[ MARKBAM ] ⎮V I T A M I N B ⎮#มบย่อมาจาก [END]

ตอนที่ 7 : Chapter 7 I’m yours [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,762 ครั้ง
    4 เม.ย. 63




Chapter 7

I’m yours



 

แบมไม่ได้เจอมาร์คมาสองวันติดแล้วเพราะต่างคนต่างก็งานเยอะจนแทบจะไม่มีเวลานอน พอเข้าวันที่สามคิดว่าคงไม่เจอกันอีกมาร์คก็โทรศัพท์มาชวนไปดินเนอร์จนได้


คุณหมอไม่ปฏิเสธเพราะเขาไม่มีธุระที่ไหน แต่แบมก็ได้ใช้เวลาอยู่กับมาร์คเพียงสามชั่วโมงเท่านั้นเพราะต้องกลับคอนโดมาพักผ่อน


พรุ่งนี้แบมกับมาร์คยังต้องทำงานเพราะงั้นจะพากันเถลไถลกลับดึกมากไม่ได้


ให้ผมขึ้นไปส่งนะครับมาร์คอาสาเมื่อรถแล่นมาถึงด้านล่างคอนโดของแบมแล้ว


เขาเคยขึ้นไปนั่งเล่นบนห้องของแบมอยู่สองสามครั้ง ห้องหมอไม่ได้ใหญ่มาก แต่เพราะมีหมอ สำหรับมาร์คอะไร ๆ มันเลยดูดีไปหมด


ไม่เป็นไรครับ คุณรีบกลับไปพักผ่อนดีกว่า ดึกแล้วครับ


ผมอยากอยู่กับหมออีกสักแป๊บ


จริง ๆ อยากอยู่นาน ๆ ด้วยซ้ำ เหตุผลของมาร์คไม่มีอะไรซับซ้อน เขาแค่อยากใช้เวลาร่วมกันกับแฟนให้มากที่สุด เขากับหมอคบกันมาจะเป็นเดือนแล้วแต่ยังได้เจอกันแค่อาทิตย์ละสองสามวัน วันละสองสามชั่วโมงเท่านั้น และมันก็ทำให้มาร์ครู้สึกว่าเราเริ่มห่างเหินกันแบบที่ไม่ควรจะเป็น


มาร์คกลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เขาอาจจะกลายเป็นใครก็ไม่รู้ในชีวิตแบมไปแล้ว


อย่าเลยครับ


แบมรู้ว่าถ้ามาร์คขึ้นห้องไปกับเขาด้วยร่างสูงก็จะอ้อยอิ่งจนกลับดึก ๆ ดื่น ๆ เหมือนทุกครั้ง แล้วก็ไม่ได้พักผ่อนสักที แบมรู้ว่าช่วงนี้มาร์คทำงานหนักไม่ค่อยได้นอนและคงเหนื่อยมาก ๆ เพราะวันนี้คนขับรถยืนยันหนักแน่นว่ายังไงก็ไม่ยอมให้เจ้านายขับรถเองแน่ แบมห่วงมาร์คจะแย่ แต่มาร์คกลับคิดว่าหมอไล่ ไม่อยากให้เขาอยู่ด้วยแล้ว


ก็ได้ครับ


ถึงจะแอบน้อยใจแค่ไหนสุดท้ายแล้วมาร์คก็ยังคือมาร์คที่รู้สึกกับแบมมากจนยอมตามใจทุกอย่าง เขาอยากเอาแต่ใจตัวเองบ้าง แต่ก็ไม่รู้ว่าสำหรับหมอแล้ว มาร์คคือคนที่ได้รับอนุญาตให้ทำแบบนั้นหรือเปล่า  


คุณกลับดี ๆ นะครับ


ครับ ผมคิดถึงหมอนะ


รู้แล้วครับ


มาร์คมองคุณหมอที่ก้มหน้าหลบสายตาเขาอยู่สักพักใหญ่ก่อนที่ร่างสูงจะลอบถอนหายใจออกมา มาร์ครู้ตัวว่าเขาเริ่มจะมีอาการขาดหมอไม่ได้อยากเจอหน้าหมอทุกวันเสียแล้ว แต่ความอ่อนล้าก็ทำให้ร่างสูงเริ่มไม่มั่นใจเหมือนกันว่าหมอมีความคิดตรงกันกับเขาบ้างหรือเปล่า


ไม่รู้สิ ที่ผ่านมามาร์คเอาแต่สรุปแบบเข้าข้างตัวเองตลอดว่าอีกฝ่ายคงรู้สึกมากไม่แพ้กัน แต่พอนึกย้อนไปแล้วหมอก็ไม่เคยพูดให้ฟังหรอก ไอ้คำที่มาร์คอยากได้ยิน อย่างเช่นว่าชอบ คิดถึงอะไรแบบนั้น


แต่จะโทษหมอก็ไม่ได้ เพราะหมอก็เป็นของเขาแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร มาร์คควรโทษตัวเองนี่แหละที่กับหมออะไร ๆ ก็ไม่เคยพอ อยากได้มากกว่านี้ อยากได้มากกว่าคนอื่น มาร์คมันโลภมาก


หมอพักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมมารับที่คอนโดนะ


ร่างสูงยกมือลูบศีรษะกลมของแบมพลางยกยิ้มให้คนตัวเล็ก พยายามอย่างมากที่จะไม่แสดงสีหน้าแย่ ๆ ออกไปให้หมอเป็นกังวล


ไม่ใช่ความผิดของหมอ ไม่ใช่เลยจริง ๆ


ไม่ต้องมารับหรอกครับ ตอนเช้ารถติด คุณจะเสียเวลาเปล่า ๆ ผมนั่งรถไฟฟ้าไปเองก็ได้ ใกล้แค่นี้เองครับ


แบมอยากให้มาร์คพักผ่อนให้เต็มที่ แม้นาทีเดียวก็อยากให้มาร์คได้นอนเพิ่มขึ้นหน่อย เขาเองก็ไม่ใช่เด็ก ๆ โรงพยาบาลที่ทำงานก็ไป ๆ กลับ ๆ มันอยู่แทบทุกวัน เขาไม่ได้รู้สึกว่าลำบากอะไรเลย


ผมอยากมารับหมอนี่นาแต่สำหรับมาร์ค ขึ้นชื่อว่าเป็นคนสำคัญเขาก็อยากจะดูแลให้ดีที่สุด ให้ดีเท่าที่เขาจะสามารถทำได้


แบบนั้นคุณก็ต้องตื่นเช้ากว่าเดิม อย่าเลยครับ ผมไปเองดีกว่า


แต่หมอก็ปฏิเสธเก่งเหลือเกิน ถามว่าท้อบ้างไหม ไม่หรอก แย่สุด ๆ ที่มาร์ครู้สึกคือน้อยใจแค่นั้น


ถ้าหมอสะดวกแบบนั้นก็ได้ครับ


ร่างสูงส่งยิ้มฝาดเฝื่อนให้คนเป็นแฟน ครั้งนี้มาร์คคิดว่าเขาคงเก็บอารมณ์ไม่อยู่เพราะตากลมของคุณหมอสั่นไหวเบา ๆ


มาร์คไม่ใจร้อนกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้ก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะใจเย็นมากขนาดนั้น เขาอยากพัฒนาจะแย่ แต่ก็ไม่กล้าที่จะเร่งเร้าอีกฝ่าย เพราะหากหมออึดอัดเข้า หมออาจจะไม่เอาเขาแล้ว


ผมไปก่อนนะ แล้วเจอกันนะครับ


ครับหมอ


เห็นมาร์คพยักหน้ารับรู้แบมก็เปิดประตูลงจากรถ คุณหมอไม่ยืนรอส่งเพราะรู้ว่ามาร์คจะไม่ไปไหนถ้ายังไม่เห็นเขาเดินเข้าคอนโด


พอคุณหมอลับสายตาไปแล้วมาร์คก็หงอยลงจนคนขับรถเองยังแอบหงอยตามไปด้วย


ระดับคุณมาร์คนี่ไม่เคยมีใครปฏิเสธเขาสักครั้ง หลายคนออดอ้อนขอให้เขาไปรับไปส่งด้วยซ้ำ เห็นทีจะมีก็แต่คุณหมอแบมนี่แหละที่คุณมาร์คอยากเอาอกเอาใจแค่ไหนก็ปฏิเสธได้ง่าย ๆ



น่าสงสารคุณเขานะครับ

 



Vitamin B

 



ไอ้แบม คนนี้จริงดิ!


