Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 10 : Mr.M 10(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,956
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 654 ครั้ง
    2 พ.ย. 63


10

Jealousy.

@ PARIS,FRANCE

                เช้าวันถัดมาในปารีส แบมแบมตื่นสายกว่าปกติเล็กน้อยเพราะวันนี้เขาไม่ต้องรีบเร่งไปทำงานหรือจัดอาหารเช้าในเจ้านายอย่างที่ทำมาตลอดสัปดาห์ในนิวยอร์ก คุณมาร์คทำอย่างที่พูดจริงๆ ที่ว่าแบมแบมมาเพียงเพื่อเดินข้างๆเขาเท่านั้น

                วันนี้เป็นวันแรกของการสัมมนาที่ค่อนข้างใหญ่เเละสำคัญ แบมแบมเลยไม่มีหน้าที่ในส่วนตรงนั้นเพราะมันถูกจัดการจนเสร็จสรรพโดยฝีมือของนิโคลเเล้ว ลึกๆเเล้วแบมแบมก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไรนัก เพราะเหมือนเขาถูกมาที่นี่เฉยๆ ไม่มีภาระหรือหน้าที่อะไร เป็นเหมือนตัวแถมส่วนเกินมายังไงก็ไม่รู้ ไหนจะไอ้บัตรสีดำๆที่คุณมาร์คเรียกมันว่ารางวัลเด็กดีนี่อีกล่ะ รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ...

                สองขาเรียวก้าวลงจากเตียงนุ่มของห้องสวีทสุดหรูในโรงเเรมระดับแถวหน้าของปารีส ก่อนจะไปหยุดตรงหน้าข้าวของถุงสินค้าเเบรนด์เนมมากมายที่ถูกวงไว้มุมห้อง นี่แหละ อิทธิฤทธิ์รางวัลเด็กดีที่คุณมาร์คให้มา...

                ข้าวของภายในถุงถูกรื้อออกมาจัดเป็นส่วนๆจำแนกการใช้งาน บ้างเป็นของฝาก เเต่โดยมากเป็นของใช้ของแบมแบมเอง แยกของไป รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานก็ปรากฏมากขึ้นไปเรื่อยๆจนในที่สุดมันก็ปรากฏจนเต็มใบหน้า เมื่อหวนไปคิดถึงเหตุการณ์ที่ได้พวกมันมา ใจดวงน้อยก็เผลอเต้นไม่เป็นจังหวะเสียเเล้ว

 ย้อนกลับไปเมื่อวาน...

            "คุณมาร์คครับ พอเถอะนะครับ มันมากเกินไปแล้ว"

เสียงหวานร้องห้ามเจ้านายหนุ่มที่กำลังหยิบเสื้อตัวสวยมาเทียบเข้ากับร่างของตนอีกหน ถ้าเเค่จับมาเทียบแล้ววางแบมแบมคงจะไม่ว่าอะไร เเต่นี่คุณเขาจับตัวไหนเทียบได้ก็ซื้อเอาๆหมด ถ้าซื้อไปใส่เองยังพอว่าเเต่นี่เล่นซื้อเป็นของแบมแบมเสียหมด จะให้รู้สึกยังไงกัน?

            "มันไม่มีอะไรมากเกินไปสำหรับคุณหรอกครับ จะให้ผมพอคงไม่ได้ในเมื่อเสื้อตัวนี้มันดูดีเหมาะกับคุณมากจริงๆ"

            "ตะ...เเต่มันมากไปเเล้วครับ!"

 มากเกินไปสำหรับข้าวของที่เขาให้ มากเกินไปสำหรับคำพูดหวานหูชวนใจเต้น มากเกินไปหมดทุกอย่างจริงๆสำหรับตัวแบมแบม

            “ผมบอกเเล้วไงว่ารางวัลเด็กดีของผมมันไม่มีจำกัด เเละรางวัลของผมมันก็ไม่มีคำว่ามากเกินไปด้วย เพราะสำหรับตัวผมเเล้ว พอเห็นอะไรดีๆก็นึกถึงเด็กดีของผมไปหมด เพราะอย่างนั้น รับเอาไปเถอะนะครับ"

 

เด็กดี?

                ทำไมกันนะ แม้มันจะเป็นคำชมที่ได้ยินมาตั้งเเต่เด็กๆ แม้จะมีใครเคยพูดกับเขามาแล้วมากมาย เเต่ทำไม หัวใจดวงนี้มันถึงไม่เคยสั่นไปกับคำชมเหล่านั้นล่ะ ทำไมมันไม่รู้สึกดีจนอยากได้ยินอีกหน ทำไมมันไม่รู้สึกดีขนาดนี้นะ ทำไมมันไม่รู้สึกเท่ากับที่คุณมาร์คพูด

                ทำไมนะ?

                สงสัยจริงๆ...

                ความคิดในสมองตีกันวุ่นวายเพราะมันเอาเเต่ถามคำถามที่แบมแบมไม่รู้จะหาคำตอบอื่นให้ตัวเองยังไงดี เพราะถามกี่รอบๆมันก็เอาเเต่ตอบว่าเขากำลังตกหลุมรักเจ้านายตัวเองอย่างนั้นซ้ำๆ จนแบมแบมต้องสะบัดศีรษะให้ความคิดไร้สาระออกจากหัวไป

                ไม่หรอกแบมแบม แกไม่ได้ชอบเขา แกเเค่หวั่นไหวในสิ่งที่แกไม่เคยได้ แกเเค่ชอบที่เขาดูแลเอาใจ อีกอย่าง แกเป็นใครเขาเป็นใคร เขาไม่ได้คิดกับแก

แบบนั้นหรอก คุณมาร์คเขาก็เป็นแบบนี้เเหละ เขาใจดี เขาสุภาพเเละอ่อนโยนกับทุกคนนั่นเเละ เขาไม่ได้คิดอะไรกับแกหรอก อย่าคิดไปไกลเลยนะ อย่าคิดไปเองเลย...

