[ MARKBAM ] ⎮V I T A M I N B ⎮#มบย่อมาจาก [END]

ตอนที่ 9 : Chapter 9 But he’s mine [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,199 ครั้ง
    15 ก.พ. 62



Chapter 9

But he’s mine




 

เย็นพรุ่งนี้ผมจองมื้อดินเนอร์ที่โรงแรมไว้ หมอไปด้วยกันนะครับ


มาร์คเอ่ยปากชวนระหว่างมื้อกลางวันค่อนไปทางบ่ายในโรงอาหารของโรงพยาบาล วันนี้เขามากินข้าวเที่ยงกับแบมเพราะครึ่งวันหลังไม่มีงานอะไรสำคัญแล้ว แบบว่าอยู่ออฟฟิศไปก็พาลจะหยิบนู่นนี่มาทำให้ปวดหัว หนีมานั่งมองคุณหมอหน้าใสกินข้าวมีความสุขกว่าเยอะ


ที่จริงเรากินร้านธรรมดา ๆ กันก็ได้นะครับ


ตั้งแต่คบกันมานี่มาร์คทำเหมือนแบมเป็นเจ้าชายก็ไม่ปาน มีคนจัดการทุกอย่างในชีวิตให้ ตั้งแต่เสื้อผ้าหน้าผม อาหารการกิน ไปจนถึงการเดินทางในทุก ๆ วัน


มาร์คบอกว่าอาชีพหมอมันเหนื่อยอยู่แล้ว เขาไม่อยากให้แบมมาเหนื่อยเรื่องจุกจิกอื่น ๆ ในชีวิตเพิ่มอีก จินแนะนำแบมว่าปล่อยให้คุณมาร์คเขาทำไป และในเมื่อมันเป็นความสุขของมาร์ค แบมก็ไม่กล้าขัด


แต่ว่าก็ว่าเถอะ แบมกลัวตัวเองจะนิสัยเสียเข้าสักวันจริง ๆ ยิ่งขยันเอาใจเขาแบบนี้แบมก็ยิ่งติดมาร์คไปอีก ถ้าช่วงไหนจะไม่ได้เจอกันเป็นเดือนแบมต้องร้องไห้หามาร์คแน่ ๆ


หมอทำงานหนัก ผมก็อยากให้หมอได้ผ่อนคลาย อยากให้หมอกินอาหารดี ๆ อยู่ในบรรยากาศดี ๆ บ้าง


คุณเองก็ทำงานหนักเหมือนกัน


มาร์คทำงานหนักกว่าแบมด้วยซ้ำ ทำงานที่ออฟฟิศเกือบทุกวันไม่พอยังชอบหอบงานกลับไปมาทำที่บ้านอีก ขยันจนนึกว่าบ้านเป็นหนี้ ทั้ง ๆ ที่รวยล้นฟ้าขนาดนี้แท้ ๆ


แค่ได้ใช้เวลากับหมอผมก็หายเหนื่อยแล้วครับโอเค พูดมาแบบนี้แล้วแบมจะทำอะไรได้นอกจากยิ้มรับ งั้นพรุ่งนี้ผมมารับหมอนะ


มาร์คยกมือเกลี่ยแก้มใสของแฟนตัวเองอย่างนึกรักใคร่ เขามีความสุขทุกครั้งที่ได้ใช้เวลาร่วมกันกับแบม เหมือนได้ชาร์จพลังงานชีวิตอย่างไรอย่างนั้น


เจอกันที่โรงแรมก็ได้ครับ ไม่อยากให้คุณเหนื่อย ตอนเย็นวันศุกร์รถติดด้วย


โรงพยาบาลที่แบมทำงานอยู่ไม่ไกลจากคอนโดของแบมและไม่ไกลจากเพนท์เฮ้าส์ของมาร์ค แต่ดันไกลจากที่ทำงานของมาร์ค แบบนั้นแบมก็เลยไม่ค่อยให้มาร์คมารับเพราะกลัวมาร์คเหนื่อย ถึงมาร์คจะมีคนขับรถให้ แต่การนั่งบนห้องโดยสารแคบ ๆ นาน ๆ ก็คงไม่สบายตัวเท่าไร


ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งครับว่าเรื่องของหมอผมไม่เคยเหนื่อยเลย


ต่อให้รถมันจะติดขนาดไหน โรงพยาบาลจะอยู่ไกลเท่าไรมาร์คก็ไม่ได้คิดว่าเขาลำบากอะไร เพราะทุกอย่างที่เขาทำให้หมอ เขาเต็มใจทั้งนั้น


ผมแค่ห่วงคุณ


มาร์คสบตากลมใสของแบม รับรู้ได้ถึงความห่วงใยของแฟน แบบนั้นแล้วก็ดื้อไม่ลง ร่างสูงถอนหายใจออกมาอย่างนึกยอมแพ้ก่อนจะยกยิ้มอ่อน


ก็ได้ครับ เจอที่โรงแรมก็ได้ เดี๋ยวผมให้คนขับรถมารอรับหมอเหมือนเดิมนะครับ


อย่างน้อยให้เขาเบาใจว่าหมอจะได้นั่งพักผ่อนอย่างสบายบนรถ ไม่ต้องเหนื่อยนั่งรถไฟฟ้า อันที่จริงมาร์คจะพาแบมไปซื้อรถหลายครั้งแล้ว แต่คุณหมอไม่ยอมให้ซื้อ บอกว่าซื้อมาก็ไม่ค่อยได้ขับเพราะมาร์คให้คนมารับตลอด ซื้อมาทำไม เปลืองเงิน


มาร์คเห็นด้วยกับประโยคที่ว่าซื้อมาก็ไม่ค่อยได้ขับ แต่เปลืองเงินนี่เขาไม่เห็นด้วย เพราะเขาไม่เคยรู้สึกว่าของทุกอย่างที่ซื้อให้หมอเป็นของสิ้นเปลือง ทุกอย่างที่เขาอยากให้หมอมันก็จำเป็นทั้งนั้นแหละ แฟนเขาต้องได้มีทุกอย่างที่ควรจะมีสิ


“ไหน ๆ บ่ายนี้ผมก็ว่างแล้ว เดี๋ยวผมแวะไปดูรถให้หมอดีไหมครับ”


แค่คิดว่าแฟนตัวเองควรจะมีมาร์คก็ไม่รีรอที่จะถามอีกครั้ง และเขาก็กะว่าจะไม่ยอมให้หมอปฏิเสธแล้วด้วย


“ผมบอกไปแล้วไงครับว่าผมยังไม่คิดจะซื้อ”


“หมอครับ” มาร์คเอื้อมมือไปจับมือแบมมากุมเอาไว้ ไล้นิ้วลงไปบนผิวละเอียดแล้วก้มหน้าลงพูดกับคุณหมอเสียงนุ่ม “ซื้อนะครับ นะ”


“คุณงี้ตลอดเลยอ่ะ”