พอกลับมาจากฝรั่งเศสจินก็โร่มาหาแบมถึงโรงพยาบาลแล้วถามคำถามนั้นทันที


แบมไม่ได้เล่าเรื่องที่เขาคบกับมาร์คให้จินฟังหรอกนะ แต่ข่าวการมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วของมาร์คในหน้าหนังสือพิมพ์และโซเชียลมีเดียก็มากพอที่จะทำให้จินรู้


แบมไม่ได้อยากเป็นข่าว มาร์คเองก็เหมือนกัน แต่เพราะสัปดาห์ก่อนมาร์คดันมีข่าวลือว่ากำลังคบหาอยู่กับนางเอกดัง เพราะเธอหอบกระเช้าไปแสดงความยินดีที่มาร์คกลับมาถึงบริษัทของฝ่ายชายแบบออกหน้าออกตามาก ๆ


มาร์ครีบโทรศัพท์มาอธิบายกับแบมใหญ่เลยว่าเขาไม่รู้เรื่อง และพอถึงงานเปิดตัวอะไรสักอย่างของบริษัทสาขาในไทยของมาร์ค ร่างสูงก็เป็นคนยืนยันกับนักข่าวเองว่าไม่จริง เขาไม่เคยรู้จักกับเธอคนนั้นมาก่อนและมาร์คก็มีแฟนอยู่แล้ว แฟนเป็นหมอ


หลังจากนั้นก็มีรูปหลุดของแบมกับมาร์คที่ไปทานข้าวด้วยกันออกมายืนยันว่าที่มาร์คพูดเป็นเรื่องจริงทุกอย่าง คุณนางเอกคนนั้นก็โดนคนในโซเชียลว่าอยู่พักนึงเลยแหละ


แต่ก็ไม่ได้เป็นกระแสอะไรนาน เพราะมาร์คเป็นนักธุรกิจ และแบมก็เป็นหมอ ไม่ใช่ดารา


ตกใจอะไร


มึงไม่น่าถามคำถามนี้ออกมาเลยนะครับ กูก็ต้องตกใจสิ ผัวใหม่มึงเป็นมหาเศรษฐี เป็นนักธุรกิจแสนล้านหรืออาจจะน้อยไป เขาอาจจะมีมากกว่านั้นอีกเยอะเลยนะเว้ย แม่งเอ้ย รู้งี้กูไม่ไปแล้วฝรั่งเศสอ่ะ รอเผือกเรื่องของมึงดีกว่าเยอะ


จินทำตาลุกวาว ยังไม่อยากเชื่อเลยว่าเพื่อนเขาจะตกถังข้าวสารใหญ่ขนาดนี้ ไม่ถังแล้วมั้ง น่าจะเป็นเขื่อนได้เลย


มึงก็เว่อร์ เขาก็คนธรรมดา ๆ คนหนึ่งน่า


มาร์คทำให้แบมรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ มาร์คไม่ได้เป็นคนรวยที่ชอบยกตนข่มท่านทั้งยังอ่อนน้อมถ่อมตนเสมอต้นเสมอปลาย ร่างสูงให้เกียรติคนที่สมควรจะได้รับเกียรติโดยไม่มีข้อแม้ว่าคน ๆ นั้นจะมีฐานะหรือหน้าตาอย่างไร และแบมก็ชอบความมาร์คมาก ๆ เลย


แต่พิเศษสำหรับมึงใช่ไหมล่ะ


ว่าแล้วจินก็ปรี่เข้าไปเกาะแกะจะซักเอาข้อมูลกับแบมให้ได้ คุณหมอที่กำลังอ่านงานในคอมพิวเตอร์อยู่กระแอมไอนิดหน่อยแก้เขินแต่ก็ยังยอมพยักหน้ารับเบา ๆ


ก็ใช่


แหม เดี๋ยวนี้มันพัฒนาเร็วเว้ยเพื่อนกูจินแซวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความอารมณ์ดีอย่างเต็มพิกัด เพื่อนเขาไม่โสดแล้ว เหนือกว่านั้นคือแฟนมันหล่อและรวยมากด้วย หึ หมอเจมส์ก็หมอเจมส์เถอะงานนี้


เร็วอะไร กูรู้จักเขามาหกเดือนกว่าถึงจะคบกันแบบวันนี้


จริงจังป๊ะ ทำไมกูจำไม่ได้ว่ามึงเคยเล่า


ก็กูไม่เคยเล่า


งั้นเล่ามาเลย เล่า


เห็นจินเร่งทั้งยังมาทำตาแป๋วแหววออดอ้อนแบมก็เลี่ยงไม่ได้


คุณหมอตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้จินฟัง มันก็นะ ให้ความร่วมมือดีเยี่ยม หูนี่แผ่เป็นจานดาวเทียม แทบจะเอาปากกามาจดเพราะกลัวเผือกไม่ครบทุกซีน


โคตรจะพรหมลิขิต ละครเว่อร์ ๆ อ่ะมึง ใครจะไปคิดว่าผีวันนั้นจะมาเป็นผัวมึงในวันนี้ฟังจบปุ๊บจินก็กุมมือทำท่าเพ้อ ๆ ก่อนจะหันมายิ้มทำตาวิบวับ ๆ ใส่แบม แล้วจริงจังป๊ะคนนี้


กูก็จริงจังทุกคนไหม


แบมคบกับใครก็ไม่เคยไม่จริงจังอยู่แล้ว เขาเป็นคนรักใครก็รักทีละคน คบทีละคน ให้เกียรติคนที่คบหาด้วยตลอด แต่อาจจะเพราะเป็นคนมีเวรมีกรรมเยอะเลยเจอแต่อะไรก็ไม่รู้


มึงต้องจับนะเว้ยแบม คนนี้อย่าให้หลุดมือเลยนะมึง ของดีแบบนี้ไม่ได้หลงปลิวตามลมมาง่าย ๆ


จินตบเข่าฉาดแล้วยกมือเขย่าแขนเพื่อนรัว ๆ กลัวใจเหลือเกินว่าแบมมันจะพลาดผู้ชายอย่างคุณมาร์ค และก็ต้องระวังลิงค่างบ่างชะนีทั้งหลายที่จะมาฉกของมึงไปด้วย คุณมาร์คนี่ของแรร์ คนจ้องจะแย่งมันเยอะ


มึงอินกว่ากูอีกนะเนี่ย


ที่จริงจะว่าเพื่อนอย่างนั้นก็ไม่ได้หรอก เพราะตอนแรกแบมก็เครียดเรื่องนั้นมากเหมือนกัน ถึงขั้นคิดอยู่สามวันเต็ม ๆ เพื่อหาวิธีที่จะได้เป็นตัวจริงเพียงคนเดียวของมาร์ค


แต่บอกตรง ๆ เลยว่าจนถึงตอนนี้แบมก็ยังคิดไม่ออก เขาเพียงปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปตามธรรมชาติ


เพราะมาร์คบอกว่าแบมชนะทุกคนแล้วนี่นา


กูอยากให้มึงมีรักที่สดใส


จินน่ะหวังดีกับแบมทุกเรื่องนั่นแหละ แบมเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา หมอมันเจ็บมาเยอะ เขาก็อยากให้มันเจอคนดี ๆ คบกันไปจนแก่จนเฒ่าด้วยกันไปเลยบ้าง ยิ่งหน้าตาดีมีทรัพย์เยอะอย่างมาร์ค จินยิ่งไม่อยากให้หลุดมือเพื่อนเขาไปเลย


ทุกวันนี้ก็สดใสดี


จินเบะปากใส่แบมนิดหน่อย สดใสแบบเห็นฟ้าฝนอึมครึมอยู่รำไรน่ะสิ ดูก็รู้ว่าเพื่อนของเขามันชอบเก็บความรู้สึกยังไงก็ยังจะเป็นอยู่อย่างนั้นแน่ ๆ


หมอแม่งขี้เขินครับ มันเขินแล้วตัวมันจะแดง ๆ มันเลยพยายามจะปิดบังความรู้สึกของตัวเองอยู่บ่อย ๆ ถึงจะปิดไม่เคยมิดเลยก็เถอะ


แล้วก็ชอบทำเป็นเก่งอ่อนแอไม่เป็นทั้ง ๆ ที่ตัวเท่าลูกหมา นิสัยจริง ๆ ของหมอมันก็โคตรจะนุ่มนิ่ม สำหรับจินแล้วถ้ามีคนถามว่าเขาเอ็นดูอะไรที่สุดในโลก เขาก็จะตอบว่าเจ้าหมอแบมนี่แหละ


นี่ อย่าหาว่ากูสอนเลยนะหมอนะ แต่มึงน่ะมันพวกปากแข็ง แสดงออกไม่เป็น มีแฟนกี่คน ๆ เขาเลยทิ้งไปมีเมียใหม่หมดแบบนี้ไง หัดเอามาเป็นบทเรียนบ้างสิวะ คิดอะไรรู้สึกอะไรก็แสดงออกมาบ้าง ให้เขารู้บ้างว่ามึงก็รักก็หลงเขาหัวปักหัวปำ ไม่ใช่ให้เขาจินตนาการเอาเอง


“…”


จินลอบยิ้มเมื่อเห็นแบมหยุดสนใจงานในหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วนั่งขมวดคิ้วนิ่ง ๆ


อันที่จริงแบมจะเป็นคนยังไงแฟนมันก็ไม่ควรจะนอกใจไปมีคนอื่นอยู่แล้ว ไม่รักกันแล้วก็ควรจะเลิกกันก่อนค่อยไปเริ่มต้นใหม่สิ แต่ที่จินเลือกที่จะพูดไปแบบนั้นเพราะอยากให้เพื่อนเขาใจ ๆ กับคุณคนนั้นเขาขึ้นมาหน่อยเฉย ๆ


แบบว่าอุบายน่ะอุบาย


แล้วก็นะ ไอ้ลูกอ้อนน่ะ หัดใช้ไว้บ้าง ผู้ชายร้อยทั้งร้อยมันก็แพ้เวลาแฟนอ้อนทั้งนั้นแหละเว้ยหมอ อ้อนเล่น ๆ บ้าง ทำตัวติดเขาบ้าง อ้อนขอของนิด ๆ หน่อย ๆ ให้เขาเปย์ ให้เขาสบายใจ เขาจะได้รู้สึกว่าดูแลมึงได้ รู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นที่พึ่งของมึง


กูไม่ได้อยากได้อะไรนี่


กูรู้ว่าชีวิตมึงดีมีพร้อมทุกอย่างและมึงก็มักน้อยครับหมอครับ แต่คือมึงก็ต้องเข้าใจนะเว้ย ผู้ชายรวย ๆ คบคนเด็กกว่าน่ะชอบเปย์ ชอบดูแล ถ้ามึงไม่ให้เขาทำอะไรให้เลยเขาจะรู้สึกไม่ดี รู้สึกเกิดคำถามว่าเขาไม่จำเป็นสำหรับมึงหรือเปล่าวะ เพราะงั้นนะ ถ้าเขาบอกว่าจะทำอะไรให้ อยากดูแลอะไรมึง มึงก็อย่าไปขัด มันบั่นทอนกำลังใจเขา


แบมเริ่มคิดตามประโยคที่ใส่อินเนอร์ไปเต็มล้านของจิน


หรือที่มาร์คทำหน้าทำเสียงน้อยใจบ่อย ๆ เพราะแบมชอบทำอะไรด้วยตัวเองมากไปหรือเปล่านะ แต่แบมก็ไม่ได้คาดหวังว่ามาร์คจะมาลำบากอะไรกับเขานี่


ขนาดนั้นเลยหรอวะ แบมถามจินเสียงเบา ความรู้สึกผิดค่อย ๆ ถาโถมเข้ามาจนหน้าหวาน ๆ เริ่มงอง้ำ


ถึงขั้นบั่นทอนกำลังใจ คิดไปเองว่าไม่จำเป็นกับแบมแล้วอย่างนั้นเลยหรือ?