 @Luxembourg Palace

"คิม ยูคยอม! พ่อขอสั่งให้แกกลับมาที่โรงเเรมเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

                "ไม่ล่ะครับ ผมอึดอัด เชิญอัปป้าตามสบายเลย เอาไว้ผมสบายใจเมื่อไหร่จะกลับไปนะครับ รักอัปป้าครับ"

                ไม่ทันที่ปลายสายของผู้ที่มีศักดิ์เป็นบิดาจะได้พูดอะไรต่อ นิ้วเรียวของชายชาวเกาหลีผู้มีนามว่าคิม ยูคยอมก็กดตัดสายทิ้งเสียเเล้ว ร่างสูงในชุดสูทเต็มยศกดปิดเครื่องโทรศัพท์ของตัวเองก่อนจะยัดมันลงกระเป๋ากางเกงแบบที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก

                ตามจริงแล้วตอนนี้ยูคยอมคงต้องอยู่ในงานเลี้ยงสัมมนาอย่างที่พ่อของเขาต้องการเเล้ว หากเขาไม่รู้สึกอึดอัดจนต้องหนีออกมาก่อนแบบนี้ จะว่ายังไงดีล่ะ ความรู้สึกของเด็กแบบเขา มันไม่ง่ายเลยนะที่จะรับมือกับใครต่อใครที่เขามาทักทายด้วยมารยาทที่เหมือนกับถูกเสริมเติมเเต่งมาอย่างดีแล้วแบบนั้น มันทำให้เขาค่อนข้างหายใจลำบากมากเลยทีเดียว

                จริงๆก็พอรู้อยู่หรอกว่ามันเป็นเรื่องปกติสำหรับการเข้าสังคมธุรกิจ เเต่สำหรับคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างธรรมชาติเเละมองโลกคนละแบบอย่างเขาเเล้ว

 มันรู้สึกไม่ดีจริงๆนะ จริงอยู่ว่าในสักวันเขาต้องขึ้นมาเป็นผู้สืบทอด ต้องมายืนเเทนที่พ่อเเละรับมือกับสิ่งพวกนี้ให้ได้ เเต่ตอนนี้เขายังไม่พร้อมเท่าไหร่เลยจริงๆ

                บางที เขาอาจจะเป็นเพียงเด็กชายตัวเล็กๆอย่างที่คุณแม่เคยว่าก็ได้...

                "โอ๊ะ ขอโทษครับ ผมไม่ทันมอง"

ปล่อยความคิดให้ล่องไปถึงไหนก็ไม่อาจะทราบได้ เเต่แรงกระแทกเบาๆด้านทางด้านหลังก็ปลุกให้ยูคยอมตื่นจากภวังค์

                ร่างสูงโปร่งราวกับนายแบบของคิม ยูคยอมพยายามไล่สายตาสำรวจหาร่องรอยการบาดเจ็บทั้งของตนเเละผู้มาชน เเต่พอไล่สายตาไม่มอง ตัวเขาก็ราวกับถูกเวทย์มนต์สั่งให้เอาเเต่จ้องมองตากลมๆนี่เสียเเล้ว

                "เอ่อ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

แบมแบมถามไม่แน่ใจ เพราะเมื่อครู่เขาเอาเเต่มัวถ่ายรูปจนลืมมองทาง เผลอไปชนอีกคนเสียได้ หวังว่าเขาคงไม่บาดเจ็บเเละถือสาหาความอะไรกับแบมแบมหรอกนะ?

                "ปะ...เปล่าครับ ผมไม่เป็นไร"

กว่าจะได้สติตามหาเสียงของตัวเองตอบก็กินเวลาไปหลายนาที ไม่รู้สิ ยูคยอมเเค่รู้สึกแปลกๆ เหมือนว่าเขากำลังไม่เป็นตัวของตัวเองยังไงไม่รู้ยามที่อีกฝ่ายมองมา

                อาการมันแบบ เสียการควบคุม ไร้เรี่ยวแรงเหมือนกับไร้การทรงตัว อาการประมาณว่า จะตกหลุมรักอะไรประมาณนั้น

                "ถ้าอย่างนั้นก็ดีเเล้วครับ ยังไงก็ต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ ผมไม่ทันมองจริงๆ"

กลุ่มผมนิ่มโค้งลงขอโทษอย่างรู้สึกผิด เล่นเอายูคยอมต้องโค้งหัวตามเลิ่กลั่กเพราะทำตัวไม่ถูก

                "ไม่เป็นไรจริงๆครับ ว่าเเต่ คุณเป็นคนเอเชียเหรอครับ"

 มือหนาถูกันไปมาเพราะทำตัวไม่ถูกเเละไม่รู้ว่าจะชวนอีกคนคุยอะไรดี ยูคยอมคนที่เคยพูดเก่งๆกลายเป็นคนใบ้ไปแทบจะในทันที เเละยิ่งดวงตากลมๆนั้นมองมา ยูคยอมก็ตัวนิ่งแข็งราวกับถูกเมดูซ่าสาป

                คำถามที่คำตอบมันบอกชัดเจนเเล้วของคนแปลกหน้า ทำให้แบมแบมอมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่พอหันไปมองคนแปลกหน้านี้ทีไร ใจของแบมแบมก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังคุยกับเจ้าหนูเจจีนอย่างไรอย่างนั้น คนตรงหน้าของเขาดูไร้เดียงสาเเละน่าเอ็นดู

                “ครับ ผมเป็นคนเอเชีย คุณก็คง?"

