Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 14 : Mr.M 14(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 641 ครั้ง
    7 พ.ย. 63

14

Another person.

@New York

The Triple Enterprise


"ฟลอริด้าเหรอครับ!?"


                "ครับ ฟลอริด้า ผมจะให้คุณไปเป็นคนดูแลความเรียบร้อยก่อนจะถึงงานเปิดตัว The Triple For Rida ของเรา"


มาร์คยิ้มละมุนเอ็นดูท่าทางตกใจปนเหวอๆของเจ้ากวางน้อย จะน่ารักน่าเอ็นดูไปไหนนะ มาร์คอยากได้มันจนแทบจะบ้าเเล้ว


"เเต่ ผม ผมไม่มั่นใจ กลัวว่าจะทำงานเสียหายนะครับ"


 แบมแบมรู้สึกดีใจนะที่เจ้านายไว้ใจให้เขาเริ่มทำงานใหญ่ๆเเล้ว แต่เขาก็ยังกลัวว่ามันจะออกมาไม่ดีอยู่ดี ก็นะ เขาไม่ได้มีประสบการณ์มากมายขนาดนั้นนี่


"ผมมั่นใจว่าคุณทำได้ครับ คุณเป็นคนเก่ง มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ"


     มาร์คพยายามปลอบให้เจ้ากวางน้อยเลิกกังวลใจ เขาไม่ได้จะทิ้งให้แบมแบมรับผิดชอบงานนี้คนเดียวซะหน่อย แบมแบมเป็นคนเก่งก็จริง  เเต่งานใหญ่แบบนี้มันจะเหนื่อยเกินไป มาร์คจะส่งนิโคลไปช่วยเเล้วกัน เดี๋ยวแบมแบมเหนื่อย


"นิโคลจะไปด้วย ไม่ต้องทำหน้าเศร้าหรอกครับ ผมไม่ปล่อยคุณไปคนเดียวหรอก"


ใช่ ไม่ปล่อยไปคนเดียวหรอก ถ้าเลือกได้มาร์คก็อยากจะไปด้วยเลย เเต่ติดธุระกับมัมนี่สิ จะให้แบมแบมรอไปพร้อมกันก็ไม่ได้เพราะจินยองกำลังจะมาจากบอสตันแล้ว


มาร์คกลัวว่าแบมแบมจะไปเจอจินยองเเล้วโดนเป่าหูอะไรๆเข้า


                " คุณทำได้อยู่เเล้ว"


 ฝ่ามือหนาสัมผัสเบาๆที่หัวเล็กๆ รอยยิ้มอบอุ่นดุจเจ้าชายเรียกความมั่นใจให้แบมแบมได้มากโข ดวงตากลมๆเผยความมั่นใจเเละจริงจังขึ้นมาพร้อมฮึดสู้แทบจะทันที


                "ผมจะตั้งใจทำงานครับ!"


                "คนเก่งของผม ผมจะตามไปทีหลัง หวังว่าจะไม่ซนนะครับ"


มาร์คแกล้งเอ่ยเสียงดุๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาให้เข้าไปใกล้ๆ สบสายตากลมๆที่ใสซื่อจนน่ารังแก เเละพิศดูสองข้างแก้มเนียนที่ขึ้นสีอย่างเอ็นดู

     

                "ผะ..ผมไปเตรียมตัวก่อนนะครับ!"


รอยยิ้มเจ้าชายเเละเครื่องหน้าหล่อเหลาที่โน้มมาใกล้พาให้ใจดวงน้อยๆเต้นเร็วจนแทบจะหลุดจากอก เสียงสัญญาณเตือนในหัวขึ้นมาทันทีเมื่อสบตาเข้ากลับดวงตาสีรัตติกาล พยายามเรียกสติตัวเองให้กลับเข้าร่างก่อนจะหาทางหนีไปราวกับกวางน้อยหนีอันตราย


                อันตรายเกินไป อันตรายไปมากจริงๆ


                "หึ..."


