขึ้นข้างบนเลย พี่เองก็ยุ่งๆกับออเดอร์ ไม่ได้ขึ้นไปดูแกเลย

แบมถามหาหลานชายที่ปกติจะอยู่ใกล้ๆแม่ แต่จินยองกลับบอกให้ขึ้นไปดูข้างบน


เดี๋ยวเเบมจัดการเองครับ พี่ทานอะไรหรือยัง?”


ยังเลยจ้ะ เเต่อาหารเสร็จเเล้วนะพี่ทำรอเจจีนตั้งเเต่บ่าย เอามาอุ่นก็พอ


งั้นเดี๋ยวแบมไปตามเจจีนก่อนเเล้วเรามาทานข้าวกันเนอะ


ผมเอากระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องก่อนจะเดินไปเคาะห้องที่มีใครบางคนอยู่ ทาวน์โฮมขนาด 3 ชั้นถูกดัดแปลงชั้นล่างเป็นร้านดอกไม้ขนาดกลางของพี่จินยอง ส่วนชั้นสองเเละสามเป็นที่อยู่อาศัยของพวกเราเอง พวกเราลำบากกันมากกว่าจะมีตึกนี้ โดยเฉพาะพี่จินยองที่ทั้งทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูพวกเราเเละเจ้าตัวเล็กนี่อีก

ก๊อกๆ


เจจีนครับ แบมเองนะเปิดประตูให้แบมหน่อยเร็วคนเก่ง


แบมหยอ? แบมกลับมาแย้วหยอ?”


ครับคนดี แบมกลับมาเเล้ว เปิดประตูให้แบมนะ


เสียงวิ่งดึงขึ้นก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก ร่างน้อยๆก็โผเข้ากอดผมอย่างรวดเร็ว

แบมกลับมาแย้ว มาอยู่กับเจแย้วร่างของเด็กชายวัย 5 ขวบยิ้มร่าขณะกอดคอน้าตัวเองแน่น


ครับคนดี คิดถึงแบมมั้ย”     


คิดถึงสิ เจคิดถึงแบมมากเลย


แบมก็คิดถึง ยองแจก็คิดถึงเจจีนนะครับ นี่ยองแจฝากแบมมาหอมแก้มเจจีนตั้ง 10 ทีแน่ะ


จุ๊บเหม่งด้วยมั้ย?”


แน่นอนครับ


เอาๆ แบมจุ๊บเย็วๆเจ้าชายน้อยยื่นทั้งหน้าทั้งแก้มให้น้ารีบทำตามคำขอ แบมหัวเราะกับหลานก่อนจะลงมือหอมไปทั้งสองแก้มจนครบจำนวน


  "ครบเเล้ว!ทีนี้เจจีนจะบอกแบมได้ยังว่าเจจีนทำไมไม่ลงไปอยู่กับออมม่าครับ?”

เด็กน้อยหลบตาทันทีเมื่อได้ยินคำถาม ทำให้แบมรู้แล้วว่าเจจีนมีอะไรปกปิดแน่ โดยปกติแล้วเจจีนเป็นเด็กเรียบร้อยว่าง่าย แต่ถ้าเกิดดื้อหรือเอาแต่ใจตัวเองแล้วก็ไม่มีอะไรมาหยุดได้เหมือนกัน


               “เจจีนครับ..ไม่รักแบมเหรอ

 ไม้ตายเด็ดที่ทำให้เด็กน้อยเงยหน้ามาตอบเสียงแข็งทันที


               “ยักฉิ เจยักแบม ยักแจแจ ยักออมม่าที่ฉุด


                “ถ้ารัก ก็บอกแบมนะครับว่าเจจีนเป็นอะไร หนีมาแบบนี้ออมม่าเป็นห่วงนะครับ


                    “เจย้องไห้  เดี๋ยวออมม่าเสียใจ


                    “แล้วเจร้องไห้ทำไมครับ บอกแบมได้มั้ย” 


                     ปกติเจจีนเป็นเด็กร่าเริงมาก แกแทบจะไม่เคยร้องไห้เลยด้วยซ้ำ


                ปีเตอร์บอกว่าจะมาเป็นแด๊ดดี้ของเจ เจไม่อยากมีแด๊ดดี้ ลูคัสบอกว่าถ้ามีแด๊ดดี้ ออมม่าก็จะไม่ยักเจ ออมม่าจะยักแด๊ดดี้ ยักลูกใหม่ ไม่ยักเจแย้ว!

