Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 13 : Mr.M 13(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 647 ครั้ง
    4 พ.ย. 63

13

My cutie.

@ New York


The Triple Enterprise


                "แบมแบมครับ ช่วยทวนนัดหน่อยได้มั้ยว่าวันนี้ผมมีนัดอะไรบ้าง"


เสียงของเจ้านายเอ่ยสั่งทำให้แบมแบมต้องรีบลุกเข้าไปหา ฉวยไอแพดขึ้นมาเปิดตารางนัดอ่านให้เจ้านายตัวเองฟัง


"วันนี้เรามีนัดตรวจโครงการที่ XXX ตอนบ่ายสองครับ"


 เสียงหวานเอ่ยฉะฉานด้วยความมั่นใจทำให้มาร์คที่มองอยู่ได้เเต่ยิ้มกริ่มออกมาจางๆ ที่สามารถเปลี่ยนแปลงให้เด็กร้านดอกไม้กลายเป็นเลขาสุดเพอร์เฟกต์ได้


เเต่เหนือสิ่งอื่นใดนั้นมาร์คกำลังพอใจมากกว่า ที่แบมแบมเริ่มปรับตัวยอมรับตัวตนที่มาร์คอยากจะให้เป็นเข้าไปทีละนิดๆเเล้ว แบมแบมดูโตมากกว่าเเต่ก่อน เเละดูดีขึ้นมากๆที่อยู่ในชุดสูทแบรนด์หรู เเละทุกๆอย่างที่ประดับกายมีค่ามีราคา สมกับมาดเลขาของผู้บริหารบริษัทยักษ์ใหญ่ เเละคู่ควรกับการยืนข้างกายมาร์ค ต้วน


                "ขอบคุณครับ"


                รอยยิ้มเทพบุตรถูกส่งให้เพียงจางๆ เเต่กระนั้นมันก็พลอยทำให้หัวใจที่อ่อนเเอเหลือเกินของเลขาคนสวยเต้นแรงขึ้นมาจนได้


"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"


นิโคลถามเลขาร่างบาง ว่าที่เบบี้ที่คุณมาร์คอยากได้ที่กำลังยืนกุมหัวใจแน่น หน้าแดงจัดอยู่หน้าประตู คุณแบมแบมทำให้นิโคลเริ่มเป็นห่วงมากขึ้นเเล้ว เพราะดูเหมือนว่าคนที่เคยเก่งเเละมีกำแพงแข็งกล้ายากที่คุณมาร์คจะต่อกรกำลังค่อยๆอ่อนเเอลงอย่างช้าๆ ซึ่งนิโคลก็รู้ดีว่าทำไม


                นิโคลเข้าใจดี เเละไม่โทษว่าเป็นความผิดของคุณแบมแบมเลยที่เผลอไผลไปกับสิ่งที่คุณมาร์คปรุงแต่งขึ้น ก็ลองมีคนที่ดูดีมาทุ่มเททุกอย่างให้ขนาดนี้ ใครต่อใครจะไม่หลง ทนได้ก็นับว่าแกร่งเกินคนเเล้ว เเต่ที่นิโคลเป็นห่วงก็เพราะว่าเกมส์นี้คุณมาร์คทุ่มลงกับมันไปมาก เเละคุณแบมแบมก็ต่างกับคนอื่นมากๆเหมือนกัน ถ้าหากเกมส์นี้จบลง นิโคลมั่นใจว่ามันไม่ใช่จะมีเพียงคนเดียวที่เจ็บปวด


เเต่ใครล่ะจะเจ็บมากกว่ากัน ระหว่างคุณมาร์คเเละคุณแบมแบม


"อ่า ไม่มีอะไรหรอกครับคุณนิโคล ผม...ผมเเค่ร้อนเฉยๆน่ะ" 


"เรียกผมนิโคลเถอะครับคุณแบมแบม"