เสียงหัวเราะดังในลำคออย่างพอใจ เมื่อมองร่างเจ้ากวางขี้ตกใจที่วิ่งหนีไปออกจากห้องแทบจะทันทีที่เขาสบตา แบมแบมกำลังหวั่นไหว เเละเหมือนจะหวั่นไหวมากเสียด้วย มาร์คจะให้โอกาสนี้เเหละทำให้แบมแบมตกหลุมรักเขาอย่างจริงๆจังๆซะที


อยากกอดของเล่นชิ้นใหม่จนจะบ้าเเล้ว


จะกอดมันให้จมอกเลย!





(ฟลอริด้าเหรอ? ได้ไงอ่ะ เเล้วไปเมื่อไหร่ยังไงตอนไหน ทำไมกะทันหัน!)


"จะไปคืนนี้น่ะ พอดีคุณมาร์คเขาขอให้ไปดูความเรียบร้อยก่อนงานเปิดตัวโรงเเรมใหม่"


(เขาขอก็ไปง่ายๆเลยเนี่ยนะ? เเล้วนัดเราล่ะ พี่จินยองจะมาวันพรุ่งนี้เเล้ว อยู่เจอกันก่อนสิ)


"แบมไปทำงานมั้ยล่ะ ไม่เอาน่า เดี๋ยวกลับมาก็ค่อยนัดกันใหม่ก็ได้"


(ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น ไปนั่นก็ดูแลตัวเองดีละกัน แจเป็นห่วง)


"จ้า"


แบมแบมเหน็บโทรศัพท์เขากับลาดไหล่เเล้วเอ่ยกับคนในสายที่ดูตกใจเสียเหลือเกิน จะใครซะอีกล่ะ ยองแจไง จริงๆมันก็เป็นงานที่กะทันหันเหมือนกันนะ ที่บอกปุ๊บแล้วจะให้ไปปั๊บ เเต่แบมแบมเริ่มจะชินกับนิสัยแบบนี้ของเจ้านายตัวเองซะแล้วล่ะ ใจร้อนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เอาเเต่สั่งอย่างกับตัวเองเป็นเจ้าชาย


เเต่ถ้าบอกว่าคุณมาร์คเป็นเจ้าชายจริงๆ แบมแบมก็ไม่เถียงหรอกนะ ก็ดูคุณเขาสิ สายตาแบบนั้น อบอุ่นอย่างนั้น ไหนจะความเป็นสุภาพบุรุษอีก นั่นมันเจ้าชายในฝันเลยล่ะ เป็นเจ้าชายที่ใครต่อ


ใครต่างหมายปอง อยู่ในจินตนาการที่อยากเอื้อมถึง เขาเป็นแบบนั้นเเหละ คุณมาร์คน่ะ....


 "คุณแบมแบมครับ ผมช่วย"


นิโคลบอกร่างบางที่ยังคงพยายามยกกระเป๋าตัวเองอย่างทุลักทุเล เห็นแบบนั้นก็สงสาร เเต่พอจะเข้าไปแย่งมาถือ คุณเขากลับเบี่ยงกายหลบเสียอย่างนั้น


"แบมถือเองครับ"


"เเต่คุณมาร์คสั่งผมมาว่าให้ดูแลคุณให้ดี"


"คุณมาร์คไม่อยู่ที่นี่ซะหน่อย แบมทำได้ครับ"


นิโคลถอนหายใจปลงๆเเต่ยอมตามใจเจ้าของรอยยิ้มทะเล้น มองคนยกกระเป๋าตัวเองลงจากรถแล้วถือไปขึ้นเครื่องอย่างอ่อนใจ


คฤหาสน์หลังงามสไตล์ยุโรปขนานแท้กินพื้นที่หลายร้อยไร่บนที่ดินส่วนตัวแถบชานเมืองของนิวยอร์ก ตั้งตระหง่านอวดความงดงามเเละยิ่งใหญ่ให้ใครต่อใครที่ได้มาเยือนต้องตื่นตาตื่นใจกับความใหญ่โตเเละงดงามของมัน รถคันหรูถูกขับไปจอดเทียบหน้าประตู ก่อนที่รองเท้าหนังขัดมันจะค่อยก้าวลงจากตัวรถเมื่อการ์ดเป็นประตูมันออก เมดสาวคนหนึ่งกุลีกุจอยื่นถาดน้ำเย็นพร้อมเสิร์ฟทันที


เเต่มาร์คมองเมินมันด้วยหางตาเท่านั้น รอยยิ้มบางเบาดุจเจ้าชายถูกยกประดับหน้าเหมือนอย่างเคยก่อนจะก้าวขาเข้าไปข้างใน