                ร่างน้อยโวยวาย แต่ไหนแต่ไรเจจีนไม่เคยชอบคำว่าแด๊ดดี้ เพราะเขาไม่มีมันเพื่อนคนอื่นๆถึงชอบมาล้อเขา เขาไม่ชอบเลย!


                  “โถเจจีนของแบมแบมดึงเด็กน้อยมากอดแนบอกด้วยความสงสาร  นึกโกรธคนใจร้ายที่กล้าพูดอะไรทำร้ายจิตใจหลานชายตัวน้อย


                    ความผิดพลาดของคำพูดไม่รู้จักคิดของผู้ใหญ่มันทำร้ายจิตใจเด็กแค่ไหนคนพูดจะรู้สึกบ้างมั้ย


                ไม่เอานะแบม เจไม่ยักแด๊ดดี้ เจไม่เอาแด๊ดดี้!


                 เจครับ เจใจเย็นๆก่อนนะครับ ไม่พูดแบบนี้นะรู้มั้ย

           พี่จินยองรักผู้ชายคนนั้นมาก แบมไม่อยากให้พี่มาเสียใจถ้าได้ยินว่าลูกในไส้เกลียดพ่อตัวเองขนาดนี้


                เจไม่เอาแด๊ดดี้ เขาไม่ยักเจ ไม่อยู่กะเจ เจก็ไม่ยักเขา!


     เจครับ ไม่พูดแบบนี้นะครับ เดี๋ยวออมม่าจะเสียใจ


      “เสียใจทำไมอ่ะ


                เพราะออมม่ารักแด๊ดดี้ไงครับ


      “ไม่เอา! ออมม่าต้องยักแค่เจฉิ!เด็กน้อยกอดอกตวาด


                เจจีน ฟังแบมนะ ออมม่ารักเจจีนคนเดียวไม่ได้ เหมือนกับเจจีนไง เจจีนรักออมม่า รักแบม รักยองแจ ดูสิตั้ง 3 คนเลยนะ


                    “ยักหลายคนแต่เจยักออมม่าที่ฉุดนะ!


                    “เหมือนกันครับ ถึงออมม่าจะรักแด๊ดดี้ แต่ออมม่าก็รักเจที่สุดเหมือนกันครับ เจยังเป็นที่ 1 ไม่มีใครมาแย่งออมม่าของเจไปแน่” 


                     แบมเชื่อเหลือเกินว่าหากต้องเลือกกันจริงๆ พี่จินยองยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อลูกชายได้และไม่มีใครมาแย่งเจจีนออกไปจากอกพี่จินยองได้ง่ายๆแน่ แบมเชื่อแบบนั้น


                 “จิงหยอ?”


                จริงครับ แบมไม่โกหกเจอยู่แล้ว


     เจเข้าใจแย้ว คุยกะแบมแย้วฉบายใจจัง


     สบายใจก็ลงไปทานข้าวกันครับ ออมม่ารออยู่


                อื้อ!” 

  เด็กน้อยรับคำก่อนจะโผกอดให้น้าคนสวยอุ้มลงไปข้างล่าง

 


                 หลังจากมื้ออาหารค่ำจบลง ผมส่งเจจีนขึ้นนอนก่อนที่จะลงมาช่วยพี่จินยองเก็บครัวข้างล่าง เราสองคนช่วยกันล้างจานเหมือนเช่นทุกที

                แบม ยองเเจเป็นไงบ้าง สบายดีใช่มั้ย อยู่คนเดียวพี่เป็นห่วงมากเลย


                “ยองเเจสบายดีครับ เเต่อาทิตย์ที่เเล้วเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ตอนนี้หายเเล้ว พี่จินยองไม่ต้องเป็นห่วง ยองเเจน่ะ หนังเหนียวกระดูกเหล็ก!


                ไม่ห่วงไม่ได้หรอก พี่มีน้องเเค่สองคนนี่นา


      พี่จินยอง...แบมถามอะไรหน่อยได้มั้ย พี่คิดจะไปคืนดีกับพ่อเจจีนหรือเปล่า?’’

