Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 11 : Mr.M 11(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 612 ครั้ง
    3 พ.ย. 63


11
I’m fall.
@ PARIS,FRANCE

  ภาพแผ่นหลังเจ้านายตัวสูงที่เดินแยกออกไปไม่หันมาสนใจเขาแม้เเต่นิด ยิ่งทำให้แบมแบมทวีความน้อยใจมากขึ้นเป็นเท่าตัว ยิ่งการ์ดของเขากันแบมแบมออกมา ก็ยิ่งรู้สึกเหลือเกินว่าตัวเองไม่ได้ต่างอะไรกับสิ่งของที่ไร้ซึ่งความสำคัญใดๆกับมาร์ค ต้วนเลย

  มีค่าเเค่เวลาเขาต้องการ เขาอยากให้มาก็ต้องมา ไม่มีสิทธิ์ค้านหรือโต้แย้งใดๆได้และก็หมดค่าเมื่อเวลาเขาไม่สนใจเเล้ว เมื่อเขาไม่เอา ก็ต้องถูกกันออกไปไกลๆ

  มันก็เท่านี้ล่ะแบมแบมสำหรับนาย เเค่เท่านี้ อย่าเสียใจไปเลย นายมันเป็นเเค่ลูกน้อง...

  กำหนดการกลับนิวยอร์กถูกเลื่อนขึ้นมาให้เร็วยิ่งกว่าเดิม เช้าวันถัดมาแบมแบมก็ได้รับคำสั่งว่าเขาต้องกลับนิวยอร์กเเล้ว ทั้งๆที่กำหนดวันกลับจริงๆมันคือวันพรุ่งนี้ต่างหาก คุณมาร์คยังคงเอาเเต่ใจเช่นเดิมคือหากเขาอยากเปลี่ยนในตอนไหนก็ย่อมได้ โดยไม่จำเป็นต้องสนใจใครๆเลยทั้งนั้น

 และแบมแบมคงต้องทำใจยอมรับความจริงข้อนี้ให้ชาชิน เเละหยุดคิดน้อยอกน้อยใจที่เขาทำเหมือนไม่แคร์กันได้เเล้ว

  หยุด...คิดกับเขาไปไกลเกินกว่านี้

  อย่า...อาจเอื้อมคิดอะไรกับเศษความเมตตาที่เขาให้เลยแบมแบม


  เที่ยวบินส่วนตัวเพื่อเดินทางกลับสู่นิวยอร์กถูกปกคลุมด้วยกลุ่มบาเรียบางๆที่น่าอึดอัด เมื่อผู้โดยสารที่มีเพียง 2 คนถ้วนๆต่างไม่สนใจกันและกัน ร่างหนาของมาร์ค ต้วนหันไปให้ความสนใจกับกราฟหุ้นในไอแพดเครื่องหรูของตน ต่างจากเลขาข้างกายที่เลือกที่นั่งอีกฟากฝั่ง ปลดปล่อยความคิดของตัวเองให้ลอยออกไปนอกหน้าต่าง ให้มันลอยไปกับกลุ่มก้อนเมฆสีขาวๆที่ดูหนานุ่มภายนอก

     หากนี่เป็นเกมส์ คงจะเป็นเกมส์การเเข่งขันที่ดุเดือดน่าดู เพราะต่างคนต่างไม่มีใครยอมใครที่จะเอ่ยปากอะไรออกมา ความเงียบคืออาวุธที่ใช้กดดันกันและกัน เเละความอดทนเท่านั้นที่เป็นตัวตัดสินชี้ผลแพ้ชนะ

  ตะกอนอารมณ์ขุ่นมัวที่ตกค้างจากเมื่อคืนเหมือนมันถูกกวนให้กระจายออกอีก สันกรามคมได้รูปสวยของมาร์ค ต้วน สบกันแน่นจนนูนชัด บ่งบอกได้ดีว่าเจ้าตัวกำลังอดทนกับโทสะที่เริ่มก่อตัวอีกครั้งแล้วมากเท่าใด

  มาร์ค ต้วน อาจจะเคยชอบความเงียบ เเต่มันต้องไม่ใช่ความเงียบที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองโดนลดความสำคัญหรือโดนเมินแบบนี้ เเละยิ่งมันมาจากแบมแบม มาร์คยิ่งเกลียดไปกันใหญ่

  แบมแบมไม่มีสิทธิ์มองเมินมาร์ค หรือทำให้มาร์ครู้สึกแบบนี้ แบมแบมต้องไม่ทำ นี่คือสิ่งที่ดังประท้วงในหัวสมองของมาร์ค....

