Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 12 : Mr.M 12(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,879
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 666 ครั้ง
    4 พ.ย. 63

  12

Because

@New York


 The Triple Enterprise


                คำพูดที่ว่ากลับจากหน้ามือเป็นหลังมือมันหมายความว่าอย่างไร แบมแบมก็เพิ่งจะได้รู้ได้เข้าใจวันนี้เอง ร่างบอบบางเหม่อมองทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายที่ล้วนเปลี่ยนไป รวมทั้งตัวของตัวเองด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยอยากจะเชื่ออะไรเท่าใดนัก


                ทุกอย่างมันเหมือนกับฝันไปจริงๆ


                จากเด็กกำพร้าทำงานเป็นเพียงลูกมือพี่ชายในร้านขายดอกไม้ ใส่เสื้อยืดไร้ยี่ห้อเเละกางเกงยีนส์ตัวเก่า ต้องวิ่งวุ่นไปนู่นมานี่ทั้งยังต้องตื่นเเต่เช้า เพื่อสนองความต้องการของลูกค้าที่เข้ามาในร้านที่ต้องการความแตกต่างกัน แม้จะเป็นงานที่หนัก เเต่กลับได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว ได้ยินเสียงหัวเราะเเละรอยยิ้มของทั้งเจจีนเเละพี่จินยองในทุกๆวัน


                เเต่ตอนนี้...มันไม่เป็นอย่างนั้นเเล้ว


                เสื้อยืดไร้ยี่ห้อ กางเกงยีนส์ตัวเก่าเป็นอย่างไร แบมแบมแทบจะลืมมันไปหมดเเล้วเพราะตอนนี้บนเนื้อตัวเขาต่างมีเสื้อผ้าแบรนด์ดังประดับกาย ข้าวของเครื่องใช้ประดับตัวก็มีราคาแพง ใช้ชีวิตสะดวกสบายบนเพนท์เฮาส์สุดหรูที่เหมือนกับสวรรค์ ไม่เพียงเท่านั้น เครื่องอำนวยความสะดวกอย่างรถซูเปอร์คาร์ราคาแพงที่มาร์คมอบให้ มันทำให้แบมแบมไม่ลำบากเลยในการใช้ชีวิตในเมืองหลวงที่ไม่คุ้นเคย กลับกัน แบมแบมดำเนินชีวิตได้ดี ดีมากจนแบมแบมเริ่มกลัวตัวเอง


                กลัวว่าตัวเองจะตกอยู่ในบ่วงของความสุขสบายนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น เเต่ที่กลัวยิ่งกว่าคือสิ่งที่คุณมาร์คมอบให้ มันกำลังพังทลายกำแพงที่แบมแบมก่อขึ้นมาปกป้องตัวเองอย่างช้าๆ จนตอนนี้ กำแพงที่ว่าเริ่มจะกร่อนขึ้นมามากเเล้ว


                "แบมแบม คุณโอเคหรือเปล่าครับ"


เสียงมาร์ค ต้วนดังขึ้น ฉุดให้แบมแบมออกจากภวังค์ความคิดของตน หันมามองในมือที่มีส้อมเเละมีดถืออยู่ ก็พอจะจำได้ขึ้นมาบ้างว่าตัวเองกำลังจะทำอะไร


                "โอเคครับ ผมเเค่คิดอะไรนิดหน่อย"

แบมแบมบอกปัดแล้วลงมือจัดการกันอาหารตรงหน้า อีกหนึ่งหน้าที่เลขาของเขา ก็คือการต้องมานั่งทานข้าวเช้ากับเจ้านายตัวเองในทุกวันนี่เเหละ

                แรกๆมันก็เกร็งจนทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน เเต่หน้าที่ที่ทำมากว่า 1 เดือนเเล้ว ก็พอจะชินได้บ้าง

                เวลามันช่างผ่านไปเร็วนัก....