                "ผมเป็นคนเกาหลีครับ คือ ชื่อ ชื่อคิม ยูคยอมนะครับ เเล้วเอ่อ..คุณ เอ่อ"

                "แบมแบมครับ เป็นคนไทย"

"คนไทยเหรอ ดี ดีจังเลยครับ คือว่าเอ่อ คือ"

 สายตาคู่คมหลุกหลิกไม่อยู่นิ่ง ไม่กล้าแม้เเต่จะสบตาคนตรงหน้าตรงๆ ส่อพิรุจว่าหัวใจของเจ้าตัวกำลังทำงานหนักทำให้ยูคยอมเริ่มทำตัวไม่ถูก ใจจริงยูคยอมอยากจะถาม ถามให้รู้ว่าอีกคนเป็นใครมาจากไหน มีเวลาว่างพอเเละโสดให้คนใจกากอย่างเขาได้ทำใจให้กล้าเพื่อที่จะจีบมั้ย เพราะคนๆนี้ถูกตาถูกใจยูคยอมมากจริงๆ

                "ผมคงต้องขอตัวก่อน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"

                เเต่เหมือนพระเจ้าจะไม่เมตตาคนใจกากแบบเขา ถึงได้ดลบันดาลให้โทรศัพท์ของแบมแบมนั้นดังขึ้นมาได้ เเละทำให้แบมแบมนั้นต้องเดินจากไป จนแม้เเต่เสียงเรียกที่ยูคยอมพยายามจะรั้งไว้ แบมแบมก็ไม่ได้ยิน

                คิม ยูคยอมนี่มันลูกที่พระเจ้าไม่รักจริงๆ

                เเต่ขอเถอะครับพระเจ้า ขอให้ผมคนนี้ได้เจอเขาอีกจะได้มั้ย

                ได้โปรดเถอะนะ

                (คุณเเบมเเบมกำลังเดินทางกลับครับท่าน)

                “ดี ตามห่างๆอย่าให้เขารู้ตัว เเละอย่าให้คลาดสายตา เข้าใจใช่มั้ย

                (ครับ)

                สมาร์ทโฟนเครื่องหรูถูกกดตัดสายทันทีเมื่อการคุยธุระจบลง ก่อนที่มาร์คจะเก็บมันลงกระเป๋าเสื้อสูทเเละเตรียมเดินกลับเข้าไปในงานอย่างเดิม ร่างสูงสง่าของผู้บริหารหนุ่มโปรยยิ้มบางๆทำให้ดูคล้ายเจ้าชายผู้แสนดีอีกเท่าตัว ใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระเจ้าจงใจปั้นเปื้อนรอยยิ้มที่ใครต่อใครต่างเห็นพ้องว่ามันน่าหลงใหลเพียงใดสะกดใจผู้คน จนลืมเสียสิ้นเเล้วว่าเขาเสียมารยาทลุกออกไปจากห้องจัดเลี้ยงเมื่อครู่

                เเต่ทว่า เมื่องานเลี้ยงจบลงเเละแขกคนสุดท้ายลุกออกจากห้องจัดเลี้ยงไป รอยยิ้มของเทพบุตรสุดแสนจะใจดีก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มเย็นชาราวกับจอมมารที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งตรงหน้าให้เเหลกลาญทันทีหากไม่ได้ดั่งใจ

                "จัดเตรียมทุกอย่าง วันพรุ่งนี้แบมแบมต้องอยู่ข้างฉันไม่ไปไหน"

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเย็นชาพยายามจะกดอารมณ์ที่กำลังปะทุให้สงบลง รายงานที่ได้รับจากการ์ดว่าแบมแบมกำลังคุยกับใครที่ไหนก็ไม่รู้ทำให้มาร์คเดือด

จนแทบจะหายตัวไปลากแบมแบมกลับมาเสียเดี๋ยวนั้น หากไม่ใช่งานประชุมใหญ่ มาร์คคงจะไปจริงๆ

                ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันว่าตัวเองต้องร้อนรนขนาดนี้ เเต่เเค่มาร์คคิดว่าแบมแบมกำลังใช้เสียงหวานๆอย่างที่คุยกับเขา ไปใช้คุยกับคนอื่น ใช้รอยยิ้มที่มันทำให้เขาหลงใหล ให้คนอื่นได้ดูได้เห็น มาร์คก็แทบจะพังทุกอย่างเเละไปตามกลับมาเเล้ว

                "ครับคุณมาร์ค"

นิโคลรับคำสั่งผู้เป็นนายเเต่สายตาอันแหลมคมก็สังเกตอาการของผู้เป็นเจ้านายไปด้วย คุณแบมแบมไม่เหมือนกับใครหลายคนเลยจริงๆ เเละเป็นแบบนี้ เกมส์ที่คุณมาร์ควางไว้ คงไม่เป็นแบที่คิดแน่ๆ

                คุณมาร์คอาจจะอ่านเกมส์ขาด เเค่ครั้งนี้นิโคลว่าคุณมาร์คพลาดเเล้ว

                พลาดที่ไม่รู้ว่าตัวเองต่างหาก ที่กำลังจะเป็นรอง เกมส์ครั้งนี้ เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

                ทริปเดินเล่นชมบรรยากาศในพระราชวัง Luxembourg Palace ของแบมแบมเป็นอันต้องล่มไปอย่างกะทันหันเพราะสายเรียกเข้าด่วนจากผู้เป็นเจ้านาย ทำให้ต้องรีบกลับมาที่โรงเเรมแทบจะในทันที ใจของแบมแบมไม่เป็นสุขเมื่อได้ยินคำว่างานด่วน เขาคิดว่ามันคงใหญ่เเละยากมากแน่ เเละมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆเมื่อเขาต้องเข้าร่วมการประชุมคู่กับมาร์ค ต้วน ในวันพรุ่งนี้!