  "ผมทำให้คุณหมดสนุกหรือเปล่า" 

     สุดท้ายมาร์คเองก็ยอมเป็นฝ่ายยกธงขาว ปริปากเอ่ยสิ่งที่มันค้างคาในใจเขามาตั้งเเต่เมื่อคืน มาร์คอยากจะถามถึงเรื่องราวทุกอย่างที่ทำให้แบมแบมได้รู้จักกับยูคยอม ว่ามันสำคัญอะไรเเค่ไหนถึงได้พูดจาหยอกล้อสนิทสนมแบบนั้นได้ แบบที่มาร์คอยากได้จนทุ่มเททุกอย่างให้แทบตายขนาดนี้ ยังทำไม่ได้เลย

  "ผมไม่สนุกตั้งเเต่แรกเเล้วครับ" 

     ดวงตากลมโตที่เคยมีเเต่ความสับสนหรือไม่ก็ไร้เดียงสา เปลี่ยนเป็นแข็งกล้าราวกับม้าที่กำลังพยศ แบมแบมอาจไม่ใช่คนที่กล้าเเละมั่นใจที่จะชนทุกอย่างดังเช่นยองแจ เเต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเล่นสนุกกับตัวเขาเหมือนกัน

  "นึกว่าคุณกำลังสนุกกับคิม ยูคยอมอยู่ซะอีก สนิทกันนี่ครับ"
 
     มาร์คเหยียดยิ้มเย้ยหยัน แบมแบมมองตามรอยยิ้มที่น่าโมโหของเจ้านายด้วยความไม่เข้าใจ นี่เป็นอะไรของเขาไปอีก?

  "เราเเค่บังเอิญเจอกันครับ ที่ดูสนิทอาจเป็นเพราะมิสเตอร์คิม มีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีมากกว่า" 

     คิม ยูคยอมในความรู้สึกแบมแบมคือผู้ชายคนหนึ่งที่มีความเป็นมิตรสูง เขาเหมือนกับเด็กหนุ่มตัวน้อยในร่างของผู้ชายตัวใหญ่ บุคลิกของเขาจึงดูซุกซนเเละเข้าถึงง่ายมากกว่า ใครต่อใครที่ได้รู้จัก ก็คงสนิทได้ไม่ยาก

  "งั้นผมคงเป็นพวกมนุษย์สัมพันธ์ติดลบสินะ"

  "นี่คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่ครับ คุณมาร์ค" 

     แบมแบมก็เริ่มจะโกรธเหมือนกันแล้วนะ ตอนนี้มาร์คเหมือนคนที่พูดอะไรคนละเรื่องกับแบมแบมไปเสียเเล้ว ทำไมต้องเอาตัวเองไปเทียบกับใครเขาด้วย เเละเรื่องที่เอาไปเทียบนี่มันใช่เรื่อที่ต้องสนใจมั้ย? นี่เขากำลังเป็นอะไรของเขากัน

  คุณมาร์คอาจจะเป็นผู้ชายที่มีอารมณ์เหมือนกับกระแสลมอย่างที่คุณแอนนาลีนเคยว่าเอาไว้ หากนิ่งมันก็จะนิ่ง เเต่หากมันพยศขึ้นมาเมื่อใด มันก็เป็นทอร์นาโดที่ลูกใหญ่พอดู เเต่มันต้องมีสาเหตุสิ ไม่ใช่เเค่เพราะเอาอารมณ์ตัวเองเป็นที่ตั้งแบบนี้!

  ทำอะไรตามใจตัวเอง อารมณ์กลับไปกลับมา พูดกันคนละเรื่องแบบนี้ แบมแบมก็ไม่ไหวจะรับมือเหมือนกันนะ

  "คุณไม่เข้าใจหรอก" 

     แบมแบมไม่เคยเข้าใจ ไม่เคยพยายามเข้าใจมาร์คเลยจริงๆ แบมแบมเป็นแบมแบม เป็นกวางที่ดื้อตาใส ดีเเต่ปั่นหัวให้มาร์คคลั่งเล่นเท่านั้น

  "ครับ ผมไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเอามากๆเลยด้วย นี่คุณเป็นอะไรของคุณกันแน่ครับ ช่วยอธิบายให้ผมเข้าใจหน่อยสิครับเจ้านาย"

      มาร์ค ต้วน อาจจะดูอันตรายสำหรับแบมแบม เเต่ไม่ใช่กับตอนนี้ ตอนที่แบมแบมกำลังหงุดหงิดเเละสับสน ตอนนี้แบมแบมลืมไปเเล้วว่าตัวเองเคยกลัวหรือเกรงมาร์คเเค่ไหน

  แบมแบมกำลังฟิวล์ขาด

  ก็ลองมาเป็นคนที่ต้องคอยทำตามอะไรตามใจคนอื่น ไม่มีสิทธิ์มีเสียงดูเเล้วกัน ว่ามันจะรู้สึกยังไง แถมยังเป็นที่ระบายให้มาร์คสาดอารมณ์ใส่ ไม่หงุดหงิดก็คงจะไม่ใช่คนเเล้ว

  "แน่ใจเหรอว่าอยากให้ผมอธิบาย"

  "ก็ลองพูดมาสิครับ ผมจะได้เข้าใจคุณสักที" 

     มาร์คจะได้หยุดทำตัวเป็นเด็กเอาเเต่ใจจนน่าตีแบบนี้สักที ถ้าไม่ใช่เจ้านายแบมแบมคงฟาดแรงๆให้เเล้ว คนอะไร นิสัยไม่ดีเอาซะเลย!