แบมทำหน้ามุ่ย มาร์คเล่นมาทำเสียงทำหน้าทำตาอ้อนขนาดนี้แล้วจะให้เขาทำยังไงล่ะ


“ให้ผมซื้อให้นะครับ”


“ไม่ได้หรอกครับ รถผมผมต้องซื้อเองสิ”


แบมไม่เคยคิดอยากจะใช้เงินมาร์คเพราะเขาก็ไม่ได้ขัดสนอะไร แต่คุณนักธุรกิจนี่ก็ทำตัวเหมือนไม่มีที่ระบายเงิน จะเอานั่นเอานี่มาให้เขาอยู่ได้


“หมอครับ


“หยุดเลยครับ ไม่ต้องแบบเมื่อกี้แล้ว ซื้อก็ได้ครับ แต่ต้องเป็นเงินผมนะ” แบมรีบยกมือห้ามไม่ให้มาร์คทำอ้อนเขาเหมือนเมื่อกี้อีก เขายอมแล้ว ใจบางไปหมดแล้วเนี่ย


“งั้นเดี๋ยวผมซื้อเสร็จแล้วขับมาส่งให้หมอเลยนะครับ เรื่องเงินค่อยว่ากันเนอะ” มาร์คยิ้มร่าเริงออกมาในทันทีที่ได้ดั่งใจ ในหัวก็เริ่มคิดแล้วว่าจะเอารุ่นไหนยี่ห้อไหนดี “หมออยู่เวรทั้งคืนเลยใช่ไหมครับวันนี้”


“ครับ จนถึงเย็นพรุ่งนี้เลย”


“งั้นพรุ่งนี้ก็ยังต้องใช้คนขับรถนะครับ ห้ามขับรถเอง แล้วก็เดี๋ยววันนี้ผมขอไปนอนที่คอนโดหมอนะ”


“คุณไม่คิดจะกลับบ้านตัวเองเลยหรือครับ”


ปกติแล้วถ้าแบมไม่มีเวรเขาก็จะไปค้างกับมาร์คบ้างมาร์คมาค้างกับเขาบ้าง แต่ถ้าวันไหนอยู่เวรมาร์คก็จะขอไปนอนที่คอนโดแบมตลอด ทั้ง ๆ ที่ห้องเขาเล็กกว่าห้องของมาร์คเยอะเลย


“พรุ่งนี้ค่อยกลับพร้อมหมอดีกว่าครับ”


มาร์คยอมรับเลยว่าเขาติดกลิ่นของหมอ เพราะมันทำให้เขานอนหลับสบายมากขึ้น ที่ห้องเขาก็พอมีแหละแต่ห้องของหมอมีเยอะกว่า และถ้าจะให้สุดก็ต้องหมอตัวเป็น ๆ นอนด้วยกันทีไรมาร์คแทบไม่อยากตื่นเลย


“ค้างบ่อยขนาดนี้เก็บเสื้อผ้าไปอยู่เลยดีไหมครับ”


“ก็รอหมออนุญาตก่อนไงครับ”


มาร์คยิ้มหวานเท้าคางมองคุณหมอแล้วขยิบตาให้ เล่นเอาคนตัวเล็กหน้าแดงฉ่ารีบยกมือมาผลักแก้มร่างสูงให้หันหนีไปทางอื่น


“ไม่ต้องเลย”



ทุกวันนี้นอนด้วยกันแค่อาทิตย์ละสองสามวันแบมก็เหนื่อยแล้ว อย่าให้ถึงขั้นว่าเขาต้องเดินขัด ๆ ไปตรวจคนไข้เลย อายคนเขา



 

Vitamin B


 

วันถัดมางานก็ยังเยอะเป็นปกติ แต่เยอะแค่ไหนแบมก็ยังพอมีเวลาว่างมารับโทรศัพท์มาร์คในตอนเที่ยงอยู่ วันนี้คุณมาร์คของทุกคนประชุมทั้งวันแต่ก็ยังไม่ลืมเตือนแบมว่าเย็นนี้มีนัดกัน คุณเลขาแอบโทรศัพท์มารายงานด้วยว่าคุณเขาบ่นเป็นหมีกินผึ้งที่ดันมีคิวประชุมด่วนตอนห้าโมงเย็น ซึ่งหมายความว่ามาร์คอาจจะไปถึงที่นัดหมายช้าไปสักนิด


คุยกันหน่อยได้ไหม


หมอเจมส์มาอีกแล้ว


แบมลอบถอนหายใจพลางมองไปยังข้างนอกห้องทำงานว่ามีคนของมาร์คอยู่ใกล้ ๆ หรือเปล่า เห็นคุณลุงคนขับรถนั่งอยู่ไม่ไกลก็เบาใจหน่อย


คุณจะคุยเรื่องอะไรก็ว่ามาเลยครับ ผมไม่ได้มีเวลามาก แบมพูดไปมือก็รีบเก็บของไปด้วย ตาสวยเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะ พอเห็นว่าใกล้มื้ออาหารเย็นที่นัดมาร์คไว้แล้วก็ร้อนใจเพราะเขาอยากจะเป็นฝ่ายไปรอมาร์คก่อนบ้าง


“เรื่องของเรา”


แบมขมวดคิ้วไม่เข้าใจนิดหน่อยว่าเขามีอะไรจะต้องคุยกับหมอเจมส์อีก ไม่ใช่ว่าบอกไปแล้วหรอกหรือว่าเขามีแฟนแล้ว


“มันจบไปนานแล้วนี่ครับ ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว ขอโทษนะครับ ขอทางหน่อย” 


เพราะหมอเจมส์มายืนบังประตูไว้ แบมเลยออกจากห้องไม่ได้ เขาหิวแล้ว แค่นึกถึงอาหารบนโรงแรมที่มาร์คจองไว้ท้องก็ร้องประท้วงแล้วเนี่ย


คุณจะไปไหน


ทานข้าวเย็นครับ


ไปกับใคร แบมถอนหายใจอีกครั้ง ใช่เรื่องที่จะต้องมายืนเล่ามายืนบอกแฟนเก่าไหมเนี่ย


ไปกับแฟนครับ แบมตอบกลับชัดเจน เกือบหลุดพูดว่าไม่น่าถามคำถามนี้ออกมาเลยแล้วนะ เขามีแฟนก็ต้องไปกับแฟนสิ หรือคุณจะไปด้วย?


แบมถามไปเพราะรำคาญเท่านั้นแหละ และถ้าคนฟังมีมารยาทมากพอก็คงจะปฏิเสธ เพราะมันคงไม่มีคนปกติที่ไหนอยากไปเป็นก้างขวางคอคนเป็นแฟนกันหรอก


“ไปครับ”


แล้วหมอเจมส์กลายเป็นคนไม่มีมารยาทขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย โอ้ย แบมปวดหัวแล้ว!