 “ทีคุณนิโคลยังเรียกผมว่าคุณแบมแบมเลย จะให้ผมเรียกชื่อคุณเฉยๆได้ยังไงกันครับ เสียมารยาทแย่"


                แบมแบมบอกปัดพูดอย่างกันเอง เพราะตัวเขารู้สึกว่าตัวเองก็เป็นเเค่คนๆหนึ่ง เป็นลูกน้องของมาร์คเเละอาจจะอยู่ระดับที่ต่ำกว่านิโคลเสียด้วยซ้ำ ดังนั้น เราก็ควรให้เกียรติกันและกันมากกว่าจะยกตนข่มกันเอง อีกอย่างเขาก็รู้มาว่านิโคลอายุมากกว่าด้วย จะให้เรียกชื่อเลย สัมมาคารวะเเละกาลเทศะที่ถูกสอนมามันบอกว่าไม่ควร


                "ถ้าคุณนิโคลไม่อยากให้ผมเรียกว่าคุณ งั้นผมเรียกว่าพี่นิโคลได้มั้ย ก็ผมอายุน้อยกว่านี้นา เเต่มีข้อแม้นะ ว่าถ้าผมเรียกคุณว่าพี่นิโคล พี่จะเรียกผมว่าแบมเฉยๆเหมือนกันน่ะ"


                แม่กวางน้อยแบมบี้ตาแวววับเป็นประกาย อยากสร้างความสนิทสนมกับทุกคนเสมอ มันน่าแปลกว่าทั้งบริษัทนอกจากคุณแอนนาลีนเเละคุณนิโคลเเล้วก็ไม่มีใครกล้าคุยกับเขาเลย ไปประสานงานกับใครคนๆนั้นก็วางท่าทีห่างเหินซะแบมแบมไม่กล้าชวนคุยด้วย ทั้งที่พยายามจะสนิทด้วยแท้ๆเลยเชียว


"เฮ้อ งั้นเรียกผมนิโคลเหมือนเดิมเถอะครับคุณแบมแบม" 


นิโคลก็จนใจจะห้ามเเล้วเหมือนกัน ยอมเป็นคุณนิโคลดีกว่าจะเป็นพี่นิโคล เพราะขืนคุณมาร์คได้ยินแบบนั้น เขานี่เเหละจะซวยเอา เพราะรู้ดีว่าคุณแบมแบมสำคัญแค่ไหนนิโคลถึงได้เต็มใจที่จะยกย่องเรียกว่าคุณโดยที่ไม่ต้องรอหรือฟังคำสั่งจากคุณมาร์คเลย ไม่เหมือนกับเบบี้คนก่อนๆที่จะถูกเรียกด้วยคำเเทนตัวไม่ต่างกับสินค้าเสมอ


คุณแบมแบมทำให้นิโคลรู้สึกทั้งประหลาดใจเเละประทับใจในมารยาทเเละนิสัยของเจ้าตัวมากจริงๆ


                "โอเคครับ งั้นคุณนิโคลอยากดื่มกาแฟมั้ย ผมว่าจะไปชง เดี๋ยวผมชงมาเผื่อ"


แบมแบมบอกอย่างใจดี ต่อไปนี้เขาจะพยายามสร้างความสนิทสนมกับนิโคลให้ได้เลย


                เปล่านะ แบมแบมไม่ได้คิดอะไรกับคุณนิโคลหรอก เเค่รู้สึกเฉยๆว่าคุณนิโคลเป็นคนดีเเละน่าคบหาคนหนึ่งเท่านั้น ในอนาคตเขาอาจจะมีอะไรที่ต้องขอ

ความช่วยเหลือจากคุณนิโคลก็ได้ ดังนั้นเรามาดีกันไว้เถอะ


                "ขอบคุณมากครับแต่ผมมีงานด่วนที่ต้องไปเรียนคุณมาร์ค เชิญคุณแบมแบมตามสบายเลย"