                "ผมอยากรู้จังว่าคุณคิดอะไรอยู่ ทำไมดูเครียดจัง"

มาร์คท้าวค้างมองเลขาตรงหน้า เขาอยากรู้จริงๆว่าแบมแบมกำลังคิดอะไรอยู่ ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา แบมแบมเปลี่ยนอะไรหลายอย่างรอบตัวมาร์คไปอย่างช้าๆ โดยเฉพาะตัวมาร์ค แบมแบมทำให้มาร์ครู้สึกว่าอยากจะรู้ทุกๆอย่างที่แบมแบมคิด อยากมีส่วนร่วมในทุกๆเรื่องของแบมแบม และก็อยากให้แบมแบมได้มีส่วนร่วมในทุกๆเรื่องของมาร์คเช่นกัน


อย่างข้ออ้างที่บังคับว่าต้องมาทานข้าวด้วยกันในทุกเช้า มันก็เเค่เพราะอยากได้เห็นหน้าแบมแบมก่อนใครก็เเค่นั้น


                มาร์คคิดว่ามาร์คกำลังหลงในเหยื่อของเกมส์นี้นะ เเต่มันก็เเค่หลง อีกไม่นาน ถ้าเกมส์จบ มาร์คคิดว่าเขาอาจจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม


                "เรื่องเรื่อยเปื่อยน่ะครับ ผมอิ่มเเล้ว ขอตัวลงไปเตรียมเอกสารให้ก่อนนะครับ"

 แบมแบมยกผ้าขึ้นมาเช็ดปาก เตรียมจะชิ่งหนีจากพื้นที่ตรงนี้ เพนท์เฮาส์ส่วนตัวของมาร์ค ต้วน อยู่เเค่ชั้นบนสุดของตึกที่แยกออกมาจากดาดฟ้าของบริษัท


 แบมแบมก็เพิ่งได้รู้ว่าที่อยู่อาศัยของมาร์คคือที่ไหน เเละหากถามว่าทำไมมาร์คเลือกอยู่ที่นี่ เหตุผลเพียงข้อเดียวที่เขาตอบมามันก็คือ งาน


เป็นผู้บริหารที่ทำงานเยอะที่สุดคนหนึ่งเลยทีเดียว ดังนั้นแบมแบมจึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมบริษัทถึงได้เจริญเติบโตแซงหน้าคู่เเข่งได้


                "งั้นผมรบกวนคุณสรุปความคืบหน้าของ The Triple For Rida ด้วยก็เเล้วกัน ขอก่อนเที่ยงนี้ด้วยนะครับ"

มาร์คสั่ง ในเมื่อแบมแบมไม่อยากบอก มาร์คจะหลับหูหลับตาปล่อยผ่านมันไปก็ได้ แม้จะอยากรู้เเค่ไหนก็ตามเถอะ


                "ได้ครับ"

                แบมแบมรับคำก่อนจะหันกายออกมา กล่องเหล็กโดยสารส่วนตัวที่มีเฉพาะผู้ที่มีรหัสเท่านั้นที่จะได้โดยสาร นำพาแบมแบมมายังชั้นบนสุดของตัวตึก อันเป็นที่ทำงานของเหล่าผู้บริหารระดับสูง ที่มีเพียงเเค่ 3 คนถ้วนๆเท่านั้นที่แบมแบมรู้มา


                คุณเจบี ผู้ชายคนนี้แบมแบมรู้จักดี ช่วงนี้ไม่เห็นหน้าเขาเพราะติดธุระสำคัญที่แบมแบมก็รู้ดีอีกนั่นเเหละว่าคืออะไร ส่วนอีกคน ได้ยินชื่อว่าเป็นคุณ หวัง แจ็คสัน คนนี้ไม่เคยเห็นหน้าเลย ทั้งๆที่ได้ยินคุณนิโคลพูดว่าเขากลับมาทำงานที่ตึกแล้ว เเต่น่าแปลกที่แบมแบมไม่เคยได้เจอ


                แปลกจริงๆนะ



           

'ไม่กลับนะพ่อ! ยังไงแจ็คก็ไม่กลับ!'


'ไอ้เวร นี่งานมึง มึงอย่ามางอแง มึงต้องกลับมาดู!'


            'ไม่! ก็ไหนบอกจะสลับกันดูไง อะไรเรื่องตัวเองเสร็จแล้วจะมาไล่คนอื่น ไอ้คนเห็นเเก่ตัว!'


            'ไอ้เหี้ยแจ็ค!'


            'มึงสิเหี้ยไอ้เจบี!'


 กุมขมับ...