“งั้นก็ตามใจคุณเลยครับ” คุณหมอตัวเล็กกัดฟันตอบ พอเจมส์ยอมเปิดทางให้แล้ว แบมก็รีบเดินดุ่ม ๆ ออกมาจากห้องทำงานแล้วตรงไปที่ลานจอดรถ ฝ่ายนั้นจะไปยังไงก็ได้แต่ไม่ให้ขึ้นรถแบมไปด้วยหรอกนะ


“คุณซื้อรถใหม่หรือครับ”


เพราะมันเป็นรถที่มาร์คพึ่งซื้อให้


“ครับ”


เจมส์รู้ว่าที่บ้านแบมฐานะดีระดับหนึ่ง แต่มั่นใจว่า โรลส์ รอยซ์ สี่ประตูราคาเกือบหกสิบล้านคันนี้แบมไม่ได้เป็นคนซื้อเองแน่ ๆ


“คุณคงไม่ได้ขอให้เขาซื้อให้หรอกใช่ไหม”


“ครับ ผมไม่ได้ขอ” ตอนมาร์คเอารถมาส่งให้แล้วบอกว่าไม่ยอมให้หมอจ่ายหรอกแบมก็งอแงแทบตายเพราะหวังว่าจะได้ใช้เงินตัวเองบ้าง แต่พอรู้ราคามันแล้วคุณหมอก็ได้แต่ยิ้มแห้งให้คุณมาร์คเขาลูบผมลูบหน้าเล่นเบา ๆ เท่านั้น “แต่เขาบอกว่าอยากให้ครับ”


เจมส์หน้าถอดสีลงไป จากที่เคยคิดว่าแบมอาจจะได้เป็นแค่ของเล่นไฮโซก็เหมือนว่าเขาจะคิดผิดเสียแล้ว


“เชิญครับคุณแบม เดี๋ยวนายจะรอนานนะครับ”


มีคนขับรถให้ด้วย


“ครับ ขอบคุณครับ” แบมก้าวขาขึ้นรถที่คุณลุงคนขับเปิดประตูไว้รอแล้ว กำลังจะปิดประตูเจมส์ก็รีบเอ่ยบอกไว้ก่อน


“เดี๋ยวผมขับตามไปแล้วกันครับ”


แบมพยักหน้ารับมองตามหมอเจมส์ที่รีบเดินไปยังรถของตัวเอง ก่อนที่คุณหมอจะหันมาทำสีหน้าลำบากใจกับคนขับรถที่ก็หน้าซีดพอกัน


“เราต้องสู้ ๆ ไปด้วยกันนะครับคุณลุง”


คุณลุงคนขับรถหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินแฟนเจ้านายว่าอย่างนั้น


“คุณแบมน่ะไม่เป็นไรหรอกครับ แต่ผมนี่สิ ถ้าขับรถให้เขาตามไปถึงที่ได้ นายต้องหักเงินเดือนผมแน่เลย”


“รถติดแบบนี้ยังไงก็ทันครับ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมช่วยออกเงินส่วนที่ขาดให้คุณลุงเองนะครับ”


คนขับรถหัวเราะอีกที ตั้งแต่เขาคอยดูแลคุณหมอแบมมาก็ไม่เคยจะเห็นคุณเขาไม่น่ารักเลยสักวัน


เข้าใจแล้วว่าทำไมกับคุณคนนี้นายเขาถึงได้รักนักรักหนา


 

Vitamin B



 

มาร์คมาถึงทีหลัง เขาเพียงแค่เดินเข้ามาในโรงแรมพร้อมลูกน้องอีกสองคนก็มีคนมาต้อนรับให้ขึ้นไปบนชั้นห้องอาหารทันที คนขับรถประจำตัวของแบมวันนี้ทำหน้าเจื่อน ๆ จนมาร์คขมวดคิ้วนิดหน่อย แต่พอเข้ามาในห้องอาหารแล้วความสงสัยที่มีก็คลายลงไป


แฟนเก่าของแฟนเขาก็มาด้วย


แบมยืนขึ้นเมื่อเจอหน้ามาร์ค คุณหมอตัวเล็กส่งสายตาเหมือนอยากจะขอโทษมาให้ มาร์คจึงเดินเข้าไปใกล้ ยกมือลูบศีรษะกลมของคนรักเบา ๆ เชิงบอกว่าไม่เป็นไร


“สวัสดีครับ”


“สวัสดีครับ”


มาร์คเอ่ยทักทายไปตามมารยาท หมอเจมส์ก็ตอบกลับตามมารยาทพอกัน มาร์คจะไม่ถามหรอกว่าเสนอหน้ามาทำไมเพราะไม่ได้อยากรู้


แต่มาก็ดี เขาจะได้จัดการอะไร ๆ ให้มันจบ ๆ ไปสักที


“นั่งได้แล้วครับน้องแบม” มาร์คยิ้มให้คุณหมอตัวเล็กที่กลัวเขาโกรธจนไม่ยอมนั่งลงบนเก้าอี้ ร่างสูงจึงขยับเข้าไปเลื่อนเก้าอี้ออกให้ ดันไหล่บางลงเบา ๆ แล้วนั่งลงข้าง ๆ กัน วันนี้เหนื่อยไหมครับ


นิดหน่อยครับ คุณล่ะ


เห็นหน้าน้องแบมก็หายแล้วครับ มาร์คเอ่ยทั้งรอยยิ้ม ไม่ได้จะโอ้อวดให้แฟนเก่าน้องหมั่นไส้หรืออะไร แต่เขาพูดแบบนี้ปกติของเขาอยู่แล้ว และที่บอกไปก็เป็นเรื่องจริงจากใจทั้งนั้นเลยด้วย


“ผมสั่งอาหารไปบ้างแล้ว คุณเอาอะไรเพิ่มไหมครับ” แบมเอ่ยถามมาร์ค


ที่เขาสั่งก่อนเพราะกลัวว่าหมอเจมส์จะหิว อยากให้อีกฝ่ายรีบ ๆ กินรีบ ๆ ไป แต่ฝั่งนั้นก็อ้อยอิ่งเหลือเกิน ถามแบมมาตั้งสองครั้งแน่ะว่ามาร์คจะมาจริงไหม ไม่ใช่ปล่อยแบมมารอเก้อ


อยากจะพูดอยู่หรอกว่ามาร์คไม่เคยผิดนัดแบมเลยสักครั้ง แต่ก็ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเล่าให้คนอื่นฟัง


“มีของที่ผมชอบหรือยังครับ”


“สั่งไปแล้วครับ”


“น่ารักที่สุดเลย” มาร์คเอื้อมมือไปจับมือแบมที่วางอยู่บนตักของน้องแล้วบีบเบา ๆ


หลัง ๆ มานี้คุณหมอของเขาเอาใจเก่งเสียจนหัวใจมาร์คทำงานหนักขึ้นทุกวันแล้ว


ยังไม่ทันที่มาร์คจะชวนแบมคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้เหมือนเคย ๆ ของที่สั่งไว้ก่อนหน้าก็เริ่มเข้ามาเสิร์ฟ ทั้งหมดเลยหันไปให้ความสนใจอาหารบนโต๊ะแทน


