Mr.M (Markbam)

ตอนที่ 1 : Mr.M 01(RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 993 ครั้ง
    27 ธ.ค. 63


 

1
Love at first sign…

@New York 


     นิวยอร์ก มหานครที่ไม่เคยหลับใหล มันถูกกล่าวถึงว่าเป็นศูนย์กลางของระบบเศรษฐกิจ ความรุ่งเรืองและความบันเทิงที่สำคัญที่สุดของโลก ตึกสูงระฟ้ามากมาย บริษัทยักษ์ใหญ่ที่เป็นผู้นำในระบบเศรษฐกิจ และมันก็ยังเป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในอเมริกา


     The Triple Enterprise เป็นอีกหนึ่งบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ตั้งอยู่ในนิวยอร์ก บริษัทที่ครอบคลุมกิจการธุรกิจมากมายหลายประเภท ไม่ใช่แค่ที่นิวยอร์กแต่ยังรวมถึงอีกหลายๆประเทศด้วยเช่นกัน


 


     “ขอบคุณที่เสียสละเวลามานะครับ แล้วเราจะติดต่อกลับไป”


     บุรุษร่างสูงในชุดสูทเต็มยศ ผายมือเชิญหญิงสาวออกจากห้องทำงานแทนผู้เป็นนาย เมื่อเธอถูกพิจารณาแล้วว่ายังไม่เหมาะสมกับการทำงานในที่นี่
บริษัทยักษ์ใหญ่ที่ใครต่อใครหลายคนฝันจะเข้ามาทำงาน แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าทุกคนจะเข้ามาทำงานได้ง่ายๆ


     “นี่คนที่ 35 แล้วนะครับ”


      นิโคลบ่นผู้เป็นนายเบาๆ ตลอดทั้งสัปดาห์มีผู้สมัครหลายคนเข้ามาสัมภาษณ์งาน แต่ผู้เป็นเจ้านายก็ไม่พอใจสักที


     “แล้วยังไงล่ะนิโคล นายก็เห็นว่าเธอยังมีคุณสมบัติไม่มากพอ” 


 


     เสียงทุ้มของบุรุษร่างสูงที่นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่เอ่ยตอบลูกน้องของตัวเอง
มาร์ค ต้วน หรือ Mr.M ที่ใครต่อใครหลายคนเรียกเขาแบบนั้น เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มชาวไต้หวันที่มีฝีมือไม่ธรรมดา ด้วยวัยเพียงแค่ 28 ปี กลับทำให้บริษัทมีกำไรอย่างมหาศาล และยังเป็นหนึ่งในผู้บริหารสูงสุดของบริษัท The Triple Enterprise แห่งนี้ ว่ากันตามจริงแล้ว มันถูกก่อตั้งโดยเขาและเพื่อนสนิทอีก 2 คนเพียงแต่ แต่ละคนรับผิดชอบงานในส่วนที่ต่างกันไป


     เจบี หรือ อิม แจบอม รับผิดชอบธุรกิจเกี่ยวกับการคมนาคม สายการบินต่างๆและท่าเรือ


     แจ็คสัน หรือ หวัง แจ็คสัน รับผิดชอบธุรกิจเกี่ยวกับความบันเทิง คาสิโนและโรงแรมต่างๆ ส่วนตัวเขา รับผิดชอบในส่วนของการก่อสร้างอสังหาริมทรัพย์ บ้านจัดสรร และคอนโด


 


     “เอาไว้ผมจะหามาให้ใหม่นะครับ”


     นิโคลตอบผู้เป็นนาย เขาทำหน้าที่เป็นทั้งการ์ดและผู้ช่วยส่วนตัวที่คอยดูแลทุกๆอย่างของเจ้านาย พอจะรู้อยู่หรอกว่าคุณมาร์คต้องการคุณสมบัติของพนักงานที่จะมารับตำแหน่งเลขาส่วนตัวของตัวเองแบบไหน แต่จะให้ทำไงล่ะ ก็มันหายากมากๆเลยนี่


     เลขาที่จะมาทำหน้าที่แค่เลขา ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น…


     ชายหนุ่มที่มีรูปร่างหน้าตาที่ดี บุคลิกสุภาพอ่อนโยน มีทรัพย์สมบัติมหาศาล เป็นชายในฝันของสาวๆทั่วนิวยอร์ก แล้วใครล่ะจะไม่อยากได้เขากัน บอกเลยว่า ไม่มี..


     “คุณมีนัดสัมภาษณ์กับนิตยสาร Prime ตอน 11 โมงนะครับ ถ้าเขามาถึงแล้วจะให้เขาขึ้นมาเลยมั้ยครับ”


     พอไม่มีเลขาส่วนตัวที่คอยดูแลในส่วนนี้ นิโคลเลยต้องมาทำหน้าที่แทน ซึ่งเขาไม่ค่อยโอเคกับมันสักเท่าไหร่นัก


     “ขึ้นมาเลยก็ได้” 


     มาร์คตอบไม่ใส่ใจ เขาชาชินแล้วกับเรื่องอะไรแบบนี้ จะให้ทำไงได้ล่ะ เป็นนักธุรกิจจะเก่งแค่การบริหารอย่างเดียวไม่ได้ ภาพลักษณ์ต่อสื่อก็เป็นสิ่งจำเป็นเช่นกัน เขาไม่ยอมให้บริษัทตัวเองมีประวัติด่างพร้อยหรอกนะ


     The Triple Enterprise ต้องสมบูรณ์แบบในทุกอย่าง นี่คือปณิธานที่ถูกตั้งไว้…
 


 


 


ขณะเดียวกันนั้น....