                มาร์คขออนุญาตกุมขมับตัวเองสักพักหนึ่งนะ คือ อยากจะถามพวก 2 ตัว 50 สตางค์จริงๆว่ามันใช่เรื่องอะไรของมาร์คเหรอที่ต้องมาฟังพวกมันทะเลาะกันผ่านโทรศัพท์แบบนี้ ลงทุนวิดิโอคอลกันมาอย่างดีมาร์คก็นึกว่ามีธุระ


เรื่องงานใหญ่ที่เรากำลังจะทำกัน ถึงได้เผลอกดรับ ที่ไหนได้มันทะเลาะเกี่ยงกันทำงานแบบนี้ โชคดีที่แบมแบมลงไปเเล้ว ไม่งั้นภาพลักษณ์ผู้บริหารที่ปั้นมาคงไม่เหลือความเคารพกันแล้วจริงๆ


                ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ มาร์คสาบานว่าเขาจะไม่คบมันสองคนเป็นเพื่อนเลย


                เฮ้อ


            'ไม่! ยังไงกูก็ไม่ไป! มาร์คมึงช่วยกูด้วย'


            'ไม่มีใครช่วยมึงได้ มึงต้องกลับมา!'


                “พวกมึงพอสักทีเถอะ! กูรำคาญ"

มาร์คตวาดใส่จอ นึกรำคาญไอ้พวกปัญญาอ่อนนี่จริงๆ ไอ้แจ็คสันมันก็งอเเงแค้นอาฆาตอย่างกับผีตายโหงที่สิงคนเเล้วไม่ยอมออกจากร่าง ไอ้เจบีก็ดุเก่งอย่างกับพวกหมอผีที่พยายามกดดันให้ผีร้ายอย่างแจ็คสันออกมา เอาเข้าไป ปัญญาอ่อนกันเข้าไป


            'กูไม่ยอมจริงๆนะเว้ย กูเองก็มีเรื่องสำคัญที่ต้องทำที่นี่เหมือนกัน ทำไมวะ ทำไมพวกมึงทำได้อ่ะ อยากทำอะไรกูไม่ขัดไม่ขวางเลยนะเว้ย เเล้วทำไมทีกูพวกมึงถึงไม่ยอมกันอ่ะ แบบนี้กูเสียใจนะมึง แจ็คเสียใจ ฮื้อออ '


                มาร์คกรอกตามองบนให้กับความตอเเหลเล่นใหญ่อย่างที่แจ็คสันกำลังทำ ดูพยายามมากเนอะที่จะใช้ผ้าเช็ดน้ำตาปลอมๆของมึงเนี่ย!


                "ไอ้ตอแหล"


            'แจ็คมึงอย่างอแงเกี่ยงความรับผิดชอบ นี่หน้าที่มึง เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอวะ กูเเค่ดูคั่นเวลาให้เฉยๆ ยังไงซะมึงก็ต้องกลับมาทำหน้าที่ของมึง'


            'งั้นเรามาเป่ายิ้งฉุบกันใหม่ ถ้ากูชนะครั้งนี้ กูต้องได้ทำสายการบินเเละอยู่นิวยอร์ก ดีลป่ะ?'


            'โว้ยยยยย'


                มาร์คถอนหายใจปลงๆ ทำเจบีหัวร้อนได้ทั้งๆที่ตัวเองยังทำหน้าแป้นแล้นอยู่ แจ็คสันมันก็คือแจ็คสันจริงๆ พูดอะไร ถ้ามันไม่สนใจจะฟังซะอย่าง ก็เหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูหมานั่นเเหละ เพราะกลัวว่าเจบีจะเส้นเลือดในสมองแตกตายซะก่อนถ้ายังต้องพูดกับคนที่ไม่ยอมฟังอะไรแบบนี้ มาร์คจะยอมช่วยก็ได้ อย่างน้อยๆก็ถือซะว่าสงสารเส้นประสาทของตัวเอง

                "โอเค พอ! พวกมึงพอ กูหาทางแก้ได้เเล้ว มึงจะกลับมาใช่มั้ยเจบี โอเค มึงกลับ"


            'ได้ไงวะ มาร์คอย่าทำกับกูแบบนี้!!!!'


                "อย่าเพิ่งแหกปาก ฟังกูก่อน มึงไอ้แจ็ค อยากอยู่ต่อใช่มั้ย โอเคมึงอยู่ เเต่มึงต้องดูงานของมึงอย่าให้เสียหาย ทำได้ใช่มั้ย เพราะถ้าไม่ได้ กูสาบานเลยว่าจะส่งมึงกลับเวกัสแบบที่อยู่ในสถานะที่เรียกว่าศพแน่ๆ"


            'โอเค รับปาก สบายใจละไปนะ มีงานต้องทำ!'

                พอสบายใจแจ็คสันมันก็กดตัดสายทิ้ง เหมือนกับเด็กที่พอได้ดั่งใจเเล้วก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น เออ เอาเข้าไป


            'มึงดูมันสิมาร์ค มึงดูมัน'


                "กูเห็นมันมาตั้งนานเเล้วเถอะ มึงก็เหมือนกัน กลับมานี่สรุปเรื่องลงตัวเเล้ว?"