คุณชอบทานอันนี้ไม่ใช่หรือครับ


เจมส์ตักอาหารที่เมื่อก่อนเห็นแบมกินบ่อย ๆ ให้ร่างเล็ก จานนี้เขาเป็นคนสั่งเอง


ทานได้ ไม่ได้แปลว่าชอบเสมอไปหรอกนะครับ มาร์คใช้ช้อนของตัวเองตักของที่แบมไม่ชอบกินออกมาวางไว้ในจานเปล่าให้น้องแบมไม่ชอบกระเทียม


จริงอยู่ว่าแบมชอบเมนูนี้แต่ถ้าจะสั่งต้องบอกว่าไม่ใส่กระเทียม


ขอบคุณครับแบมเอ่ยทั้งรอยยิ้ม รู้สึกได้รับความใส่ใจ แม้เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกี่ยวกับเขา มาร์คก็จดจำมันได้ดี


เจมส์หน้าเจื่อนลง แต่ก็เก็บสีหน้าไม่ให้แสดงท่าทางไม่พอใจอะไรออกไป เขาเริ่มกินข้าวของตัวเองไปเงียบ ๆ สังเกตท่าทางของสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไปเรื่อย ๆ


เขาพยายามหาข้อมาติมาร์ค พยายามจะดูว่ามาร์คไม่รักแบมตรงไหน


แต่พยายามเท่าไรเขาก็หาไม่เจอ


น้องแบมเอาน้ำมะนาวไหมครับ


มาร์คก้มลงไปกระซิบถามคนเป็นแฟน เพราะเห็นว่าทั้งโต๊ะมีเพียงน้ำเปล่ากับไวน์เท่านั้น ปกติหากกินอาหารที่มีเมนูปลาดิบแบบวันนี้ แบมจะต้องมีน้ำมะนาวไม่ใส่น้ำตาลด้วย


เอาครับ แบมพยักหน้ารับและมาร์คก็รีบเรียกบริกรเพื่อสั่งให้น้องทันทีคุณทานบ้างสิครับ


น้องแบมป้อนหน่อยได้ไหมครับ


ตลอดเลย บ่นไปอย่างนั้นแต่แบมก็ใช้ตะเกียบคีบอาหารขึ้นมาป้อนใส่ปากมาร์คอยู่ดี


เจมส์นั่งเงียบตลอดการทานอาหารมื้อเย็น เขาไม่ค่อยหิวแต่แรกอยู่แล้ว มาเห็นอะไรแบบนี้ก็ยิ่งกินอะไรไม่ลงไปกันใหญ่ อันที่จริงเขาไม่ควรจะมาด้วยซ้ำ แต่เพราะกลัวกลัวว่าถ้าช้าไปมากกว่านี้เขาจะไม่ได้ของรักคืน


ผมขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะครับ


แบมเช็ดปากตัวเองก่อนจะเอ่ยขออนุญาตคนทั้งโต๊ะ ทั้งมาร์คและเจมส์พยักหน้าให้พร้อมกัน


ผมไปเป็นเพื่อนไหม?


มาร์คอาสาแต่แบมส่ายหน้าให้ เพราะถ้าปล่อยให้หมอเจมส์นั่งอยู่คนเดียวมันก็คงดูจะใจร้ายเกินไปหน่อย


ไม่เป็นไรครับ ผมไปแป๊บเดียว


แบมบอกมาร์คและร่างสูงก็เชื่อฟังเป็นอย่างดี มาร์คส่งสายตาให้ลูกน้องเดินตามไปดูแลแบมอยู่ห่าง ๆ ด้วย เผื่อคุณเขาจะต้องการอะไร พอหันกลับมาก็เจอสายตาคู่หนึ่งที่มองเขามาก่อนอยู่แล้ว


แขกที่ไม่ได้รับเชิญ ไม่เคยคิดอยากจะเชิญเลยด้วย


คุณต้องการอะไรกันแน่


เจมส์เอ่ยถามเมื่อเขาทั้งคู่นิ่งกันอยู่สักพักแล้ว เขารอให้มาร์คพูดก่อนแต่มาร์คก็ไม่ได้เห็นความจำเป็นอะไรที่ต้องพูดกับคนอย่างหมอเจมส์


คำถามนั้นควรจะเป็นผมที่ถามมากกว่าไม่ใช่หรือไง


มาร์คแสยะยิ้มเล็กน้อยเมื่อตอบไปแล้วอีกฝ่ายมีท่าทีไม่พอใจกลับมา


“ผมรู้ว่าคุณรู้ว่าผมต้องการอะไร”


“งั้นก็ต้องขอโทษด้วยครับที่ผมให้ไม่ได้จริง ๆ”


“ผมกับแบมเคยคบกันมาสี่ปี เผื่อคุณจะไม่รู้”


เจมส์กับแบมเคยรักกันมาก เขาเคยเป็นโลกทั้งใบของแบม เจมส์จึงไม่คิดว่าแบมจะลืมเขาได้ง่ายดายอย่างนั้น


รู้ครับ น้องแบมเคยเล่าให้ผมฟังเรื่องที่เลิกกับแฟนเก่า และเขาคนนั้นบอกว่าหมดแพชชั่นในตัวน้องแล้ว มาร์คเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วยกแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นจิบเล็กน้อย


“แล้วยังไงครับ”


เจมส์จำประโยคที่เขาเคยพูดกับแบมประโยคนั้นได้ดี แต่ตอนนั้นเขาเพียงแค่พูดไปตามอารมณ์ เขาหงุดหงิดที่ถูกจับได้ เขาไม่ชอบความรู้สึกของการเป็นคนผิด ไม่ชอบให้ตัวเองเป็นตัวเลือก เขาเลยโยนตำแหน่งนั้นให้แบม เขากลายเป็นคนที่เลือก


และเขาเลือกคนอื่น


มาตอนนี้คนปากดีตอนนั้นไปอยู่ไหนแล้วล่ะครับตาคมของมาร์คปรายมองหมอเจมส์ รู้สึกสงสารอีกคนที่รู้ตัวช้าเสียเหลือเกิน แต่ก็นะ โอกาสแก้ตัวมันไม่ได้มีอยู่เสมอไปนี่นา อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเสียดายน้องแบมขึ้นมาหรือยังไง


ผมกับเขารัก ๆ เลิก ๆ กันบ่อย แต่ก็ดีกันได้ทุกครั้ง


เลยคิดว่าเล่นสนุกกับคนอื่นพอแล้วจะกลับมาง้อน้องให้กลับไปตอนไหนก็ได้?”


“...”