 


อีกฟากของเมือง...


 


     “ที่อัดเสียง”


     “เอามาแล้ว"


     “สคริปคำถามล่ะ?”


     “หยิบแล้ว พอเถอะน่ายองแจ นี่รอบที่สามแล้วนะ” 


     ร่างบางในชุดสุภาพเรียบร้อยปรามเพื่อนตัวอวบที่นั่งขาเดี้ยงอยู่บนโซฟา แต่ยังไม่วายคอยจ้ำจี้จ้ำไชเขาอีก


     “ก็เป็นห่วงนี่นา! ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้รถเฮงซวยนั่นแจคงไปเองแล้ว!” 


     นึกถึงเหตุการณ์แล้วโมโห นี่ถ้ายองแจขาไม่เดี้ยงคงได้ไปทำงานเองแล้ว! ไม่ต้องมาลำบากเพื่อนอย่างแบมหรอก


คิดเเล้วก็แค้น แค้น แค้น แค้น!


 


     “อย่าโมโหไปเลยน่า ทางนี้แบมจัดการเองไม่ต้องห่วง” 


     บอกเพื่อนอย่างนั้นแม้ตัวเองจะไม่ค่อยมั่นใจก็ตาม แบมไม่เคยทำงานประเภทนี้แต่เขาสัญญาว่าจะทำให้ดีที่สุด ไม่ยอมให้เพื่อนผิดหวังแน่


     “เอารถแจไปนะแบมบี้ ไม่งั้นแจคงบ้าตายเพราะความเป็นห่วงแน่” 

     ยองแจยื่นกุญแจรถให้ แบมไม่ค่อยคุ้นชินทางที่นิวยอร์ก จะให้ขึ้นรถสาธารณะไปเองยองแจก็ยอมไม่ได้ เกิดพลัดหลงไปไหนเขา ยองแจคงจะอกแตกตาย!


     “จ้า”

     ร่างบางวิ่งไปรับกุญแจจากเพื่อน คว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพายที่ลาดไหล่ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้อง

  


 

         แบมขับรถตามGPS ที่ระบุตำแหน่งที่ตั้งของบริษัทยักษ์ใหญ่ ห่างจากอพาร์ทเมนต์ที่ยองแจพักคนละฝั่งเมือง ก็มันแน่อยู่แล้วล่ะ บริษัทใหญ่โตขนาดนี้ จะตั้งอยู่แถวชานเมืองได้ยังไงกัน


 


     ราว 30 นาทีที่ขับรถ เพราะการจราจรที่ค่อนข้างติดขัดและความไม่คุ้นชินเส้นทาง 
แบมแบมก็มาถึงจุดหมายจนได้ โชคดีที่เผื่อเวลาไว้ค่อนข้างมากทำให้ตอนนี้พอมีเวลานิดหน่อย อย่างน้อยก็ไม่สายล่ะนะ ได้ยินว่านักธุรกิจดังๆนี่หาเวลาว่างยากมาก ถ้าพลาดก็คือพลาดเลย แบมเลยเตรียมการณ์มาอย่างดี


 


     ตึกสูงดีไซน์ทันสมัยปรากฏขึ้นสู่สายตาเมื่อมาถึง ผู้คนมากมายที่เดินเข้าออกควักไขว่ทำให้ใจดวงน้อยถึงกับหวาดหวั่น


     “สู้เว้ย แบม!” 


     ให้กำลังใจตัวเองก่อนจะกระชับกระเป๋าให้มั่น ทำใจกล้าเดินฝ่าเข้าไปในตึกติดต่อเรื่องที่ตัวเองมาที่ประชาสัมพันธ์สาวสวย ไม่นานก็ถูกพาเดินไปที่ลิฟต์โดยสาร


     ลิฟต์โดยสารพาร่างบางมาถึงชั้นบนสุด ที่ที่ไม่ใช่ใครต่อใครจะขึ้นมาได้ ผู้คนก็ยังมากแม้จะน้อยกว่าข้างล่างก็ตาม ทุกคนแต่งกายเรียบหรูดูดี ทันสมัยทุกคนสมกับที่ทำงานในบริษัทเลื่องชื่อ โดยเฉพาะหญิงสาวที่แต่งตัวอย่างกับจะมาแข่งกันแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันดีมากจริงๆ ทำเอาแบมก้มมองชุดตัวเองที่สวมใส่อยู่ด้วยความรู้สึกขัดเขินไม่ได้


     เขาดูธรรมดามาก มากจนเห็นได้ชัดเลยว่าแตกต่าง…


 


     “คุณชเวใช่มั้ยครับ มิสเตอร์กำลังรอคุณอยู่ เชิญทางนี้ครับ”