                'ก็ยังหรอก บังคับเอา กูไม่อยากให้จินยองอยู่ที่นี่ต่อ หมามันจ้อง'


                "ถ้ามันจ้องก็ไล่มันไปซะสิ หรือถ้ามันไม่ไปก็กำจัดทิ้งๆไปซะ รกหูรกตา" มาร์คพอจะเข้าใจว่า คนที่เจบีหมายถึงหมามันคือใคร ถึงได้เอ่ยแนะนำเพื่อนแบบนั้น เเละมาร์คมั่นใจว่าเจบีมันทำจริงๆแน่ ก็นะ ถ้าไม่มีอะไรเหมือนกัน จะคบกันได้ไงถูกมั้ย?


                นี่พวกคุณคงไม่หลงคิดไว้ใจเจบีกันไปแล้วหรอกนะ?


            'อีกไม่นานหรอก กูรอจังหวะอยู่ '


                "ยังไงก็เเล้วเเต่เเล้วกัน เเต่ถ้ามึงกลับมา อย่าสร้างความวุ่นวายให้กูก็พอ เข้าใจตรงกันนะ"


มาร์คยื่นคำขาด ถ้าเจบีจะเอาจินยองกลับมา มันต้องมั่นใจว่าจะไม่ปล่อยให้เมียมันมาใกล้ชิดหรือเป่าหูอะไรแบมแบมได้ จินยองเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดตรงที่รู้ทันและอ่านเกมส์เขาออก อีกทั้งยังเป็นคนที่แบมแบมไว้ใจ จินยองพูดอะไรออกมา แบมแบมคงไม่พ้นทำตามแน่ๆ


                ก็เพราะจินยองนี่เเหละถึงทำให้กว่าแบมแบมจะตกลงมาทำงานกับมาร์ค เขาถึงต้องเสียเวลาเเละทุ่มเทอะไรไปหลายๆอย่าง ถ้าจินยองจะมาเเล้วทำให้เกมส์เขามันยากไปอีก มาร์คก็ไม่รู้จะจัดการยังไงดีเหมือนกัน


            'มึงก็อย่าสร้างความวุ่นวายให้กูเหมือนกัน เเค่นี้นะ จะไปป้อนข้าวลูก' เจบีตัดสายไป


                มาร์คมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับไปแล้วอย่างใช้ความคิด หัวสมองตีกันวุ่นวายเตรียมแผนสำรองเผื่อไว้หากเจบีไม่สารมารถห้ามอะไรจินยองได้จริงๆ เขาต้องมีแผนสำรองที่จะยื้อตัวแบมแบมไว้ หรือไม่ ก็ต้องทำให้แบมแบมลังเลบ้าง


                ทำยังไงดีนะ...


                ทำยังไงดี                               

                

 "ว้าวๆ นี่มันใครกันเนี่ย! "


ยองแจห่อปากทำตาโต เมื่อได้มาเห็นการเปลี่ยนแปลงของเพื่อนตัวเองเต็มๆวันนี้ ให้ตายสิ มาร์ค ต้วนทำอะไรกับเพื่อนของเขากัน ทำไมแบมแบมถึงได้ดูเปลี่ยนไปมากขนาดนี้!


                ดูออร่าที่เปล่งปลั่งพวกนี้สิ เมื่อกี้ตอนแบมแบมโดนแดด ยองแจเหมือนจะเห็นผิวเพื่อนเรืองแสงเป็นประกายวิบวับๆเลยนะ


                "จะใครเล่า นี่แบมเอง"


แบมแบมยู่ปากใส่กับความเล่นใหญ่ของเพื่อน ก่อนจะทรุดกายนั่งลงฝั่งตรงข้ามของยองแจ วันนี้เรามีนัดทานข้าวกัน ซึ่งมันควรจะนัดเจอกันตั้งนานเเล้ว เเต่ทำไมก็ไม่รู้ทั้งตัวเขาเเละยองแจถึงเพิ่งจะว่างตรงกัน ทั้งๆที่อยู่ใกล้กันแค่นี้แท้ๆ


                "ก็รู้ เเต่แบบ...ให้ตายสิ มิสเตอร์เอ็มทำอะไรกับแบมบี้ของแจเนี่ย"