เจมส์ก็พอจะรู้มาบ้างว่ามาร์คเป็นคนตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่คิดว่าตนเองจะไม่ได้รับการไว้หน้าถึงเพียงนี้


คุณโคตรจะเห็นแก่ตัวเลยมาร์คเอ่ยไปตามที่ใจคิด รู้สึกสงสารคนรักขึ้นมายิ่งกว่าเดิม


น้องแบมเป็นคนดีเกินไปสำหรับคนแบบนี้ ดีแล้วที่น้องหลุดพ้นออกมาได้ ดีมากแล้วจริง ๆ


“นั่นมันก็เป็นเรื่องของผมกับเขา คุณไม่เกี่ยว”


“จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูกทั้งหมดหรอกครับ เพราะตอนนี้น้องแบมเป็นแฟนผม ที่คุณกำลังคิดจะแย่ง” มาร์คเอ่ยเสียงจริงจังติดไม่พอใจอยู่มาก เขาเคยบอกไปหรือยังนะว่าเขาน่ะหวงแฟนมาก โคตรหวงเลยด้วย



ผมถามคุณจริง ๆ เลยนะคุณเจมส์... มาร์ควางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าสง่าและดูมีอำนาจ เขาสบตาคู่กรณีแล้วถามออกไปตรง ๆคุณคิดว่าคุณมีอะไรที่สู้ผมได้อย่างนั้นหรือครับ?”


เจมส์หลบสายตามาร์คเพื่อครุ่นคิด เขากำลังคิดจะแย่งผู้ชายคนเดียวกันกับมาร์ค คนที่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังหาที่ติไม่เจอ หน้าตาหรือมาร์คก็ไม่ได้ด้อยกว่า หน้าที่การงานฐานะทางสังคมและเงินทองหรือเจมส์ก็เทียบไม่ติด


ไม่มี...ไม่มีอะไรที่เจมส์จะสู้ผู้ชายที่มีชีวิตสมบูรณ์แบบคนนี้ได้สักอย่าง


ผมรักแบม


อาจจะเป็นเพียงหนึ่งสิ่งที่เจมส์คิดว่าน่าจะสู้มาร์คได้ เขารู้ว่าเขารักแบมและยังรักอยู่ เขาเพียงแค่ทำพลาดไปและอยากขอโอกาสเหมือนทุก ๆ ครั้ง


มาร์คส่งเสียงหึในลำคอเมื่อได้ยินคำตอบนั้นจากคู่สนทนา ดวงตาคมมองสบคนตรงหน้านิ่ง


ผมเองก็รักก็หวงของผมมากเหมือนกัน เผื่อคุณจะไม่รู้


คุณมีคนมากมายที่เข้ามาในชีวิต จะรักเขาไปได้นานสักเท่าไรเชียว


คำพูดคำจาไม่เข้าหูเสียจนไม่อยากจะเสียเวลาพูดดี ๆ ด้วย แต่พอนึกถึงหน้าคนรัก มาร์คก็วู่วามไม่ลง


อย่าหาว่าผมสอนเลยนะครับ แต่คุณพูดจาเหมือนคนไม่ได้รับการอบรมมาดีเลย


มาร์คไม่ได้ใช้คำหยาบคายในการด่า แต่กลับทำให้หมอเจมส์ผู้ที่ใครหลายคนต่างออกปากเป็นเสียงเดียวกันว่าผู้ดีอย่างนั้นอย่างนี้รู้สึกหน้าชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


“...”


อย่าดูถูกความรู้สึกของใครเขาไปทั่วแบบนี้ล่ะ เพราะถ้าคุณไม่เจอคนใจดีแบบผม คุณอาจจะโดนยิงตายไปแล้วก็ได้


พอมาร์คเอ่ยประโยคนั้นจบ ลูกน้องคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ยิ้มกริ่มพลางขยับแขนให้สูทตัวนอกเลิกขึ้นจนเห็นอาวุธอันตรายสีดำสนิท


“...”


เจมส์ไม่ได้กลัวและรู้อยู่แล้วว่ามาร์คจะไม่ทำ เพราะดูแล้วคนตรงหน้าเขาค่อนข้างมีความเป็นผู้ใหญ่สูง แต่ที่เจมส์ยังนิ่งเพราะไม่รู้จะพูดอะไร ที่มาร์คพูดมามันก็จริงทุกอย่างจนเขาไม่มีอะไรจะเถียง


ผมรักน้องแบมแค่ไหน ไม่จำเป็นต้องบอกให้คนนอกอย่างคุณรู้หรอกครับ แค่คนที่ผมรักรับรู้ได้เท่านั้นก็พอแล้ว


ตามตรงเลยนะ มาร์คไม่รู้เจมส์ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนที่คิดจะมาสู้กับคนอย่างเขา ดูท่าคงจะไม่เคยแพ้ เคยชินกับการได้ทุกอย่างที่ต้องการ เลยไม่รู้ว่าคำว่าเหนือกว่ามันมีอยู่จริง


รักหรือ ก็อาจจะรักน้องแบมของเขาอย่างที่ปากว่าล่ะมั้งถึงได้มาตามง้อ แต่เขาคงต้องเสียใจด้วยเพราะเขาก็รักน้องมากพอที่จะไม่ยอมปล่อยมือไปให้ใครเหมือนกัน


“อ..อิ่มกันแล้วหรือครับ?


เห็นนั่งนิ่งทำหน้าเครียดกันทั้งคู่ แบมที่พึ่งกลับมาจากเข้าห้องน้ำจึงเอ่ยถามแบบกล้า ๆ กลัว ๆ และเสียงแหบหวานของคุณหมอตัวเล็กก็เรียกให้ทั้งมาร์คทั้งเจมส์ออกจากภวังค์ได้เป็นอย่างดี


ทำไมน้องแบมไปนานจังครับ


มาร์คขยับเก้าอี้ให้แบมนั่ง จับแก้วน้ำมาวางไว้ให้ใกล้ ๆ มือเผื่อว่าน้องจะหิว


จินโทรมาน่ะครับ เลยคุยก่อน แบมยกโทรศัพท์ให้มาร์คดู มาร์คดูผ่าน ๆ ก็พยักหน้าเข้าใจ


ครับ น้องแบมรับของหวานเลยไหม


คุณสั่งให้ได้เลยครับ


มาร์คพยักหน้ารับแล้วเรียกบริกรมาเพื่อขอดูเมนูขนม เขารู้ว่าแบมชอบอะไรของที่นี่ แต่จะให้น้องกินของหวาน ๆ เยอะก็ไม่ดี คงต้องเลือกสักสองสามอย่าง


“ไม่ได้เจอจินนานเลย เขาสบายดีไหม” หมอเจมส์เอ่ยถามแบมพลางยกยิ้มออกมา


อย่างน้อยเขาก็รู้จักเพื่อนสนิทของแบมมานานกว่ามาร์คก็แล้วกัน


“จินบอกว่าเจอคุณอยู่นะครับ”


แบมจะไม่พูดไปหรอกว่าจินบอกว่าเจอที่ไหน แต่แค่จากสีหน้าที่เจื่อนลงของอีกฝ่ายก็บอกเขาได้แล้วว่าที่จินเล่ามามันจริงทุกอย่าง


สถานที่อโคจรน่ะ เป็นที่ ๆ หมอเจมส์ชอบไปมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ผิดกับแบมที่เขาไปนับครั้งได้เพราะไม่ชอบที่ ๆ คนเยอะ ๆ และเสียงดัง


“จำผิดหรือเปล่าครับ”