                ความกดดันถาโถมเข้ามาอย่างหนักจนแบมแบมไม่เป็นตัวของตัวเองเเล้ว ถึงกับต้องต่อสายขอความช่วยเหลือจากคุณแอนนาลีนเพื่อขอคำแนะนำอย่างเร่งด่วน ทุกรายละเอียด ทุกข้อจดจำที่คุณแอนนาลีนให้คำแนะนำมา ถูกจดเเละจำเข้ามาในสมองอย่างแม่นยำ คุณมาร์คลงทุนกับเขาสูงแบมแบมรู้ และแบมแบมจะไม่ยอมให้มันผิดหวังอย่างเด็ดขาด!

                เเต่พอถึงเวลาจริงๆ ก็อดที่จะหวั่นใจไม่ได้ ชีวิตเด็กกำพร้าอย่างเขาจะมีกี่ครั้งกันที่ได้ร่วมงานเลี้ยงหรูหราเช่นนี้ หากไม่นับรวมการที่เคยเข้าไปเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหาร นี่ก็นับเป็นครั้งแรกเลยที่แบมแบมต้องอยู่ท่ามกลางคนชั้นสูงมากมายเช่นนี้ มือบางกำชายเสื้อสูทสีขาวสะอาดราคาแพงของตนที่เจ้านายเป็นผู้เลือกให้ ยืนพะว้าพะวังไม่กล้าที่จะออกไปจากห้องของตัวเองเสียที แม้จะใกล้เวลาเเล้วก็ตาม

ก๊อกๆ 

"แบมแบมครับ ผมขออนุญาตเข้าไปนะ"

เเต่เสียงเคาะประตูของใครอีกคนก็ทำให้แบมแบมประหม่ายิ่งกว่าเดิม ให้ตายสิแบมแบม แกนี่เสียมารยาทจนต้องให้เจ้านายขึ้นมาตามเเล้ว!

 ไม่ต้องรอคนข้างในเอ่ยตอบ ประตูบานสวยก็ถูกเปิดออกโดยฝีมือของมาร์ค ต้วนเสียเเล้ว ผู้บริหารหนุ่มอดยิ้มบางๆไม่ได้ที่สุดท้ายก็ได้เห็นภาพแบมแบมเป็นอย่างที่ตัวเองคิดเอาไว้ไม่มีผิด

                ตกประหม่า พะว้าพะวง กังวลจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง บุคลิกดังเช่นกวางน้อยที่ขลาดกลัวแบบนี้มาร์คชอบมันที่สุดเลยล่ะ

                ดูตากลมๆที่หลุกหลิกไปมานั่นสิ มันน่าเอ็นดูน้อยเสียเมื่อไหร่...

                "คือ...ผมกำลังจะออกไปครับ"

 เสียงหวานกล่าวแก้ตัว เขารู้ว่าเจ้านายไม่ชอบคนที่ไม่ตรงต่อเวลาเเต่เขาก็เผลอทำมันไปจนได้ แบมแบมไม่ได้จะตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้หรอกนะ เเต่ก็อยากให้คุณมาร์คเข้าใจด้วยว่าเขา ไม่เคยทำอะไรแบบนี้

                "ผมยังไม่ทันได้ว่าอะไรเลย...กลัวเหรอครับ"

ปลายเท้าเขยิบเข้าใกล้ รอยยิ้มละมุนสุภาพอย่างที่เคยทำถูกส่งให้อย่างเช่นทุกที ดวงตากลมโตที่เคยหลุกหลิกกลับสงบนิ่งขึ้นมาในทันทีเมื่อสบตาคมกริบของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านาย เพราะมันกำลังทอเเสงอบอุ่นอันน่าแปลกประหลาด เเละกำลังปลอบโยนอยู่ในตัว

                "ก็...กังวลนิดนึงครับ ผม ผมไม่เคยร่วมงานเลี้ยงแบบนี้ กลัวว่าจะทำให้คุณขายหน้า"

คำกล่าวแก้ตัวของกวางน้อยทำให้ผู้ล่าอย่างมาร์คอดหัวเราะในลำคออย่างพอใจไม่ได้

                อย่างนี้สิดี ไร้เดียงสาเเละเป็นห่วงเป็นใยเขามาร์คชอบ ชอบแบบนี้ที่สุด...

