Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 19 : Mr.M 18(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 633 ครั้ง
    13 พ.ย. 63

18

I think about  you.


@Florida 

แสงแดดรำไรส่องแสงอ่อนๆลอดหน้าต่างผ้าม่าน เข้ามากระทบร่างบอบบางที่นอนขดตัวเป็นก้อนกลมๆบนเตียงนุ่ม เปลือกตาสีมุกขยับย่นพลางพลิกตัวหลบหนีการรบกวนของแสงสว่าง พลิกหันกายไปอีกข้างก่อนจะค่อยลืมตาเเละขยับตัวยันกายลุกขึ้น


 "อื๊ออออ"


ลูกแมวขี้เมาเมื่อคืนเหยียดแขนบิดไล่ความขี้เกียจ ส่งเสียงครางในลำคออกมาอย่างงัวเงีย ดวงตากลมโตซุกซนที่คล้ายว่าจะยังไม่ตื่นดีนักมองไปรอบๆห้องกว้าง 


ทำไมห้องนี้มันไม่คุ้นเลยนะ..?


 ที่นี่ที่ไหน


ภาพความทรงจำของสมองมันบอกว่านี่ไม่ใช่ที่ที่แบมแบมอยู่นี่นา แถมที่แห่งนี้ก็ไม่คุ้นด้วย หากจะบอกเป็นห้องของแบมแบมก็คงไม่ใช่ เพราะห้องพักของเขามันไม่ได้ตกแต่งอย่างหรูหราขนาดนี้ เเล้วนี่มันห้องใครกัน


                ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เหมือนว่าฤทธิ์ของน้ำเมาเมื่อคืนมันยังไม่สร่างดี กับคนที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนซ้ำยังคออ่อนเช่นแบมแบม อาการมึนแบบนี้ก็หนักพอดู ส่วนเหตุผลที่ทำให้แบมแบมตัดใจยกน้ำเมาเเอลกอฮอล์พวกนั้นเข้าปาก คงไม่พ้นคำยุงยงของยองแจ


ยองแจบอกว่ามันจะทำให้ลืมเรื่องที่เราไม่อยากจำได้ แบมแบมถึงได้ดื่มมันลงไป อยากจะลืมความรู้สึกงี่เง่าที่น่าอึดอัด อยากลืมความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจบ้าๆนั่น ความรู้สึกที่มีมูลเหตุมาจากคุณมาร์ค คนที่แสนดี


                เเต่ยิ่งกินกลับยิ่งคิด ใครบอกดื่มเเล้วลืมแบมแบมคงจะค้านหัวชนฝา เพราะยิ่งดื่มมันก็ยิ่งคิดถึง เหมือนกับภาพเล่านั้นรีรันซ้ำเเล้วซ้ำเล่าในหัวสมอง ไม่ออกไปไหน รังแต่จะทำให้ใจเจ็บมากขึ้นไปอีก


                หัวก็ปวด ใจก็เจ็บ สภาพดูไม่ได้ ให้ตายสิแบมแบมเข้าใจคำพูดว่าเมาเหมือนหมามันเป็นยังไงเเล้วสิ


 เมาเหมือนหมา จำอะไรไม่ได้ แถมปวดหัวแทบบ้า 


"ตื่นเเล้วเหรอครับ"


เป็นเสียงทุ้มที่ดังมาปลุก ฉุดให้คนที่กำลังตั้งคำถามให้ความสนใจกับร่างสูงโปร่งของเจ้าของเสียง ที่กำลังสาวเท้าเข้ามาในห้องเเทน แบมแบมกระวีกระวาดลุกขึ้นเเต่อาการแฮงค์ที่หลงเหลือไม่ปล่อยให้เป็นไปได้ง่ายเช่นนั้น พอสองขาเรียวหยัดยืนขึ้น มันก็เซจะล้มลงกับเตียงจนมาร์คคว้าไว้แทบไม่ทัน


                "ระวังหน่อยสิครับ!"