แบมยิ้มบาง ๆ ให้ไม่คิดจะถามเรื่องนั้นต่อเพราะมันไม่ใช่เรื่องของเขา


“จินสบายดีครับ อาทิตย์ก่อนยังไปทานข้าวกับผมกับคุณมาร์คอยู่เลย”


“แฟนเขาก็ไปครับ คุณเจน่ะ” มาร์คเล่าบ้าง นึกไปถึงจินกับเจก็ยิ้มออกมาให้ความน่ารักของคู่นั้น ถึงจะพูดมากไปหน่อยแต่ก็น่าคบหาทั้งสองคน


“งั้นหรือครับ”


หมอเจมส์ค่อย ๆ หุบยิ้มลงแต่มาร์คกลับมีรอยยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ


หมดแล้วล่ะสิ เรื่องเก่า ๆ ที่จะเอามาชวนน้องแบมของเขาคุยน่ะ ทุกคนสำคัญในชีวิตน้องมาร์คก็เจอมาหมดแล้วด้วย ยิ่งเป็นคุณแม่ มาร์คยิ่งบอกได้เลยว่าเขาน่ะ ได้เป็นลูกเขยบ้านหมอแน่นอน


..


ทั้งสามคนนั่งกินขนมกับจิบไวน์กันไปอีกสักพัก แบมรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเขามันแปลก ๆ แต่เพราะมีมาร์คที่นั่งอารมณ์ดีอยู่ข้าง ๆ เลยไม่ได้แย่อะไร จะมีก็แต่หมอเจมส์ที่เริ่มอึดอัดมากจนจะทนไม่ไหวแล้ว


“ผมขอคุยกับแบมเป็นการส่วนตัวได้ไหม”


ในที่สุดเจมส์ก็เอ่ยปากขอออกไป เพราะหากมื้อเย็นนี้จบลงแล้วเขาก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้คุยกับแบมอีกหรือเปล่า


“ผมออกไปรออยู่ระเบียงตรงนั้นก็ได้ครับ”


มาร์ครู้ว่าถ้าเขายังนั่งอยู่ตรงนี้เจมส์ก็จะไม่ยอมพูดอะไรเพราะกลัวเขาขัด เดี๋ยวจะหาว่าเขาไม่แฟร์พอ เอาเป็นว่าเขาจะให้ไอ้คุณหมอเจมส์ฟังจากปากน้องแบมของเขาเองก็ได้ ว่ามันน่ะยังไม่แข่งก็แพ้แล้ว


“คุณอยู่ตรงนี้ด้วยกันก็ได้ครับ”


แบมจับแขนมาร์คเพื่อรั้งเอาไว้ กลัวมาร์คจะไม่สบายใจที่ปล่อยให้เขาอยู่กับแฟนเก่าแบบนี้ แบมรู้ว่ามาร์คเชื่อใจกัน แต่เขาก็ไม่อยากมีอะไรปิดบังอีกฝ่าย


“ไม่เป็นไรครับ น้องแบมคุยกับเขาเถอะ” มาร์คยกมือลูบศีรษะกลมเบา ๆ ให้วางใจว่าเขาเข้าใจ


ร่างสูงลุกขึ้นพร้อมแก้วไวน์ มาร์คเดินไปรออยู่ที่จุดชมวิวจากตึกสูง เขาสั่งลูกน้องให้ขยับตัวออกห่างจากทั้งคู่เล็กน้อย เปิดทางให้ทั้งสองคนที่เหลือบนโต๊ะอาหารได้พูดคุยกันอย่างเป็นส่วนตัว


“ผมรู้ว่าผมอาจจะพูดช้าไป แต่ว่าผมคิดถึงคุณนะแบม คิดถึงคุณจริง ๆ”


หมอเจมส์เอ่ยบอกแบมอย่างไม่ปิดบัง ตอนที่เลิกกันแรก ๆ เขาพยายามจะติดต่อไปง้อขอคืนดีแต่ก็ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้งเพราะจินไม่ให้ความร่วมมือ พอได้กลับมาเจอกันอีก เวลาเห็นหน้าหมอแบมที่โรงพยาบาลทีไร เขาก็รู้สึกอยากจะกลับไปเป็นคนที่ยืนข้างแบมอยู่บ่อย ๆ


“อย่าพูดอย่างนี้เลยครับ ผมมีแฟนแล้ว มันดูไม่ดี”


“ผมรักคุณนะแบม ผมอาจจะทำผิดพลาดไปบ้างเพราะผมหลงผิด แต่ผมขอโทษ ผมสัญญาว่าผมจะปรับปรุงตัว ผมจะไม่ทำให้คุณร้องไห้อีกแล้ว”


แบมยิ้มบาง ๆ เขาเคยตกหลุมพรางนั้นหลายต่อหลายครั้งจนรู้แล้วล่ะว่าคำว่าจะไม่ทำของหมอเจมส์มันไม่มีอยู่จริง


“ผมให้อภัยคุณ ผมไม่ได้โกรธไม่ได้เกลียดอะไรคุณแล้วครับ ไม่ต้องคิดมาก”


ในทีแรกแบมก็โกรธอยู่หรอกเพราะอีกฝ่ายทำให้เสียหลักขนาดนั้น ยอมรับเลยว่าเคยรักมากและไม่คิดว่าจะมีวันที่เลิกกัน แบมไม่เคยคาดหวังความสมบูรณ์แบบจากใครเพราะรู้ว่ามนุษย์เราไม่มีใครไม่มีข้อเสีย แต่บังเอิญว่าข้อเสียที่หมอเจมส์มี แบมรับมันไม่ได้อีกต่อไปก็เท่านั้น


“ผมอยากให้คุณให้โอกาสผมอีกครั้ง ถ้าถึงตอนนั้นแล้วคุณไม่เลือกผม ผมก็จะยอมถอย”


เสียใจด้วยนะครับ ตอนนี้คุณหรือใครก็ไม่ได้เป็นหนึ่งในตัวเลือกของผมทั้งนั้น


“...”


เพราะผมมีคนที่ผมรักและไม่คิดจะเลิกรักอยู่แล้ว


เขาอาจจะไม่ได้รักคุณ เห็นคุณเป็นของเล่น คนรวย ๆ แบบนั้นคิดว่าเขาจะจริงจังกับคุณหรือไง


เขารักผม และรักมากพอที่จะจริงจังแน่ครับ แบมตอบกลับด้วยน้ำเสียงและสีหน้ามั่นใจผมเชื่อความรู้สึกตัวเองมากกว่าคำพูดคนอื่นครับ ไม่ต้องพยายามพูดอะไรแล้ว


“คุณไม่เสียดายเวลาที่ผ่านมาของเราบ้างหรือครับ”


แบมถอนหายใจให้ความดื้อดึงของหมอเจมส์ จะบอกว่าไม่เสียดายก็ไม่ถูกทั้งหมดหรอกเพราะเคยคบมานานขนาดนั้น แต่แบมก็รู้ว่าคนเราจะมีความสุขได้ถ้ารู้จักปล่อยวางเรื่องอดีตและอยู่กับปัจจุบัน ยิ่งปัจจุบันของแบมดีแสนดีขนาดนี้ ไม่ต้องถามก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วไหมว่าแบมควรจะเสียดายอะไรมากกว่ากัน