เออสิวะ คนคบกันอ่ะมันหวังอะไรสักอย่างอยู่แล้ว อย่างน้อย ๆ ก็หวังว่าจะเห็นมึงมีความสุขมากขึ้นเมื่อมีเขาในชีวิต หวังอยากจะเป็นคนที่มึงนึกถึงคนแรกเวลามีเรื่องอะไร หวังจะแชร์ทุก ๆ อย่างร่วมกัน แต่ถ้ามึงแบบ..อันนั้นก็ไม่เอาอันนี้ก็ไม่อยากได้ กูถามหน่อยเถอะ มึงจะมีเขาไว้ทำไม


ทำไมเหมือนมึงเริ่มว่ากูแล้วอ่ะ


สีหน้ามึงบอกว่ามึงรู้สึกผิด แสดงว่าที่กูพูดทุกอย่างมันมีเค้าความจริง นี่มึงอย่าบอกนะว่าตอนนี้มึงกับคุณเขายังแบบ..เป็นแฟนที่มองตากันใส ๆ อยู่


จินชี้หน้ากล่าวหาเพื่อนและคุณหมอก็พยักหงึกหงัก เล่นเอาจินยกมือตบหน้าผากตัวเองดังป๊าบจนแบมรู้สึกเจ็บแทน


ไอ้แบ๊มมม กูถามจริง มึงคิดว่าเขาอายุเท่าไรแล้ว แล้วมึงอายุเท่าไรแล้วเนี่ย Oh My God! หกเดือนกว่าที่รู้จักกัน จับมือเท่านั้นเอง เขาโคตรจะให้เกียรติมึงเลย เขาไม่มีขอขึ้นคอนโดมึงหรือชวนมึงไปห้องเขาบ้างหรอวะ?


ก็มีไปห้องกูอยู่นะ แต่ว่ายังไม่เคยค้าง” แบมตอบตามความจริง มาร์คเอ่ยปากชวนเขาไปห้องของมาร์คบ่อยมาก ๆ แต่แบมปฏิเสธทุกครั้ง หลัง ๆ มาร์คเลยขอขึ้นไปส่งแบมที่ห้องแทนแต่แบมก็ให้มาร์คกลับไปนอนห้องตัวเองตลอดไม่ว่าจะดึกแค่ไหน


“เขาเคยขอค้างบ้างไหม?


“ครั้งนึง” ครั้งแรกที่ไปเลยด้วย แต่พอครั้งนั้นแบมปฏิเสธ อีกสองครั้งถัดมามาร์คก็ไม่เคยขอเลย


“แล้วทำไมมึงไม่ให้เขานอนด้วย”


แบมยกมือเกาท้ายทอยตัวเองเบา ๆ ดวงหน้านวลใสของคุณหมอเริ่มแดงฉ่าลามมาจนถึงคอ แบมเคยอยู่บ้านหลังเดียวกับมาร์คก็จริงแต่สถานะตอนนั้นมันไม่เหมือนตอนนี้นี่ แถมตอนนั้นห้องที่เคยนอนร่วมกันมันก็เป็นแค่ห้องพักผู้ป่วยของที่บ้าน แม่ก็อยู่ และอีกอย่างแบมยังไม่เคยนอนเตียงเดียวกันกับมาร์คด้วย


“กู..กูเขินอ่ะ”


ได้ยินคำตอบแบบนั้นจินก็ตบหน้าผากตัวเองอีกป๊าบ จะหงุดหงิดก็ไม่สุดเพราะหมอแม่งดันทำหน้าตาน่ารักใส่


“แก้ไม่ได้เลยใช่ไหมไอ้เรื่องนี้เนี่ย” จินใช้สองมือจับแก้มคุณหมอไว้ออกแรงบีบเบา ๆ เพราะมันเขี้ยว


“ก็อยากแก้อยู่ แต่พออยู่กันสองคนในห้องทีไรแล้วมันแบบ..มัน..มึงเข้าใจกูใช่ไหม” คุณหมอทำสีหน้าลำบากใจไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตัวเองยังไงดี


“เข้าใจ กูก็เคยเป็นตอนจะเสียตัวครั้งแรก”


“จิ๊นนน~” แบมรีบหันซ้ายหันขวากลัวว่าจะมีใครได้ยินทั้ง ๆ ที่ในห้องนี้ตอนนี้มีแค่เขากับจินเท่านั้น


“แต่มึงไม่ต้องเครียดหรอกหมอ เพราะกูดูยังไงคุณมาร์คของมึงเขาก็เป็นเสือแน่นอน ตอนเขาขอค้างที่ห้องมึง มึงก็ตอบแค่ครับ เชิญครับ เดี๋ยวเขาก็จัดการมึงเองแหละ”


แบมครางฮื่อในลำคอเบา ๆ คุยกันไปคุยกันมาทำไมมันลามมาเรื่องริมเตียงแล้ววะ


“แต่ว่าเขาไม่ได้ขอมาสองครั้งแล้วนะ” แล้วก็เนี่ย แบมดันเอาเรื่องนี้ออกจากหัวไม่ได้แล้วด้วย


“เพราะมึงปฏิเสธเขาไปครั้งนึงแล้วไง เขาคงเว้นระยะไปนิดหน่อยแหละ อาจจะน้อยใจคนใจร้ายแบบมึงอยู่ด้วย”


จินพูดอะไรแบมก็คล้อยตามหมดแล้วตอนนี้ เชื่อสนิทใจเลยว่ามาร์คต้องน้อยใจแบมอยู่แน่ ๆ ทั้งเครียดทั้งรู้สึกผิดปะปนกันไปหมดแล้ว เขามันเป็นแฟนประเภทไหนกันนะ


“แบบนั้นถ้าเขาไม่ขออีกล่ะจิน”


ความกลัวมาร์คจะไม่รักเริ่มเข้ามาครอบงำจิตใจคุณหมอตัวเล็ก แบมยอมรับเลยว่าเขาเองก็รู้สึกกับมาร์คมาก ๆ มากกว่าทุกคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต และเพราะว่ามันมากขนาดนี้แบมก็เลยทำอะไรไม่ค่อยถูก กลัวไปหมดกลัวจะรบกวนมาร์ค กลัวทำให้มาร์คลำบาก กลัวเผลอทำตัวเยอะใส่อีกฝ่าย


“ก็ชวนเองเลยสิวะ ยากอะไร”


ลองหมอมันเอ่ยปากชวนดูสิ คร้านคุณมาร์คจะรีบเก็บเสื้อผ้าเข้ามาอยู่ห้องมันเลยล่ะไม่ว่า หมอแม่งไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองน่าจับกินแค่ไหน จินล่ะโคตรนับถือความอดทนของคุณมาร์คเขาเลย


“กูไม่ใช่แบบมึงนะ”


“หัดสิวะ เป็นแบบกูแล้วไม่ดีตรงไหน คิดอะไรก็พูด อยากได้อะไรก็บอก ไม่ซับซ้อน นี่ผัวกูทั้งรักทั้งหลงกูจนหาทางกลับบ้านไม่เจอเลยนะ ไหนพี่เขาจะบอกรักกูคนเดียวทุกวัน จุ๊บกูทุกเช้า วาดวางอนาคตอันสดใสไว้ด้วยกันกับกู ไม่อยากจะพูดเยอะหรอก เดี๋ยวหาว่าอวด”


แบมบึนปากใส่จินนิดหน่อยนี่ขนาดไม่พูดเยอะนะ


ก็ได้”


“ก็ได้อะไรจ๊ะ” จินเท้าคางจ้องคุณหมอพลางอมยิ้มนิด ๆ


“เดี๋ยวลองดูไง”


ได้ยินคำตอบที่ต้องการแล้วจินก็ยกมือตบหัวแบมปุ ๆ


ดีมากเจ้าหมอ แล้วก็นะ บอกรักบอกคิดถึงเขาบ้าง คนนะมึงไม่ใช่ผี จะได้สัมผัสความรักจากส่วนบุญที่อุทิศให้


รู้แล้วน่า แบมรู้สึกว่าจินเก่งอ่ะ พูดประโยคไหนก็ทำให้เขารู้สึกผิดไปหมด เนี่ย พึ่งจะรู้ตัวอีกอย่างแล้วว่าไม่เคยบอกความรู้สึกของตัวเองให้มาร์คได้ฟังบ้างเลย


ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะร้องไห้ เขามันไม่ได้เรื่อง


รู้แล้วก็ทำตามด้วยล่ะ


ครับคุณจิน


เห็นแบมพยักหน้ารับคำหงอย ๆ จินก็ลอบยิ้มพึงพอใจ คิดไปถึงตอนแบมอ้อนคุณมาร์คแล้วก็อยากหัวเราะร้ายกาจ บทไอ้แบมมันจะอ้อนน่ะ แกร่งแค่ไหนก็เถอะ ตายเรียบ



 

Vitamin B

35%



สองวันผ่านไปแบมกับมาร์คก็ไม่ได้เจอกันอีกแล้วเพราะแบมอยู่เวร จะว่าไปอาทิตย์นี้แบมถูกแลกเวรมาหลายวันเหมือนกันนะ เหนื่อยก็เหนื่อยอยู่ล่ะ แต่พอคิดว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้พักแล้วคุณหมอถึงได้ยิ้มออกมาหน่อย


แบมหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวขึ้นมาดูในช่วงพักกลางวัน เวลาทำงานเขาชอบตั้งสั่นเอาไว้ มีสายที่ไม่ได้รับสองสายเป็นมาร์คทั้งหมด ปกติถ้าโทรมาสองครั้งแล้วแบมไม่รับมาร์คก็จะเว้นช่วงไปสองสามชั่วโมงค่อยโทรมาใหม่เพราะรู้ว่าเขาคงติดงาน


ช่วงหลายวันมานี้น้ำเสียงของมาร์คดูไม่แฮปปี้เท่าไรเท่าที่ฟังในโทรศัพท์ แบมคิดว่าเขาพอจะรู้สาเหตุแล้วแต่ก็ยังทำเป็นมองข้ามมันเสมอมา


แบมเป็นแบบที่จินว่าทุกอย่างแหละ เป็นแบมทั้งนั้นที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับมาร์คยังย่ำอยู่กับที่


คุณหมอเม้มปากเบา ๆ หัวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเพราะความรู้สึกผิดมันแล่นเข้ามาอีกแล้ว อยู่ดี ๆ มือที่กำลังกดโทรศัพท์โทรออกก็สั่น แบมกำลังกลัวว่าปลายสายจะไม่ว่างรับ กลัวว่าจะไม่ได้คุยกัน


แต่แบมคงคิดไม่ถึงว่าตัวเองเป็นคนสำคัญของคนทางนั้นมากแค่ไหน มากขนาดที่ว่ามาร์คยอมเสียมารยาทเดินออกมาจากวงสนทนาของเหล่าผู้ถือหุ้นเพื่อออกมารับโทรศัพท์เลย


[หมอจริง ๆ หรือเปล่าครับเนี่ย]


มาร์คทำเสียงไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่โทรศัพท์เข้ามาหาเขาจะเป็นคนที่เฝ้ารออยู่ทุกวัน เขาแทบจะแคปหน้าจอเอาไว้เลยนะ แต่เพราะกลัวหมอรอสายนานร่างสูงเลยรีบกดรับก่อน


ค..ครับ


[วันนี้ฝนต้องตกแน่เลย หมอโทรมาหาผมด้วย]


ปกติผมไม่เคยโทรหรือครับเจ้าของเสียงซึมยกมือขึ้นถูปลายจมูกตัวเองแรง ๆ อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกแสบตาคัดจมูกขึ้นมาเสียอย่างนั้น คุณยุ่งอยู่ไหมครับ


เผื่อว่ามาร์คไม่ว่าง แบมจะได้วางก่อน เขาไม่อยากจะรบกวนการทำงานของมาร์ค


[เอาตรง ๆ หมอก็ไม่เคยโทรหาผมก่อนครับ อีกสิบนาทีมีประชุมครับ]


หัวใจดวงน้อยของคุณหมอชาวาบเพราะสงสารมาร์ค เขาสองคนรู้จักกันมานานแค่ไหนแล้วนะ แล้วมาร์คเหนื่อยคนเดียวมาขนาดไหนแล้ว แล้วแบมมัวทำอะไรอยู่วะเนี่ย


ผมขอโทษนะ


[หมอขอโทษอะไรครับ] มาร์คทำเสียงไม่เข้าใจเพราะเขายังไม่เห็นว่าหมอจะทำอะไรผิดเลยสักอย่าง เห็นแต่หมอทำตัวน่ารักไปวัน ๆ เท่านั้นอ่ะ


ที่ให้คุณพยายามอยู่ฝ่ายเดียวเลย


[หมอเป็นอะไรครับ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า] น้ำเสียงห่วงใยที่ปลายสายส่งมาให้ยิ่งทำให้แบมอยากจะร้องไห้


ไม่เคย มาร์คไม่เคยตำหนิอะไรแบมเลย เขาทำร้ายจิตใจมาร์คขนาดนั้นร่างสูงก็ยังเอาแต่ดีกับเขา เอาแต่ห่วงเขาความรู้สึกของเขาอยู่ได้ แบบนี้แล้วจะให้แบมไปชอบใครที่ไหนได้อีกล่ะ


แค่อยากกินข้าวกับคุณ


แบมอยากเห็นหน้า อยากคุยด้วย


[หมอเลิกงานกี่โมงครับ เดี๋ยวผมไปรับ ไปกินข้าวกันนะ]


มาร์ครีบถามกลับทันที อันที่จริงเขายุ่งมาก ๆ จนไม่มีเวลาจะไปเจอหมอมาสองวันแล้ว ที่เจอกันก่อนหน้าเวลามันก็น้อยเกินไป แต่วันนี้อะไรก็ช่างหัวมัน มาร์คไม่สนใจแล้ว เขาจะไปหาแบม วันหยุดแรกที่มาร์คกำลังจะมีในวันพรุ่งนี้กับมะรืน เขาจะยกให้หมอคนเดียวเลย


ผมทำให้คุณกินดีไหมครับ ที่คอนโดของผมก็ได้


เอ่ยปากชวนเองคุณหมอก็นั่งหน้าแดงเองอยู่คนเดียว โธ่เอ้ย จะรอดไหมวันนี้เนี่ย


[หมอจะเหนื่อยไหมครับ]


แบมสัมผัสได้ถึงความดีใจปนห่วงใยที่ติดมาในน้ำเสียงทุ้มนั้น กับเรื่องของเขามาร์คดูตื่นเต้นเสมอ อันที่จริงแบมก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่เขาแสดงออกไม่เก่ง


ไม่เหนื่อยครับ


แต่แบมสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าหลังจากนี้เขาเองก็จะพยายาม แบมจะพยายามเพื่อมาร์คบ้างเหมือนกัน


[เดี๋ยวผมช่วยนะครับ หมอจะได้ไม่เหนื่อยมาก]


ช่วยชิมก็พอครับ


[อย่าปฏิเสธสิครับ] มาร์คทำเสียงอ้อนเสียจนแบมเผลอครางงื้อในลำคอเบา ๆ คุณหมอมือไม้อ่อนจนแทบจะไม่มีแรงยึดโทรศัพท์ไว้อยู่แล้ว


ก็คุณทำเป็นที่ไหน


มาร์คเป็นคนเก่งทำหลายอย่างได้ก็จริง แต่เรื่องอาหารแบมพิสูจน์มาแล้วว่าเป็นข้อยกเว้น มาร์คเคยพยายามหลายครั้งหลายครา แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่าอาหารของเขามันไม่ได้เรื่องเลย


[ผมจะทำเท่าที่ผมทำได้ ให้ผมทำเถอะนะครับ]


ล้างผัก หั่นผัก ช่วยล้างจาน หรือกวาดบ้านถูบ้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรมาร์คก็อยากช่วยลดภาระแบมทั้งนั้น


ขอบคุณคุณมากเลยนะครับ


แบมอยากจะพูดคำนี้เป็นพัน ๆ ครั้ง มาร์คดีกับเขามาตลอดและไม่เคยจะแผ่วลงเลย หนำซ้ำยังมากขึ้นทุกวัน มากจนความรู้สึกขอบคุณเต็มตื้นในหัวใจแบมไปหมด


[ผมสิครับต้องขอบคุณหมอ]


มาร์ครู้ว่าแบมไม่ได้นอนมาเป็นวันแล้ว แต่คุณหมอก็ยังยืนยันว่าจะทำกับข้าวให้เขากิน ฟังเสียงก็รู้แล้วว่าจะดื้อ มาร์คห้ามยังไงก็คงจะไม่ฟัง เพราะฉะนั้นปล่อยคุณเขาทำตามใจไปเถอะ พอเหนื่อยมาก ๆ เดี๋ยวก็ออกอาการงอแงเองแหละ


“เดี๋ยวผมต้องไปทำงานต่อแล้วครับ” แบมทำหน้ามุ่ยใส่นาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้นิดหน่อย ไม่รู้จะรีบร้องเตือนไปไหน เขาพึ่งจะได้คุยกับมาร์คไม่กี่นาทีเอง


[หมอกินข้าวหรือยังครับ]


มาร์คคงไม่สบายใจถ้าวางสายไปแบบที่ยังไม่รู้ว่าหมอของเขาอิ่มท้องหรือยัง เห็นทีหลังจากนี้มาร์คคงต้องแอบส่งคนไปส่องคุณหมอสักหน่อยแล้ว


“เรียบร้อยแล้วครับ คุณล่ะ”


[เหมือนกันครับ งั้นผมไม่กวนเวลาหมอทำงานแล้ว คิดถึงหมอนะครับ ไว้เจอกันตอนเย็นครับ]


ครับ


แบมเป็นคนกดวางสายก่อนเหมือนทุกที แต่ครั้งนี้หัวใจเจ้ากรรมดันกระสับกระส่าย รู้สึกไม่สบายตัวขึ้นมาดื้อ ๆ


ร่างเล็กกำมือแน่นจนชื้นเหงื่อไปหมด แบมรู้ว่าต้องการทำอะไร และครั้งนี้เขาก็เลือกที่จะทำตามเสียงหัวใจของตัวเอง


[ครับหมอ?]