 เสียงทุ้มเอ่ยดุๆขณะโอบเอวบางเข้าหาตัว ลมหายใจร้อนๆจากจมูกโด่งเป็นสันเป่ารดพวงแก้มขาวนุ่มนิ่ม กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆเเต่ชวนลุ่มหลงทำให้คุณมาร์คดูทรงเสน่ห์มากขึ้นเท่าตัว แบมแบมอดไม่ได้ที่จะแอบลอบสูดมันเข้าเต็มปอด จนเหมือนว่าตัวเองเริ่มจะมีอาการเมาขึ้นมาอีกครั้ง


หัวใจมันเต้นแรงอย่างน่าประหลาด หัวสมองก็ล่องลอยไม่สามารถคิดอะไรต่อได้ รู้สึกเหมือนกับโดนมอมเมา จากทุกสิ่งทุกอย่างที่เรียกว่า มาร์ค ต้วน


"ขะ..ขอบคุณครับ"


 แม้จะไม่มีสติเท่าใดเเต่แบมแบมก็ไม่ยอมให้ตัวเองตกอยู่ในอ้อมกอดของคุณเขานานกว่านี้แน่ มือเรียวจึงค่อยๆดันอกคนประคองออก ก่อนจะนั่งลงกับเตียงดังเดิม เพราะกลัวว่าหัวใจไม่รักดีมันจะรับไม่ไหวเอาน่ะสิ เพียงเเค่นี้แบมแบมก็คิดไปไกลมากๆแล้ว


                แบมแบมอยากจะสู้ อยากจะต่อต้านอย่างที่ยองแเเละพี่จินยองบอก เเต่มันไม่ง่ายเลยเพราะคุณมาร์คมีเสน่ห์อย่างล้นเหลือ การกระทำทุกอย่างส่งผลตรงกับใจดวงน้อยๆของแบมแบมแทบหมดสิ้น คุณมาร์คแสนดี เเต่ความแสนดีของเขามันสุดแสนจะอันตราย และแบมแบมรู้ดีว่าตัวเองนั้นไม่คู่ควร เเละมันไม่สมควรเลยที่จะคิดไปไกลเกินกว่านี้ การหักห้ามใจคือสิ่งที่แบมแบมพยายามทำ เเละจะทำมันต่อไป


                "คุณควรดื่มนี่ให้หมด มันจะช่วยแก้อาการเมาค้างของคุณ"


มาร์คไม่พอใจนิดหน่อยที่แบมแบมดันตัวเขาออก เเต่ก็ไม่ได้ให้ค่าความสนใจมากนัก ร่างสูงโปร่งจึงก้าวออกจากเตียงตรงมาหยิบเครื่องดื่มที่เพิ่งมาเสริฟ์ก่อนแบมแบมตื่นไม่กี่นาทีแล้วยื่นไปให้อดีตแมวขี้เมาที่ยังนั่งงงอยู่บนเตียง


"เมื่อคืน ผมเมามากเลยเหรอครับ"


"เมาไม่เมาเเล้วมันยังไงเหรอครับ ในเมื่อท้ายที่สุดเเล้วคุณก็ทิ้งงานตัวเองอยู่ดี! รู้ตัวมั้ยครับว่าคุณทำผิดเเค่ไหน คุณทิ้งงานที่ผมมอบหมายให้ไปนั่งดื่มเหล้า แบบนี้มันใช้ได้เหรอครับ? งานยังไม่เสร็จเเต่คนรับผิดชอบเมาไม่รู้เรื่องอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ หรืองานของผมมันไม่สำคัญเท่าการดื่มเหล้าของคุณ?" 


มาร์คกอดอกแค่นเสียงใส่อารมณ์ถามเสียงโมโห งานเมื่อคืนมันสำคัญกับเขาเเค่ไหนทำไมคนรับผิดชอบอย่างแบมแบมไม่รู้ นี่เเหละเป็นข้อที่มาร์คเกลียด มาร์คเกลียดการไร้ความรับผิดชอบเป็นที่สุด ถึงงานเมื่อคืนแบมแบมจะไม่อยู่ในส่วนที่สำคัญ ในเเต่ในฐานะคนรับผิดชอบงานเเละพนักงานคนหนึ่ง แบมแบมต้องอยู่ในนั้นจนกว่าจะจบงานสิถึงจะถูก!


                ต้องอยู่ในงาน อยู่ในรัศมีสายตาที่มาร์คจะมองเห็น ไม่ใช่ตามเด็กยองแจไปกินเหล้าแบบนี้!


นึกแล้วก็โมโห ฝากไอ้แจ็คสันจัดการเด็กมันหนักๆทีได้มั้ย?