     "เพราะคุณนั่นเเหละ"

  "ผม?"

     "ใช่ เพราะคุณ เรื่องทั้งหมดมันก็มาจากคุณทั้งนั้นเเหละแบมแเบม คุณทำผมไม่พอใจ ทำให้ผมเป็นเเค่อากาศ เมินผม ไม่สนใจผม นี่เเหละต้นเหตุที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้!"

      เสียงทุ้มตวาดใส่หน้าจนแบมแบมสะดุ้ง เป็นครั้งแรกเลยที่แบมแบมได้เห็นมาร์ค ต้วนระเบิดอารมณ์ใส่ ใจดวงเล็กๆมันก็อดหวั่นกลัวไม่ได้

  คุณมาร์คดูน่ากลัวเหมือนพายุทอร์นาโดอย่างที่คิดจริงๆ

  "ผมทำคุณกลัวใช่มั้ย...ขอโทษครับ" 

     เหมือนจะได้สติเมื่อเห็นแววตาตระหนกปนหวาดกลัวจากแบมแบม มาร์คเลยคลายความโมโหลงแล้วกลับมาเป็นเจ้านายแสนละมุนดังเดิม หน้ากากสุภาพอย่างเทวดาถูกหยิบมาปิดใบหน้าของร่างจริงอย่างซาตานที่เมื่อครู่เผลอเปิดเผยตัวตนไป ไม่พอ บทบาทนักแสดงที่มีอารมณ์รู้สึกผิดจับใจยังถูกยกขึ้นมาเเสดงให้แบมแบมเห็นว่าตัวเองรู้สึกเสียใจเเค่ไหนที่ทำแบมแบมหวาดกลัว

  "มะ..ไม่เป็นไรครับ คุณโอเคใช่มั้ย" 

     แบมแบมถาม ไม่เคืองโกรธเลยที่มาร์คตวาดใส่ เเต่กลับกันเขากลับเป็นห่วงมากกว่าเมื่อคุณมาร์คทำหน้าเศร้าเเละเอามือกุมขมับ

  หรือคุณมาร์คจะไม่สบาย?

  "ผมคงเครียดมากไปหน่อย เผลอมาลงกับคุณจนได้ อย่าถือโทษโกรธผมเลยนะ"

  "ไม่เป็นไรเลยครับ ไม่เป็นไร ผมว่าคุณควรพักผ่อนก่อนดีกว่า"

      แบมแบมบอกอย่างเป็นห่วง ที่มาร์คเป็นแบบนี้คงจะเป็นเพราะความเครียดจากงานแน่

  "พักสักหน่อยก็ดี แบมแบมรบกวนคุณมานั่งข้างๆผมได้มั้ยครับ ผมไม่อยากนอนคนเดียว" 

     แววตาอ้อนวอนทำให้แบมแบมเริ่มลังเลว่าควรจะไปดีหรือเปล่า ภาพมาร์คที่ตวาดใส่เขาจนน่ากลัวยังติดตา เเต่ภาพของคนที่ดูเหมือนแบกความเครียดเอาไว้จนนักหนาก็พาให้แบมแบมใจอ่อน

  ทันทีที่แบมแบมทรุดกายนั่งข้างๆ มือเรียวบางก็ถูกมาร์คเอื้อมไปจับแน่นทันที แบมแบมพยายามแกะมือหนาที่ทำให้เขารู้สึกร้อนๆหนาวๆให้ออกไป แต่เสียงทุ้มที่ดูอ่อนแรงของอีกคนก็หยุดการกระทำนั้นเสียก่อน

     "ขอผมจับมือคุณไว้ได้มั้ย มือคุณมันทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้น" 

     มาร์คขออนุญาต หมายความอย่างที่พูดจริงๆ เขาไม่ได้ใส่หน้ากากหรือเเสดงอะไรทั้งนั้น เพราะมาร์คก็เพิ่งมารู้เหมือนกัน ว่ามืออุ่นๆบางๆของแบมแบมทำให้เขารู้สึกสงบเเละสบายใจเเค่ไหน

  หรือนี่อาจจะเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้แบมแบมทรงอิทธิพลกับตัวมาร์คเสียเหลือเกิน...