แบมโทรกลับไปหามาร์คอีกครั้งอย่างที่เขาควรจะทำมาตั้งนานแล้ว


ลืมบอกว่าเลิกงานกี่โมง วันนี้เลิกเร็วห้าโมงนะครับ แล้วก็…”



แบมสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด ก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “…คิดถึงคุณเหมือนกันนะครับ

 



Vitamin B

 



ทำไมคุณมาเร็วจังครับแบมเอ่ยทักร่างสูงที่นั่งรอเขาอย่างใจเย็นในห้องโถงของโรงพยาบาล หมอรุ่นพี่ที่เจอมาร์คแอบมาบอกแบมตั้งแต่สี่โมงแล้วว่ามีคนมารออยู่


มาร์คถอดสูทตัวนอกกับเนคไทออกไปแล้ว ร่างสูงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสามเม็ดบนออกทั้งยังพับแขนเสื้อสองข้างขึ้น เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือแพงหูฉี่ที่ดูเข้ากับหน้าตาคนใส่


ลุคแบบนี้แบมโคตรจะแพ้เลย


มีคนบอกว่าคิดถึงก็ต้องรีบมาสิครับ กลัวหมอรอนาน


มาร์คแทบจะถลาออกจากห้องทำงานตั้งแต่ได้ยินหมอบอกว่าคิดถึงแล้ว อยากมาจับหมอกอด มาจูบหมอให้สมใจ วันนี้หมอของเขาโคตรน่ารักเลย เนี่ย วันนี้หมอใส่เสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนด้วย เหมือนโลกวันนี้ของมาร์คมาก ๆ เลย


งานไม่ยุ่งหรือครับ ขอโทษนะ ให้คุณรอชั่วโมงกว่าเลย


แบมทำหน้าสำนึกผิดและมาร์คก็ยกมือลูบศีรษะกลมเบา ๆ เชิงบอกว่าไม่เป็นไร


นานกว่านี้ผมก็รอได้ครับ ผมเคลียร์งานส่วนของผมในอาทิตย์นี้เสร็จแล้ว หมอต้องไม่เชื่อแน่ ๆ ว่าผมจะมีวันหยุด”


จริงหรือครับ


แบมทำตาโตครู่หนึ่งก่อนจะส่งยิ้มยินดีตามมา มาร์คไม่เคยมีวันหยุดจนกระทั่งวันนี้ แบมว่าเขาทำงานหนักมากแล้วแต่บอกเลยว่าแพ้ให้มาร์คแน่ ๆ คนอะไรโคตรขยัน


ได้สองวันเลยนะครับ มาร์คชูสองนิ้วประกอบคำพูด


ดีแล้วครับ คุณจะได้พักผ่อนบ้างแบมยิ้มหวานให้คนสูงกว่า


มาร์คเป็นเจ้าของบริษัทเป็นผู้บริหารที่ทำงานหนักกว่าบรรดาลูกน้องมาก ๆ แถมยังชอบพูดเหมือนตัวเองเป็นพนักงานบริษัทธรรมดา ๆ ไม่ได้ตำแหน่งใหญ่โตอะไรด้วย


หมอล่ะครับ ได้หยุดไหม เห็นอยู่เวรสองวันติดแล้วนะครับ


ถ้าหมอตอบว่าไม่ เรื่องเทคโอเวอร์โรงพยาบาลที่เคยคิดเล่น ๆ มาร์คอาจจะลองจริงจังกับมันดู


ครับ แต่ว่าผมได้หยุดแค่พรุ่งนี้เอง เราแวะซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนนะครับ


มาร์คพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจในคำตอบ ร่างสูงยื่นมือออกไปขอกระเป๋าใบไม่เล็กเท่าไรที่แบมถืออยู่


ให้ผมช่วยถือนะ


แบมกำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่พอนึกได้ว่าอีกคนคงตั้งใจที่จะช่วยจริง ๆ คนเป็นหมอก็พยักหน้าตกลงพลางยื่นของในมือให้


ขอบคุณนะครับ


วันนี้หมอน่ารักจังมาร์ครีบรับกระเป๋าของแบมมาถือไว้ให้ ในใจก็คิดว่ามันก็ไม่น่าจะเบาสำหรับหมอ มือน้อย ๆ นั้นคงแดงอยู่แน่ ๆ เลย จริง ๆ หมอก็น่ารักทุกวันอยู่แล้วนะครับ แต่วันนี้เป็นพิเศษหน่อย


ทั้งสองคนเริ่มพากันออกเดินเพื่อไปยังลานจอดรถ แบมหันซ้ายหันขวาตลอดทาง ร่างเล็กขมวดคิ้วแปลกใจที่วันนี้มาร์คมาที่นี่คนเดียว


ไม่มีบอดี้การ์ดมาด้วยหรือครับ?”


ปกติแล้วเวลามาร์คมารับแบมถึงด้านในโรงพยาบาลบอดี้การ์ดก็จะตามเข้ามาด้วย อย่างน้อยห้าหกคนต้องมี


หมอไม่ชอบคนเยอะ ๆ นี่ครับ


มาได้ครับ ไม่เป็นไร ผมกลัวคุณไม่ปลอดภัย แบมเงยหน้าบอกมาร์คเสียงจริงจังและร่างสูงก็ก้มลงมาส่งยิ้มเอ็นดูให้


พอหมอทำหน้าแบบนี้ทีไร มาร์คก็อดใจไม่ไหวที่จะยื่นมือไปลูบศีรษะกลม ๆ ของหมอทุกทีเลย


จริง ๆ ผมอยากใช้เวลาส่วนตัวกับหมอมากกว่าเลยไม่ให้มาน่ะครับ แต่ไม่ต้องห่วงนะ พวกเขาดูผมอยู่ห่าง ๆ เสมอ และก็ไม่มีใครที่ทำอะไรผมได้แล้วล่ะครับนอกจากหมอ


มาร์คบอกเหล่าบอดี้การ์ดไว้แล้วว่าตอนที่เขาอยู่กับแบม ถ้าเขาไม่เรียกก็ไม่ต้องตามมาใกล้ ๆ พวกลูกน้องเขาก็ชอบกลัวนั่นกลัวนี่กันเกินเบอร์ อาจจะเพราะตั้งแต่เกิดมามาร์คไม่เคยมีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรรุนแรงเท่าครั้งนั้นมั้ง พอมันเกิดขึ้นทุกคนก็เป็นห่วงไปหมด คงต้องรอให้เวลาผ่านไปอีกสักพักใหญ่ถึงจะพากันเชื่อสนิทใจว่ามาร์คจะไม่มีใครปองร้ายถึงชีวิตแล้ว


ผมจะทำอะไรคุณได้ล่ะครับ


ทำได้สิครับ หมออยากทำอะไรผมก็ได้ ตามใจหมอเลย มาร์คอมยิ้มยักคิ้วข้างเดียวส่งให้คุณหมอ และแบมก็มองว่ามันดูเจ้าเล่ห์มาก ๆ


ไม่เอาแล้ว เปลี่ยนเรื่องดีกว่า


วันนี้คุณทำงานเหนื่อยไหมครับ


มาร์คหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงน่าฟัง อันที่จริงก็เหนื่อย แต่พอเจอหน้าแดง ๆ อมชมพูของหมอแล้วความเหนื่อยที่มีมันก็ไม่รู้หายไปไหนหมดแล้ว


งานเยอะนะครับ แต่ไม่เหนื่อยหรอก หมอล่ะครับ


แบมยู่ปากนิดหน่อยเพราะไม่เชื่อว่ามาร์คจะพูดจริง คุณหมอก้าวเข้าไปใกล้ ตัดสินใจยกมือกอดแขนมาร์คเอาไว้ ร่างสูงทำหน้าแปลกใจ แต่พอเห็นหูแดงจัดของคนตัวเล็กก็รู้ได้ว่าหมอคงต้องใช้ความพยายามมากพอตัวที่จะเริ่มอะไรทำแบบนี้


ปกติมาร์คคงหาเรื่องแซว แต่ครั้งนี้เขาไม่กล้าเลย กลัวหมอเขินมากแล้วไม่ทำอีก


“เหนื่อยครับ เหนื่อยมากเลย”


แบมกอดแขนมาร์คแน่นขึ้น ร่างสูงก้มมองท่าทางน่ารักน่าชังนั้น ก่อนจะยกแขนกอดไหล่หมอเอาไว้แล้วจับมือเล็กให้มากอดเอวเขาไว้แทน เห็นหมอไม่ว่าอะไรทั้งยังขยับเข้ามาใกล้จนกายชิดกันมาร์คก็ยกยิ้มกว้าง


“งั้นซื้อกับข้าวเข้าไปกินดีไหมครับ หมอไม่ต้องทำเองก็ได้”


“ไม่เอา”


“อ..โอเค ยอมแล้วครับ ทำก็ทำครับ”


มาร์คยกมือยอมแพ้ หมอเป็นคนที่ช้อนตามองแล้วพูดคำว่าไม่เอาได้น่ารักเท่าโลกเลยให้ตายเถอะ หมอควรจะทำคลิปฮาวทูพูด ไม่เอายังไงให้เหมือนลูกแมวเผยแพร่ไปเลย



โอ้ย ตาย ใจเขาบางไปหมดแล้ว



 

Vitamin B

 


พอมาร์คล้างผักล้างนู่นนี่ช่วยแบมเสร็จแบมก็ไล่คนตัวสูงออกมาจากหน้าเตาแก๊สเพราะพื้นที่มันมีน้อย มาร์คจึงมีโอกาสได้มานั่งเท้าคางมองแบมทำอาหารอยู่ในครัวอย่างไม่นึกเบื่อ เขาคิดถึงช่วงเวลาที่ได้มองหมอทำกับข้าวให้กินแบบนี้เป็นบ้าเลย


ตอนนี้คุณหมอตัวเล็กอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนเรียบ ๆ ไม่มีลาย เชือกที่ผูกเป็นโบว์ตรงเอวนั้นยิ่งเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น


มาร์คเคยกอดหมอมาแล้ว รู้ว่าอีกคนเอวบางขนาดไหน และเขาก็ชอบสรีระของแบมมาก ๆ มันดูน่าจะพอดีมือไปหมดทุกอย่างเลย


หยุดทำสายตาทะลึ่งแบบนั้นได้แล้วครับ แบมหันมาดุมาร์คนิดหน่อย เพราะพอถูกจ้องนาน ๆ เขาก็ชักจะหยิบเครื่องปรุงผิด ๆ ถูก ๆ แล้ว