 นิโคลเอ่ยเสียงนุ่ม นึกเอ็นดูคนตัวเล็กกว่าที่มีน้ำใจถามไถ่เขา


                "โอเคครับ งั้นผมไปนะ" แบมแบมยิ้มแป้นแล้นให้จนทำคนที่มองได้เเต่ยิ้มตามไป เพราะอดไม่ได้จริงๆที่จะห้ามรอยยิ้มของตัวเอง


                รอยยิ้มของคุณแบมแบมมันน่ามองมากกว่ารอยยิ้มไหนๆ นิโคลก็ได้เเต่หวังว่าคุณมาร์คจะไม่ใจร้ายทำลายรอยยิ้มนี้ได้ลงคออย่างที่ปากว่าจริงๆ....


 การออกตรวจตามไซด์งานก่อสร้าง นับว่าเป็นประสบการณ์ใหม่ที่แบมแบมไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ทุกอย่างจึงดูแปลกใหม่เเละน่าตื่นเต้นไปหมด เเต่ถึงจะอยากรู้อยากเห็นมากเเค่ไหน แบมแบมก็ยังคงรักษาระยะห่างเเละหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดี


                ทันทีที่รถคันหรูถูกจอดที่หน้าโครงการ การ์ดคนขับรถรีบกุลีกุจอมาเปิดประตูให้ แบมแบมรีบก้าวตามร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นเจ้านาย มือน้อยๆก็พยายามกางร่มบังแดดให้อย่างเต็มที่


"การ์ดหายไปไหนครับ? ทำไมคุณต้องมากางร่มให้ผม"


มาร์คถามเสียงเรียบๆ เเต่ภายใต้ความราบเรียบกลับมีความไม่พอใจกดดันผู้ทุกถาม แบมแบมทำหน้างุนงงเพราะจนใจไม่รู้จะตอบอะไรไปดี


                "เอ่อ มันเป็นหน้าที่ของผมครับ"


                "เท่าที่จำได้ เลขาผมไม่มีหน้าที่กางร่มนะครับ คริสเตียน!"


เสียงทุ้มตวาดลั่นร้องเรียกการ์ดมาสั่งงาน มาร์คค่อนข้างไม่พอใจลูกน้องระดับล่างเท่าไหร่นักเพราะส่วนมากไม่ค่อยรู้จักหน้าที่ของตัวเองเอาเสียเลย เห็นอยู่ชัดๆว่าแบมแบมมากับเขาเเต่ยังปล่อยให้แบมแบมต้องกางร่มบังแดดให้


                มันน่าไล่ออกไปซะให้หมด


                "ครับเจ้านาย"


                "ทำไมปล่อยให้เลขาของฉันต้องกางร่มเอง? พวกนายหายไปไหนกันหมด"


                "เอ่อ คือว่า..."


                "คุณมาร์คครับ เเค่นี้เองไม่เป็นไรหรอกครับ ผมทำได้"


เสียงหวานพยายามบอก แบมแบมมองว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆไม่ได้สาหัสอะไรนัก ก็เขาเป็นเลขานี่นา หน้าที่ดูแลเจ้านายมันไม่เป็นไรเลย


                "ทำได้ยังไง แดดร้อนขนาดนี้" เห็นแก้มป่องๆนั้นขึ้นสีเพราะไอแดดที่แผดเผา เหงื่อเม็ดเล็กๆที่เริ่มซึมตามไรผมเเล้วทำให้มาร์คยิ่งโมโหไปกันใหญ่


                "แดดเเค่นี้เอง ผมทนได้ครับ"


ฉีกยิ้มหวานประจบ พาลทำให้คนที่อารมณ์พุ่งสูงด้วยความกรุ่นโกรธถึงกับลืมความโมโหไปเสียสิ้น


                "แต่ผมไม่ให้คุณทนครับ จำได้ใช่มั้ยผมบอกเเล้วว่าคุณห้ามให้ตัวเองลำบาก"