ยองแจก็ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเหมือนกันแหละ เวลาเพียงเเค่ 1 เดือนแบมแบมเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ๆ ไม่ใช่ยองแจจะว่าเมื่อก่อนแบมแบมดูไม่ได้นะ แบมแบมน่ะน่ารักมาตั้งเเต่ไหนเเต่ไรเเล้ว เเต่ตอนนี้มันน่ารักมากขึ้นกว่าเดิมไปอีก


                ผิวขาวๆสีน้ำผึ้งนี่มันราวกับเปล่งแสงได้เเหนะ แถมการแต่งกายเเละเครื่องประดับพวกนี้อีก ถึงมันจะดูเรียบๆเเต่ยองแจก็รู้นะว่าราคามันแพงขนาดไหน เเละคนอย่างแบมแบมยองแจไม่เชื่อแน่ว่าคนที่งกม้กระทั่งส่วนต่างไม่กี่ดอลลาห์ระหว่างนั่งเครื่องบินกับนั่งรถบัส จะยอมควักตังค์ตัวเองซื้อของพวกนี้


                จะบอกว่ามาร์ค ต้วน ซื้อให้ยังจะเชื่อมากกว่าอีก เเต่เดี๋ยวนะ!


                "อยากจะถามก็ถาม ทำหน้าแบบนั้นแบมเดาไม่ถูกหรอกนะว่าแจจะถามเรื่องอะไร"


มองหน้าเพื่อนที่สนิทกันมาทั้งชีวิต ที่เดี๋ยวตาโตเดี๋ยวขมวดคิ้วสงสัยแล้วแบมแบมก็รู้สึกสงสาร อยากถามอะไรก็ถามมาเถอะยองแจ


                "ทุกเรื่อง เล่ามา!"


 นักข่าวตัวขาวขยับกายย้ายเก้าอี้เข้าไปนั่งแนบชิดกับเพื่อนอีก ท้าวคางรอสีหน้าตั้งใจบ่งบอกได้ทันทีว่าอยากรู้มากเพียงใด แบมแบมถอนหายใจปลงๆก่อนจะเริ่มเล่าทุกอย่างให้ฟัง...


                "จะบอกว่าทั้งหมดนี่เป็นสวัสดิการ? o_O"


                "อือ"


                "ล้อเล่นน่า! สวัสดิการอะไรมากมายขนาดนี้"


ยองแจไม่เชื่อหูตัวเองจากคำบอกเล่าของเพื่อนว่าที่เห็นทั้งหมดนี่เป็นสวัสดิการบริษัท อะไรคือทุ่มของแพงๆให้เลขามากขนาดนี้ โอเค วิถีคนรวยยองแจพอเข้าใจ เเต่นี่มันดูเหมือนจะเกินไปหน่อยเเล้วนะ ทั้งเพนท์เฮาส์ ทั้งรถคันหรู ทุ่มขนาดนี้เพื่อเหตุผลว่ารักษาภาพลักษณ์เเละอำนวยความสะดวกให้เเก่บุคลากรของบริษัทงั้นเหรอ?


                ยองแจจะลาออกจากการเป็นนักข่าวไปสมัครเป็นเลขาบริษัทนี้จริงๆเเล้วนะ!


                "แบมบี้ แจว่าแบบนี้มันชักจะแปลกๆเเล้วนะ"


คุณนักข่าวกุมมือเพื่อนมาบีบเบาๆด้วยความเป็นห่วง เขาไม่อยากจะไว้ใจอะไรทั้งนั้นแล้วตอนนี้ แม้มิสเตอร์เอ็มหรือคุณมาร์คของแบมแบมจะดูสุภาพบุรุษหรือแสนดีเเค่ไหนก็เถอะ


                ยองแจกลัว กลัวว่าความแสนดีของเขาจะทำร้ายเพื่อนยองแจในสักวัน


                "แบมรู้แจ...แบมรู้ เเต่ จะให้แบมทำยังไงล่ะ"


ถ้าเลือกได้แบมแบมก็ไม่อยากจะรับของพวกนี้มาหรอก ไม่อยากทำงาน ไม่อยากอยู่ใกล้มาร์ค ต้วนอีกเเล้ว เพราะกำแพงในใจแบมแบมตอนนี้ มันบอกไม่ได้เลยว่าจะอดทนในสิ่งที่มาร์คทำให้ได้นานเเค่ไหน