                "อย่ากลัวไปเลยครับ มีผมอยู่ตรงนี้ทั้งคน ผมไม่ยอมให้คุณกลายเป็นตัวตลกแน่"

 รอยยิ้มยังคงสุภาพเช่นเดิม หากเเต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เพียงถ้อยคำไม่กี่ทำของเขามันกลับทำให้แบมแบมรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในหลุมหลบภัยที่ดูมืดมนจนเหมือนกลับจะไร้ทางออก เเต่กลับอบอุ่นเเละปลอดภัยมากเหลือเกิน

                ทำไมต้องรู้สึกกับเขามากขนาดนี้ด้วยนะแบมแบม

                ไม่ควรเลยจริงๆ

                "เเต่ถ้ากลัวเกินกว่าจะก้าวขาออกไป ก็จับผมไว้แน่นๆนะครับ"        มือหนาเอื้อมไปจับมือบางของกวางน้อยขี้กลัวอย่างเอ็นดู ยิ่งพอเจ้ากวางขี้กลัวสะดุ้งเบาๆมาร์คก็ยิ่งชอบใจ จากตอนแรกที่รู้สึกว่าแบมแบมถูกชะตาเฉยๆ เเต่ทำไมตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนกับตกลงไปในหลุมลึกของกวางตัวนี้เสียเเล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นแบมแบมมันกำลังเรียกร้องให้มาร์คอยากเป็นเจ้าของมันจนแทบจะบ้า

                ทำไมกันนะแบมแบม ทำไมกัน

                ทำไมถึงกล้าทำแบบนี้กลับมาร์คได้ มาร์คไม่เข้าใจเลยจริงๆ

                "ผมขออยู่ข้างหลังคุณจะดีกว่าครับ หน้าที่ของผม ต้องอยู่ตรงนี้"

 แม้เสียงหัวใจกำลังร่ำร้องบอกว่ามันรู้สึกดีเเละอบอุ่นเพียงไรเมื่อได้รับการปลอบโยนเหมือนเป็นคนสำคัญเช่นนี้ เเต่แบมแบมก็ไม่อาจเอื้อมขอคิดอะไรมากไปกว่านั้น แบมแบมไม่กล้าคิดว่าตัวเองสำคัญจนไปยืนเทียบข้างมาร์คได้หรอก

                เลขาอย่างแบมแบมต้องอยู่ข้างหลังเสมอ อย่างที่คุณแอนนาลีนเคยบอกไว้

                "กฎข้อที่ 2 คือห้ามขัดใจผม"

เสียงทุ้มนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบอย่างไม่ค่อยพอใจนักที่แบมแบมขัดคำสั่ง นี่แบมแบมไม่รู้เลยหรือไงว่าตัวเองได้รับเกียรติเเค่ไหนที่มาร์คยอมให้มายืนข้างตัวเขาอย่างที่ไม่เคยมีใครเคยได้มาก่อน

                เป็นกวางขี้กลัวแสนไร้เดียงสา เเต่ทำไมต้องดื้อดึงแบบนี้ด้วย มาร์คไม่เข้าใจ

                "ให้ผมอยู่ตรงนี้เถอะครับ ดีเเล้ว"

                ให้ผมอยู่ในที่ที่ผมควรอยู่ อย่าทำให้ผมรู้สึกและคิดไปเองมากกว่านี้เลย เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณกำลังทำ มันกำลังส่งผลกับตัวผมช้าๆ

ความแสนดีเเละทุกอย่างที่คุณให้ มันอันตรายจนผมกลัวไปหมดเเล้วคุณมาร์ค กลัวว่าใจไม่รักดีตรงนี้ มันจะเผลอคิดอะไรไปเลยเถิด แบมแบมกลัว กลัวจริงๆ

            'ระวัง...ทั้งตัวและหัวใจ อย่าให้มาร์คได้มันไป เพราะแบมจะไม่มีทางได้มันคืนมา'

                แบมกำลังพยายามนะพี่จินยอง แบมจะพยายาม...

                เสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อร่างสูงของผู้บริหารระดับสูงฝ่ายอสังหาริมทรัพย์ของบริษัทชื่อดังชั้นแนวหน้าของโลกอย่าง The Triple Enterprise ปรากฏกาย ร่างสูงโปร่งที่มาพร้อมรอยยิ้มสุภาพประดับใบหน้าหล่อเหลาดุจพระเจ้าปั้นของมาร์ค ต้วน ยังเป็นจุดสนใจเช่นเคย เเต่ตอนนี้มันกลับจะเป็นที่สนใจมากกว่าเดิม เมื่อด้านหลังของเขาที่ควรจะเป็นการ์ดร่างสูงอย่างนิโคล แปรเปลี่ยนเป็นหนุ่มเอเชียรูปร่างบอบบางใบหน้าหวานน่ารักนี่เเทนที่ หนำซ้ำสูทสีขาวที่เจ้าตัวสวมใส่มันก็ดูทรงจะคล้ายกับที่มาร์ค สวมเสียเหลือเกิน

เสียงกระซิบกระซาบจับกลุ่มคุยของชนชั้นสูงที่แบมแบมเรียก อดทำให้ใจหวั่นๆไม่ได้เพราะเหมือนทุกหัวข้อสนทนาจะมีพาดหัวชื่อของเขาเเละคุณมาร์คเต็มไปหมด ทุกสายตาที่จับจ้องทำให้แบมแบมแทบอยากจะแทรกกายหนี มันอึดอัดและกดดันไปหมดเมื่อเป็นเป้าสนใจเช่นนี้

อยากจะก้มหน้าหนีสายตาที่จ้องมองมา เเต่พอหวนไปคิดถึงคำสั่งเเละแผ่นหลังแกร่งของผู้เป็นเจ้านายที่ยืนข้างหน้า ก็ทำให้รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

แบมจะเป็นคนที่คู่ควรครับคุณมาร์ค แบมจะเป็น...