ร่มในมือถูกมาร์คแย่งไปถือซะเอง พร้อมกันนั้นก็ดึงร่างบอบบางของเลขาให้เข้าไปใกล้ๆ จนตอนนี้แบมแบมแทบจะแนบชิดติดกับร่างของเจ้านายตัวเองเเล้ว

                "เดินครับ"


มาร์คเอ่ยสั่ง ไม่สนใจท่าทางอ้าปากเหวอๆเตรียมพร้อมจะแย้งหรือประท้วงของแบมแบมแม้เเต่นิด แขนแกร่งโอบเข้าเอวบางแล้วออกแรงดันให้มันเริ่มเคลื่อนที่ไปข้างหน้า สองขาเรียวที่ไม่อาจสู้แรงเจ้านายได้ก็ได้เเต่ยอมเดินตามไป ด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำ


                อ้อมกอดของคุณมาร์ค ทำไมมันอบอุ่นแบบนี้นะ...


 ตลอดเวลาที่คอยเดินตรวจความเรียบร้อยของโครงการ ท่าทางที่แสนจริงจังและเป็นงานเป็นการของมาร์คพาลทำให้คนที่คอยลอบมองอยู่ห่างๆอดมองตามด้วยความเผลอไผลไม่ได้ แบมแบมเข้าใจว่าคุณมาร์คเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์เเละน่าดึงดูดมากเเค่ไหน เเต่ในยามที่เขาตั้งใจจริงจังกับงาน คิ้วสวยๆผูกกันแน่นแบบนั้นมันยิ่งทำให้เขาดูดีเพิ่มขึ้นไปอีกเท่าตัว


                ดูดีจนเกินกว่าจะห้ามใจ ไม่ให้เผลอไผลไปกับใบหน้าหล่อเหลานั่น


                "แบมครับ เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงๆ"


เสี้ยวหน้าคมของเจ้านายหันมามอง ไม่เเค่มองเเต่มือหนาๆก็เคลื่อนมาแตะที่หน้าผากเเละตามสองข้ามแก้ม ราวกับว่าจะเช็คอุณหภูมิร่างกายของแบมแบมว่ามันผิดปกติหรือไม่


                มือหนากลายเป็นเหมือนของร้อนที่พาลเเต่ต้องตัวแบมแบมคราวไหนก็พาให้สะดุ้งทุกครั้ง ไม่ใช่เเค่ความหวั่นกลัวแต่มันมีความประหม่าเขินอายปนอยู่ด้วย เเละยิ่งมันมาพร้อมกับแววตาที่แสนเป็นห่วง แบมแบมก็ยิ่งกลัวขึ้นไปกันใหญ่


                กลัวว่าเขาจะขึ้นจากหลุมรักที่เจ้านายผลักให้ตกลงไปไม่ได้


" ไม่เป็นไรครับ สงสัยแดดมันคงจะร้อนไปหน่อย เลยหน้าแดง"


"งั้นเรากลับกันเลยดีกว่า"


ได้ยินว่าสาเหตุที่แบมแบมเหมือนจะไม่สบายมาจากแดด มาร์คก็แทบจะทิ้งงานทุกอย่างเเล้วพาแบมแบมไปหาที่หลบซะนี่ นึกโทษตัวเองอยู่เหมือนกันที่พาแบมแบมมาลำบากตากแดดร้อนๆ รู้อย่างนี้มาร์คน่าจะปล่อยให้แบมแบมทำงานที่ออฟฟิศตากแอร์เย็นๆยังจะดีซะกว่า


                เห็นแบมแบมเป็นแบบนี้ มาร์คไม่ชอบเอาซะเลย


                "ผมไม่เป็นไรจริงๆนะครับคุณมาร์ค เราไปทำงานต่อกันเถอะ"


แบมแบมโวยวายประท้วงเมื่อรถคันหรูถูกเจ้านายบงการให้มันเปลี่ยนเป้าหมายจากบริษัทเป็นโรงพยาบาลเเทน


                แบมแบมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ก็เเค่เขินจนหน้าแดงเฉยๆ ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย!