"มาแล้วสุดหล่อของมัม"


สตรีสูงวัยที่ยังคงความสวยไม่สร่างราวกับวันเวลาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเธอได้ กางแขนรอรับอ้อมกอดจากลูกชายจนสุดแขน มาร์คยิ้มเต็มแก้มก่อนเดินเข้าไปสวมกอดร่างบางๆจนแทบจะจมอก ไม่พอยังกดจมูกหอมแก้มทั้งสองเสียงดังด้วยความคิดถึง


"คิดถึงมัมที่สุดเลยครับ"


"ไม่ต้องมาปากหวาน มัมไม่หลงคารมคุณหรอกพ่อรูปหล่อ"            คุณหญิงต้วนหยิกแก้มของลูกชายอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะพาจับจูงเข้าไปภายในตัวบ้าน


"แด๊ดล่ะครับมัม"


"ไปออกรอบน่ะจ้ะ อีกสักพักคงกลับ มาร์คหิวมั้ยลูก มัมเตรียมของโปรดมาร์คไว้ด้วย"


"ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวรอแด๊ดกลับมาค่อยทานพร้อมกันก็ได้"


"งั้นลูกไปพักก่อนเถอะจ้ะ นั่งรถมาตั้งนานเหนื่อยแย่เลย"


"ผมพักตรงนี้ดีกว่าครับ"


 มาร์คว่าเเล้วเอนกายลงนอนหนุนตักนิ่ม ไม่พอยังยกมือของแม่มาลูบเบาๆที่หัวตัวเองอีก ปฏิกิริยาอ้อนๆของลูกชายเพียงคนเดียวยิ่งทำให้คุณหญิงต้วนยิ้มมากขึ้นไปอีก


เจ้าแมวน้อยของแม่...


มาร์คหลับตานิ่งๆ จนกระทั่งรู้สึกได้ว่าตักที่นอนหนุนอยู่เปลี่ยนไปเป็นหมอนอิงนิ่มๆเเทนที่ เจ้าของตักลุกออกไปแล้ว สวนกับการมาของผู้มาใหม่ น้ำหนักฝีเท้าที่เหยียบใกล้เข้ามาเเละกลิ่นที่คุ้นจมูก ทำให้ริมฝีปากบางเฉียบเอ่ยทักทันทีทั้งๆที่ไม่ลืมตา


"มาเงียบๆจะลอบสังหารผมเหรอแด๊ด"


"ก็กะอยู่ ติดอย่างเดียวว่าแกเป็นลูกคนเดียว แด๊ดเลยตัดใจฆ่าแกไม่ลง"


 อดีตเจ้าพ่อนักธุรกิจชื่อดังของนิวยอร์ก หยอกลูกชายด้วยเสียงเรียบๆเช่นเคย เรียกรอยยิ้มจากมาร์คได้ดีนัก


"กลัวไม่มีคนรับมรดกล่ะสิ"


"งั้นมั้ง ว่าเเต่ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่มั้ย"


"ก็ดีครับ แจ็คสันจัดการได้สบายมาก"


"อย่าใช้งานเพื่อนหนักไปนะ ช่วยๆกันดู แถวนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะคุม พวกลอบกัดมันเยอะ"


นายท่านต้วนเอ่ยบอกลูกชายอย่างเป็นห่วง นึกอาลัยอาวรณ์ธุรกิจเก่าของตัวเองไม่น้อย ถึงจะมีเด็กๆมาคอยดูเเล้วก็เถอะ


"ระวังตัวกันอยู่ครับ ผมยุ่งมากไม่ได้เดี๋ยวมัมจะรู้เข้า"


จริงๆแล้วหน้าที่คุมคาสิโนมันต้องเป็นของมาร์ค เพราะมันเป็นธุรกิจที่พ่อของเขาปั้นมากับมือ เสียอย่างเดียวว่าแม่ของเขาไม่ค่อยชอบใจนัก เขาเลยต้องขอให้แจ็คสันมันดูอยู่ห่างๆเเทน


The Triple Enterprise ไม่ใช่บริษัทที่ตั้งขึ้นใหม่ เเต่มันเป็นบริษัทที่เรา 3 คน ปั้นขึ้นมาต่อยอดธุรกิจเเละรวมมันเอาไว้เป็นที่เดียวกันต่างหาก ทุกอย่างถูกทางบ้านปั้นไว้อยู่เเล้ว เราเเค่เอามาพัฒนาให้มันดีขึ้นไปเฉยๆ.