     ไม่ทันจะได้สำรวจอะไรมากไปกว่านั้น แบมก็ถูกชายชุดสูทผายมือให้เดินออกมาอีกทางทันที เขาเดินนำหน้าโดยที่แบมก็เดินตามเหมือนเด็กน้อยที่กลัวพลัดหลงกับผู้ปกครองยังไงอย่างงั้น


     เขาหยุดหน้าประตูบานใหญ่ เคาะมันอยู่สามครั้ง พอได้ยินเสียงคนข้างในตอบรับ เขาจึงเปิดมันออกก่อนจะผายมือเชิญให้เข้าไปอย่างสุภาพแบม แบมกระชับสายกระเป๋าด้วยความประหม่า ค่อยก้าวเดินเข้าไปในห้อง แอร์เย็นเฉียบสัมผัสกายทำให้หนาวขึ้นมาได้ง่ายๆ มันหนาวด้วยความตื่นเต้นระคนกังวล
แผ่นหลังแข็งแกร่งของชุดสูทค่อยหันกลับมาช้าๆ พาให้หัวใจเต้นแรงอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้


     “สวัสดีครับคุณชเว ผมมาร์ค ต้วน”
      เสียงทุ้มเอ่ยทัก ทำให้แบมต้องพาสติกลับเข้าร่างตัวเองอย่างเร่งด่วน มาร์ค ต้วน เขาดูดีมากกว่าที่เคยคิดไว้เสียอีก...


     “ยินดีที่ได้พบกันครับ” 


     เขาลุกออกมาจากเก้าอี้เดินตรงเข้าหา ยื่นมือหนาหมายจะทักทายทำความรู้จักตามมารยาท ดวงตากลมสำรวจไปทั่วกายสูงใหญ่ที่ดูแล้วรู้ว่าสูงกว่าแบมลายเซนติเมตร กลิ่นน้ำหอมสุภาพที่แฝงไปด้วยความเซ็กซี่ของเขาทำแบมแบมหายใจติดขัด จนเผลอก้าวถอยหลังเมื่อเขาเข้าใกล้


     “เอ่อ ยินดีเช่นกันครับ” 


     สัญชาตญาณเตือนว่าผู้ชายคนนี้เป็นอันตรายต่อหัวใจค่อนข้างมาก แต่แบมก็ยอมยกมือของตัวเองไปจับตามมารยาทเช่นกัน ความอุ่นร้อนของมือหนาที่แบมเอื้อมไปจับมันทำให้รู้สึกหนาวเย็นกว่าเครื่องปรับอากาศเสียอีก


     “ผมว่าเราไปคุยกันที่โต๊ะดีกว่าครับ เชิญทางนี้”


     มาร์ค ต้วนสำรวจไปที่ร่างบางอย่างพอใจ ก่อนจะปล่อยมือเรียวบางที่เย็นเฉียบนั่นแล้วผายมือไปที่โต๊ะประชุมเล็กๆภายในห้อง


     “เอ่อ ขอบคุณครับ”


     มันค่อนข้างจะรู้สึกแปลกๆที่โดนผู้ชายด้วยกันเลื่อนเก้าอี้ให้นั่งทำราวกับตัวแบมเองเป็นสุภาพสตรี แต่ท่าทางที่ดูสุภาพของเขามันเลยทำให้หักลบกลบความคิดตัวเอง
สงสัยเขาคงจะทำจนเคยชิน...


     “ด้วยความยินดีครับ” 


     เสียงทุ้มกระซิบข้างหู จนรู้สึกจั๊กจี้ไม่ได้เมื่อยามที่จมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้ม มันเป็นเรื่องบังเอิญแบม อย่าหวั่นไหวแบม...


     มาร์คยิ้มพอใจที่แก้มหอมๆนั้นหันหนีไปทางอื่น มองแก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อแล้วทำให้เขารู้สึกชอบใจเอามากๆ ให้ตายสิ ทำไมน่ารักน่าแกล้งอย่างนี้ล่ะ...


     “ผมว่าเราเริ่มสัมภาษณ์ดีกว่าครับ จะได้ไม่เสียเวลาคุณ”


      ค้นของออกมาจากกระเป๋าตัววุ่นวาย รีบๆเถอะแบม ทำมันให้เสร็จแกก็จะได้ออกไปจากตรงนี้แล้ว ไปสักที…


     หัวใจบ้าอย่าเต้นแรงได้มั้ย เดี๋ยวเขาก็รู้หรอกว่าแกเขิน!