"ตัวคุณอุ่นๆให้หมอเช็คหน่อยน่าจะดีกว่า"


                "เเต่ผมไม่เป็นไรจริงๆนะครับคุณมาร์ค ตัวไม่ร้อนเเล้วด้วยจับดูสิ!"


                ปฏิเสธเสียงแข็งลนลานคว้ามือหนามาจับที่แก้มตัวเอง อย่างกับจะฟ้องว่าตัวเองไม่เป็นอะไรเเล้วจริงๆ ปฏิกิริยาดื้อรั้นราวกับเด็กน้อยทำให้มาร์คอดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้ เพิ่งจะรู้ว่านอกจากหน้าใสๆซื่อๆของแบมแบมเเล้ว ไอ้ท่าทางดื้อๆแบบนี้มันน่าตีน่าหยิกชะมัดเลย


                "ครับ รู้เเล้วครับว่าไม่ร้อน" มาร์คเอ่ยเสียงละมุน นิ้วเรียวที่ถูกแบมแบมจับมือไปแนบหน้าเกลี่ยที่แก้มใสอย่างทะนุถนอม สายตาละมุนอบอุ่นดังแสงอาทิตย์ยามเช้าพลันพาให้หัวใจเต้นไม่ตรงจังหวะ


 ตึกตัก.


 ตึกตัก..


ตึกตัก...


"ชะ..ใช่มั้ยล่ะครับ"


ยิ้มเจื่อนถูกยกมากลบเกลื่อนร่องรอยความเขินบนใบหน้า แก้มใสขึ้นสีแดงจางๆ พาให้คนมองยิ้มตามมันไปไม่ได้ 


 น่ารัก...น่าเอ็นดู


มาร์คว่า มาร์คชอบแบมแบมมากขึ้นอีก 10% เเล้วล่ะ


"ตัวไม่ร้อน เเต่กันไว้ก่อนก็ดีครับ ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน หวังว่าคุณจะทานยาเเละพักผ่อน นี่ไม่ใช่คำสั่ง เเต่เป็นประโยคขอร้องนะครับ ผมไม่อยากให้คุณป่วย" 


 มาร์คร่ายยาวเมื่อรถถูกขับมาจอดหน้าเพนท์เฮาส์ของแบมแบมเเล้ว ที่พูดไปคือหมายความตามอย่างนั้นจริงๆ ไม่อยากให้แบมแบมป่วย ไม่อยากให้ลำบาก ไม่ยากให้ทุกข์ทรมานจากอะไรทั้งนั้น แม้เเต่ไข้หวัดก็ไม่มีสิทธิ์


                เพราะเบบี้ของเขา จะต้องมีความสุขที่สุดเคียงข้างกายเขาเท่านั้น


                "เเค่นี้ผมไม่ป่วยหรอกครับ แดดเเค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก ตอนผมทำงานนะ โดนหนักกว่านี้ยังไม่เป็นอะไรเลย" 


แบมแบมพยายามอธิบายไม่ให้เจ้านายห่วงเขาจนเกินเหตุ ก็บอกเเล้วไงที่หน้าแดงตัวแดงมันไม่ใช่เพราะแดดเเต่เป็นเพราะมาร์ค แดดเเค่นี้มันทำอะไรแบมแบมไม่ได้หรอก เขาเคยลำบากกว่านี้เยอะ เเค่นี้เองมันเรื่องเล็กน้อย


                "นั่นมันเมื่อก่อนครับ ไม่ใช่ตอนนี้ อยู่กับผม คุณไม่จำเป็นหรือต้องทนกับอะไรเลย  ผมอยากให้คุณสบายที่สุด"  