                " ไม่ครับ งานเมื่อคืนมันสำคัญมาก ผมผิดเองที่ทิ้งหน้าที่ ผม..ขอโทษครับ"


                แบมแบมหลุบตาต่ำพยายามซ่อนน้ำตา กลั้นเสียงสะอื้นจากการถูกตำหนิ เขาทำผิดมากจริงๆเมื่อคืนเขาน่าจะคิดให้ดีกว่านี้ ถ้าเขาคิดเยอะๆ ไม่เอาอารมณ์ตัวเองเป็นที่ตั้ง เขาคงไม่ต้องเจอการตำหนิอย่างนี้แน่ งานเมื่อคืนมันสำคัญแบมแบมน่าจะรู้ ใช่ แบมแบมน่าจะรู้ น่าจะรู้ว่าตัวเองเป็นเเค่พนักงาน ไม่มีสิทธิ์ทิ้งงาน ไม่มีสิทธิ์โกรธโมโหหรือน้อยใจเจ้านายด้วย ไม่มีสิทธิ์


 ไม่มีสิทธิ์อะไรสักอย่างเลย... 


"สำคัญแต่ก็ยังไม่มากพอสำหรับคุณ รู้มั้ยแบมแบม ว่าเมื่อคืนผมโมโหมากเเค่ไหน? ผมไม่ได้เเค่โกรธที่เมื่อคืนคุณทิ้งงาน เเต่ผมโกรธที่คุณเมามากจนไม่มีสติรับรู้อะไรสักอย่าง คิดบ้างหรือเปล่าว่าถ้าเมื่อคืนมันไม่ใช่โรงแรมของเรา ไม่ได้มีการ์ดคอยดูแลอยู่ตลอดมันจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวคุณบ้าง"


                ถ้าเกิดเมื่อคืนคนที่อุ้มแบมแบมไปส่งไม่ใช่มาร์ค เเต่เป็นใครสักคนล่ะ คนพวกนั้นจะทำกับแบมแบมยังไง สติรึก็ไม่มีแถมยังแปลงร่างเป็นลูกแมวขี้เมาฝนเขี้ยวฝนเล็บใส่อีก ดีที่มาร์คหวังผลมากกว่านั้นถึงไม่ได้ลงมือทำอะไรๆ ถึงแม้อยากจะได้มันแค่ไหนก็ตามทีเถอะ ถ้าเกิดเมื่อคืนมาร์คอดใจไว้ไม่ทัน แบมแบมคงไม่มีหน้ามาสำนึกผิดแบบนี้หรอก


 เพราะถ้ามาร์ค เอา จริงขึ้นมา เช้าๆแบบนี้แบมแบมคงยังไม่ทันได้ตื่น


                "ผม ฮึก ขอโทษครับ มัน ฮึก จะไม่เกิดขึ้นอีก"


                เสียงหวานสั่นเครือพยายามกลั้นสะอื้น เอ่ยขอโทษเจ้านายอย่างยากลำบาก ถึงกระนั้นมันก็หลุดออกมาอยู่ดี แบมแเบมรู้สึกผิดเเละเสียใจจริงๆกับคำตำหนิอันเกิดจากที่เขาทำตัวเองทั้งสิ้น


                "น่สิ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก เพราะผมไม่มีทางปล่อยให้คุณรับผิดชอบงานแบบนี้อีกแน่"


                มาร์คจะไม่ปล่อยให้แบมแบมรับมืองานใหญ่ๆแบบนี้อีกแน่ ดูก็รู้ว่าแบมแบมยังไม่มีความสามารถที่มากพอ   ใจเขาอยากจะปลดแบมแบมออกวันนี้เดี๋ยวนี้เสียด้วยซ้ำ แบมแบมไม่เหมาะกับการเป็นพนักงานใต้อาณัติของมาร์ค ต้วน  ที่ที่แบมแบมควรอยู่เเละเหมาะสมคือการเป็นเบบี้ในปกครองของมาร์คต่างหาก เเต่มันทำปุบปับแบบนั้นไม่ได้ไง ไม่อย่างนั้นแบมแบมได้หลุดมือเขาลอยไปไกลแน่       


ให้จัดงานใหญ่ๆคงไม่ไหว เปลี่ยนเป็นงานเอกสารเล็กๆเเละตามติดมาร์คเป็นเงาก็พอ..