     “คุณดู...ต่างจากในรูปนะครับ” 


     จากข้อมูลที่นิโคลหามาให้ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนเดียวกัน ชเว ยองแจในภาพไม่เห็นน่ารักน่าแกล้งเท่าคนตรงหน้าเขาเลย ชักอยากได้ซะแล้วสิ


     “ผมมาแทนคุณชเวครับ เขาประสบอุบัติเหตุเมื่อเช้านี้ ขอโทษที่ไม่ได้แจ้งคุณล่วงหน้านะครับ”


     แบมแจ้งเหตุผลไป ไม่แปลกอะไรที่เขาจะรู้ แต่อย่าโกรธจนพาลไม่สัมภาษณ์ก็พอ ได้ยินว่ามาร์ค ต้วน เป็นนักธุรกิจที่ระเบียบจัด ทุกอย่างต้องสมบูรณ์เพอร์เฟกต์ แบมกลัวว่าเขาจะให้เหตุผลนี้มายกเลิกงาน


     “ไม่เป็นไรครับ ผมขอให้เขาหายเร็วๆแล้วกัน” 
     จริงๆถ้าไม่ใช่คนตาหวานตรงหน้า มาร์คอาจจะยกเลิกไปแล้วด้วยซ้ำ  เขาไม่ชอบความผิดพลาด


     “ผมจะบอกเขาให้ครับ เรามาเริ่มกันเลยดีมั้ยครับ”


     “ผมยังไม่ทันได้รู้จักคุณเลย” 


     อยากรู้จัก คือสิ่งที่มาร์คอยากทำมากที่สุดในตอนนี้


     “เรียกผมว่าบีครับมิสเตอร์”


      เสียงหวานบอกทำให้มาร์คเผลอขมวดคิ้วไม่ได้ บี? สรรพนามแทนตัวเองที่ดูก็รู้ว่าไม่อยากสนิทไปมากกว่านี้ แต่ไม่เป็นไร มาร์คเริ่มสนิทเองก่อนก็ได้


     “เรียกผมว่ามาร์คดีกว่าครับ บี”


     “ได้ครับ คุณมาร์ค” 


     แบมไม่ปฏิเสธ อะไรที่ทำให้เขาพอใจได้ควรทำไปก่อน เครื่องอัดเสียงขนาดเล็กถูกกดเปิดแล้วยื่นไปวางตรงหน้าของเขา


     “ทราบมาว่าคุณเป็นนักธุรกิจที่ค่อนข้างประสบความสำเร็จอะไรทำให้คุณมาถึงจุดนี้ครับ”


     “แค่ลองครับ ผมเป็นพวกอยากลอง มันอาจจะเสี่ยงแต่ถ้าลองทำผมคิดว่ามันคุ้มค่า”


     แพทเทิร์นคำถามเดิมๆทำให้มาร์คตอบไปทันทีแทบไม่เสียเวลาคิด ตอนนี้จุดสนใจของเขาไม่ใช่คำถามแต่เป็นคนตัวบางและริมฝีปากเยลลี่นั่นต่างหาก


มันน่าจูบ...


     “The Triple Enterprise เป็นบริษัทที่ทำธุรกิจหลายอย่าง เล่าให้เราฟังได้มั้ยครับว่าตอนนี้คุณดูแลงานส่วนไหนอยู่”


     แม้สายตาของร่างสูงเอาแต่จับจ้องจนทำให้รู้สึกกลัวนิดหน่อย แต่แบมก็กัดฟันทำงานอ่านคำถามต่อไปต่อ


     “หลักๆผมก็ดูแลงานอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ในนิวยอร์กกับใกล้เคียงบ้าง อย่างที่ LA เเละ เเคลิฟอร์เนีย ส่วนที่เหลือก็เป็นของCEOท่านอื่น”


     “ทราบมาว่า The Triple Enterprise กำลังขยายไปทางโซนเอเชียด้วย มีที่ไหนบ้างครับ?”


     “จีน ไต้หวัน ญี่ปุ่น เกาหลี เเละก็ที่ไทย ตอนนี้อยู่ในระหว่างสำรวจโครงการและพิจารณาแผนการก่อสร้างอยู่”


     “เยอะขนาดนี้ คงยุ่งมากเลยครับ” 


      “ก็ระดับหนึ่งครับ เเต่ผมมีเพื่อนที่ช่วยกันก่อตั้งและบริหารที่นี่ด้วยกันมาอยู่ด้วย เลยรู้สึกว่าไม่ได้เหนื่อยมากเท่าไหร่”


     “ผมพอจะรู้จักเพื่อนๆของคุณอยู่บ้าง พวกคุณเป็นทีมที่เก่งมากเลยครับมันน่าทึ่งมาก”


     The Triple Enterprise ประสบความสำเร็จได้จากผู้บริหารที่มีฝีมือ และชื่อเสียงของพวกเขาก็เป็นที่รู้จักกันทั่วอยู่แล้ว แบมก็แอบปลื้มในความสำเร็จของพวกเขาเช่นกัน เป็นทีมที่เก่งจนน่าทึ่งมาก


     “ผมจะดีใจมากถ้าคุณสัมภาษณ์ผมก่อนพวกนั้น ไม่สิ สัมภาษณ์ผมคนเดียวดีกว่า”


     ถ้าแจ็คสันมันโดนสัมภาษณ์ด้วยมาร์คคงไม่โอเคเท่าไหร่ ก็คนตรงหน้าเขาน่ารักขนาดนี้ มันต้องอยากได้แบบเขาแน่ แต่กับเจบีถึงมันจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้ก็เถอะ แต่เขาก็ยังไม่อยากไว้ใจหรอก


หวง!