                ภาพใบหน้าของเจ้ากวางขี้กลัวเชิ่ดขึ้นอย่างมั่นใจไม่สนสายตาใครทำให้คนที่แอบลอบมองอดยิ้มอย่างภูมิใจไม่ได้ อย่างนั้นล่ะแบมแบม อย่างนั้น มั่นใจแบบนั้น พยศแบบนั้นมันถึงจะมีค่าสมกับที่ได้มายืนข้างมาร์คในวันนี้

                "อ้าวมาร์ค มาเเล้วเหรอ ลุงกำลังหาเราพอดีเลย"

เสียงเรียกของคิม ยูบอม ทำให้มาร์คหันไปให้ความสนใจแทบจะในทันที ยิ้มหล่อเหลาก่อนจะเดินปรี่มาหาอย่างกับว่าดีใจเสียเหลือเกินที่ได้เจอ

                "ผมกำลังมองหาคุณลุงอยู่เหมือนกันครับ ผมมีคนจะแนะนำให้คุณลุงรู้จักครับ นี่แบมแบม เลขาผมเอง แบมครับ นี่คุณลุงคิม ยูบอม คู่ค้าของเราจากเกาหลีใต้"

เจ้านายผายมือให้เข้าไปหา ร่างบอบบางจึงโน้มกายโค้งหัวทำความเคารพแทบจะในทันที

                คิม ยูบอม คู่ค้าทางเกาหลี ที่บริษัทมีแพลนจะร่วมทุนด้วยในอนาคตอันใกล้ แบมแบมจำคนนี้ได้

                "สวัสดีครับ มิสเตอร์คิม ผมแบมแบมครับ"

                "เลขาเหรอ? มาร์คไม่เคยพาเลขามานี่นา เอ คนนี้หรือเปล่านะที่เบี้ยวนัดลุงน่ะ"

ชายร่างท้วมชาวเกาหลีเอ่ยเย้าเเหย่อย่างอารมณ์ดี ส่งสายตามีเลศนัยล้อเลียนก็อดทำให้มาร์คร้อนๆหนาวๆไม่ได้

                "ก็...คนนี้เเหละครับ"

มาร์คยิ้มจางๆให้ จริงสิ ครั้งที่เเล้วเขาชิ่งคุณลุงคนนี้บอกว่าจะไปหาคนพิเศษนี่

                "เลือกได้ดีนี่นา เรานี่ตาเเหลมจริงๆ นั่น ตายูคมาพอดี ยูคยอม มาทางนี้สิ"

คิม ยูบอมร้องเรียกลูกชายที่กำลังเดินมาหาให้เข้าใกล้ เเต่ไม่ทันที่มาร์คจะได้กล่าวแนะนำอะไร คนที่มาใหม่ก็พาทำให้มาร์คคิ้วกระตุกเเล้ว

                "คุณแบมแบม! ดีใจจังครับที่ได้เจออีก"

 หนุ่มเกาหลีหุ่นนายแบบฉีกยิ้มกว้างจนตาแทบจะปิดเป็นสระอิ มาร์คเกลียดรอยยิ้มนี้เหลือเกิน ยิ้มที่เหมือนจะดีใจอย่างสุดซึ้งที่ได้เจอ ยิ้มที่ออกมาจากใจจริงๆว่าตัวเองหมายความตามที่พูดเเค่ไหน

                คำพูดที่ว่า ดีใจที่ได้เจอคนของเขาอีก

                "ยินดีเช่นกันครับที่ได้เจอ"

 แบมแบมยิ้มเป็นมิตรให้อีกหน นี่ก็ทำให้มาร์คแทบอยากจะลากแบมแบมกลับเลยทีเดียว

"ไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณเป็นแขกที่นี่ด้วย มาจากบริษัทไหนเหรอครับ ไม่เห็นผมรู้เรื่องเลย"

เพราะครั้งที่เเล้วมัวแต่เขินอ้ำๆอึ้งๆจนทำให้พลาดโอกาสที่จะทำความรู้จัก ยูคยอมจึงไม่ปล่อยให้โอกาสนี้พลาดเป็นครั้งที่สอง ลิสต์คำถามมากมายรัวเข้าใส่แบมแบมจนร่างบางตอบแทบไม่ทัน

                ความรู้สึกของอากาศเป็นเช่นไรมาร์คก็เพิ่งจะรู้วันนี้ เเละมันเป็นสิ่งที่มาร์คเกลียดมากๆ เเต่ที่เกลียดมากยิ่งกว่าคือสายตาเอ็นดูของแบมแบมที่มีให้ไอ้เด็กนั่น สายตาที่ไม่เคยมีให้มาร์คเลย นั่นก็ทำให้มาร์คอยากจะสั่งการ์ดให้ลากไอ้หมอนี่ออกไป เเละจับแบมแบมทำโทษให้สาสมเลยกับสิ่งที่ทำลงไป

                มองเมินมาร์ค เเละเห็นคนอื่นสำคัญกว่า สิ่งนี้มาร์คเกลียดที่สุด!

                "ไปรู้จักกันตอนไหนเหรอครับ"

 ความละมุนในน้ำเสียงหายไปเหลือเพียงเเค่ความเย็นชา ก่อนที่กายหนาจะเดินเข้ามาชิดเลขาของตัวเองมากยิ่งขึ้น สายตาคมกริบมองประเมิน

ยูคยอมตั้งเเต่หัวจรดเท้าราวกับประมาณกำลังของคู่แข่งอยู่ อดทำให้ผู้ที่เเก่กว่าอย่างคิม ยูบอม ร้อนๆหนาวๆแทนลูกชายไม่ได้

                "เราบังเอิญไปเจอกันที่ Luxembourg Palace น่ะครับ พอดีผมซุ่มซ่ามจนไปชนคุณยูคยอมเข้า"

                "ไม่เห็นคุณเล่าให้ผมฟังเลย"

                "เอ่อ..."