                "ไม่นะครับคุณมาร์ค อย่าเพิ่งไล่ผมออกเลยนะครับ ผมสัญญาว่ามันจะไม่เรื่องแบบนี้อีก"


บมแบมถลาลงจากเตียงตรงไปคว้าข้อมือแกร่งมาเขย่าเบาๆร่ำร้องขอความเห็นใจแทบจะในทันที ด้วยว่าเข้าใจคำพูดของเจ้านายไปอีกทางว่าจะปลดเขาออก ใจดวงเล็กๆก็สั่นไหวมากพอดู แบมแบมไม่อยากจะตกงานทั้งๆที่เพิ่งเริ่ม แม้มันจะเป็นความผิดของเขาเองก็ตาม เขาอยากจะขอทำงานนี้ต่อเเละขอแก้ไขสิ่งที่เขาพลาด เขาไม่อยากตกงานจริงๆนะ


                ไม่อยากตกงานที่เงินเดือนมากมายขนาดนี้ เเละก็ไม่อยาก...กลับไปเฝ้ามองคุณมาร์คผ่านทางหนังสือหรือหน้าจออีกเเล้ว


                ยอมอยู่ใกล้รับความแสนดีเเละเจ็บปวดจากการหักห้ามใจตัวเอง ดีกว่าการกลับไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัยแต่รับหรือส่งความรู้สึกอะไรไม่ได้เลย

 บมแบมกำลังตกหลุมรักเทวดาคนนี้


"นะครับคุณมาร์ค ฮึก อย่าไล่ผมออกเลยนะครับ ฮือ นะครับ"


เสียงหวานสะอื้นฮักๆ มือบอบบางนุ่มนิ่มก็บีบเขย่ามือมาร์คร้องขอความเห็นใจ จนเสื้อตัวโคร่งที่เจ้าตัวสวมใส่ร่นตกไหล่เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าได้รูปสวย เเละผิวขาวๆวับๆแวมหลอกล่อสายตา จนซาตานที่ใส่หน้ากากเทวดาซ่อนแววตากระหายอยากได้แทบจะไม่มิด หันหน้าเสไปมองทางอื่นเเทน เเต่ยิ่งทำแบบนั้นแบมแบมก็ยิ่งทวีน้ำตาเปล่งเสียงขอร้องขึ้นอีก เพราะด้วยท่าทางของเจ้านายทำตัวเองใจเสีย


                คุณมาร์คโกรธจนไม่อยากแม้เเต่กระทั่งมองหน้าแบมแบมเชียวเหรอ...


                "ผมไม่ไล่คุณออกหรอก หยุดร้องไห้ได้เเล้ว"


 มาร์คจับมือบางที่กุมมือเขาไว้มาบีบเบาๆ รู้สึกแปลกๆชอบกลที่ใบหน้าแบมแบมนองน้ำตา เอาเป็นว่า มาร์คไม่ชอบให้แบมแบมร้องไห้เเล้วกันดวงตากลมๆที่ชื้นฉ่ำไปด้วยน้ำตาแบบนี้ มันไม่ได้ให้ความรู้สึกดีเหมือนเมื่อคืนเลย...


                "จริงเหรอครับ!? คุณมาร์คจะไม่ไล่ผมออกจริงๆใช่มั้ย?"


                "ครับ ผมไม่ไล่คุณออก เเต่ผมต้องทำโทษตัดเงินเดือนคุณครึ่งนึงนะครับ "


"ได้ครับ คุณมาร์คจะตัดมันลงอีกก็ได้ขอเเค่ไม่ไล่ผมออกก็พอ ผมสัญญาว่าจะปรับปรุงตัวและจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก"


แบมแบมยิ้มออกมาทั้งที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ทำให้คนที่มองอยู่ถึงกับเอ็นดู แม้ใจจริงมาร์คจะไม่อยากทำโทษอะไรแบมแบมก็ตามที เเต่เชื่อเถอะว่าโทษตัดเงินเดือนนี่ผ่อนปรนสุดๆเเล้ว หากเป็นพนักงานคนอื่นทำแบบนี้คงไม่พ้นไล่ออกสถานเดียว เเต่นี่คือแบมแบมไง


 เป็นแบมแบมที่อยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ทุกอย่างตั้งเเต่แรกเริ่ม