เเต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ทั้งตัวมาร์คเเละเพื่อนๆสูญเสียไปหลายอย่างมากกว่าจะมีทุกวันนี้ ทุกๆลมหายใจของมาร์คเลยมีเเค่ The Triple Enterpriseเท่านั้น


"มีอะไรให้ช่วยก็บอกแด๊ดนะ สัญญาจะไม่ให้มัมแกรู้"


     ตัวตนจริงๆของลูกชายเป็นยังไงทำไมผู้เป็นพ่ออย่างเขาจะไม่รู้ ก็เขานี่เเหละที่เป็นคนอบรมบ่นเพาะให้มาร์คเป็นทุกวันนี้ มาร์คเป็นลูกชายที่เติบโตมาอย่างแข็งแกร่งเเละสง่างามดังเช่นเขาตั้งใจ


มาร์คไม่ได้เป็นเจ้าชายอย่างที่เเสดงออกมา ใต้ใบหน้าเเละรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเป็นหน้ากากที่มาร์คใส่ไว้ปกปิดเขี้ยวเล็บตัวเองก็เท่านั้น เเต่เขาก็พอใจเเล้วที่มาร์คเป็นแบบนี้ และไม่ว่าจะแบบไหนเขาก็รับลูกชายตัวเองได้ทั้งนั้นเเหละ


"กลับมาแบบนี้รู้ใช่มั้ยว่าเรื่องอะไร"


"ก็คงไม่พ้นเรื่องเดิมๆล่ะครับ ผมจัดการได้"


มาร์คเอ่ยเสียงเรียบตอบพ่อ มัมอยากให้เขามีคนรักจริงๆจังๆสักที เพราะตัวท่านเชื่อเหลือเกินว่าเขาเป็นเเค่ผู้ชายบ้างานคนหนึ่งที่ไม่เอาอะไรเลยนอกจากงาน


"เเต่ครั้งนี้แด๊ดก็แอบเห็นด้วยกับมัมนะ อายุไม่ใช่น้อยๆเเล้วเดี๋ยวมีลูกไม่ทันใช้ เจ้าเจบีนำไปเเล้วนี่"


"แด๊ดรู้!?"


"ก็ไม่ใช่ความลับอะไรนี่นา ลองคุยๆดูไปให้มัมแกสบายใจก็ได้ เขาเป็นห่วงเหลือเกินว่าลูกชายจะเป็นไก่อ่อนจีบใครไม่เป็น" 


"ก็ผมตั้งใจให้มัมคิดแบบนั้นนี่นา"


 ตั้งใจให้มัมคิดว่ามาร์คจะเป็นเจ้าชายดังที่มัมต้องการ


"แกมันร้ายไอ้เสือ วาเนสซ่า พาเวล ลูกสาว PaVell Co. ตัวเลือกไม่เลวนะว่ามั้ย?"


แฟ้มบางๆถูกโยนให้มาร์คดู รับมาดูผ่านๆก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว เเต่มาร์คก็ไม่ได้มีความจำเป็นอะไรต้องอาศัยธุรกิจยัยนี่ซะหน่อย


"บริษัทผมไม่ได้ต้องการความสัมพันธ์ธุรกิจมันก็โตได้นะแด๊ด"


"ก็ไม่ได้บอกว่าให้ทำเพื่อธุรกิจซะหน่อย เเต่ถ้าเราทำลาย PaVell ได้ The Triple Enterprise ก็หมดคู่เเข่งไปหนึ่งนะว่ามั้ย"


ข้อเสนอล่อตาล่อใหญ่ทำให้ดวงตาของปีศาจในคราบเจ้าชายวาววับด้วยความสนใจ สมองคิดประมวลผลอย่างรวดเร็วนึกถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาหากเขาเดินตามแผนผู้เป็นพ่อ ทำให้มัมสบายใจ และกำจัดคู่เเข่ง มีเเต่ได้กับได้