                " แบมรู้ใช่มั้ยว่าเขากับเราต่างกันแค่ไหน แจไม่อยากให้แบมเสียใจ" เรื่องหัวใจมันห้ามกันยากยองแจรู้ เเต่ยองแจอยากให้เพื่อนเข้มแข็ง ไม่อยากให้เพื่อนหวั่นไหวไปกับมาร์ค ต้วนเลย ยองแจกลัว กลัวแบมแบมจะเสียใจ


                สังคมของเขาเเละเรามันต่างกันมาก สิ่งที่แบมแบมได้ยองแจไม่มั่นใจเลยว่ามาร์คให้มันแค่กับแบมแบมหรือใครอีกหรือเปล่า กลัวว่าข้าวของพวกนี้จะเป็นเหมือนกับดักหลอกล่อ ให้แบมแบมตกไปในหลุมพราง


                "แบมเตือนตัวเองทุกวันเลยแจ แบมเตือนตัวเองทุกวัน เเต่แบม... แบมทำมันได้ยากเหลือเกินยองแจ ยากมากๆเลย"


                ไม่ใช่แบมแบมไม่รู้ ไม่ใช่แบมแบมไม่ทำในสิ่งที่เพื่อนบอก ทุกวันนี้แบมแบมแทบจะเขียนใส่หน้าผากเตือนความจำตัวเองแล้วว่าอย่าหวั่นไหว เเต่ทุกการกระทำ ทุกสิ่งทุกอย่างที่มาร์คให้ มันเหมือนกับมาทดแทนสิ่งที่แบมแบมเคยโหยหาได้ทั้งหมด


                ไหนพี่จินยองบอกว่าถ้ามาร์คเหนื่อยเขาจะเลิกไปเอง เเต่ทำไม เป็นแบมแบมเองซะล่ะ ที่ต้องมาเหนื่อยกับการห้ามใจของตัวเอง ให้มันไม่หวั่นไหวไปกับข้าวของเเละการกระทำของเขา...


                การช่วยเหลือ การทุ่มเท การถูกเอาใจใส่ มาร์คทุ่มมันให้กับเด็กกำพร้าที่ไม่เคยได้รับอะไรเลยอย่างแบมแบม มันไม่ง่ายเลยนะที่จะเมินเฉยกับความรู้สึกเหล่านี้


                มาร์คทำให้แบมแบมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนสำคัญสำหรับเขา แบมแบมกำลังรู้สึกแบบนั้น


"การที่เราจะรักใครสักคนมันไม่ผิดนะแบม เเต่ถ้าเลือกที่จะรักแล้วก็อย่าทำให้ตัวเองเจ็บปวดเลยนะ"


บีบมือนุ่มเบาๆให้กำลังใจ แบมแบมมองสัมผัสที่เเสนอบอุ่นของเพื่อนเเล้วก็เกิดมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง คลี่ยิ้มกว้างขอบคุณให้ยองแจรู้สึกสบายใจ


                หากแบมแบมจะรักยองแจเชื่อว่าความรักที่แบมแบมจะมอบให้ มันคือความรักจริงๆ ไม่ใช่การเสแสร้งหรือโกหกปั้นแต่ง เเต่หากแบมแบมเลือกที่จะให้ความรักนั้นกับคนที่มีทางเลือกมากมายเเละต่างกับแบมแบมเเค่ไหนอย่างเช่นมาร์ค ต้วน ยองแจก็อยากจะให้เพื่อนเผื่อใจเอาไว้


 เผื่อไว้สักนิดก็ยังดี...



                "ขอบคุณนะยองแจ ว่าเเต่...กำไลสวยดีนะ"


ดวงตากลมโตมองวัตถุแปลกปลอมที่อยู่บนข้อมือของเพื่อนด้วยความรู้สึกสงสัย ตอนแรกก็เเค่จะเฉยๆเพราะยองแจขี้รำคาญจะตาย ให้มาใส่เครื่องประดับมันคงจะเป็นไปไม่ได้ และแบมแบมจะไม่คาดคั้นอะไรเลยถ้ายองแจไม่ทำตัวมีพิรุธซ่อนข้อไม้ข้อมือแบบนี้


"อ๋อ สวยใช่มั้ยล่ะ ก็ ก็เเค่ซื้อมาใส่เล่นเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก"


ยิ้มเจื่อนกลบเกลื่อนแบบนี้ อยากรู้ซะแล้วสิว่าความจริงมันเป็นยังไง


                ยองแจน่ะเป็นนักข่าวอาชญากรรมที่โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย ถ้าเป็นผู้ร้ายตำรวจคงไม่ต้องลงมือหาพยานหลักฐานมาชี้ตัวให้เหนื่อย เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันส่อพิรุจเเล้วเต็มๆแบบนี้


                "คงจะเล่นใหญ่น่าดูเลยเนอะ ซื้อคาเทียร์มาใส่เล่นเนี่ย"


                "อะไรล่ะ! อย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะแบมบี้!"