                "ผมจะรอดูนะครับ เเต่ตอนนี้คุณควรไปดื่มน้ำขิงให้หมดก่อน เเละจัดการตัวเองให้เรียบร้อยด้วย "


ปลายนิ้วเรียวค่อยไล่เช็ดคราบน้ำตาที่เปื้อนใบหน้าสวยออกให้อย่างทะนุถนอม จนเจ้าของใบหน้าหวานรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาอย่างฉับพลัน ถึงกระนั้นก็ทำตามอย่างว่าง่าย ไม่สงสัยอะไรใดๆว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ในห้องนี้เเละในสภาพนี้ เพราะความดีใจที่มันเกิดขึ้นมาจากคำรับปากว่าตัวเองจะไม่ถูกไล่ออกจากงาน


                มาร์คมองตามร่างบอบบางผิวน้ำผึ้งใสที่กำลังวิ่งดุ้กดิ้กกลับไปที่เตียง โดยที่ร่างน้อยๆนั่นมีเพียงเสื้อเชิ้ตสีเข้มของมาร์คสวมใส่อยู่เพียงตัวเดียวเท่านั้น สายตาหิวกระหายของซาตานฉายวูบขึ้นที่ดวงตาคู่คมกริบก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว ส่ายหัวช้าๆให้กับตัวตนของตัวเอง ที่เริ่มเผยออกมามากขึ้นทุกวันๆ


 ใจเย็นๆก่อนนะมาร์ค อีกไม่นานก็จะได้กินเเล้ว


ใจเย็นๆเเละอดทนรอ


รอ


 รออีกนิด... 


ร่างบอบบางที่กำลังจัดข้าวของพับเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางใบโต  เพื่อเตรียมพร้อมต่อการกลับไปสู่มหานครอันยิ่งใหญ่อย่างเช่นนิวยอร์ก  รอยยิ้มบางเบาแต่งแต้มประดับหน้าจนน่ารักน่าเอ็นดู   ก้มใสก็ขึ้นสีชมพูระเรื่อด้วยความรู้สึกดีที่พองอยู่ในใจจนแทบล้นอก


                คุณมาร์คใจดี  ใจดีกับแบมแบมมากเหลือเกิน 


                บมแบมไม่รู้หรอกว่าเวลาตัวเองเมาเเล้วตัวเองเปลี่ยนไปแค่ไหน  ไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนตัวเองทำอะไรไว้บ้าง  เเต่ทำให้คุณมาร์คโกรธได้  มันคงไม่ใช่เรื่องราวดีๆแน่   อีกอย่าง  มองในความเป็นจริงที่แบมแบมทำไปมันก็ไม่ถูกนัก  เขาควรแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวให้ดีมากกว่านี้  เเละก็ต้องแยกแยะตัวเองกับคุณมาร์คด้วย  บมแบมไม่ควรคิดแบบนั้น  ไม่   ไม่เลย...


                ถึงแม้หัวสมองจะบอกอย่างนั้น  เเต่ใจเจ้ากรรมมันกลับเอาเเต่เรียกร้องอยู่เรื่อยไป


                เรียกร้องบางสิ่งบางอย่างให้มากกว่านี้  การกระทำที่แสนอ่อนโยนเเละความดูแลที่คุณมาร์คมอบให้  มันเอาเเต่ประท้วงให้แบมแบมคิดเกินเลยไป  การหักห้ามใจตัวเองเป็นสิ่งที่ยากมาก  โยเฉพาะเมื่อมีตัวกระตุ้นชั้นดีอย่างเช่นความใส่ใจของคุณเขา  ทั้งการพามาส่ง  ความเมตตาที่ได้รับการอภัย เเละโอกาสที่จะได้แก้ตัวใหม่  บมแบมหวั่นใจกับทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้เหลือเกิน 


                เเต่ต่อให้คุณมาร์คจะแสนดีเเละเป็นสุภาพบุรุษเเค่ไหน  บมแบมก็พยายามห้ามคิดไปเป็นอย่างอื่น  ยิ่งเขาดีกับแบมแบมเท่าไร  บมแบมก็ควรจะจำมันไว้  ว่าอย่าคิด  อย่าคิดอีกเลย


 คนอย่างแบมแบมไม่มีสิทธิ์คิดไปไกลถึงขนาดนั้นหรอก  ไม่มี.. 