               คำถามของน้องทำมือที่กำลังล้างจานหยุดชะงักไปทันที น้ำเสียงอ่อนโยนแปรเปลี่ยนไปเป็นนิ่งเรียบจนแบมกลัว


                ไม่มีวัน..มันไม่มีวันนั้นหรอกแบม สำหรับพี่เขาเหมือนคนตายจากกันไปแล้ว แบมก็รู้ว่ามันเป็นยังไง พี่เจ็บมามากพอเเล้ว

                บาดแผลในจิตใจมันไม่เคยหายไปหรอก ที่ไม่เจ็บเป็นเพราะมันตกสะเก็ดแล้ว แต่ถ้าหากถามถึงเมื่อไหร่ มันก็เหมือนไปแกะมันเมื่อนั้น มันยังคงเจ็บอยู่เสมอแม้ผ่านมานานแล้วก็ตาม


                 “วันนี้เจจีนคุยกับแบม เรื่องพ่อ เขาบอกว่าเขาโดนเพื่อนล้อที่โรงเรียนว่าไม่มีพ่อ เเต่เขาก็ไม่เสียใจเท่าไหร่หรอกนะ สิ่งที่เขาเสียใจเเละกลัวที่สุดคือพี่จะไม่รักเขา’’


      ทำไมคิดแบบนั้น..”  

     จินยองไม่เคยคิดที่จะหาพ่อใหม่ให้ลูกเลยแม้เเต่นิดเดียว ถึงแม้ว่าพ่อแท้จะไม่เคยรู้หรือมาดูดำดูดีเราเลยสักครั้ง เเต่จินยองก็ยังคงยืนยันว่าไม่มีทางให้ใครมาเป็นพ่อของเจจีนแน่ พ่อเจจีนมีเพียงเเค่คนเดียว ต่อให้ต้องลำบากมากกว่านี้ เขาก็ไม่มีทางยอมให้ใครมาเป็นพ่อเจจีนแน่


              “เพราะปีเตอร์ แบมไม่รู้หรอกนะว่าพี่คิดยังไงกับปีเตอร์ เเต่...ถ้าจะให้เขามาเป็นพ่อใหม่ของเจจีนแกคงไม่โอเค

                 แบมเองไม่คิดอะไรหรอกนะถ้าพี่อยากจะมีแฟนหรือคนรักคนใหม่ ขอเเค่พี่มีความสุขแบมก็ยอมได้ทั้งนั้น เเต่ถ้าคนที่มาใหม่มาทำร้ายหลานสุดที่รัก แบมก็ไม่ยอมเหมือนกัน


                  “พี่ไม่เคยคิดจะให้ปีเตอร์หรือใครมาเป็นพ่อให้เจจีน


       “พี่คงต้องบอกเจจีนเองเเล้วเเหละ กับปีเตอร์ ถ้าไม่คิดอะไรจริงๆ จัดการให้มันเด็ดขาดดีกว่า ก่อนที่เค้าจะทำร้ายเจจีนไปมากกว่านี้เเค่นี้หลานแบมก็เสียใจพอเเล้ว


  แบมทิ้งท้ายก่อนจะวางจานในมือแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป



 

@New York


                ตารางงานวันพรุ่งนี้มีอะไรบ้าง


      คุณมีเซ็นเอกสารบางส่วนที่ออฟฟิศครับ เเล้วก็มีผู้ที่จะมาเข้าสัมภาษณ์เข้าเป็นเลขาคุณอีก 3 คนครับ


    “ได้ยินก็ท้อเเล้ว...ฉันมีวันหยุดบ้างมั้ยนิโคล?” 

  ได้ยินคำตอบของเลขาจำเป็นชั่วคราวแล้วทำให้มาร์คถึงกับกุมขมับ เมื่อไหร่เขาจะมีเวลาว่างไปเล่นเกมส์กับแบมกัน


                  “วันมะรืนคุณมีนัดเซ็นสัญญาที่บอสตันครับ หลังจากนั้นคุณจะว่างอีก 1 weekก่อนจะไปดูงานที่ปารีส


บอสตันงั้นเหรอ?


เมืองนี้คุ้นๆแฮะ เหมือนจะมีอะไรบางอย่างอยู่นั่น...


อะไรบางอย่าง...


แบม!


 “นิโคล!


 ครับมิสเตอร์!เสียงตวาดของเจ้านายทำเอาไอแพดในมือนิโคลแทบร่วง


                เอกสารที่ต้องเซ็นพรุ่งนี้ จัดใส่กระเป๋าให้ฉันด้วย ส่วนเรื่องสัมภาษณ์ส่งให้มาเรียหัวหน้าฝ่ายบุคคลทำเเทน รอการอนุมัติของฉันอีกที อ้อ อีกอย่างเตรียมเจ็ทให้ฉันด้วย

มาร์คร่ายยาวด้วยความลิงโลด แววตาคมกริบเจือความสนุกจนนิโคลนึกสงสัยการกระทำของผู้เป็นนาย


 คุณจะไปไหนครับมิสเตอร์?”