  "คุณหลับเถอะครับ ผมจะนั่งอยู่ตรงนี้"

  เสียงหวานเอ่ยอย่างเป็นห่วง ขณะทอดสายตามองผู้ชายที่เรียกได้ว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่มากเพียงไหน ในเวลานี้ ในสายตาของแบมแบมคุณมาร์คไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยที่โหยหาที่พึ่งพิงเลย

  "ขอบคุณครับ"

 มาร์คตอบก่อนที่ดวงตาคมกริบจะค่อยหลับตาลงอย่างช้าๆ

  แบมแบมมองเจ้านายที่เพิ่งจะหลับใหลลงได้ในขณะที่มือยังกอบกุมมือของเขาอยู่ไม่ปล่อยไปไหน มันก็พลันทำให้รู้สึกใจเต้นด้วยความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด เเต่เหนือสิ่งอื่นใดนั้น ใบหน้าหล่อเหลาที่ตกอยู่ในห้วงนิทราก็ทำให้แบมแบมนึกสงสัย ว่าทำไมกันนะ คุณมาร์คยามหลับกับยามตื่น ถึงได้แตกต่างกันอย่างลิบลับ

  ยามคุณมาร์คหลับ มันเหมือนคนที่กำลังหลับสบายก็จริง เเต่มันกลับแฝงรังสีอะไรบางอย่างที่ดูลึกลับและน่ากลัว ที่ยิ่งมองเท่าไหร่ก็เหมือนกับตกลงไปในกับดักหลุมพรางที่หาทางออกไปไม่เจอ

  กลับกันกับยามตื่น ที่มีเเต่ความสุภาพอ่อนโยนดุจเจ้าชายสูงศักดิ์เป็นหนุ่มในฝันที่ใครหลายๆคนต่างหมายปอง ยามนั้นเขาดูสุภาพเเละแสนดีสมกับความเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ แตกต่างกับยามหลับเสียลิบลับเลย

  เเต่ไม่ว่าจะเป็นยามไหนๆ แบมแบมก็รู้สึกว่าคุณมาร์คอันตรายอยู่ดี อันตรายต่อหัวใจที่เริ่มไม่ฟังคำสั่งของสมองของเขาเเล้วเนี่ยสิ

  อันตรายจริงๆ

  นิโคลที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนักบินเพื่อเปิดโอกาสให้คุณมาร์คได้ความเป็นส่วนตัว ถึงกับต้องหยุดมองภาพเจ้านายที่นอนหลับโดยที่ข้างกันมีคุณแบมแบมนอนอยู่ ทั้งๆที่มือทั้งสองยังจับกันไว้ ภาพนั้นทำให้นิโคลแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยสักนิด ว่าคุณมาร์คน่ะเหรอจะจับมือคนอื่นแล้วนอนหลับสนิทแบบนี้

  คุณมาร์คป่วยเป็นโรคนอนหลับยากเพราะภาระงานมาเป็นเวลานานมากๆเเล้ว เเละถึงจะมีเบบี้ ก็ไม่เคยมีคนไหนทำให้คุณมาร์คหลับได้โดยเเค่เพียงจับมือเลยแม้เเต่คนเดียว ทุกคนที่ผ่านมาล้วนถูกใช้งานให้คุณมาร์คตักตวงความสุขจากสิ่งที่เรียกว่า SEX อย่างหนักจนกว่าคุณมาร์คจะเหนื่อย 

     เขาถึงจะยอมหลับลง เเละถึงหลับ ก็ไม่เคยมีเบบี้คนไหนทำให้คุณมาร์คติดถึงขนาดยอมนอนข้างๆด้วยสักคน

  เเต่นี่คุณแบมแบม เป็นเเค่เลขา เป็นคนที่คุณมาร์คอยากให้เป็นเบบี้เเต่ยังไม่ได้ กลับทำให้คุณมาร์คหลับได้โดยเเค่เพียงจับมือ แบบนี้ จะไม่ทำให้นิโคลแปลกใจได้ยังไง

  เกมส์มันเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ



@New York

 Mark Part :
     ผมมองภาพมือของตัวเองที่ยังเกาะกุมมือบางๆของคนที่ได้ชื่อว่าอยากได้มาเป็นเบบี้ด้วยความสงสัย  ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมผมถึงรู้สึกแปลกๆไป  มันเหมือนกับว่าผมกำลังสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไปทุกครั้งเลยที่ได้ใกล้ชิดกับแบมแบม   ดวงตากลมโตดุจกวางน้อยขี้กลัวกำลังหลับใหล  เเต่ผมรู้ดีว่าหากมันลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่  มันก็เป็นเหมือนกับดักที่ล่อลวงให้ผมตกลงไปติดแทบทุกครั้ง

     แบมแบมทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังวิ่งตามอะไรสักอย่าง  อะไรบางอย่างที่ผมยอมทุ่มจนเทหมดหน้าตักอย่างที่ไม่เคยให้ใครมาก่อน  เขาเป็นคนแรกที่ผมรู้สึกว่าต้องได้มา  ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม   