มองสะโพกแบมแล้วยิ้มเลียริมฝีปากนั่นมันอะไรกัน


หมอเป็นต้นเหตุทั้งหมด หมอต้องรับผิดชอบสิครับ มาร์คส่งสายตาระยิบระยับให้คนที่กำลังหน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้วเขาก็ได้ค้อนวงใหญ่กลับมาเป็นรางวัล


แบมไม่ตอบเพราะไม่รู้จะตอบอะไร ถ้าเกิดว่าถามกลับไปว่าจะให้รับผิดชอบยังไง แบบนั้นมันคงไม่ต่างอะไรกับการขุดหลุมแล้วฝังกลบตัวเองไปโดยสมบูรณ์แบบ


แอบเขินอยู่คนเดียวดีกว่าเยอะ


มื้อเย็นวันนี้เป็นไปอย่างเรียบง่ายด้วยอาหารสี่อย่าง ต้ม ผัด แกง ทอด ครบสูตรอาหารบ้านคุณหมอ รสมือแบมยังคงอร่อยมาก ๆ สำหรับมาร์ค วันนี้ร่างสูงกินข้าวไปตั้งสามจาน กินหมดทุกอย่างไม่เหลือแม้แต่น้ำไว้ให้ใคร


แบมเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในขณะที่มาร์คอาสาล้างจานเองทั้งหมด ร่างสูงผิวปากอารมณ์ดีทั้งยังยิ้มอยู่ตลอดเวลา ยิ่งได้ยินเสียงฝนที่โปรยปรายอยู่ภายนอกตึกสูงมาร์คก็ยิ่งแทบจะกระโดดเพราะความลิงโลด


ชีวิตดีกว่ารถถังตอนนี้ก็มาร์คนี่แหละครับ


ฝนตกหนักแบบนี้คุณจะกลับยังไงล่ะครับ


คำถามที่อยากได้ยินจากปากหมอถูกเอ่ยขึ้นทันทีที่แบมเดินออกมาจากห้องนอน


มาร์คคิดว่ามันง่ายนิดเดียวนะ ก็ไม่ต้องกลับไง


ผมค้างที่นี่ได้ไหมครับ


ร่างสูงเอ่ยขอ ตาคมฉายแววมีความหวังเต็มเปี่ยม เขาเคยถูกปฏิเสธไปหนึ่งครั้งแล้ว ถ้าครั้งนี้ยังกินแห้วอีกล่ะก็ก็ไม่เป็นไร ค่อยลองครั้งหน้า


แบมหลบตามาร์คก้มลงมองพื้น เขารอวันนี้อยู่แล้ว วันที่มาร์คจะเอ่ยขออีกครั้ง แต่คอนโดเขามีห้องนอนแค่ห้องเดียว โซฟาก็ไม่ได้ใหญ่ จะให้มาร์คนอนตรงนี้ก็ไม่ได้ แต่จะให้กลับไปแบมก็ไม่ได้ต้องการแบบนั้นเหมือนกัน


 

- มึงก็ตอบแค่ครับ เชิญครับ เดี๋ยวเขาก็จัดการมึงเองแหละ -


 

“จิ๊นนน~” แบมกำมือแน่นหลับตาปี๋เมื่อเผลอไปนึกถึงคำแนะนำของจินเข้าจนได้ โธ่เอ้ย เสี้ยมสอนเขาแต่ละอย่าง มีแต่เรื่องดี ๆ ทั้งนั้น!


“หมอว่าอะไรนะครับ?” มาร์คถามย้ำเพราะหมอบ่นอะไรไม่รู้งุ้งงิ้ง ๆ คนเดียว แถมยังหน้าแดงแจ๋ลามมาจนถึงหูถึงคอแล้วด้วย


“ค..ครับ”


“ครับ?” ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้น หัวใจนี่ลอยนำไปแล้วว่าแน่ ๆ วันนี้มันเป็นวันของมาร์คแน่ ๆ


“ช..เชิญครับ”


หมอพูดเองก็เขินเองจนเผลอยกมือขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองแก้เก้อ


เคยมองใครสักคนแล้วรู้สึกว่าเขาน่ารักไปหมดทุกอย่างไหม หมอเป็นใครคนนั้นของมาร์คล่ะ


ขอบคุณนะครับหมอ” ร่างสูงยกยิ้มดีใจอย่างออกนอกหน้า จุดนี้คือไม่ว่าโซฟาหรือพื้นเย็น ๆ มาร์คก็ไม่ขัด ขอแค่ได้ใช้อากาศหายใจร่วมกันกับหมอก็ชื่นใจแล้ว “งั้นผมขอเข้าไปอาบน้ำได้ไหมครับ


มาร์คขออนุญาตและแบมก็พยักหน้ารับแล้วรีบพูดรัว ๆ


ตามสบายเลยครับ ผ้าเช็ดตัวกับเสื้อคลุมตัวใหม่อยู่ในตู้เสื้อผ้าในห้องนอนนะครับ เสื้อผ้าผมคุณน่าจะใส่ไม่ได้ เดี๋ยวผมจะเอาชุดวันนี้ไปซักให้แล้วกันนะครับ


มาร์คขยับตัวเข้าไปใกล้คนตัวเล็ก มือน้อย ๆ ของแบมกำเข้าหากันแน่น ท่าทางน่าเอ็นดูเสียจนมาร์คอยากกระชากหมอลงมาซบอกเขาแล้วกอดเอาไว้แน่น ๆ แต่ติดที่ว่าเขายังไม่อาบน้ำนี่สิ


หมอตื่นเต้นอะไรครับ


ไม่ได้ตื่นเต้นสักหน่อย


แน่ใจนะครับ


ร่างสูงยิ้มล้อจนแบมทนไม่ไหวต้องเดินไปดันหลังมาร์คให้ไปทางห้องน้ำในห้องนอนไว ๆ


พอมาร์คไม่อยู่ในสายตาแล้วคุณหมอก็ได้แต่ยกมือขึ้นกุมอกข้างซ้ายแล้วหายใจเอาอากาศเข้าปอดแรง ๆ ตอนนี้สามทุ่มกว่าแล้ว และแบมก็อดนอนมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่คนตัวเล็กกลับไม่รู้สึกว่าง่วงเลย


ทำอะไรดีล่ะทีนี้ จะไปนอนบนเตียงรอมาร์คก็ไม่กล้าทั้ง ๆ ที่เป็นเตียงตัวเองแท้ ๆ



แบมจะบ้า



65%



หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วมาร์คก็เดินออกมาหาแบมที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นเพราะเขาไม่เจออีกคนในห้องนอน หมอเปิดทีวีไว้แต่ดูไม่ค่อยสนใจมันเท่าไร พอ ๆ กับที่ไม่สนใจหนังสือในมือ


พลิกไปพลิกมาหาจุดโฟกัสไม่ได้ขนาดนั้น คิดว่ามาร์คดูไม่ออกหรือไงว่าหมอกำลังมีเรื่องในใจ ดูท่าแล้วก็น่าจะเป็นเรื่องของมาร์คนี่แหละ


ไม่อ่านแล้วหรือครับ


ร่างสูงเอ่ยถามพลางทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ แบม ระหว่างเขาสองคนมีเพียงหมอนอิงหนึ่งใบกั้นไว้เท่านั้น


คุณมานั่งจ้องอย่างนี้ใครจะไปมีสมาธิล่ะครับ


มาร์คยิ้มน้อมรับคำกล่าวหา เขาน่าจะเป็นตัวทำลายสมาธิของหมอจริง ๆ เพราะทีวีก็เปิดอยู่หมอยังไม่บ่นมันเลย


ถ้าไม่อ่านแล้วหมอมาดูบาสกับผมดีกว่า แล้วก็หมอไม่ต้องเอาเสื้อผ้าผมไปซักให้หรอกนะครับ เหนื่อยเปล่า ๆ พรุ่งนี้เดี๋ยวผมให้คนเอาตัวใหม่มาให้ก็ได้”


“ค..ครับ”


แบมก้มหน้าเอ่ยรับคำเบาๆ  คุณหมอนั่งตัวตรงแด่วเมื่อมาร์คกดเปลี่ยนช่องทีวีเป็นช่องกีฬาที่ชอบดูแล้วดึงหมอนอิงที่กั้นระหว่างเขาทั้งสองคนไว้ออกไป


มาร์คอยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดียวถ้วนเพราะไม่มีเสื้อผ้าใส่ และแผงอกที่เผยให้เห็นอยู่รำไรนั้นก็ทำให้หัวใจแบมทำงานไม่ปกติ


ทั้งตัวก็เคยเห็นมาแล้วตอนมาร์คป่วย แล้วแบมมาเขินอะไรตอนนี้วะเนี่ย


“หมอเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”


มาร์คเอ่ยถามเพราะเห็นแบมนั่งขยับตัวไปมาไม่อยู่นิ่งสักที เขาไม่ได้รำคาญ แต่ว่านึกเป็นห่วงกลัวหมอจะง่วงแต่ยังเกรงใจเขาไม่กล้าไปนอนต่างหาก


ขอโทษนะครับ แบมตัดสินใจพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา แต่เพราะอยู่ใกล้กันมากและจุดสนใจของมาร์คก็อยู่ที่หมอหมดร่างสูงจึงได้ยินมันชัดเจน

 

วันนี้หมอขอโทษผมแบบไม่มีสาเหตุมาสองรอบแล้วนะครับ หมอมีอะไรในใจหรือเปล่า เล่าให้ผมฟังได้ไหม


มาร์คมองคนที่ก้มหน้ากุมมืออยู่บนตักอย่างเรียบร้อย เขาอยากเป็นคนที่รับฟังทุกปัญหาในชีวิตของหมอ เขาอยากรู้ว่าหมอคิดอะไร อยากเป็นคนที่หมอเปิดใจให้ในทุก ๆ เรื่อง


ผมแค่รู้สึกว่าผมมันเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องเลย


ทำไมหมอคิดแบบนั้นล่ะครับ


จะได้เรื่องหรือไม่ได้เรื่องคนที่จะตอบได้คือมาร์คที่เป็นแฟนของหมอไม่ใช่หรือไง หมอฟังคนอื่นหรือคิดไปเองแบบนี้มาร์คไม่ชอบใจเลย