 “บอสตัน ฉันจะไปบอสตันวันพรุ่งนี้!


            แล้วเราได้เจอกันแน่ แบม!




100%

@iammeamjtha3000

#มิสเตอร์มบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 737 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,800 ความคิดเห็น

  1. #3340 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 21:36
    ใจเย็นก่อนพี่มาร์ค
    #3,340
    0
  2. #1757 PRpatti (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 13:16
    ดี๊ด๊าเกินไปแล้ว
    #1,757
    0
  3. #1280 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 02:33
    เอ็นดูเจจีน//คุณมาร์ครีบมากกกกก55
    #1,280
    0
  4. #1052 YanisaCH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 10:28
    รีบหรอ!
    #1,052
    0
  5. #1002 ` dnmbdef (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:18
    มีปัญหาอะไรกันนะจินยอง ㅜㅜ
    #1,002
    0
  6. #854 My love markbam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:04
    เจจินลูกพี่บีสินะ
    #854
    0
  7. #631 ayumikimlee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 10:10
    วัายตายแล้ว
    #631
    0
  8. #596 jiab155 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 17:45
    คิดถึงเขาขนาดนั้นเลย🙊🙊🙊🙊🙊
    #596
    0
  9. #384 uromtbb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 03:38
    แบมหนีไปลูก
    #384
    0
  10. #352 toto (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 21:40

    มีความตามวอแวเค้า ตัวเองนั่นแหละจะหลงเค้า

    #352
    0
  11. #297 lovebam2x (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 13:29
    ใจเย็นๆนะคะคุณเอ็ม น้องแบมหนีไป 55555
    #297
    0
  12. #223 Half-Bun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 02:36
    สรุปเจบีไม่รู้ว่าตัวเองมีลูก...
    #223
    0
  13. #206 pulin19 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 11:11
    ยังไงเนี่ยพี่เจบี
    #206
    0
  14. #186 pcnmtcn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 00:34
    น้อมแจจีนค้าปปแงๆๆๆตั้ลล้าคคคค
    #186
    0
  15. #132 onea (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 23:34
    เจจีนน่ายักจัมเบยยยยยย
    #132
    0
  16. #126 vandabam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 02:17
    เจจีนคงเป็นลูกจินยองกะเจบีแน่ๆ แต่ตอนนี้ห่วงแบมมากกว่า เสือจะขี่เจ็ทตามไปแกล้งถึงที่แล้วววววว
    #126
    0
  17. #117 mylove2BB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:44
    มีปมทุกตัวละครเลย ฮือๆๆๆ พี่มาร์คเป็นเสือ
    #117
    0
  18. #107 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 08:12

    จินยองเป็นม่ายลูกติดแล้วใครกันที่เป็นพ่อเด็ก แล้วคนเป็นพ่อรู้หรือเปล่าว่มีลูกกับเขา

    #107
    0
  19. #42 Spices_smile (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 12:12
    เเหมมมมมมมม
    #42
    0
  20. #9 BJonnie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 01:46
    คู่บีเนียร์น่าเป็นห่วงสุดแล้ว หน่วงตั้งแต่เริ่ม แต่มาร์คแบมก็ใช่ย่อย ถ้าพี่ทำให้น้องรักได้จะเป็นยังไง จะทิ้งน้องมั้ย แล้วคู่แจ็คแจที่ดูเป็นไม้เบื่อไม้เมา ก็น่าเป็นห่วงว่าจะตีกันจนได้กัน555555 น่าลุ้นทุกคู่เลย รอตอนต่อไปนะคะ
    #9
    0
  21. #8 yuuichigo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 22:21
    ไม่อยากให้มาร์คเจอเเบมละ เด่วมาร์คทำร้ายน้องง
    #8
    0
  22. #7 KochakornAhgase (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 21:44
    พ่อเจจีนนี่เจบีแน่ ๆ เลยใช่มั้ยคะ มีปัญหาอะไรกันมาก่อนเนี่ยยย
    //พล็อตน่าสนใจมากเลยค่ะ ภาษาก็ดีมาก ๆ เลยด้วย รอติดตามต่อนะคะ สู้ ๆ ค่ะ
    #7
    0
  23. #6 tangkwa4410 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 20:48
    หนีไม่พ้นจริงๆแบมเอ้ยยย
    #6
    1
    • #6-1 N_cha(จากตอนที่ 2)
      15 กันยายน 2562 / 21:17
      น้องมีกรรมค่ะ
      #6-1