ได้เเค่แอบมองเเละดูอยู่ห่างๆแบบนี้ รับแค่ความหวังดีในฐานะของเจ้านายเเละลูกน้อง  มันก็น่าจะเพียงพอเเล้วล่ะ


ควรพอได้เเล้วนะ...แบมแบม 


"คุณแจ็คสันเดินทางไปเวกัสแล้วครับ  คุณเจบีก็กำลังตามไป  แล้วคุณล่ะครับ จะตามไปเดี๋ยวนี้เลยหรือเปล่า?"  


                นิโคลเอ่ยถามร่างสูงโปร่งของผู้เป็นนายที่เอนกายอยู่บนเก้าอี้ริมหาด   สายตาคู่คมที่นิโคลรู้ดีว่ามันทรงพลังเพียงใดแม้จะถูกปกปดด้วยแว่นกันแดดราคาแพงกำลังเหม่อมองไปยังท้องทะเลสีสดใสที่กำลังซัดคลื่นกระทบเข้าหาฝั่ง  ม้จะเป็นอาการเหม่อมอง  เเต่นิโคลรู้ดีว่าอาการแบบนี้มันไม่มีความเงียบเหงาหรือโดดเดี่ยวดังเช่นทุกครั้ง   


                การันตีได้จากยิ้มบางๆที่ประดับมุมปากนั่นเเหละ


"ฉันอยากไปส่งแบมแบมที่นิวยอร์กก่อน  เเล้วค่อยตามพวกมันไปทีหลัง"  


                มาร์คบอกเรื่อยเปื่อยคล้ายกับไม่ค่อยสนใจนัก  อันที่จริงงานด่วนที่ดึงแจ็คสันกลับเวกัสทันทีก็ค่อนข้างเป็นงานที่หนักพอสมควรเหมือนกัน  อีกอย่างมันก็ค่อนข้างส่งผลกระทบกับบริษัทพอสมควร  หัวเรือใหญ่อย่างพวกเขาเลยต้องไปจัดการเอาเอง  ใจมาร์คก็อยากจะไปพร้อมเพื่อนนะ  เเต่เขาทิ้งแบมแบมไปไม่ได้จริงๆ  


 ก็หวานขนาดนี้ จะให้ทิ้งไปง่ายๆได้ยังไงกันล่ะ?


                เเค่เพียงนึกถึง  สัมผัสอ่อนนุ่มเเละหอมหวานของผิวตัวสีน้ำผึ้งใสก็หมุนรัวเข้ามาในหัวมาร์คอย่างกับเทปที่ถูกกรอกลับ  แก้มขาวๆสนหอมที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ  ไหนจะปากอิ่มที่รสชาติไม่ต่างอะไรกับเยลลี่เเสนอร่อยที่น่าชิมน่าสัมผัส   ดวงตากลมโตที่ฉ่ำน้ำของลูกแมวขี้เมาที่ทั้งดื้อรั้นเเต่ก็ดูออดอ้อนในคราวเดียวกันมันทำให้มาร์คอดใจยั้งไว้ไม่อยู่


                ดีนะที่ดึงสติกลับมาทัน  ไม่งั้นเขาคงเป็นซาตานใจร้ายที่พรากความบริสุทธิ์ของลูกมวขี้เมาไปเเล้วแน่ๆ   ถึงแม้มันจะเป็นร่างจริงของมาร์คก็เถอะ!


                ไม่รู้สิ  ถึงมันจะเป็นเกมส์  เเต่ใจหนึ่งมาร์คก็ไม่อยากให้บมแบมรู้เช่นเห็นชาติของสันดานดิบตัวเขาเองทำไรนัก   ก็แววตาที่แบมแบมมองเขาดุจเจ้าชายที่มันดูเคารพเทิดทูน  มันทำให้เขาเลวไม่ลง   เเต่อีกใจมันก็ประท้วงว่าแบบนี้สิยิ่งดีเวลาที่สายตาที่แสนเคารพเเละเทิดทูนนี้เปลี่ยนไปเป็นเจ็บปวดอย่างเหลือแสนนั้น  บบนั้นมันน่าสนุกเเละสะใจกว่า


ชัยชนะจะหอมหวานเเละเป็นสุขเท่าใด  มันขึ้นอยู่กับความเจ็บปวดของผู้แพ้   มาร์คเชื่ออย่างนั้น  เเละจะเชื่ออย่างนั้นตลอดไป!