มาร์ครู้ว่าแบมแบมลำบากเเค่ไหน เขาไม่เข้าใจหรอกว่ามัยจะหนักหนาสาหัสแค่ไหน  เเต่เขามั่นใจว่ามันต้องหนักแน่  เเละเขาก็ไม่ชอบมันเหลือเกิน


                แบมแบมตัวแค่นี้  ไม่เหมาะไม่ควรเลยที่จะต้องมาทนกับความลำบาก


                แบมแบมควรมีชีวิตอย่างเจ้าหญิงอยู่บนหิ้งสูงค่า


และก็...อยู่ในหอคอยของมาร์ค ต้วนเท่านั้น


                "ลืมความลำบากทุกอย่างไปให้หมดครับ เพราะตั้งเเต่นี้เป็นต้นไป ผมไม่อนุญาตให้คุณทนหรือต้องลำบากเพราะอะไรทั้งนั้น   " 


                 เหมือนถูกทุบหัวด้วยค้อนอากาศที่มองไม่เห็น  เมื่อคำพูดที่ชวนให้ใจเต้นออกมาจากริมฝีปากของมาร์ค  แบมแบมรู้สึกเหมือนตัวของเขาเองพองขึ้นมาเป็นเท่าตัว  ความรู้สึกอบอุ่นที่ได้รับถ้อยคำหวานๆแบบนี้พาลพาให้กำแพงในหัวใจสั่นสะเทือน 


                 เเต่เสียงอีกเสียงก็ย้ำเตือนว่าเข็มแข็งไว้  อย่าไปหวั่นไหว...


 "ครับ  ผมจะจำไว้"  


รับคำเสียงแผ่วก่อนจะยิ้มลาเป็นครั้งสุดท้าย  พยายามควบคุมสติเเละสมาธิ  บังคับขาตัวเองให้ลงจากรถอย่างเข็มแข็ง  โดยไม่หันกลับไปมองคนที่อยู่บนรถอีกเลย


 แบมแบมกลัวว่าจะเผลอใจไปมากกว่านี้


                แบมแบมกลัว...กลัวจริงๆ 


รอยยิ้มดุจเจ้าชายแปรเปลี่ยนหายไปจากใบหน้าหล่อเหลาทันทีที่แผ่นหลังบางหายลับสายตา  มาร์คเหยียดยิ้มขึ้นมาจางๆราวกับพอใจหนักหนาที่สามารถจับปฏิกิริยาที่หวั่นไหวไปกับภาพมายาที่เขาสร้างขึ้นของแบมแบม

หึ  แบบนี้สิดี  


                หลงรักเขาเข้าไปให้มากๆ  รักเขาให้มากเท่าที่หัวใจแบมแบมจะรักได้  เทิดทูนเขา  เป็นเเค่ของเขา  แบบนี้สิที่มาร์คต้องการ!


                ยิ่งแบมแบมน่ารักมากขึ้นเท่าไร  มาร์คก็จะยิ่งหลงมากขึ้นเท่านั้น  มาร์คมั่นใจว่าเบบี้คนนี้  คงจะเป็นของเล่นที่ทำให้มาร์คติดใจได้นานพอดู


                นานขนาดที่ว่า  มาร์คกะเวลาที่ตัวเองจะเบื่อไม่ได้ด้วยซ้ำไป


                "นิโคล...ฉันอยากเล่นของเล่นเเล้ว"

 

 

 

 

 

 

 

 

 100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 647 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,800 ความคิดเห็น

  1. #3338 MoMay-MarkBam (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 11:41
    ตอนเด็กๆไม่มีของเล่นหรอมาร์ค อย่ามาทำร้ายลูกเลานะ!!!
    #3,338
    0
  2. #1768 oni (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:50