     “คุณมีอารมณ์ขันนะครับ คำถามต่อไป รู้สึกยังไงบ้างครับที่ถูกโหวตให้เป็นหนุ่มในฝันของคนทั้งนิวยอร์ก”


     “คนทั้งนิวยอร์กนี่...รวมคุณด้วยมั้ยครับ” มาร์ค ต้วนก็แค่อยากรู้เฉยๆว่าเขาถูกแอบปลื้มจากคนน่ารักตรงนี้บ้างมั้ย


     “อ่า...คิดว่านะครับ สเปคของคุณล่ะครับ”


     แบมอยากจะขีดฆ่าคำถามนี้ทิ้งซะ ให้ตายสิ ทำไมต้องมาถามคำถามนี้กัน เหมือนว่าเขากำลังจะอ่อยคุณมาร์คเลย


     “ผมชอบคนอ่อนโยนและยิ้มสวยครับ” 


     “สาวๆหลายคนคงหัดยิ้มหน้ากระจกกันหมดแล้ว คำถามต่อไป เป็นหนุ่มโสดที่ไม่เคยมีข่าวเรื่องสาวๆเลย คุณ เอ่อ...” 


     คำถามนี้แบมระเบิดตัวตายไปเลยได้มั้ย ยองแจ๊! กลับมาทำงานนี้ที!


     “เกย์? ไม่รู้สิ คุณคิดว่าผมเป็นมั้ยล่ะ?” 


     เรื่องสาวๆน่ะมี เยอะด้วย แต่ที่ไม่มีคนรู้เพราะถูกปิดไว้หรอก มาร์คอยากเป็นนักธุรกิจบุคลิกดีเป็นสุภาพบุรุษ มันส่งผลดีต่อชื่อเสียงบริษัทมากกว่าเพลย์บอยเสือร้ายเป็นไหนๆ


     แต่ก็นะ มันเป็นแค่ภาพที่ถูกสร้างขึ้นมา


     “เอ่อ..”


     “สำหรับความรักแล้ว ผมคิดว่าความรักมันไม่ได้เกี่ยวกับเพศสภาพหรอก ความรักก็คือความรัก แค่รักกันก็พอ ที่ผมไม่มีข่าวกับใครๆเพราะผมยังไม่เจอความรักที่ผมต้องการต่างหาก ไม่ได้เกี่ยวกับเพศสภาพหรือรสนิยมส่วนตัวส่วนตัว”


     “คุณกำลังจะบอกว่าไม่เกี่ยวกับเพศ?”


     “ครับ ถ้ารักก็คือรัก ไม่ว่าจะเป็นเพศไหน แค่เป็นคนที่รักผมและผมรักก็พอ” 


     มาร์คก็แค่ตอบตามที่ตัวเองคิด เขามีเพื่อนหลายคนที่รักเพศเดียวกัน เขาก็ว่ามันดูน่ารักไปอีกแบบ ความรู้สึกมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเอามาตัดสินไม่ได้หรอกว่าอะไรถูกอะไรผิด โลกนี้มันสมัยไหนแล้ว ไม่มีใครเขามาซีเรียสเรื่องเพศหรอก ถ้าไม่ใช่พวกคลั่งไดโนเสาร์เป็นเต่าล้านปีอยู่ในกระดองน่ะ


     “ทัศนคติคุณดีจัง”เหมือนเห็นปีกเทวดางอกออกจากหลังเขาเลยล่ะตอนนี้


     “แล้วคุณล่ะครับ? มีสเปคแบบไหน” 


หล่อ รวย สุภาพ แบบนี้ใครๆเขาชอบนะคุณบี แบบผมเนี่ย...


“ก็คล้ายๆกันครับ แต่ผมชอบคนที่ผมสามารถไว้ใจเขาได้ คำถามต่อไปดีมั้ยครับ?”


สายตาคาดหวังนั่นมันคืออะไร แล้วมาจ้องด้วยสายตาแบบนี้ทำไม ต้องการอะไรแน่มาร์ค ต้วน?


     “งานอดิเรกของคุณมีมากมาย ถามได้มั้ยว่าอะไรที่คุณชอบมากที่สุดตอนนี้?”


     “เล่นเกมส์น่ะ สนุกดีนะ แล้วคุณล่ะ?”


     “ผมชอบอ่านหนังสือครับ”


      การสัมภาษณ์เหมือนไม่สัมภาษณ์ไปแล้ว คำถามอีกหลายข้อถูกมาร์ค ต้วนหันความสนใจไปจนหมด และแบมก็ดูเหมือนจะถูกชักจูงง่ายเหลือเกิน


     “ผมเดาว่าคุณชอบอะไรที่โรแมนติก อย่าง William Shakespeare” 


     บุคลิกที่ง่ายๆอาจจะดาษดื่นแต่กลับโดดเด่น การแต่งกายที่ธรรมดาแต่ดูสุภาพ อะไรหลายๆอย่างมันทำให้มาร์คค่อนข้างมั่นใจว่าคนตรงหน้าต้องเป็นพวกที่มีจินตนาการสูง และมีความโรแมนติกในเรื่องรัก


     “ผิดแล้ว ผมชอบ Stephenie Meyer”


     “ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะเป็นสาวกผีดิบดูดเลือดอะไรนั่น” 


     อย่างเอ็ดเวิร์ด คัลเลนก็ค่อนข้างใกล้ตัวมาร์คอยู่นะ หล่อ รวย แต่ผิดที่เอ็ดเวิร์ดชอบดูดเลือดเพราะเป็นแวมไพร์ แต่มาร์คน่ะดูดอย่างอื่นต่างหาก


คอ ปาก อะไรทำนองนั้นน่ะ...