"งานนี้เป็นงานใหญ่  ผมคิดว่าคุณๆทั้งสองก็ต้องการความคิดเห็นจากคุณนะครับคุณมาร์ค"


                "ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไป  เเค่จะไปช้าหน่อย  เลทไม่กี่ชั่วโมง  พวกมันไม่ตายหรอก"  


                คำปฏิเสธของเจ้านายทำนิโคลนึกฉงนสงสัย  ปกติถ้าเกิดเรื่องแบบนี้  เครื่องบินลำที่เร็วที่สุดของเรามันคงจะแลนดิ้งไปพร้อมๆกับพวกคุณเจบีและแจ็คสันแล้ว  เเต่พอมีชื่อของคุณแบมแบมเขามา  คุณเขากลับประวิงเวลาค่อยท่าเสียอย่างนั้น  มันน่าแปลกใจที่คนที่เห็นเรื่องงานเเละเพื่อนสนิทสำคัญกว่าทุกอย่างจะทำแบบนี้   ไม่สิ  คุณมาร์คไม่ปกติตั้งเเต่เมื่อคืนเเล้ว


                การที่คุณมาร์คถอยออกมาง่ายๆโดยไม่ทำอะไรคุณแบมแบมมันทำให้นิโคลทั้งโล่งใจเเละหนักใจในคราวเดียวกัน  ที่โล่งใจเพราะคุณแบมแบมไม่โดนทำอะไร  เเละก็หนักใจที่คุณแบมแบมไม่โดนทำอะไรนี่เเหละ    


ธรรมชาติของนักล่า  มันไม่เคยปล่อยให้เหยื่อที่เข้าปากแล้วหลุดมือ  ยกเว้นเสียเเต่ว่า มันจะมีวิธีการเเละหลุมพรางที่จะขย้ำเหยื่อให้เจ็บปวดมากกว่านี้   เเละน่าเสียดายที่นิโคลไม่อาจคาดเดาความคิด  หรืออ่านใจคุณมาร์คได้เลย


                เกมส์มันผิดรูป  เเละใจของคุณมาร์คก็เปลี่ยนไปตั้งเเต่คุณแบมแบมเข้ามาเเล้ว  นิโคลก็ได้เเต่ภาวนาว่าเกมส์ที่เปลี่ยนไป  จะไม่สร้างความเจ็บปวดให้ใครหรือใครเลย   


 เพราะถ้าจะมีคนเจ็บ  มันคงจะความเจ็บที่จนเจียนตายแน่ๆ  


                "ฉันอยากมั่นใจว่าแบมแบมจะถึงนิวยอร์กอย่างปลอดภัย  ไม่มีอะไรผิดพลาด หรือใครเล่นตุกติก"  


                 ดวงตาของเทวดาจำแลงแปรเปลี่ยนเป็นดวงตาของซาตานที่ฉายแววกระหายเเละพร้อมจะลงมือสังหารศัตรูแทบจะในทันที   ถึงแม้เทวดาแปลงอย่างเขาจะอยู่ในด้านสว่างเเละเล่นตามเกมส์ธุรกิจ  เเต่อีกฝ่ายนั้นไม่   หากมีช่องงโหว่หรือจุดอ่อนที่ใด  ฝ่ายนั้นก็พร้อมจะเล่นตุกติก   บบที่มันทำในครั้งนี้     เพราะแบบนี้มันเลยทำให้มาร์คต้องระวังตัวเองแทบจะทุกด้าน   ทุกด้านจริงๆ  

               

ไม่ว่าจะตัวเองหรือคนรอบกาย   อะไรที่สำคัญมาร์คไม่เคยปล่อยหรือไว้วางใจให้ใครดูแลแม้เเต่คนเดียว

              

 ของเล่นชิ้นสำคัญอย่างแบมแบมก็ด้วย  มาร์คไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่


 “ของเล่นทุกชิ้นของฉัน  มันมักมีรอยแผลที่เกิดจากพวกหมาลอบกัดเสมอ   เเต่ชิ้นนี้...ไม่มีวัน"


"....." 


"ไม่ว่าใครหน้าไหน พวกมันก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแบมแบม!"