                "จะเล่าดีๆหรือให้โทรฟ้องพี่จินยองน้า"


                "แบมบี้ อย่ามาร้ายนะ! โอเคๆ เล่าเเล้วๆ อย่าโทรนะ!"


โบกไม้โบกมือห้ามวุ่นวาย จนคนที่ถือโทรศัพท์ขู่อดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ เฮ้อ ท่าทางนางฟ้าปีศาจอย่างยองแจ คงจะมีคนมาปราบซะแล้วสิ


                อยากรู้จังนะว่าเป็นใคร...



  

'มาร์คลูก ยังฟังมัมอยู่หรือเปล่า?'


                เสียงของสตรีสูงวัยที่ยังคงสวยไม่สร่าง เเละเป็นที่รักหนึ่งเดียวที่มาร์คต้วน เรียกได้ว่าเป็นความรักจริงๆเอ่ยถามดังลอดออกมาจากสมาร์ทโฟนเครื่องหรู ทำให้คนที่ตกอยู่ในภวังค์ต้องออกมา


                "ยังอยู่ครับมัม มัมจะกลับวันไหนนะครับ ผมจะได้เข้าบ้านใหญ่"


                ‘อาทิตย์หน้าจ้ะ มาให้ได้นะ มัมมีคนอยากจะให้มาร์คได้รู้จัก'         


"อีกเเล้วเหรอครับ?"


 'คิดซะว่ามาทำความรู้จักลูกค้าคนใหม่ก็ได้ มาเถอะนะจ้ะ รักลูกจ้ะ'


                "รักมัมเหมือนกันครับ"


                สายถูกตัดไปแล้ว เเต่มาร์คยังคงนิ่งอยู่เช่นเดิม ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายกับเรื่่องเดิมๆซ้ำๆที่เจอมาตั้งเเต่เรียนจบ คิดไม่ผิดหรอก ใช่ มันคือเรื่องการดูตัวนั่นเเหละ


                มาร์คเกลียดการดูตัว พอๆกับการแต่งงาน มาร์คไม่เชื่อ ไม่ศรัทธาอะไรในความรักคือคำสัญญาสาบานอะไรทั้งนั้น มาร์คมองมันเป็นเพียงเเค่ลมปากที่กล้าพูดกล้าบอกยามที่ต้องการหรืออยากได้อะไรบางสิ่ง ความรักที่แท้จริงคืออะไรมาร์คไม่เคยนึกฝัน เพราะจากเบบี้ที่เขาเลี้ยงมากี่คนต่อกี่คน ก็ล้วนถูกซื้อได้ด้วยเงินทั้งนั้น ซึ่งแบบนั้นมาร์คเรียกว่าความหลง ไม่ใช่ความรัก


เเค่ความสุขประเดี๋ยวประด๋าวไม่ยั่งยืนเเละหายไปตามกาลเวลา อาศัยแค่สิ่งปรุงแต่งเเละภาพลักษณ์ที่มาร์คปั้นขึ้นมา คนพวกนั้นก็พร้อมยกกายถวายหัวให้มาร์คเเล้ว ซึ้งมัน โคตรจะน่าสมเพชเลย


                เเต่ก็นั่นเเหละ มาร์คไม่สามารถขัดใจอะไรผู้เป็นแม่ได้ ไม่ใช่เพราะท่านเข้มงวดหรือกดดันอะไรเขา เเต่กลับกัน ท่านเป็นผู้หญิงที่แสนดีเเละเรียกว่าให้ทุกอย่างเป็นเหมือนโลกทั้งใบของมาร์คเลยก็ว่าได้ เพราะอย่างนั้นมาร์คถึงไม่มีวันยอมให้ท่านเสียใจ ท่านอยากเป็นอะไร มาร์คก็จะเป็นดังที่ท่านปรารถนา


                แม้ว่าสิ่งที่ท่านต้องการนั้นจะทำให้มาร์คต้องฝืนตัวตนของตัวเองมากเเค่ไหนก็ตาม เเต่เพื่อท่าน มาร์คยอม...