     ยามที่พบกันคราแรกเขาอาจจะดูดึงดูดผมเพราะความอ่อนโยนที่ดูไร้เดียงสา  เเต่ตอนนี้มันกลับไม่ใช่เเค่นั้นน่ะสิ  เขาทำให้ผมหลุดจากหน้ากากที่ตัวเองพยายามสวมใส่หลายครั้ง  ทั้งๆที่ผมไม่เคยหลุดมันมาก่อน  เเต่พอเป็นเขา ผมกลับรู้สึกอยากจะฉีกหน้ากากผู้ชายที่แสนดีทิ้งออกซะ  เเล้วทำให้เขาได้สัมผัสตัวตนของผมจริงๆ   ตัวตนอีกด้านที่น้อยคนจะรู้...
  ตัวตนของผมจริงๆ มันไม่ใช่เจ้าชายที่เเสนดีอย่างที่ใครต่อใครได้เห็นหรือรู้จัก  กลับกัน มันเป็นเหมือนด้านตรงข้าม  เป็นปีศาจร้ายที่หากใครรู้คงเป็นอันต้องหวาดกลัว  ผมมันอันตราย ผมรู้ตัวดี  เเต่คุณรู้มั้ยว่าแบมแบมอันตรายกว่าผมอีก   อันตรายเพราะเขาทำให้ผมรู้สึกว่าผมกำลังจะอ่อนเเอลงทุกครั้งที่ได้ใกล้เขา   ความอ่อนโยน  ไร้เดียงสา  เเละความสบายใจที่ผมได้รับจากเขา มันทำให้ผมแทบคลั่ง   โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำอะไรบางอย่างกับปีศาจร้ายเช่นผมอยู่  ไม่รู้เลยจริงๆ

  เกมส์ครั้งนี้มันน่ากลัวและอันตรายเหลือเกิน  เเต่ถึงยังไงผมก็จะยังยืนยันคำเดิมว่าผมจะชนะ  เพราะยังไงซะแบมแบมก็ต้องเป็นของผม  ของผมเท่านั้นเเต่เพียงผู้เดียว!

 End Mark Part.

  เปลือกตาสีน้ำนมขยับช้าๆก่อนจะค่อยลืมตาขึ้นมา  ดวงตากลมโตคล้ายกวางขี้กลัวกระพริบตาปริบๆ  พยายามจะปรับโฟกัสการมองเห็นของตน 

 เเต่พอมองเห็นภาพตรงหน้าชัดๆ  ก็พลันทำให้แบมแบมตกใจจนแทบจะตกเก้าอี้

"ตื่นเเล้วเหรอครับ  หลับสบายใช่มั้ย" 

      รอยยิ้มละมุนเเละเสียงอ่อนโยนของเจ้าของดวงตาสีรัตติกาลเอ่ยถาม ขณะจับจ้องดวงตาของแบมแบมอย่างสื่อความหมาย  พาให้หัวใจดวงน้อยๆ เต้นระรัวอย่างไม่รู้สาเหตุ  

     ดวงตาคู่นี้ยังคงทำให้แบมแบมรู้สึกหวั่นเกรงเเละประหม่าดังเช่นทุกครั้ง...ทุกครั้งจริงๆ

  "เอ่อ..ครับ  นี่เราถึงกันแล้วเหรอครับคุณมาร์ค"  

     แก้มป่องๆที่ขึ้นสี  ดูนุ่มนิ่มน่าเอ็นดูจนมาร์คอยากจะเข้าไปสัมผัสมันสักครั้งจริงๆ  ว่ามันจะนิ่มเเค่ไหน  เพราะดูจากสายตาที่เขาใช้ประเมินมองหลายครั้ง  มันต่างลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่ามันต้องนิ่มมากแน่ๆทุกครั้งไป

  แบมแบมทำให้มาร์คอยากสัมผัสมากขึ้นอีกเเล้วสิ....

  "คงจะสักชั่วโมงได้แล้วมั้งครับ"  

     มาร์คกะเวลาโดยการประมาณ  เพราะเขานอนมองแบมแบมหลับมาราวจะ 1 ชั่วโมงเเล้วจริงๆ

  "ตายจริง! ทำไมไม่ปลุกผมล่ะครับ  แบบนี้เสียเวลาแย่เลย" 

      ทุกชั่วโมง ทุกวินาทีของมาร์ค  มันมีค่ามากเพราะหมายถึงหลายพันดอลลาห์เลยทีเดียว  เจ้านายของเขาไม่เคยอยู่นิ่งเฉยๆให้เวลาหมดไปโดยเปล่าประโยชน์  เรื่องนี้คุณแอนนาลีนย้ำเสมอจนแบมแบมจำขึ้นใจเเละขึ้นสมอง

  "ไม่หรอกครับ  ทุกวินาทีที่ได้อยู่กับคุณ  มันไม่เคยเสียเวลาเลย" 

  เสียงละมุนเอ่ยตอบ  หมายความตามอย่างที่พูดจริงๆ ไม่ได้เเสดงหรือสวมหน้ากากเลยจริงๆ  มาร์คกล้าสาบานว่าประโยคนั้นคือสิ่งที่เข้าพูดตามความจริงจริงๆ  มาร์คไม่เคยชอบการรอ  ไม่ชอบการอยู่นิ่งๆเฉยๆ  เพราะทุกวินาทีของเขานั้นหมายถึงกำไรเเละรายได้ของบริษัท เเต่กลับกัน   พอได้มาอยู่กับแบมแบม  มาร์คกลับรู้สึกว่าเวลาชั่วโมงกว่าๆที่เขาเสียไปไม่ได้สูญเปล่าเลยสักนิด   มันมีค่ามากจริงๆที่ได้มานั่งมองแบมแบมหลับ  แม้จะได้เเค่มองก็ตาม  มันทำให้มาร์คได้รู้ถึงความจริงอีกข้อ  ว่าไม่ว่ายามไหน  แบมแบมก็ดึงดูดเเละมีเสน่ห์มากล้นเหลือเกิน
 