“คุณเคยแบบรู้สึกแย่หรือไม่ชอบนิสัยอะไรบางอย่างของผมบ้างไหมครับ”


“ไม่นะครับ”


มาร์คส่ายหัวทันที พยายามคิดแล้วคิดอีกว่าเขาไปรู้สึกแย่กับหมอตอนไหน ถ้าไม่ชอบหรือรู้สึกไม่ดี เขาจะขอหมอคบทำไมล่ะ


“แล้วแบบว่า..งอน น้อยใจที่ผมไม่มีเวลาให้ น้อยใจเรื่อง..อื่น ๆ  อะไรแบบนั้นล่ะครับ”


คนตัวเล็กพูดไปก็เอียงคอหลบสายตามาร์คไปด้วย แต่แบมก็ไม่อยากคิดเองเออเองแล้ว เขาอยากรู้ว่ามาร์คคิดยังไง เขาจะได้ปรับปรุงตัวให้ถูกจุด


“อ๋อ ถ้าเบบนั้นก็มีแอบคิดว่าหมอไม่อยากคุยกับผมอยู่เหมือนกันนะครับ เห็นหมอชอบไล่ผมกลับบ้านอ่ะ”


ผมไม่ได้อยากไล่คุณนะครับและก็ไม่ได้ตั้งใจด้วย ผมแค่ห่วงกลัวคุณไม่ได้พักผ่อน ไม่ใช่ไม่อยากคุยนะครับ อยากคุยมาก ๆ เลย แต่ก็กลัวคุณยุ่งกับงานอยู่ผมเลยไม่อยากกวน และก็ที่ไม่พูดไม่แสดงออกว่ารู้สึกกับคุณมากแค่ไหน…”


แบมรีบโบกมืออธิบายความรู้สึกตัวเองไปรัวเร็วจนแทบจะหายใจไม่ทัน แต่พอมาถึงท้ายประโยคที่มาร์คก็ไม่ได้ถามแต่แบมอยากพูดเองเสียงคุณหมอก็อ่อนลง  อันนั้นผมยอมรับความผิดทั้งหมดเองครับ คือผมแค่เขิน


โธ่ คุณหมอของผม


มาร์คยกแขนโอบไหล่บางให้คุณหมอขยับตัวเข้ามาใกล้ ร่างสูงแนบหน้าผากของตัวเองลงกับหน้าผากมน นิ้วมือใหญ่ช่วยเช็ดน้ำตาข้างแก้มนิ่มออกให้แฟนตัวเองเบาๆ ผมเองก็ขอโทษที่แอบน้อยใจหมอนะครับ ทั้ง ๆ ที่หมอห่วงผมมากขนาดนั้นแท้ ๆ ก็ยังอดคิดไม่ได้เลยว่าหมอไม่อยากเจอหน้า ไม่อยากคุยกัน ผมมันก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน


เพราะผมทำให้คุณน้อยใจเอง ผมผิดเองครับ ผมขอโทษนะ”


พอรู้ตัวว่าเผลอร้องไห้แล้วแบมก็กะจะยกมือเช็ดน้ำตาตัวเองบ้าง แต่มาร์คก็จับมือเขาไปวางไว้บนหน้าขาอีกฝ่ายแล้วเป็นคนเช็ดน้ำตาให้แบมเอง


“ไม่ร้องแล้วนะครับ”


มาร์คไม่เคยเห็นหมอร้องไห้ และไม่เคยรู้ว่ามันจะน่าสงสารได้มากขนาดนี้ หัวใจเขาบีบรัดกันจนจะขาดรอน ๆ อยู่แล้ว หมอเป็นแฟนผมและผมก็เป็นแฟนหมอ เพราะงั้นต่อไปนี้ถ้ามีเรื่องอะไรเราต้องหันหน้าคุยกันนะครับ เอาเป็นว่าเรามาลองกันใหม่อีกครั้งเนอะ


ครับ แบมสูดน้ำมูกฟุดฟิดพลางพยักหน้ารับ และไม่ได้รับปากไปส่ง ๆ แบมจะทำตามที่มาร์คว่าจริง ๆ


“โอ๋ ๆ จมูกแดงหมดแล้วครับคุณหมอ ไม่ร้องครับไม่ร้อง” มาร์คลูบศีรษะกลมของแบมเบา ๆ นึกเอ็นดูคุณคนเก่งที่วันนี้ขี้งอแงจนอยากจะจับมาฟัดแรง ๆ


“ไม่ล้อได้ไหมครับ” แบมมุ่ยหน้าขัดใจ มือไม้ก็เช็ดหน้าตัวเองพัลวัน บทจะมาร้องก็มาร้องเรื่องแค่นี้ เพราะมาร์คเลย!


ครับ ๆ ไม่ล้อแล้วครับ ดูบาสกันต่อดีกว่าเนอะ กำลังสนุกเลย พรุ่งนี้วันหยุด นอนตื่นสายได้นะครับ


ว่าแล้วมาร์คก็ทำเนียนจับตัวหมอมานั่งอยู่ข้างหน้าเขาแล้วเอาตัวเองไปนั่งซ้อนหลังหมอเอาไว้ ร่างสูงวาดวงแขนกอดแบมเบา ๆ พอคุณหมอที่นั่งหน้าแดงแจ๋ไม่คิดจะขัด เขาก็กระชับแรงกอดไปเรื่อย ๆ จนพอใจ


มาร์คก็ว่าแฟนเขาไม่ได้ตัวเล็กเกินผู้ชายอะไรนะ แต่พออยู่กับมาร์คแล้วกลับรู้สึกว่าน้องแบมของเขาตัวเล็กตัวน้อยเสียจริง


และปกติมาร์คก็เป็นคนที่ชอบดูการแข่งขันบาสเกตบอลมาก แต่วันนี้เขากลับไม่สนใจมันเลย ช่างหัวกีฬาช่างหัวทีวี นาทีนี้ทุก ๆ อย่างในสมองมาร์คมีแค่สัมผัสของหมอกับกลิ่นหอมสะอาดอ่อน ๆ ที่ลอยมาแตะจมูกเท่านั้น



เกือบสิบนาทีแล้วที่หัวใจมาร์คยังคงเต้นแรงติดต่อกัน แบมได้ยินเพราะอยู่ใกล้และตั้งใจฟังมาก ๆ ซึ่งของคุณหมอเองมันก็ไม่ได้ต่างกัน


คุณไม่ง่วงหรือครับ


แบมตัดสินใจถามออกไป เลยเวลาที่ควรจะเข้านอนกันมามากแล้ว แต่เขาทั้งสองคนกลับตาสว่างเหมือนไม่ได้อดหลับอดนอนกันมา จะว่าดูบาสเกตบอลหรือก็ไม่มีใครดู เอาแต่นั่งฟังเสียงหัวใจกันอยู่แบบนี้


หมอก็น่าจะรู้ว่าเพราะอะไรผมถึงไม่ง่วง


ได้นอนค้างคืนกับแฟนแบบนี้ กอดกันอยู่แบบนี้ ใครมันหลับลงก็บ้าแล้ว


ยอมรับเลยว่ามาร์คคิดอกุศลกับหมอมานานเท่าที่รู้สึกว่าชอบหมอเข้าแล้ว หมอไม่เคยรู้ตัวหรอกว่าตัวเองน่ะ เป็นแบบที่มาร์คชอบและคลั่งไคล้อยากได้มากแค่ไหน


มากจนมาร์คแอบเอาภาพหมอไปจินตนาการถึงไหนต่อไหนมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว


ถ้างั้นทำอะไรดีครับ แบมกลั้นใจเงยหน้าขึ้นมองมาร์ค ซึ่งร่างสูงก้มลงมามองเขาอยู่ก่อนแล้ว


“ถามแบบนี้ถ้าผมตอบตามความรู้สึกจริง ๆ หมออย่าโกรธนะครับ”


เสียงทุ้มที่เริ่มแหบพร่าเอ่ยตอบ แบมรู้สึกว่าตาคมของมาร์คหวานเยิ้มกว่าปกติ หูแดง ๆ กับลมหายใจเข้าออกที่ดูถี่ขึ้นนั่นก็ด้วย


“ผมจะโกรธคุณทำไมล่ะครับ”


แปลกที่เวลาที่ควรเขินกว่าครั้งไหนแบบนี้แบมกลับไม่หลบสายตามาร์คเลย อาจจะเพราะแสงระยิบระยับเหมือนดวงดาวนับล้านในนัยน์ตาคู่นั้นล่ะมั้งที่ทำให้แบมไม่อยากโฟกัสอะไรอย่างอื่น


ผมจูบหมอได้ไหมครับ


“…”


แบมไม่ตอบ คนตัวเล็กทำเพียงขยับใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วเริ่มต้นจูบมาร์คเอง


วินาทีแรกที่ริมฝีปากสัมผัสกัน ก็เหมือนกำแพงทั้งหมดได้พังทลายลง



มาร์คเคยจินตนาการไปเองอยู่หลายครั้งว่าปากของหมอจะนุ่มและหวานขนาดไหน พอได้ลองจริง ๆ แล้วมันเกินกว่าที่คิดไว้มาก หมอทั้งหวาน ทั้งหอม ทั้งเย้ายวนจนเขาจะไม่ไหวอยู่แล้ว


ไม่พอมาร์คต้องการมากกว่านี้


ร่างสูงกระชับจับเอวบางยกตัวแบมขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก ในขณะที่ริมฝีปากก็ไม่ได้ปล่อยให้ลิ้นหมอลอยนวล มือใหญ่หนึ่งข้างประคองใบหน้าเนียนใสเอาไว้บดจูบลงไปจนเกิดเสียง อีกข้างก็ไล้ลูบแผ่นหลังของแบมผ่านผ้าเนื้อบางเรื่อยมาจนถึงโพกกลมสวย