 

100%

#มิสเตอร์มบ

 

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 666 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,822 ความคิดเห็น

  1. #3353 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 22:39
    กำไลที่อยู่บนข้อมือแจนี้ แจ็คให้มารึเปล่านะ? ส่วนมาร์ค แกรักน้องไง
    #3,353
    0
  2. #1767 oni (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:37

    ขอให้มาร์ครู้ตัวเร็วๆว่าารักแบมเข้าแล้ว และไม่ดูถูกแบมเหมือนเบบี้คนก่อนๆ เราเชื่อว่าแบมไม่สามารถซื้อด้วยเงินได้

    #1,767
    0
  3. #1341 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:16
    ขอให้แกรักน้องจนหาทางออกไม่เจอมาร์ค
    #1,341
    0
  4. #1077 Aton7 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 07:59

    อ้าว หักมุม มาร์คที่เอาแต่ใจร้ายๆแต่รักและเชื่อแม่สุด

    #1,077
    0
  5. #1062 YanisaCH (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 13:03
    เห้อมมมมม
    #1,062
    0
  6. #864 My love markbam (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:27
    แจ ไม่เนียนเลยลูก 555
    #864
    0
  7. #642 ayumikimlee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 13:35
    เริ่มมีปัญหา55
    #642
    0
  8. #609 jiab155 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 22:59
    อย่ามาร้ายกับว่าที่ลูกสะใภ้ล่ะกัน
    #609
    0
  9. #419 คนไม่กินถ่าน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 15:55
    หายไวๆนะคะะ รีดจะรอตอนต่อไปอยู่กงนี้ 😆😆😆
    #419
    0
  10. #415 InstinctK (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 12:58
    ไรท์หายไวๆนะคะ​ ฮื่อออ​ อ่านเพลินมากๆ​เลยค่ะ​ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #415
    0
  11. #413 NawapornSooksri (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 01:01
    หายไวๆนะคะ
    #413
    0
  12. #412 mebehindyou_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:59
    รอค้าบบบ สนุกมากกก
    #412
    0
  13. #411 KanoonPanpanich (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 21:49
    กำลังจะเข้มข้นแย้วว
    #411
    0
  14. #410 Jiab2908 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 07:23

    พักผ่อนเยอะๆ หายไวๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ♥♥♥

    #410
    0
  15. #408 Aujacharee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 11:23
    กำลังสนุกเลย รอต่อนะคะ
    #408
    0
  16. #407 uromtbb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 23:50
    งืออออ
    #407
    0
  17. #405 MT_KPM (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 18:46
    เพิ่งมาอ่านค่ะ เนื้อเรื่องแบบน่ารักมากมาย ละมุน จะบอกว่าฉากบีจินนี่แอบน้ำตาคลอ5555555 ชอบมากงัล
    #405
    0
  18. #403 ... (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 12:22

    ตต่อค้าบบ

    #403
    0
  19. #396 toto (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 16:42

    หายไวๆนะคะ

    #396
    0
  20. #388 mylove2BB (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 11:47
    ช่วงนี้อากาศ​เปลี่ยนเราก็ไม่สบายเหมือนกัน ขอบคุณ​นะคที่ยังมาอัพให้อ่านไม่ขาดตอน / คนที่เข้มแข็งพอเสียใจจะอ่อนแอน่าสงสารสุด
    #388
    0
  21. #387 onea (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 07:54
    สู้สู้นะคะไรท์ น้อมแยมก็สู้สู้น้าาาา >,.<
    #387
    0
  22. #382 cxupbb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 03:11
    มาต่อน่ะคะ แต่เราคิดว่าเรื่องมันแบบช้าเกินอ่ะค่า
    #382
    0
  23. #377 ดอกไม้ สีส้ม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 23:12

    ถ้าแม่ไม่ชอบ เราว่าก็ดีนะ เพราะตัวจริงพี่มาร์คน่ากลัว?

    ให้น้องหนีไปปปป 5555555 น้องน่ารักเราจีบเองก็ได้

    ท่านหวงไม่ได้ หนุ่มๆของน้องใช่ว่าจะมีคนเดียว เราต้องหาคนดีๆให้น้องสิ

    #377
    0
  24. #376 Bella1997 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 20:24
    อุปสรรคแบบเห้อออ ไหนจะตัวม้าคไหนจะมีแม่ม้าคอีก รู้เรยว่าแม่ม้าคต้องใม่ชอบแบมแน่
    #376
    0
  25. #375 seaskyyy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 19:59
    สนุกอีกเเล้วค้าบบรีบๆมาต่อมาต่อนะค้าบบบบ
    #375
    0