     สองแก้มขาวขึ้นสีระเรื่อเพราะหัวใจทำงานหนักจากการเต้นระรัวเพื่อสูบฉีดเลือด  ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆเรียกสติตัวเองไม่ให้เผลอไผลคิดไปไกลกับคำพูดหวานหูที่ชวนใจเต้นของเจ้านายตัวเอง  แบมแบมยกยิ้มเจื่อนๆปิดบังความเขินอาย เสสายตาไปที่อื่นทำเป็นมองโน่นมองนี่  ก่อนจะพยายามปลดเข็มขัดที่รัดตัวเองอยู่เพื่อที่จะได้หลุดออกไปจากสถานที่อันตรายนี่สักที 

  เเต่แบมแบมก็ยังเป็นแบมแบม  เป็นลูกที่พระเจ้าไม่เข้าข้าง เป็นเด็กกะโปโลที่ไม่เคยชินกับการนั่งเครื่องบินเสียที  เข็มขัดที่รัดเอวเอาไว้  ถึงไม่ยอมปล่อยให้เขาได้ลุกออกไปไหนเลยทั้งๆเขินจนตัวแทบระเบิดแล้วอย่างนี้  

  มาร์คมองคนที่พยายามหนีเขาอย่างเอ็นดู  รอยยิ้มละมุนฉีกกว้างราวกับพอใจนักหนาที่ได้เห็นท่าทางดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดของแบมแบม  ริมฝีปากบางฉีกยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆอันเป็นเสน่ห์ของนักล่า ที่มองดูเหยื่อตัวน้อยติดกับ แบมแบมช่างน่าเอ็นดูจริงๆ 

  "ดูเหมือนว่าผมต้องแก้ปัญหาเรื่องเครื่องบินให้คุณอีกเรื่องเเล้วมั้งครับ เปลี่ยนเครื่องบินลำใหม่ดีมั้ยครับ หืม?"  

     มือหนาเอื้อมไปแกะมือบางที่กำลังทะเลาะกับเข็มขัดอยู่ออก   เเล้วค่อยช่วยปลดล็อกให้แบมแบมเป็นอิสระ

  ก็บอกเเล้วว่ามาร์คไม่ชอบให้แบมแบมลำบาก  มันทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ  ถ้าแบมแบมมีปัญหาอะไรตรงไหน  มาร์คก็พร้อมจะจัดการเปลี่ยนให้เสร็จสรรพ  เครื่องบินลำเเค่นี้  ราคาไม่กี่ดอลลาห์หรอกมาร์คจ่ายได้ 

  "คุณต้องล้อผมเล่นแน่ๆ"   

     แบมแบมไม่เชื่อหูตัวเอง  นี่เขาต้องจำอีกนิสัยของเจ้านายตัวเองไว้หรือเปล่าว่าชอบทำอะไรด้วยเงิน  ไม่สิ  ชอบใช้เงินแก้ปัญหามากกว่า  

  "ผมพูดจริงครับ  คุณเลือกมาเลยเเล้วกันว่าอยากได้ลำไหน  เเล้วค่อยบอกผมอีกที"

  "พอเลยครับ  ถ้าจะแก้คงต้องแก้ปัญหาที่ตัวผมมากกว่า  เอาเป็นว่าผมจะปรับปรุงตัวเองนะครับ  ลาล่ะครับ"  

     แบมแบมลุกขึ้นเตรียมจะลงจากเครื่องบินเพื่อที่จะได้หนีสถานการณ์แบบนี้สักที  
 
  "เดี๋ยวสิครับ"

  "ครับ?"

  "คุณจะแก้ปัญหาเรื่องเครื่องบินผมไม่ว่า  เเต่นี่ ผมขอแก้ปัญหาเรื่องที่คุณทำงานสายครับ" 

  "ไม่เอานะครับคุณมาร์ค  มันมากเกินไป!"  ไอ้บัตรสีดำๆในกระเป๋านี่ก็ทำแบมแบมหนักใจแทบตายเเล้วนะ  ไหนจะมารถอีก  แบมแบมคงได้เครียดจนนอนไม่หลับแน่ๆคืนนี้

  "บอกเเล้วไงว่ามันไม่มีอะไรมากเกินไปสำหรับคุณ  ถือซะว่าเป็นค่าตอบเเทนที่ทำให้ผมหลับอย่างสบายใจเเล้วกันนะครับ"

  "เเต่คุณมาร์คครับ"