หมอจูบเก่ง


มาร์คละริมฝีปากออกมาเอ่ยชม หงุดหงิดนิดหน่อยที่รู้ว่ามีคนเคยได้รับจูบแสนหวานของหมอมาก่อน แต่เขาก็ไม่แคร์หรอก เพราะตอนนี้หมอกำลังจะเป็นของเขา และจากนี้ก็จะเป็นของเขาแค่คนเดียว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องหมอแบมของมาร์คอีกแล้ว


คุณก็เหมือนกัน


แบมหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด จริง ๆ แล้วแบมรู้ว่าไม่เหมือนหรอก มาร์คจูบเก่งและดูเหนือชั้นกว่าเขาเยอะแบบเทียบไม่ติดเลย


อย่างอื่นผมก็เก่งนะ ถ้าหมอจะอยากลองดู


ทั้งสายตาและคำพูดดูเชิญชวนอย่างปิดไม่มิด แบมอมยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะกัดริมฝีปากที่บวมเจ่อของตัวเองเบา ๆ


โฆษณาชวนเชื่อหรือเปล่าก็ไม่รู้ แบมไม่หลงคารมหรอกนะ ของแบบนี้ต้องพิสูจน์ก่อนสิ


อย่างอื่นที่ว่าคืออะไรครับ


มาร์คยิ้มชอบใจให้ความสั่นสู้ของคนเขิน ตัวแดงไปหมดแล้วก็ยังทำเป็นใจกล้ามาถามเขาเสียงอ้อมแอ้มอีก


เฮ้อ...เหนื่อยกับการทำตัวน่ารักบ้างไหมอ่ะคนเรา


ขอได้ไหมครับ..”


มาร์คขยับเข้าไปกดจูบข้างแก้มแดงของแบมเบา ๆ แววตาคมที่ส่งมาให้ บอกแบมว่าร่างสูงเอาจริง


แบมไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดที่ไม่รู้ว่ามาร์คต้องการอะไร เอาตรง ๆ เขาก็ผู้ชาย อารมณ์ขึ้นไวเหมือนกัน และจูบเมื่อกี้ก็ปลุกเร้าได้ดีมากเสียด้วย “..ผมอยากรักหมอแรง ๆ เป็นบ้าเลย


รักให้สมกับความรู้สึกที่เขามี รักให้หมอรับรู้ว่าเขารู้สึกกับหมอมากแค่ไหน


ค..ครับ


มาร์คยิ้มกว้างออกมาเมื่อได้ยินคำตอบที่ต้องการ คนตัวสูงช้อนตัวแบมขึ้นอุ้มแล้วเดินตรงไปยังห้องนอน เขาวางร่างบอบบางในชุดนอนน่ารักลงบนเตียง ลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มของคุณหมอเบา ๆ อย่างนึกรักใคร่ก่อนจะบดจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง


เกลียวลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวกระหวัดแลกน้ำหวานกันจนเกิดเสียงหยาบโลน แต่ก็ปลุกเร้าอารมณ์วาบหวามได้เป็นอย่างดี มือไม้คุณหมอสั่นเทาไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน เห็นแบบนั้นมาร์คก็รั้งเสื้อคลุมของตัวเองออกไปแล้วจับมือหมอมาลูบแผ่นอกแกร่งของเขาแทน


แข็งแน่นไปหมดจนแบมสั่นยิ่งกว่าเดิมอีก

 


- มึงต้องจับนะเว้ย –

 


เอาวะ เชื่อเพื่อน จับก็จับกลัวหลุดมือ




(NC CUT!)


DM- Twitter : @JWNSA94 นะคะ



Vitamin 



To be continue…

#มบย่อมาจาก




มีความ CUT กับชาวบ้านเขาบ้างแล้วค่ะ กี๊ดดดด>< 

หนูลูกกกก ไม่ใช่จับอันนั้น แต่จับแล้วก็ไปค่ะ ไปให้สุด แม่ยกหนูให้คุณมาร์คแล้ว

และก็คือฟิคเรื่องนี้ไม่มีอะไรซับซ้อนเลยนะคะ มีแต่ความเรื่อย ๆ จริง ๆ ค่ะ5555


NC พิมพ์ลิงค์นี้ได้นะคะ https://bit.ly/2HYvPsk

และหากใครยังหา CUT ไม่เจอ DM Twitter ขอลิงค์กับนุ๊กได้ค่ะ

มาดึกขอโทษด้วยนะค๊าาา สัปดาห์นี้งานเข้าหนักหน่วงจริง ๆ ค่ะ T^T 



ติชมหรือบลา ๆ ร่วมกันได้ตลอดเวที่ #มบย่อมาจาก


ขอบคุณทุก ๆ การอ่าน ทุก ๆ คอมเม้นต์ ทุก ๆ การรีวิว ขอบคุณทุก ๆ กำลังใจจากใจจริงเลยนะค๊าาา ไม่คิดว่าจะมีคนชอบเยอะแยะแบบนี้ พลังมาเลยค่ะ ปั่นบวกไปอีกยี่สิบบรรทัด (ไม่ใช่ตอนหรอกเรอะ 555) ขอบคุณอีกครั้งค่าา❤️

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.762K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,931 ความคิดเห็น

  1. #1920 lek0868909108 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 17:57
    ต้องขอบคุณจินนะ สอนมาดี/เอ็นแบมจับ..งื้อncแซบละมุนมากกกกกกก มาร์คหลงหมอหนักมาก
    #1,920
    0
  2. #1903 MarkP_endear. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 03:17
    เลือดกำเดาจะไหล เฮลมี -,.-
    #1,903
    0
  3. #1889 BMC MINTTT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:14

    เพราะจินช่วยเลยนะเนี่ย ความรักน้องแบมกับพี่มาร์คสมบูรณ์แบบเเล้ว

    #1,889
    0
  4. #1875 lek0868909108 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 16:40

    ดีนะมีเพื่อนเป็นจินที่ช่วยเตือนสติ น่ารักก/เป็นncที่ละมุนและแซบมากกก เขิลล

    #1,875
    0
  5. #1867 Amitypeter (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 03:50
    งืออ อ่านตอนนี้ไม่ได้แย้ว TT
    #1,867
    2
    • #1867-1 NSanTa(จากตอนที่ 7)
      31 มีนาคม 2563 / 14:29
      พอดีโดนแบนค่ะ ฮือออ นุ๊กแจ้งปลดแบนกับทางเด็กดีไปแล้ว รอสัก 2-3 วันนะคะ🥺
      #1867-1
    • #1867-2 Amitypeter(จากตอนที่ 7)
      31 มีนาคม 2563 / 23:10
      ขอบคุณค่ะ love u naka
      #1867-2
  6. #1859 ccattycat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:25

    ให้ตาย ร้อนแรงเป็นบ้าา
    #1,859
    0
  7. #1854 De-nee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:39

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!ว่า่พม้ว่-บย่ฃาวผุำลววรงาพภร้ใิบพคมีฃเะเ
    #1,854
    0
  8. #1840 premmiii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 11:35
    ว้อย 55555545555555
    #1,840
    0
  9. #1831 NJ2018 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 16:51

    โอ้ยยยเขินจนจะบ้า ฮืออออ
    #1,831
    0
  10. #1829 ทัศนีย์ สว่างขันทึก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 15:17

    เนี่ยมีเพื่อนดี ก็งี้ /หวานนนนน??’???’?????

    #1,829
    0
  11. #1824 YanisaCH (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 15:52
    อื้อออออื้ออออื้อออ
    #1,824
    0
  12. #1805 ButterMT93 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 02:19
    จับก็จับ55555555 ฮือเขินจาบ้า
    #1,805
    0
  13. #1800 sukai_3103jy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 06:13
    อ้ายยยยยย เค้าได้กันเเล้วววววว
    #1,800
    0
  14. #1782 hiddenhills (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:29
    บทน้องแบมจะเปลี่ยนตัวเองก็คือเปลี่ยนเลยนะลูกกก55555 แงงงเขินนนนนอิพี่ก็จ้องจะกินน้องมาตั้งนานละด้วย555
    #1,782
    0
  15. #1781 Spices_smile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 08:45
    ฮือออออ ใจบางงงงงง
    #1,781
    0
  16. #1774 Moko87 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 02:21
    มาร์คต้องให้รางวัลจินนะ อิอิ
    #1,774
    0
  17. #1768 leehwayeon bb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 10:49

    เขิลลลลลลลลลลล
    #1,768
    0
  18. #1739 Panidapor44 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 23:49
    พึ่งจะได้มีเวลาเข้ามาอ่านนดีงามมมมากเลยค่ะ อ่านมาคือเขิลหนักมากก
    #1,739
    0
  19. #1724 khunsom08 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 14:30
    ดีงามมากจ้า
    #1,724
    0
  20. #1704 ribbonnib (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 12:45
    ฮืออออ น้อนนนไม่ใสเล๊ยยย
    #1,704
    0
  21. #1668 Harlyquine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 16:59

    ncดีมากจนอยากจะร้องไห้ฮื่อออออ มันดีมากๆเลย ตอนนี้คือหัวใจวายอยู่ที่โรงบาลแล้ว
    #1,668
    0
  22. #1643 uromtbb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:45

    ยอมแล้ววววว
    #1,643
    0
  23. #1632 PJMinn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 21:41
    ร้อนแรงมากกกก
    #1,632
    0
  24. #1623 BG3031 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:08
    น้องแบ๊มมมมม คนละจับกับที่จินบอกแล้วลูก
    #1,623
    0
  25. #1617 supassara93 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 00:30
    งานนี้ยกให้จินชนะไปเลย สอนมาดีมากก 5555555 ที่มาของคำว่ามีเพื่อนดีมีชัยไปกว่าครึ่ง กราบบบ nc แซ่บลืมมมม
    #1,617
    0