     “ผิดแล้วครับ ผมเป็นสาวกหมาป่าอย่างเจคอปต่างหาก”


     แบมหลงรักผู้ชายธรรมดาที่พร้อมจะทำทุกอย่างให้คนรักปลอดภัยต่างหาก มันเป็นความรักที่ค่อนข้างบริสุทธิ์มากสำหรับเขา


      ถ้าเลือกได้ก็อยากรักกับคนธรรมดาที่พร้อมรับทุกอย่างของเรา มากกว่าคนที่เราต้องเสียตัวตนให้เขา อย่างที่เบลล่าเสียให้เอ็ดเวิร์ด


     “คุณคุยสนุกจังครับ ผมชอบนะ”


     รอยยิ้มเพียงมุมปากเเละประโยคที่ทำให้คิดไปไกลจนใจหวาดหวั่น ทำให้ร่างบางรีบเปลี่ยนความสนใจออกไปทันที นาฬิกาที่ข้อมือถูกยกขึ้นมาดูระบุว่าใกล้หมดเวลาที่ขอเขาเเล้ว เเต่คำถามยังไปไม่ถึงไหนเพราะเขาเอาเเต่เบี่ยงเรื่องแบบนี้


     ตอนนี้แบมคิดว่าควรจะหนีตามเวลาดีกว่า คำถามที่ถูกเหลือไว้ก็ช่างมันเถอะ!


     “จะหมดเวลาแล้วแต่คำถามยังเหลืออยู่เลย คุณชเวต้องฉีกอกผมแน่” 


     พูดพลางเก็บของลงกระเป๋า ค่อยไปจัดการเองนะยองแจ แต่แบมคิดว่าตัวเองไม่ควรเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้ไปมากกว่านี้แล้ว


     “ผมไม่ยอมให้เขาทำอะไรคุณแน่ครับ มาเถอะผมจะไปส่ง”


     เขาคงรุกแรงจนคุณบีกลัวแน่ๆถึงได้พร้อมชิ่งแบบนี้ แต่ยิ่งทำแบบนี้มาร์คก็ยิ่งอยากได้ เอาเถอะ ปล่อยไปก่อน ค่อยตามทีหลังก็ไม่สายน่า


     ร่างสูงเดินนำออกมาจากห้องพร้อมกดลิฟต์ให้เสร็จสรรพ เวลายืนข้างกันทำให้แบมอดใจสั่นกับตัวเองไม่ได้ ให้ตายสิ 


     “ขอบคุณที่เสียสละเวลาให้นะครับ ลาก่อน”


     ร่างบางเตรียมจะเดินเข้าลิฟต์แต่มือหนาที่เคยสัมผัสกลับคว้าเข้าที่ข้อมือเสียก่อน ทำให้อดสะดุ้งด้วยความตกใจไม่ได้


     “ครับ?” เอียงคอถามตาใสซื่อ


     “ขอโทษครับผมแค่อยากให้คุณหยุดก่อน นี่เป็นนามบัตรพร้อมเบอร์ส่วนตัวของผม โทรหาผมได้ทุกเมื่อถ้าคุณมีปัญหา”


      มาร์คจำใจปล่อยข้อมือนุ่มนิ่มก่อนจะยื่นนามบัตรตัวเองส่งให้


     “ขอบคุณครับ แต่ผมคิดว่าไม่โทรจะดีกว่า ลาก่อนครับ”


     แบมพูดก่อนจะเดินหายเข้าไปในลิฟต์ ทิ้งคำพูดที่ทำให้มาร์คหน้าชาขาหยุดตรึงอยู่กับที่


 


 

Mark said:


     ผมมองลิฟต์ที่ถูกปิดลงไป คำถามยังค้างกับตัวเองในหัว แน่นอนมันมีแต่เรื่องของคนตัวบางนั่นเต็มไปหมด เขาดูอ่อนโยนแต่ไม่ได้อ่อนแอปวกเปียก ดูไร้เดียงสาแต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะหลอกได้ง่ายๆ แววตานั่นมันบอกว่าไม่ใช่คนที่จะยอมลงให้ใครง่ายๆ แบบนี้แหละยิ่งทำให้ผมรู้สึกสนุก มันเหมือนกับเกมส์ ที่ผมกำลังโดนท้าทาย


และแน่นอน ผมจะเล่นกับเขา…


     “นิโคล”  ร่างสูงรีบเดินมาหาทันทีเมื่อผู้เป็นนายพูด


     “ครับคุณมาร์ค”


     “ทุกๆอย่างของเขาคนนั้น ฉันต้องรู้”


     “ผมจะจัดการให้เร็วที่สุดครับ”


     เกมส์มันเริ่มแล้วล่ะ คุณบี...