  "ชู่ว..บอกเเล้วไงครับ  กฎข้อที่ 2 ห้ามขัดใจผม" 

      นิ้วชี้เรียวของเจ้านายยกขึ้นมาทาบที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ราวกับจะหยุดทุกคำพูดเเละข้อโต้แย้งทุกข้อของแบมแบม  ทำให้เจ้ากวางน้อยขี้กลัวต้องหุบปากตัวเองฉับเพราะหาข้อโต้แย้งอะไรไม่ได้

     แบมแบมสะบัดหน้าหนีออกจากการห้ามปราม  นิสัยเด็กๆที่เคยถูกใช้กับคนในครอบครัวเริ่มกลับมาเมื่อถูกขัดใจ  ดวงตากลมโตของลูกกวางขี้กลัวแข็งกร้าวฉายแววพยศ  ยิ่งทำให้มาร์ครู้สึกสะใจที่ได้แกล้ง 

  “น่ารักมากครับ  อ้อ  ผมเพิ่มกฎอีกข้อเเล้วกันนะครับ"

  "อะไรอีกล่ะครับ"

  "ห้ามทำให้ตัวเองลำบาก  กระเป๋าเดินทางอยู่ในรถเเล้วนะครับ  แบมแบม"

  มาร์คยิ้มกริ่มก่อนจะจับกุญแจรถยัดลงไปในมือบอบบางของแบมแบม  แม้เจ้าตัวจะปฏิเสธไม่กล้ารับมันก็ตาม  มาร์คก็ยื้อยัดเหยียดแกมบังคับให้แบมแบมรับมันเอาไปจนได้   พอหมดหนทางสู้  แบมแบมก็ได้เเต่จำใจยอมรับมันมาแม้จะไม่พอใจก็ตาม  เดินสะบัดหน้ากระแทกเท้าลงจากเครื่องบิน  ไปยังรถคันหรูสีขาวที่การ์ดเปิดประตูรอให้อยู่เเล้ว ก่อนจะขับหนีออกไป

  ร่างสูงของมาร์ค  ต้วน หัวเราะในลำคออย่างพอใจที่สามารถเอาชนะกวางพยศได้อีกครั้ง  มือหนาหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมา  เข้าแอพที่ตอนนี้มันกำลังปรากฏตำแหน่งเส้นทางของรถที่เพิ่งขับออกไป
 ใช่  

 รถคันนั้นติด GPS ไว้คอยติดตามเเล้ว

  "แบบนี้ มันจะไม่มากเกินไปเหรอครับ" 

      นิโคลถามผู้เป็นนาย  ที่มากไปไม่ใช่เเค่เรื่องรถ  เเต่เป็นทุกเรื่องต่างหากที่คุณมาร์คทุ่มไปกับคุณแบมแบม  ทุ่มเททุกอย่างมากกว่าเบบี้คนไหนจะเคยได้  มาก  มากเกินไปจนนิโคลสงสารคุณแบมแบมมากขึ้นเข้าไปทุกทีๆเเล้วจริงๆ

  "กับแบมแบม  ไม่มีอะไรมากเกินไปหรอก"

     "เเต่ผมว่าเราควรให้อิสระกับคุณแบมแบมบ้างนะครับ  ตอนนี้เธอไม่เป็นเบบี้  เธอมีสิทธิ์ใช้ชีวิตของตัวเอง"   

  "แล้วตอนนี้เขาไม่ใช้ชีวิตตัวเองตรงไหนเหรอนิโคล  อิสระฉันก็ให้  ไม่ใช่เเค่นั้นเเต่เป็นความสะดวกสบายทุกอย่าง  แบบนี้มันไม่ดีตรงไหน"

  "เเต่..."

  "ฉันรู้ดีว่าฉันกำลังทำอะไรนิโคล  ทำตามหน้าที่ของนายไป  ทำเท่าที่ฉันสั่งเเค่นั้นก็พอ"  

     เสียงเรียบเย็นชาเอ่ยตำหนิลูกน้องที่เริ่มพูดมากเกินไปแล้ว  นิโคลกำลังทำให้มาร์คเริ่มหงุดหงิดที่เอาเเต่พูดเป็นห่วงแบมแบม  แต่มาร์คจะพยายามไม่คิดอะไรก็เเล้วกัน  เพราะเขาเชื่อว่านิโคลไม่ทรยศหักหลังแน่  หรือถ้านิโคลจะทำ  มันก็คงไม่โง่ขนาดนั้นหรอก

  มาร์คอาจจะมีหน้ากากเป็นเจ้าชาย  เเต่อย่าลืมว่าเจ้าชายคนนี้แท้จริงมันคือซาตานตัวร้าย  ที่พร้อมลงมือทุกมือทุกเมื่อหากถูกท้าทายเเละลองดี!
 