"ก็น่าสนใจนะครับแด๊ด ผมจะเอากลับไปคิดดู"


"เเต่ถ้าแกอยากจะมีคนรักจริงๆ แบบเบบี้คนล่าสุดแกนี่ก็เข้าเค้ามาตรฐานมัมแกเหมือนกันนะ"\


คุณท่านต้วนยิ้มกรุ่มกริ่มล้อเลียน เอาจริงๆเขาก็อยากให้ลูกชายลงหลักปักฐานที่คนซักคนเหมือนกัน เขาไม่สนหรอกว่าคนนั้นจะเป็นใครมาเเต่ไหน ขอเเค่เอามาร์คอยู่ก็พอ เห็นลูกสนุกล้อเล่นกับความรักไปเรื่อยๆ คุณท่านต้วนก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไรหรอกนะ กลัวกรรมมันจะตามสนองลูกเขาสักวัน


ยิ่งเบบี้คนล่าสุดที่เขาส่งสายไปสืบมา ก็พอจะทำให้รู้เเล้วล่ะว่ากรรมมันอาจจะมาเเล้วจริงๆ ก็ได้เเต่หวังให้มาร์คเลิกเเละหยุดที่คนนี้สักที ไม่อย่างนั้นมาร์คคงเจ็บหนักแน่


"เบบี้ก็คือเบบี้ครับแด๊ด ผมไม่จริงจัง เดี๋ยวเบื่อก็ทิ้ง"


"น่ารักแบบนั้น แกจะเบื่อง่ายๆเหรอมาร์ค?"


"..."


"ทำอะไรก็คิดให้เยอะๆ กรรมมันตามเร็วนักนะ แด๊ดไม่อยากเห็นเสือหมอบว่ะ"


"ไม่มีวันนั้นหรอกครับแด๊ด :) "





 

@Florida

เสียงคลื่นเเละสายลมที่หอบกลิ่นอายของทะเลพัดผ่านเข้าจมูก แบมแบมสูดมันเข้าเต็มปอดอย่างมีความสุข ยิ่งหันไปมองทางไหนก็เจอเเต่หาดทรายขาวๆเเละสีน้ำทะเลสวยๆก็ทำให้มีความสุขมากเหลือเกิน


"เอาของไปเก็บก่อนแล้วค่อยลงไปเล่นน้ำนะครับ"


นิโคลบอกคนตัวบางที่ดูอยากจะพุ่งลงไปเล่นน้ำเสียเหลือเกิน แววตาเป็นประกายราวกับเด็กน้อยที่ได้ออกมาเที่ยวทำให้นิโคลเผลอยิ้มตามไปตั้งหลายหน


ร่าเริงเเละมีชีวิตชีวา คุณแบมแบมเหมาะกับอะไรแบบนี้ที่สุด


"ได้เหรอครับ แบมเล่นได้เหรอครับคุณนิโคล"

 ถามเสียงตื่นเต้น แบมแบมอยากมาเที่ยวทะเลตั้งนานเเล้วโดยเฉพาะที่ฟลอริด้าเนี่ย เเต่ติดที่ว่าไม่มีเวลาเเละไม่มีเงินด้วยเลยไม่ได้มา พอได้มาแบบนี้ก็อดตื่นเต้นไม่ได้


"ได้สิครับ เเต่ต้องรอผมก่อน เป็นคำสั่งของคุณมาร์คว่า..."


"ครับแบมจะรอ แบมจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซนครับ"


ไม่ทันที่นิโคลจะพูดจบ ก็พยักหน้ารับคำหัวสั่นหัวคลอนไปหมดเเล้ว ยิ่งทำให้นิโคลเอ็นดูขึ้นไปใหญ่


อยากให้คุณมาร์คมาเห็นภาพนี้จริงๆ ถ้าเห็นแบบนี้เเล้วยังทำร้ายได้ลง ก็คงจะเกินคนไปหน่อย


ปราสาททรายถูกก่อขึ้นเมื่อแบมแบมเล่นน้ำจนพอใจเเล้ว เนื้อตัวของร่างบางเปียกปอนมอมแมมไปด้วยน้ำทะเลเเละทรายเเต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมลุกขึ้นไปเปลี่ยน ราวกับเด็กตัวเล็กๆ ที่พอได้เล่นก็แทบจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด นิโคลยืนเฝ้าอยู่ห่างๆให้แบมแบมได้รับความเป็นส่วนตัว อย่างกับพ่อที่คอยดูแลลูกน้อย ไม่อยากจะเข้าไปขัดความสุข