แบมแบมพยายามจะอธิบายให้เข้าใจ เเต่พอสบสายตาที่เย็นชาดุจพญาเหยี่ยวของมาร์คที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อนก็พาลทำให้เขารู้สึกกลัวเอาดื้อๆ สายตาที่เย็นชาแบบนี้ มันทำให้แบมแบมรู้สึกกลัวไปหมดทั้งตัวเลย

                "เอาล่ะๆ พอเเล้ว อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิมาร์ค น้องกลัวหมดเเล้วนะ ลุงขอตัวก่อนดีกว่า ต้องพาตายูคไปแนะนำกับคนอื่นๆอีก ไปยูค"

                "เดี๋ยวสิครับอัปป้า"

คิม ยูบอมลากลูกชายให้ออกจากวงสนทนา เพราะดูเหมือนว่าลูกชายกำลังทำให้บ้านคนอื่นไฟไหม้เเล้ว บอกตรงๆว่าก็อดกลัวสายตาแบบนั้นของมาร์คไม่ได้ เเต่พอคิดไปคิดมาอีกที สายตาที่ไม่เคยได้เห็นแบบนี้ ดูก็รู้เเล้วว่าคนนี้คง หวงมาก

                "ว่าไง ไหนลองเล่าให้ผมฟังหน่อยครับ"

 สายตาเย็นเยียบกดดันกวางน้อยขี้กลัวให้คายความจริงมา ตอนนี้มาร์คไม่สนเเล้วว่าเราจะอยู่ในงานเลี้ยงที่มีผู้คนมากมาย เเละผู้คนเหล่านั้นกำลังสนใจเราอยู่หรือเปล่า สิ่งเดียวที่มาร์คสนตอนนี้คือแบมแบมไปสนิทจนสามารถทักทายกับอีกฝ่ายอย่างนี้ได้อย่างไร ไหนการ์ดบอกเขาเเค่ว่าบังเอิญเฉยๆไงล่ะ!

"คุณมาร์คครับ เชิญทางนี้สักครู่ครับ"

เป็นนิโคลเองที่สังเกตการอยู่ห่างๆ ทนไม่ไหวจนต้องเดินไปกระซิบเเละกันตัวเจ้านายออกมา เพราะดูเหมือนว่ามาร์คเริ่มเป็นจุดสนใจเข้าเเล้ว คุณผู้บริหารสบตากับคนสนิทก่อนจะหันกายเดินตามนิโคลไป เเต่ก็ยังไม่วายหันมาทิ้งคำสั่งให้ร่างบางปฏิบัติตาม

                "ผมจะกลับมาเอาคำตอบ เเต่ตอนนี้งานของคุณจบลงเเล้ว ไปพักผ่อนได้ครับ"

                "เดี๋ยวสิครับคุณมาร์ค"

                แบมแบมพยายามร้องตา เเต่เจ้านายก็เดินจากไปไกลเเล้ว หนำซ้ำเขายังถูกการ์ดที่พอจะคุ้นหน้ามาเชิญให้ออกจากงานเลี้ยงอีก นี่คุณมาร์คเป็นอะไรของเขากัน ทำไมเอาเเต่ใจแบบนี้ เห็นแบมแบมเป็นตัวอะไรกันแน่ อยากให้มาก็ตาม อยากให้ไปก็ไล่ มันน่าน้อยใจชะมัดเลย!

                ระเบียงเฉลียงไกลจากส่วนจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูในปารีสคือที่ที่นิโคลนำตัวผู้เป็นนายออกมา เพราะเขารู้สึกว่าคุณมาร์คจะเผลอเเสดงตัวตนออกมามากจนเกินไปแล้ว เเละมันก็ไม่เหมือนนิสัยของอีกคนเสียด้วย คุณมาร์ครักหน้าตาเเละห่วงภาพลักษณ์ลักษณ์ของตนมากเเค่ไหนนิโคลรู้ดี เเต่ทั้งหมดทั้งมวลมันก็ถูกทำลายลงด้วยฝีมือคุณแบมแบมเเล้วทั้งๆที่อีกคนยังไม่ทันทำอะไร

                คุณแบมแบมกำลังมีอิทธิพลกับคุณมาร์คเข้าเเล้วจริงๆ

                "มีอะไรนิโคล"

มาร์คเอ่ยเสียงเย็นชา ทั้งๆที่ในใจตอนนี้เขาหงุดหงิดจนแทบจะทำลายงานทั้งงานเเล้ว

                "ผมเเค่อยากให้คุณมาร์คใจเย็นลงเฉยๆครับ คุณอาจจะไม่รู้ตัว เเต่เมื่อครู่คุณตกเป็นเป้าสนใจมากเลยนะครับ กับอารมณ์ของคุณ"

                " ฉันเผลอไปหน่อย ก็มันน่าโมโหชะมัด นายเห็นสายตาของไอ้ยูคยอมนั่นมั้ย เเล้วเห็นสายตาของแบมแบมนั่นมั้ยดูก็รู้ว่ามันกำลังท้าทายฉัน"

มาร์คเเค่นเสียงเกรี้ยวกราด สายตาคมกริบที่เคยมีเเต่ความละมุนอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นสายตาที่ลุกโชนเต็มไปด้วยเพลิงไฟของความโกรธา

                มาร์คเกลียดการท้าทาย โดยเฉพาะการท้าทายจากเกมส์ที่มาร์คคิดว่าตัวเองต้องชนะแน่ๆ มาร์คก็ยิ่งเกลียด

                "สายตาของมิสเตอร์คิมมีเเต่ความจริงใจครับ"

นิโคลตอบ สายตาของคิม ยูคยอม มีเเต่ความจริงใจจริงๆ จนนิโคลอยากจะโอบอุ้มคุณแบมแบมใส่พานถวายให้ไปเลยด้วยซ้ำ

                "มันเป็นสายตาของคู่เเข่ง! เหอะ ฉันไม่ยอมหรอก แบมแบมเป็นของฉัน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแข่งแย่งเขาไปทั้งนั้น!"