“คุณก็น่าจะรู้อยู่แล้วนะครับว่าผมเป็นคนยังไง”



แบมพูดไปแค่นั้นแต่เจมส์ถึงกับนิ่งไป ใช่ เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าเปล่าประโยชน์ที่จะมาทำอย่างนี้


“เรายังเป็นเพื่อนร่วมงานกันได้นะครับ แต่ถ้าคุณหวังมากกว่านั้น ผมก็ขอบอกตรง ๆ เลยแล้วกัน” แบมมองหน้าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยบอกเสียงจริงจัง อย่าเสียเวลาเลยครับ


เจมส์สบตากลมโตแสนหวานที่เขาพลาดพลั้งทำมันหลุดลอยไป จำได้ว่าตอนเจอกันครั้งแรกเขาก็ชอบอีกคนได้ในทันที ยิ่งรู้จักกันความดีของแบมยิ่งทำให้เขายกขึ้นหิ้งเป็นตัวจริงเสมอมา


หมอแบมก็ยังคงเป็นหมอแบมคนที่ซื่อสัตย์มั่นคงและมั่นใจในคนที่ตัวเองรักอย่างถึงที่สุด หมอแบมยังเป็นคนเดิม แต่คนที่หมอแบมรักไม่ใช่หมอเจมส์อีกต่อไปแล้ว


เขาพลาดเองที่ทำลายความไว้วางใจที่มากมายนั้นทิ้ง เขามันโง่เองที่ปล่อยคน ๆ นี้ไป และต่อให้เขาพยายามให้ตายยังไงก็คงไม่ได้คืน


เพราะผู้ชายโชคดีที่ได้ดูแลหมอแบมคนนั้น ดันเป็นคนที่สมบูรณ์พร้อมไปทุกอย่างจนเจมส์ไม่มีทางสู้ได้เลย


“งั้นผมขอตัวกลับเลยแล้วกันครับ”


เจมส์ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ตรงนี้ต่อเพราะทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว หมอแบมไม่เหลือความรู้สึกอะไรให้เขาแล้ว แม้สักนิดก็ไม่มี เขากับหมอแบมมาไกลกันได้เพียงเท่านี้ และทั้งหมดเป็นความผิดของเขาคนเดียว


“ครับ”


แบมลุกขึ้นตามอีกฝ่ายไม่คิดจะรั้งอะไร รู้สึกสงสารหมอเจมส์อยู่หรอกแต่ก็สงสารตัวเองมากกว่า ถ้าไม่พูดตรง ๆ แบบนั้นเจมส์คงยังตามเขาไม่เลิก มาร์คคงไม่สบายใจ และแบมเองก็ไม่ชอบให้มาร์ครู้สึกแย่


“ถ้าเจอกันที่โรงพยาบาลก็ทักกันบ้างนะครับหมอแบม”


“ครับ หมอเจมส์”


แบมยืนส่งแขกจนหมอเจมส์ออกไปไกลจนลับตา แล้วจึงหันกลับไปมองมาร์ค ร่างสูงมองเขาก่อนอยู่แล้ว และเพียงแค่มาร์คส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ แบมก็รีบเดินเข้าไปกอดลำแขนแกร่ง ท่าทางออดอ้อนโดยไม่รู้ตัวของหมอทำให้มาร์คหัวใจเต้นแรงได้ทุกครั้ง


ขอโทษที่ให้เขามาด้วยนะครับ ผมแค่ชวนแบบส่ง ๆ ไม่คิดว่าเขาจะกล้ามาจริง ๆ แบมช้อนตามองมาร์คอย่างรู้สึกผิด ร่างสูงก้มหน้าลงจุมพิตหน้าผากมนเบา ๆ


ไม่เป็นไรครับ ผมว่าก็ดีเหมือนกัน


ดียังไงครับ


เขาจะได้ไม่มาวุ่นวายกับคุณหมอของผมอีก


ได้ยินกับหูได้เห็นกับตาถึงขนาดนั้นถ้าจะยังมาตามตื๊ออยู่อีกก็คงหน้าด้านหน้าทนอยู่พอตัว และมาร์คก็ไม่คิดว่าไอ้หมอเจมส์มันจะทำอย่างนั้น ตอนนี้คงรู้แล้วว่าเสียเวลาเปล่า ไม่พอเผลอ ๆ รู้สึกเสียหน้าด้วยมั้งน่ะ รีบไปหาเด็กใหม่มากกแล้วมั้ง


คงไม่มาจริง ๆ แล้วล่ะครับ ว่าแต่คุณยิ้มอะไรนักหนาอ่ะ


มือเล็กเขย่าแขนร่างสูงเบา ๆ มาร์คเอาแต่ยิ้มมองเขาตาเยิ้มอยู่ได้ เหมือนเรื่องหมอเจมส์เป็นแค่ลมที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านไปแค่นั้น ก็คือหมอจงหมอเจมส์เป็นใครมาร์คไม่รู้จักแล้ว


ยิ้มให้แฟนไม่ได้หรือครับ


“คนบ้าอะไรยิ้มอยู่ได้ทั้งวัน”


คนบ้าอะไรน่ารักอยู่ได้ทั้งวันมาร์คก็อยากจะดุหมอแบบนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ถ้าพูดไปหมอก็จะเขินแล้วตีแขนเขา ท่าทางที่น่ารักกว่าเก่าอาจจะทำหัวใจเขาหยุดเต้นไปเลยก็ได้


มาร์ควางแก้วไวน์ลงบนบาร์ใกล้ ๆ ก่อนจะโอบเอวคุณหมอเข้ามาแนบชิดกาย มือเล็ก ๆ ของหมอวางลงบนอกแกร่ง หน้าเริ่มแดงเพราะการกระทำของมาร์ครอบที่ล้านสอง


ผมดีใจที่หมอรับรู้ว่าผมจริงจังกับเรื่องของเราแค่ไหน


แบมยิ้มออกมา คิดอยู่แล้วว่ามาร์คต้องให้ลูกน้องแอบฟังที่เขาคุยกับหมอเจมส์ แต่ก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เพราะมาร์คเป็นหนึ่งในความส่วนตัวของแบมอยู่แล้ว


ก็คุณชัดเจนออกอย่างนี้


หมอเป็นคนที่ทำให้ผมอยากชัดเจนในทุก ๆ เรื่องของชีวิตนะครับ


” หมอไม่ตอบอะไรแต่หมอยิ้ม ยิ้มแบบที่มาร์คเห็นทีไรก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ทุกที



ร่างสูงกดริมฝีปากจูบขมับสวยของแบมเบา ๆ ด้วยความรู้สึกขอบคุณขอบคุณที่หมอเลือกเขา


รักหมอนะครับ

 


หมอก็ไม่แพ้กันหรอกน่า

 