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 633 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,800 ความคิดเห็น

  1. #1789 oni (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 00:13

    รักน้องมากขึ้นทุกวัน แต่ใจยังคิดแค่เกมส์ เรารอวันที่มาร์ครู้ตัวรูใจตนเองเด้อออออออออ

    #1,789
    0
  2. #1350 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 08:59
    รอสมน้ำหน้ามาร์คในวันที่มาร์คแพ้
    #1,350
    0
  3. #1069 YanisaCH (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 15:25
    เห้มาร์ค!
    #1,069
    0
  4. #908 toto (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:28

    มาร์คประวิงเวลามากจนไม่แน่ใจว่าใครจะแพ้แล้วตอนนี้ ถ้าเป็นมาร์คคือสมน้ำหน้า

    #908
    0
  5. #887 mylove2BB (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:53
    ใครจะร้องไห้เหมียนหมากันแน่ แบมบี้ที่ตกหลุมพรางเจ้านายอย่างสุด หรือมิสเตอร์​เอ็มที่ใจโลเลว่าจะดีหรือจะเลวกับเบบี้

    /คือไรท์เตอร์เขียนฟิคดีมาก (เนื้อหาสั้นกระชับเข้าใจง่าย)​ยังมีความสามารถ​ได้เป็นผู้นำเชียร์อีก เก่งอ่ะ
    #887
    0
  6. #873 กนกพร (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:00

    รรอตอนพเด็ดศึกอยู่เด้อ

    #873
    0
  7. #871 yuuichigo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:40
    รออยู่นะคะ
    #871
    0
  8. #870 My love markbam (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:12
    หวง อ่ะพูดเป็นป่าวมาร์ค
    #870
    0
  9. #851 BADGIRL_9191 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:38
    รออออออออออออ
    #851
    0
  10. #850 NamWan0263 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:46
    รอออออออ
    #850
    0
  11. #846 Sritala Chaosaun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:24
    กิดตึ๋ง????...
    #846
    0
  12. #845 btnttpmt (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:07
    รอน้า😭😭
    #845
    0
  13. #844 B_Rmarktuan8193 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:37
    รออย่างใจจดจ่อเรยค้ะ
    #844
    0
  14. #843 DgKookkik (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:32
    น้องน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ คิดจะมาหลอกกัรได้ลงจริงๆเหรอ
    #843
    0
  15. #841 ZMaiiiii4 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 20:48
    สู้ๆนะคะ​ รอได้เสมอ
    #841
    0
  16. #839 chaleemb2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 16:01
    สนุกมากกกก อยากให้คุณมาร์คร้องไห้เหมียนหมาด้วยความพ่ายแพ้
    #839
    0
  17. #838 kcwdia (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 15:04
    คุณมาร์คอะแหละที่จะแพ้น้อง รอดูเลย!
    #838
    0
  18. #837 รรร. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 03:07

    เเย้กลับมาแล้ว รอน๊ะคะ

    #837
    0
  19. #836 eye_au (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 18:14
    น้องไม่ได้เจ็บแค่คนเดียวแน่ๆ
    #836
    0
  20. #834 vandabam (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 16:11
    บรรยายตอนแบมอ้อนวอนคุณมาร์คทั้งน้ำตาได้ดีมากๆเลยค่ะ รู้สึกสงสารแบมจริงๆ แล้วต้องสงสารล่วงหน้าแน่ๆเพราะท่าทางแบมอาจจะต้องเจ็บหนักเพราะรักเจ้านายตัวเองแน่ๆ แต่งานนี้เชื่อว่าแบมน่าจะไม่เจ็บคนเดียว รอตอนต่อไปนะคะ ^^
    #834
    0
  21. #832 uromtbb (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 14:47
    นั้นนนนน รอนะคะ
    #832
    0
  22. #831 chomchi_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 11:05
    คนที่พังอาจจะเป็นมาร์คก็ได้
    #831
    0
  23. #830 เล้ง195 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 00:43
    เผื่อใจไว้บ้างจ้านังคุณมาร์ค คนที่เจ็บที่สุดอาจไม่ใช่เบบี้ของเทอก็ได้น้าาาา
    #830
    0
  24. #829 onea (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 23:32
    รอเลยค่ะ สู้สู้นะคะ
    #829
    0
  25. #828 littlebird05 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 16:17

    สงสารน้อง

    #828
    0