100%

#มิสเตอร์มบ

@iammeamjtha3000

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 612 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,822 ความคิดเห็น

  1. #3578 mt93bb1a (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 08:11
    เดี๋ยวจะไม่รอดเอานะมาร์ค
    #3,578
    0
  2. #3352 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 20:27
    เปย์มากกะจะไม่ให้น้องไปไหนเลยใช่ไหม
    #3,352
    0
  3. #1766 oni (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 20:53

    มิสเตอร์ดูจะน่ากลัวขึ้นทุกวัน รักเค้านะดูออก แต่ชอบใช้อำนาจบังคับใครจะโอเคด้วยนอกสาวๆที่หิวเงิน

    #1,766
    0
  4. #1340 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:59
    ขอให้มาร์คหลงน้องจนหาทางออกไม่เจอเลย เพี๊ยง!!!!!
    #1,340
    0
  5. #1339 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:59
    มาร์คดูไม่เห็นใจแบมเลยจะเอาน้องมาเป็นของตัวเองให้ได้อย่างเดียวมาร์คคคคคคคคอ่าาาา
    #1,339
    0
  6. #1076 Aton7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 07:45

    มาร์คเอาแต่ใจจนแอบน่ากลัวอ่ะ

    #1,076
    0
  7. #1061 YanisaCH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 12:49
    มาร์คคคคคเกินไปแล้ววว
    #1,061
    0
  8. #863 My love markbam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:47
    มาร์คเอาแต่ใจอ่ะ
    #863
    0
  9. #788 LittleGirl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 11:05

    คุณมาร์คน่ากลัวจริงๆ ..น่ากลัวต่อแบม และน่ากลัวต่อตัวคุณมาร์คเองด้วย

    เรารอซ้ำ ตอนคุณมาร์คแพ้ใจตัวเองอยู่นะ 555

    #788
    0
  10. #641 ayumikimlee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 13:24
    เอาไงต่อทีนี้
    #641
    0
  11. #608 jiab155 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 22:44
    ทุ่มมากไปจนวันไหนที่น้องรู้สึกว่าเกินรับไหว ระวังน้องจะหายไปนะมาร์ค คำว่า "สูญเสีย" ไม่เคยทำให้ใครรู้สึก "คุ้ม"
    #608
    0
  12. #490 Kkim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 04:19

    มาร์คคือน่ากลัวอ่ะ สงสารแบมาขึ้นทุกทีๆ

    แต่ว่าขณะที่มาร์คกำลัวพยายามให้แบมตกหลุมพรางตัวเอง แต่จะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักแบมมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่แค่การอยากได้เหมือนคนอื่นๆ

    #490
    0
  13. #481 kaespicy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 09:45
    ร้ายนักนะมาร์ค.. เอาซี่แร้วจะได้รู้ว่าใครจะชนะ​กันแน่​อิอิ อกแตกตายแน่ๆมาร์คต้วน
    #481
    0
  14. #406 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 20:34
    น่ากลัวนะนะคุณมาร์ค
    #406
    0
  15. #404 uromtbb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 16:57
    จ้าพ่อซาน
    #404
    1
    • #404-1 uromtbb(จากตอนที่ 11)
      8 ธันวาคม 2562 / 16:57
      ซาตาน..
      #404-1
  16. #402 .... (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 12:06

    ชชอบผช.สายเปย์

    #402
    0
  17. #395 toto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 16:24

    เสือจะกินกวางเมื่อไหร่คะ

    #395
    0
  18. #360 mylove2BB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 00:25
    อยากรู้ตอนที่มาร์คเผยตัวตนกับแบม แบมจะรับได้ไหม
    #360
    0
  19. #353 น้ำเน่าสีออน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:02
    กลัวมาร์คอ่ะ
    #353
    0
  20. #351 ดอกไม้ สีส้ม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 21:40

    ชอบที่คาแรคเตอร์ไม่อ่อนไป มีท่าทีโต้ตอบกันได้บ้าง

    มีลืมตัว มีสังเกต ไม่ใช่มาดๆๆตลอด ธรรมชาติของอารมเนอะ

    #351
    0
  21. #350 ดอกไม้ สีส้ม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 21:38

    จีบดีๆหน่อยจ้า กลัวแล้ว 5555

    #350
    0
  22. #345 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 19:11

    สสรุปคุณมาร์คตกหลุมรักหรือแค่อยากได้แบมแบม เริ่มสับสนล่ะ

    #345
    0
  23. #339 PJ_PM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 00:57
    เปย์เก๊งงงงงงงงงงง ยอมใจ ลูกเราก็ใจเต้นกับเขาไม่หยุด หนีไปลูกกกกก หนีไปปปปปปปป
    #339
    0
  24. #338 NichananTy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 01:15
    ฮืออออ น่ากลัวที่สุดดด ลูกหนีไปก่อนที่จะเสียใจเร็ววว
    #338
    0
  25. #337 lovebam2x (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 00:17
    สุดยอดค่ะคุณเอ็มเปย์หนักป๋ามากๆ รอวันน้องรู้ทัน แล้วจัดการให้ไปไหนไม่ได้เลย อิอิ
    #337
    0