Vitamin B

To be continue…

#มบย่อมาจาก



โอ้ยยย พิมพ์เองกะเขินเองอยู่เด้อออ งือออ ><


มาช้าแต่มาชัวร์นะคะ อย่าพึ่งทิ้งนุ๊กกันไปไหน มาอยู่ด้วยกันไปจนถึงตอนสุดท้ายเถอะนะคะ


ติชมหรือบลา ๆ ร่วมกันได้เสมอที่ #มบย่อมาจาก 


ขอบคุณทุก ๆ คนมาก ๆ เลยนะค๊าาา ด้วยรักมาก ๆ ❤️

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.199K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,931 ความคิดเห็น

  1. #1922 lek0868909108 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 02:58
    คือมาร์คดีมากกก รัก ใส่ใจดูแลทั้งแบมและคนรอบตัวที่สำคัญกับแบม ขนาดนี้ เจมส์ยังคิดสู้เหรอตัวเองโง่เองปล้อยคนดีดีหลุดมือ มาดูถูกว่ามาร์คไม่รักจริงอีก เจอตอกกลับหน้าหงาย /ชอบที่แบมมาร์คมีอะไรคุยกันเปิดใจ น่ารักก
    #1,922
    0
  2. #1907 MarkP_endear. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 02:23
    คนปัจจุบันเพอเฟกต์ขนาดนี้ คนเก่าไม่จำเป็นแล้วเด้อ
    ตัดใจซะเถอะคุณเจมส์..

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 มิถุนายน 2563 / 02:24
    #1,907
    0
  3. #1891 BMC MINTTT (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 03:50

    อบอุ่นละมุนไปหมดเลยค่ะ เเล้วก็เขินหนักมาก เหมาะสมกันที่สุดแล้วพี่มาร์คน้องแบม

    #1,891
    0
  4. #1877 lek0868909108 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 19:58

    เคลียร์ชัดมาก มาร์คคือให้ความสตแบมไว้ใจเชื่อใจ ใส่ใจแบมคือเป็นผชที่โคตรดีอ่ะ แบมก็ใส่ใจไม่ทำให้มาร์คคิดมาก แฟนเก่าโง่เองที่ปล่อยแบมหลุดมือแต่ก็ดีตรงทำให้แบมเจอมาร์ค คนแสนดี

    #1,877
    0
  5. #1865 keyprince (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 20:35
    จะหาผู้ชายแบบมาร์คในชีวิตจริงได้จากที่ไหนเนี่ยยย ดีมากๆ แบบมากๆ
    #1,865
    0
  6. #1856 De-nee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:32

    ผู้ชายแบบ คุณมาร์คของหมอแบม ยังเหลืออยู่ไหมผู้ชายแบบนี้น่ะ ฮือออเป็นน่ารักชิบหายเลยว้อยยยยยยผงแกกางกหาฃฟกย
    #1,856
    0
  7. #1842 premmiii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 15:33
    หมอเจมส์สมน้ำหน้านะคะ 5555
    #1,842
    0
  8. #1830 ทัศนีย์ สว่างจีนทึก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 16:35

    คือของมากกกแบมโคตรชัดเจนกับแฟนเก่าไม่ให้ความหวังไม่แคร์ และใส่ใจคนรัก ดีมากกชอบคำว่าลังเลไม่มีเลย ดีอ่ะ มารฺค์ก็ชัดเจนเคยอ่านอีกเรื่องแบมลังเลกะแฟนเก่าคือรักมาร์คแต่ยังไปคุยเหมือนแคร์เรานั่เทเลยไม่อย่กอ่านต่อ มาเจอเรื่องนี้ คือดีมากชอบ????????????????

    #1,830
    0
  9. #1801 sukai_3103jy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 03:31
    เขินมากกกกก
    #1,801
    0
  10. #1795 7togi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 07:31
    เป็นอะไรที่ดีมากๆเลย ได้อ่านอะไรแบบนี้มันทำให้หัวใจเราพองโตเลยนะเนี่ย ยิ้มแล้วยิ้มอีกกับความ(น่า)รักของทั้งหมอทั้งมาร์ค มีความสุขจัง ^^
    #1,795
    0
  11. #1788 Spices_smile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:50
    น่ารักกกกก
    #1,788
    0
  12. #1784 hiddenhills (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 01:05
    ตอนแรกแอบหงุดหงิดแบมจะชวนเจมส์มาทำไม แต่พอเจอมาร์คก็รู้เลยค่ะว่าคนที่เป็นผู้ใหญ่และมีเหตุผลเป็นยังไงแงงงงงง คุณมาร์คคือแบบมีเหตุผลมากๆๆๆ ชอบบบบ
    #1,784
    0
  13. #1753 Tealeaf (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 03:20
    แงงงงง เขินตอนนี้มากๆๆๆๆ ชอบความมีเหตุผลของทั้งคู่เลยค่า
    #1,753
    0
  14. #1726 khunsom08 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 07:23
    ดีงามมากค่ะ เคลียร์เรื่องแฟนเก่าหมอแบมละ
    #1,726
    0
  15. #1709 ribbonnib (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 18:27
    งื้ออออ ความชัดเจนนี้ ชัดเจนทั้งสองคน
    #1,709
    0
  16. #1700 uromtbb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 09:13
    ถ้าได้ผช.แบบพี่มาร์คชีวิตนี้คงนิพพาน
    #1,700
    0
  17. #1672 Harlyquine (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 18:14

    ฮื่ออออ เขาทั้งคู่ก็คือรักมากกกก จนคนอ่านอยากเราคือยิ้มไม่หุบเลย จะน่ารักไปไหน
    #1,672
    0
  18. #1619 supassara93 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:10
    ไม่มีความจำเป็นอะไรที่มาร์คจะแคร์สินะ หมอเจมส์คือใครมาร์คไม่รู้จัก ว้ายยยชอบมากเลยค่ะคุณลูกเขยย
    #1,619
    0
  19. #1554 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 14:08
    ขัดใจนิดหน่อย แต่หมอเจมส์เข้าใจก็ดีแล้วฮะ สำลักความรักของสองคนนี้ละ รักกันอะไรขนาดนั้น งื้ออ
    #1,554
    0
  20. #1544 Prachaya_pompam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 10:04
    หนักแน่นทั้งคู่เลย
    #1,544
    0
  21. #1536 PMarkNBam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 00:21
    ลูกแม่ ดีมากเลยลูกกกก
    #1,536
    0
  22. #1520 lovemarkbam_got7 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 00:01

    หึ ชนะ
    #1,520
    0
  23. #1515 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 18:56
    มดกันค่ะ หวานแบบรถอ้อยคว่ำอะ 55555
    #1,515
    0
  24. #1436 20050807815095 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 21:56
    โอ้ย…ฟินมากเลยค่ะ
    #1,436
    0
  25. #1391 tararat srithong (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 12:15
    นี่เป็นเจมส์ไม่อยู่ตั้งแต่โดนมาร์คด่าว่าไม่มีคนอบรบอ่ะะะ ไม่กล้าทนอยู่หรอกกก
    #1,391
    0