    มีของเล่นจนเคยระวังตัวให้ดีนะมีสเตอร์ เพราะแบมไม่ใช่คนหิวเงินค่ะ


    #1,768
    0
  3. #1343 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:26
    อยากอุ้มแบมหนีมาร์คไปไกลๆเลยไม่ไหวอะมาร์ค
    #1,343
    0
  4. #1342 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:26
    โว้ยยยยมาร์คขอให้ซักวันมาร์คเป็นคนที่เจ็บที่สุด!!!
    #1,342
    0
  5. #1063 YanisaCH (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 13:11
    มาร์คคคคคคค
    #1,063
    0
  6. #865 My love markbam (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:46
    พี่มาร์คใจร้ายว่ะ
    #865
    0
  7. #654 toto (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 19:18

    อะไรคืออยากเล่นของเล่่นแล้ว

    #654
    0
  8. #644 ayumikimlee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 13:50
    ไม่น้าาา
    #644
    0
  9. #610 jiab155 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 23:09
    สู้ๆนะคะ ทั้งน้องแบมและไรท์เลย
    #610
    0
  10. #520 ดอกไม้ สีส้ม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 21:48

    ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนร้าาา คุณคือไรท์คนโปรดของเราตอนนี้ ติดตามๆๆ เขียนสนุกมาก ชอบมากๆ

    #520
    0
  11. #491 ขิง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 06:41

    คุณมาร์คน่ากลัว ขอให้หลงรักแบบมจริงๆ

    #491
    0
  12. #489 pkncbb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 23:28
    สงสารน้องอะแงงงง ไรท์สู้ๆหายไวๆน้า
    #489
    0
  13. #488 Orangejuicebam (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 23:00

    มาต่อเร็วๆน้า
    #488
    0
  14. #487 SSHINE (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 22:51
    อย่าหักโหมนะคะ รอติดตามอยู่
    #487
    0
  15. #486 Kkim (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 22:23

    มาร์คกำลังเล่นกับใจคน เหมือนนิโคลว่าจะต้องมาเสียใจทีหลังแน่ๆ

    #486
    0
  16. #485 zxmtbb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 21:41
    มาต่อเร็วๆน้าาาาาา
    #485
    0
  17. #484 aommie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 23:39

    อย่าทำอะไรแบมบี้ของชั้นนะมาร์คต้วน

    #484
    0
  18. #483 NamWan0263 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 22:22
    ทำไมใจร้ายจังสงสารน้อง
    #483
    0
  19. #482 kaespicy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 10:28
    มาร์คปัญญาอ่อนแระ.. อย่ามาทำร้ายน้องนะ​ แม่หาสาวให้แร้วไปซิ
    #482
    1
    • #482-1 kcwdia(จากตอนที่ 13)
      17 ธันวาคม 2562 / 13:14
      ใครกันแน่ที่จะแพ้ หลงน้องขนาดนี้แล้วอะคุณมาร์คคค
      #482-1
  20. #473 KKT21 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 10:31
    อ่านละใจหวิวๆ แอบสงสารน้องยังไงไม่รู้ ฮรือออออ อย่าใจร้ายกะน้องน้าาาาา
    #473
    0
  21. #471 lovebam2x (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 19:31
    กรี๊ดดดดดดดด เค้าอยากเล่นของเล่นแล้ว น้องฉันจะเป็นยังไง ขอให้คุณเอ็มเค้าแพ้ภัยตัวเองนะคะ อิอิ ลงน้องแบบหัวปักหัวปำแบบหวงขั้นสุดไปเลย
    #471
    0
  22. #470 จานี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 18:40

    ตั้งตารอ...รวมเล่มเลยได้ไหมคะ

    #470
    0
  23. #468 Tuan_Boom (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 10:15
    ถึงจะรอสมน้ำหน้าอิพี่ แต่ก็ทีมพี่นะ55555
    #468
    0
  24. #467 Half-Bun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 01:36
    หายป่วยเร็วๆนะคะ

    อิพี่คือประสาทแดกมากกก
    มองจากดวงจันทร์ก็รู้แน้วจ้าว่ารักเขา โด่ววสส
    #467
    0
  25. #466 bbmma9397 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 22:55
    ไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวด????
    #466
    0