อะไรที่คุณแบมแบมทำเเล้วมีความสุข นิโคลจะไม่ขัดเลย


"คุณแบมแบมครับ ผมขอรับสายคุณมาร์คสักครู่ อย่าไปไหนนะครับ"


เดินเข้าไปบอกคุณหนูตัวน้อยพอได้รับสัญญาณรับรู้พยักหน้างกๆ นิโคลเลยยอมเดินห่างออกมาเเต่ก็ไม่ไกลเกินกว่าจะเฝ้าด้วยสายตา


"คุณแบมแบม!"


"มิสเตอร์คิม!"


"ดีใจจังครับที่พบคุณที่นี่ มาเที่ยวเหรอครับ"


 คิม ยูคยอมยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ได้พบคนที่ทำให้ใจเต้นอีกครั้ง นึกขอบคุณพระเจ้าจริงๆที่ดลบันดาลให้เขาเดินหลงมา


ยูคยอมชอบความบังเอิญก็ตรงนี้เเหละ


"จริงๆผมมาทำงานครับ เเต่ยังไม่ถึงเวลาทำงานเลยขอเล่นก่อน มิสเตอร์คิมล่ะครับ"


แบมแบมยิ้มหวานเงยหน้าคุย เพราะคิมยูคยอมสูงกว่าเเละยืนอยู่ จริงๆก็เริ่มจะปวดคอนิดๆเหมือนกันนะ


"ผมมาเที่ยวครับ ว่าเเต่ ขอผมเล่นด้วยคนได้มั้ย"


"ยินดีเลยครับ!"


 ยิ้มหวานออกมาราวกับเด็กน้อยที่ได้เล่นกับเพื่อนใหม่ ไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มเปิดเผยเเละเป็นธรรมชาตินั้นได้ยึดครองหัวใจของคิมยูคยอมได้ไปทั้งดวงเเล้ว


(แบมแบมเป็นยังไงบ้าง?)


เสียงของปลายสายถามทำให้นิโคลต้องละความสนใจจากภาพของสองร่างที่พากันเล่นทรายอย่างมีความสุขตรงหน้า แล้วหันมาตอบรับคนในสาย


"ปกติครับ ตอนนี้กำลังก่อปราสาททรายอยู่"


(อย่าให้เล่นนานนักนะ แดดมันแรงจะไม่สบายเอา ว่าเเต่ เล่นคนเดียวเหรอ?)


"ครับ เล่นอยู่คนเดียว"


นิโคลโป้ปด เขาไม่อาจเอ่ยรายงานได้ว่าคุณแบมแบมกำลังมีความสุขขณะที่ยังอยู่กับใคร เขาไม่อยากให้เป็นอย่างงานเลี้ยงที่ปารีส ไม่อยากให้คุณแบมแบมต้องเจอพายุอารมณ์ของคุณมาร์ค


นิโคลจะรักษารอยยิ้มของคุณแบมแบมไว้ให้นานที่สุด


(ก็ดี อย่าให้ใครมายุ่งย่าม ฉันจะตามไปวันมะรืน ดูแลเขาให้ดีที่สุดเข้าใจมั้ยนิโคล)


"ครับคุณมาร์ค"




ตัดภาพมาที่แบมแบม


"นี่หอคอยของเจ้าหญิงครับ"


"นี่ป้อมปราการครับ"


แบมแบมยิ้มร่าอย่างมีความสุข เขารู้สึกสนุกที่ได้เล่นกับคุณยูคยอมมาก อาจเป็นเพราะยูคยอมเป็นคนอารมณ์ดีมากๆ เขาเลยไม่อึดอัดใจที่จะอยู่ด้วย อยู่กับคุณยูคยอมเหมือนกับได้เล่นกับเจจีนเลยล่ะ


"น่าเสียดายนะครับ สร้างไว้ซะสวยเลย สุดท้ายคลื่นก็จะซัดมันถล่มอยู่ดี"


ยูคยอมบ่นเบาๆ เขาไม่ได้เล่นสนุกแบบนี้นานเเล้ว พอได้มาเล่นกับคนที่รู้สึกดีมันก็อดเสียดายไม่ได้ ถ้าเป็นไปได้ คิม ยูคยอมคนนี้อยากจะหยุดช่วงเวลานี้ไว้ หรือไม่ก็เก็บปราสาททรายนี้ไว้เป็นที่ระลึก ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยได้ทำอะไรแบบนี้กับคนที่แอบชอบด้วย


"ปราสาททรายไม่ได้สวยตอนเสร็จครับ มันสวยตอนสร้างต่างหาก"


"?"