                                                                                                    End Mark Said:


 


 


 

     ผมกลับมาที่อพาร์ทเมนต์ได้อย่างไรก็ไม่รู้ ต้องขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้ผมขับรถกลับมาได้โดยที่ไม่ไปชนใครเขาเข้า ต้นเหตุที่ทำให้ใจผมไม่อยู่กับร่องกับรอยก็เพราะผู้ชายอันตรายคนนั้น ความสุภาพ ความอ่อนโยนของเขามันดีมากจนผมกลัวไปเลยเชียวล่ะ เขาเหมือนเทพบุตรลูซิเฟอร์ สง่างามแต่ก็อันตราย ผมสงสัยว่าภาพลักษณ์สุภาพบุรุษแสนดีนั่นอาจจะปกปิดอะไรอยู่ แน่นอนผมไม่คิดหาคำตอบมันหรอก ไม่อยากหลงเสน่ห์ติดกับเขา เพราะแค่นี้ยังแทบจะไม่ไหวเลย


     “แบมบี้! แบมกลับมาอย่างปลอดภัย ขอบคุณพระเจ้า แจนึกว่าแบมหลงเเล้วซะอีก  เเต่ๆ ตอบคำถามแบมมาก่อนว่าทำยังไงมิสเตอร์เอ็มถึงตอบคำถามครบทุกข้อแบบนี้!?” 


     ทุกข้อ ย้ำว่า ทุกข้อ ! เป็นประวัติการณ์มากที่เขาตอบ เพราะโดยปกติแล้วอย่างเขาแล้วจะเลือกตอบไม่กี่ข้อเท่านั้น เป็นปกติที่ก่อนจะสัมภาษณ์เราจะส่งคำถามให้ผู้สัมภาษณ์ก่อน ว่าอะไรที่เขาจะตอบหรือไม่ตอบ แล้วค่อยไปสัมภาษณ์เอาเสียงทีหลังเพื่อยืนยันว่าเขาได้สัมภาษณ์กับเราจริงๆ


     “ครบ?” เป็นไปได้ยังไง มันยังเหลืออีกตั้งหลายข้อในสมุดนะ


     “ใช่! ครบทุกข้อ! เขาเมลมาหาแจเมื่อ10 นาทีที่เเล้ว ขอบคุณนะแบมบี้ you save my self!” 


     “ก็ดีเเล้ว ว่าเเต่กระโดดขนาดนี้ หายเจ็บเท้าเเล้วเหรอ”


     “โอ๊ย! แบมบี้จะทักทำไมเนี่ย!”


     “55555 มาแบมจะพาไปนั่ง”


      พอเพื่อนทักก็ราวกับข้อเท้าที่ถูกเฝือกอ่อนดามไว้หักลงทันที ยองแจทรุดลงไปนั่งกับพื้นทั้งหน้าตายังเหยเกด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่แบมจะค่อยพยุงไปนั่ง


     “ว่าเเต่เป็นไงบ้าง ได้ข่าวว่ามิสเตอร์เขาน่ะ Hot สุดๆ”


     “ก็..ดีนะ เขาสุภาพ อบอุ่น เเละก็ดูสะอาด แต่ก็ดูอันตรายเหมือนกัน” 


หวนไปนึกถึงหน้าหล่อๆของเขาแล้วก็อดใจสั่นไม่ได้


     “แบมบี้หน้าแดง! โอ้พระเจ้า! แบมหลงสเน่ห์เค้าเเล้วแน่ๆเลย!”


     “บะ..บ้าน่ะยองแจ แบมเปล่านะ!” รีบก้มหน้างุดด้วยความอับอาย


     “ไม่บ้าหรอก แบมหน้าแดงจริงๆ ให้ตายสิ มิสเตอร์จะร้ายเกินไปแล้ว ทำนางชีของแจออกจากโบสถ์ได้เนี่ย”


      แบมน่ะน่ารัก แต่ไม่เคยใจใครเลย มีหนุ่มๆสาวๆมาจีบก็ไม่สนใจจนโดนล้อว่าเป็นนางชีไปหมดแล้ว


     “เเบมไม่คุยด้วยเเล้ว! เลิกล้อ ไม่งั้นแบมจะกลับบอสตันแล้วนะ”


     “เขินเเล้วหนีเหรอ?”


     “ไม่ได้เขิน!”


     ตวาดเพื่อนเสียงดังลั่นก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้ยองแจมองตาม รอยยิ้มเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสายตาที่แสนเป็นห่วง อย่าชอบเขาเลยนะ แบม...