                ตะเบ็งเสียงบอกอารมณ์ที่เกรี้ยวกราด จนนิโคลถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกจริงๆที่นิโคลได้เห็นท่าทางแบบนี้จากผู้เป็นนาย โดยที่ต้นเหตุมันมาจากคนที่เจ้านายอยากให้เป็นเเค่เบบี้เสียด้วย

                "เเละถ้าไอ้คิม ยูคยอมมันอยากจะแข่ง ฉันก็จะทำให้มันรู้ว่าต่อให้มันพยายามแทบตาย มันก็ไม่มีวันได้แบมแบมไป ไม่มีวัน!

                ตอนนี้นิโคลเริ่มจะแน่ใจมากขึ้นเเล้วล่ะ ว่าคุณมาร์คเปลี่ยนไปจริงๆ

                เบบี้ คงจะไม่เป็นเเค่เบบี้เสียแล้วมั้ง...

  


100%
@iammeamjtha3000
#มิสเตอร์มบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 654 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,809 ความคิดเห็น

  1. #3349 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 22:06
    แกรักน้องเข้าแล้วเจ้ามาร์ค
    #3,349
    0
  2. #2706 FangTanarak (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 04:14
    หวงเก่งนักนะ แต่นายมันร้าย มาร์คต้วน!!!!!
    #2,706
    0
  3. #1765 oni (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 17:10

    หวงแรงครับท่าอย่าลืมนะว่ากดดันมากไปแบมจะหายไปและไม่ได้ใจแบมนะคะ

    #1,765
    0
  4. #1337 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 09:32
    ชั้นเชียร์คยอมอะ ขอความจริงใจกับน้องหน่อยมาร์คคคค
    #1,337
    0
  5. #1060 YanisaCH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 12:38
    เอาแล้ววว
    #1,060
    0
  6. #995 Nattitap (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:48
    หวงงงงเค้าเก่ง
    #995
    0
  7. #923 Chachaaim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:24
    ชอบมากเลยค่ะะะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะะะ
    #923
    0
  8. #862 My love markbam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:38
    เบบี้แบมจะเป็นคน กำหราบมาร์คเอง
    #862
    0
  9. #795 นอนอ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 16:26

    งื้อออดีมากเลย

    #795
    0
  10. #787 Blueberry (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 10:01
    ฝากแบมด้วยนะคะ นิโคล คุณมาร์คผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ ระวังแพ้ภัยตัวเองน้า
    #787
    0
  11. #667 Caff? Latte (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 22:25

    ขอบคุณ​ที่ยังมีนิโคล โล่งใจไปเปราะ​ ไม่งั้นลูกแบมนูตุยแน่่
    #667
    0
  12. #640 ayumikimlee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 13:16
    หวงแรง
    #640
    0
  13. #607 jiab155 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 22:05
    ตกหลุมตัวเองแล้วนะคุณมาร์ค ทางหนีทีไล่ที่เตรียมไว้คิดว่าจะได้ใช้ไหมเมื่อถึงตอนนั้น ^_^
    #607
    0
  14. #480 kaespicy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 03:33
    มาร์คนายลงหลุมทีาตัวเองขุดไว้เองซะแร้ววว​

    สงสารยูคคคคค
    #480
    0
  15. #418 คนไม่กินถ่าน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 15:06
    หึงแรงมากพ่อ
    #418
    0
  16. #414 InstinctK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 12:18
    ใครกันนะที่บอกว่าจะเล่นเกมกับเค้า​ ไม่ใช่แล้วมั้งคุณมาร์ค555555
    #414
    0
  17. #401 uromtbb (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 02:58
    รอดุเลย.
    ใครตะชนะ!!!
    #401
    0
  18. #394 toto (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 16:00

    มาร์คจะน่ากลัวไปมั้ย กลัวน้องโดนลูกหลงทางอารมณ์ของมาร์คต้วน

    #394
    0
  19. #355 mylove2BB (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 00:11
    หึงหนักมาก แต่ปากแข็ง อ่านได้เรื่อย สนุกมากๆ ตื่นเต้น ลุ้นไปกับตัวละครดีค่ะ
    #355
    0
  20. #344 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 18:57

    เป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องอย่าเพิ่งแสดงอาการเป็นเจ้าเข้าเจ้าของให้มากนักมิสเตอร์

    #344
    0
  21. #326 PWsmh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 13:25
    เป็นอีกเรื่องที่เราชอบนะ ภาษาดี อ่านง่าย
    #326
    0
  22. #318 titithidarat99 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 10:11

    ดีมากเลยอ่าาาา ชอบสุดดดดด คือดี โอ๊ยไม่รู้จะพูดยังไง รอตอนต่อไปทุกวันค่าาา555+

    #318
    0
  23. #309 ดอกไม้ สีส้ม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 21:11

    รออ่านทุกวัน

    ชอบเรื่องนี้มาก

    #309
    0
  24. #308 ดอกไม้ สีส้ม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 21:10

    ดุมาก น้องไม่อยู่ด้วยนะ จีบดีๆสิพ่อ

    #308
    0
  25. #305 macha_j (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 22:37
    เบบี้ แบมแบม นี่ชนะคุณมาร์คไปไกลละค้าบบ ดูความหึงหวงนี่สิ
    #305
    0