"ไม่สำคัญว่ามันจะถล่มลงมามั้ย เเต่ความพยายามที่ใส่ลงไป ก่อให้มันกลายเป็นรูปร่าง นี่เเหละครับความสวยงาม"


"ครับ สวยงามจริงๆ"


รอยยิ้มหวานๆที่กระทบกับแสงแดดเเละน้ำทะเลนี่ต่างหาก เป็นคุณต่างหากที่ทำให้มันสวยงาม แบมแบม


"ว่าเเต่ เราคุยกันมาตั้งนาน ผมยังไม่รู้เลยว่าคุณอายุเท่าไร"


"ถามเรื่องอายุกับคนอเมริกันมันเสียมารยาทนะคับ"


 แบมแบมย่นจมูกยู่ปากให้


"ตอนนั้นคุณบอกผมว่าคุณเป็นคนไทย"


"เเต่ผมเกิดเเละโตที่อเมริกานะ "


"555555"


"แบมแบม กันต์พิมุกต์ ภูวกุลครับ อายุ 24 ปี"


"คิม ยูคยอม ครับ อายุ 22 ปียินดีที่ได้รู้จัก"


"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันอีกครั้งนะครับ"


รอยยิ้มหวานๆถูกส่งให้อีกครั้งอย่างเป็นมิตร ทำให้สายตาของยูคยอมละไปไหนไม่ได้เลย เเต่ไม่ทันจะได้คุยอะไรไปมากกว่านี้ นิโคลก็เข้ามาแทรกเสียก่อน


"คุณแบมแบมครับ เย็นมากเเล้ว ผมว่าเราควรจะกลับได้เเล้วครับ พรุ่งนี้เราต้องตรวจความเรียบร้อยเเต่เช้า"


"อ่า ได้สิครับ ขอตัวนะครับคุณยูคยอม"


แบมแบมพยายามจะหยัดกายลุก โดยมีนิโคลช่วยพยุงให้ลุกขึ้นมา ยูคยอมมองตามอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก คนๆนี้เป็นการ์ดข้างตัวมาร์ค ต้วนไม่ใช่เหรอ มาประกบดูแลแบบนี้ หรือคุณแบมแบมจะเป็นอย่างที่อัปป้าพูดจริงๆ


เป็นคนพิเศษ


เป็นคนสำคัญของมาร์ค ต้วน


ถ้าเป็นแบบนั้น ยูคยอมจะแพ้ตั้งเเต่ยังไม่เริ่มเลยเหรอ?


 

 

100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 641 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,804 ความคิดเห็น

  1. #3671 Love-serene (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 20:44
    ชั้นอยากจะยกลูกให้คยอมเดี๋ยวนี้เลย อิมิสเตอร์ใจร้ายจะไปไหนก็ไป ชิ่วๆ
    #3,671
    0
  2. #3573 JBfangirl (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 13:05
    แอบเชียร์ยูคยอม
    #3,573
    0
  3. #3517 adobecs3 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 22:43
    น้องน่าเอ็นดูใสซื่อขนาดนี้ทำได้ลงหรอมาร์ค ชั้นเอ็นดูลูกชั้นนน แงงง
    #3,517
    0
  4. #2712 Tarn32 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 10:28
    ยูคยอมสู้ๆๆๆ
    #2,712
    0
  5. #1769 oni (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 22:06