 


 

100%

@iammeamjtha3000

 

#มิสเตอร์มบ

 


 

 

**กลับมารีไรท์ค่ะ แจ้งเตือนบ่อยหน่อยอย่าโกรธกันนะ หายไปนานมาก เพราะวุ่นๆกับเรื่องเล่ม แต่คงเร็วๆนี้แหละค่ะ ไมานานเกินรอ แต่ได้โปรดรอด้วยใจที่เย็นมากๆนะคะ ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ 

 

-J-

 

 

 


 


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 993 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,822 ความคิดเห็น

  1. #3780 jum1398 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:11
    เราอยากได้อีบุ๊คซื้อได้จากที่ไหนอ่ะตัวเอง
    #3,780
    3
    • #3780-3 J_tha(จากตอนที่ 1)
      10 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:32
      MEB เลยค่ะ เสิร์ชคำว่า Mr.M ก็เจอแล้วน้า
      #3780-3
  2. #3630 paweena1988 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 22:15

    รออ่านด้วยความสนุกและตื่นเต้นค่ะ ชอบอะไรแนวนี้เลยค่ะ

    #3,630
    0
  3. #3339 sai suju&tvxq5 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 16:33
    ฟิฟตี้เชดเวอร์ชั่นมาร์คแบใ
    #3,339
    0
  4. #3217 aomdunk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 14:47
    กลัวแทน
    #3,217
    0
  5. #2702 dreamy_iy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 15:09
    คริสเตียนเกรย์กับแอนนารึเปล่าเนี่ยย
    #2,702
    0
  6. #2521 NaaELF (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 04:28
    ฟิฟตี้เชดเวอรชั่นมาร์คแบม สนุกดีค่ะ Mr.M เรื่องนี้นะแซ่บขนาดไหน รออ่านเลยค่ะ
    #2,521
    0
  7. #1795 pprika9397 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 00:18
    ฟิฟตี้เชดออฟมาร์ค มาร์คคือmr.gray แง้ ชอบมากค่าา
    #1,795
    1
    • #1795-1 pprika9397(จากตอนที่ 1)
      29 เมษายน 2563 / 00:21
      ***grey***
      #1795-1
  8. #1606 0988314587 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 15:03
    เหมือนได้ดูคุณเกรย์เวอร์ชั่นมาร์ค.
    #1,606
    0
  9. #1279 KingkarnNakkumma (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 02:19
    พึ่งเจอเรื่องนี้ได้ยังไงๆๆๆๆชั้นพลาดมาก
    #1,279
    0
  10. #1051 YanisaCH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 10:18
    ร้ายกาจมากก
    #1,051
    0
  11. #853 My love markbam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:39
    รุกแรงมากพี่มาร์ค
    #853
    0
  12. #840 อ บ เ ช ย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 20:09
    พล็อตเรื่องเหมือน grey มากค่ะ55555
    #840
    0
  13. #754 Loadappi5 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 00:33
    เนื้อเรื่องเหมือนหนัง shades of grey มากเลยค่ะ
    #754
    0
  14. #670 Ppchat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 16:54
    เราชอบเนื้อเรื่องจุฃงง
    #670
    0
  15. #669 Ppchat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 16:40
    เราชอบเนื้อเรื่องจุฃงง
    #669
    0
  16. #595 jiab155 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 17:33
    คุณเขานิสัยไม่ดีมากๆ เก็บหูเก็บหางไม่ไหวขนาดนีื😁😁😁😁😁
    #595
    0
  17. #545 ayumikimlee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 01:07
    ตามค่าาาา
    #545
    0
  18. #505 8 o'clock (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 17:51
    แค่ตอนแรกก็น่าสนใจสุดๆไปเลยค่าาา
    #505
    1
    • #505-1 J_tha(จากตอนที่ 1)
      18 ธันวาคม 2562 / 18:13
      อ่านต่อๆนะ
      #505-1
  19. #458 littlebird05 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 16:57

    ร้ายมาก

    #458
    0
  20. #409 Icedly (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 16:50
    เหมือนmr.greyเบย
    #409
    0
  21. #383 uromtbb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 03:26
    ร้ายยย!!
    #383
    0
  22. #341 toto (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 12:25

    มาร์คอันตรายจริงๆ

    #341
    0
  23. #296 lovebam2x (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 13:12
    อ่านไปลุ้นไป คุณเอ็มร้ายอ่ะ น้องจะรอดไหม
    #296
    0
  24. #283 TAI TH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 10:03

    ภาษาอ่านเพลินมากค่ะ ชอบการบรรยายความคิดมาร์คสลับการพูดคุยดูร้ายแต่ก็เดาไม่ได้ ให้อารมณ์ลุ้นตามแบมแบม
    #283
    0
  25. #276 mybamboo07 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 03:55
    ดีมากกกกก มากกก อ่านตอนแรกก็อยากอ่านตอนต่อไปแล้ววว สนุกมากค่ะ
    #276
    0
  26. #125 vandabam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 02:03
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากค่ะ ทำให้คิดถึงเรื่อง fifty shades of Gray สำนวนภาษาอ่านแล้วลื่นไหลมาก หยุดอ่านไม่ได้เลย จะติดตามตอนต่อไปนะคะ ^^
    #125
    3
    • #125-2 Loadappi5(จากตอนที่ 1)
      10 มกราคม 2563 / 00:35
      ใช่ค่ะ เนื้อเรื่องเริ่มต้นเหมือนมากกก
      #125-2
    • #125-3 J_tha(จากตอนที่ 1)
      10 มกราคม 2563 / 09:47
      เอาเเรงบันดาลใจมาจากหนังเรื่องนี้ค่ะ เราเอามาบางฉากที่เราประทับใจจริงๆ เเต่มั่นใจว่าคนละเเนวเเละไม่เหมือนหนังเรื่องนั้นเเน่นอนค่ะ
      #125-3