    ขนาดป๊ายังเตือนเลย มาร์คควรจะฟังบ้างนะ กรรมมันติดจรวจค่ะ

    #1,769
    0
  6. #1345 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:37
    ชั้นอยากยกแบมให้ยูคไปเลยฮืออ
    #1,345
    0
  7. #1344 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:35
    จะรอดูนะมาร์คคหึหึ
    #1,344
    0
  8. #1064 YanisaCH (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 14:41
    ระวังไว้น้าาา
    #1,064
    0
  9. #998 Nattitap (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:42
    ฟังๆบ้างนะมาร์ค
    #998
    0
  10. #866 My love markbam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:00
    ฟังที่พ่อพูดบ้างมาร์ค
    #866
    0
  11. #655 toto (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 01:12

    มาร์คอย่าใจร้ายกับน้อง

    #655
    0
  12. #645 ayumikimlee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 13:55
    หมั่นไส้พระเอก
    #645
    0
  13. #611 jiab155 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 23:21
    ยูคยอมเป็นเพื่อนก็พ่อนะลูก เจ้าที่เขาแรง
    #611
    0
  14. #587 uromtbb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 02:34
    เอาแล้วไงง
    #587
    0
  15. #577 ... (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 23:19

    รอค้าบบบ ติดมากๆไเลย

    #577
    0
  16. #546 คนไม่กินถ่าน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 14:22
    หมั่นไส้มาร์ควุ้ยยยย!!!
    #546
    0
  17. #544 นกน้อย เขียวขจี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 23:30

    มีแต่คนหมั่นไส้พระเอก อย่าลืมว่านี่พระเอกเดี๋ยวพระเอกจัดหนัก จีบหนัก รุกหนักขึ้นมาทำไง หล่อมาทั้งชีวิตขนาดนี้แล้ว ถถถถ แต่เอาใจช่วยให้นายเอกฉลาดรู้ทัน คิคิ

    #544
    0
  18. #543 I3andage (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 09:47
    คือเอาให้มาร์คร้องไห้เลยนะคะ หมันไส้ 0+0 มาเห็นแบมเป็นของเล่นได้ยังไง
    #543
    0
  19. #542 ขิง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 06:57

    เหม็นมาร์ค มั่นใจในตัวเองเกินไป

    #542
    0
  20. #541 pkncbb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 01:59
    น้องตั้ลล้ากกนึกภาพตอนก่อประสาททรายเจ้าหยิงออกเลยยย
    #541
    0
  21. #540 nana-ly (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 23:51

    อยากเห็นเสือหมอบอ่ะ แล้วพึ่งไปอ่าน Mr.IM มา ให้คำปรึกษาเพื่อนเกั่งมาก เลยอยากรู้ว่าถ้าเป็นเรื่องของตัวจะเกั่งแบบนั้นไหม
    #540
    0
  22. #539 Kook_C. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 22:17
    เชียร์ยูคยอมได้ไหมเนี่ยยยยย. 5555
    #539
    0
  23. #538 น้ำเน่าสีออน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 17:17
    อยากเห็นเสือหมอบว่ะ
    #538
    0
  24. #537 Tuan_Boom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 12:53
    เสือน่ะหมอบแน่ๆ แต่ระหว่างทางคือเกียมทิชชู่เย้อๆๆ ไว้อาลัยให้เสือสองวิ
    #537
    0
  25. #536 vandabam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 11:59
    จะรอดูเสือหมอบ เสือสิ้นลาย ถึงวันนั้นจะแอบหัวเราะอย่างสะใจ 555 แต่กลัวว่ากว่าจะถึงวันนั้นเราจะเสียน้ำตาก่อนน่ะสิคะ... ^^
    #536
    0
  26. #512 mylove2BB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 20:01
    ชั้นว่าถ้าแบมรู้ความจริงที่มาร์คคิดแบบนี้กับแบม แบมต้องตัดใจเด็ดขาดในการทิ้งมาร์คแน่ๆ ต้องให้มาร์คง้อ น้องเข้มแข็งอย่างที่สุดและเสียใจอย่างสุดๆ ส่วนมาร์คคงต้องร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังแน่ๆ
    #512
    3
    • #512-2 mylove2BB(จากตอนที่ 14)
      20 ธันวาคม 2562 / 00:39
      รออิพี่ร้องไห้จ้า อิอิ
      #512-2
    • #512-3 J_tha(จากตอนที่ 14)
      21 ธันวาคม 2562 / 20:10
      เหมือนคุณรอสมน้ำหน้าผม /คุณมาร์ค
      #512-3